ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เหยียดหยาม...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 101

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2563 11:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เหยียดหยาม...
แบบอักษร

((ก๊อกๆๆ!!))

 

"คุณหนูคะตื่นได้แล้วลงมารับประทานอาหารเช้าได้แล้วนะคะ" เช้าอันสดใสงั้นเหรอ...ไม่สิแปลกๆแหะ เธองัวเงียก่อนจะเอาหัวมุมผ้าห้มเหมือนไม่อยากตื่น

"คุณพี่สาวตื่นสายจัง...ผมอาบน้ำทำอะไรเสร็จเรียบร้อยแล้วนะ" คุณหนูนทีปืนขึ้นมาที่เตียงชั้นที่สองก่อนจะเปิดผ้าห่มเธอ

"อย่ายุ่งน่า..."

"ตื่นได้แล้วเดรนจะหลับจนถึงเมื่อไหร่กันล่ะคุณพี่สาวลุกจากเตียงได้แล้วนะ"

"เพราะฉันไม่ค่อยมีเวลานอนเหมือนคุณหนูสักหน่อยนะขอนอนก่อน 5 นาทีก็ได้คุณหนูไปกินข้าวก่อนเถอะ"

"เดรนจะปล่อยผมให้เจอกับลูกน้องแสนน่ากลัวของเดรนงั้นเหรอ..ใจร้ายชะมัด" สุดท้ายก็ไม่มีใครขัดคุณหนูนทีได้แม้แต่เดรนหลังจากทำธุระส่วนตัวอะไรเรียบร้อยทั้งคู่ก็ลงไปกินอาหารกันดูจะเป็นเรื่องปกติดีแต่...

"นี่..คุณหนูจริงๆเหรอสวยชะมัดดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นตั้งเยอะ"

"เด็ดไม่ใช่เล่นมากกว่าสมกับเป็นลูกสาวคุณท่านชะมัดเพราะเป็นลูกครึ่งเยอรมันกับไทยนี่นา"

"พวกแกตาไม่ถึงจริงๆเห็นแล้วอารมณ์ขึ้นเลยว่ะ" แบธ์เดินเข้ามาในห้องก่อนจะเห็นบอดี้การ์ดรุ่นน้องพากันซุบซิบกันอย่างลับๆ

"ถ้าเงี่ยนก็ไปเย็ดกระหรี่แถวนี้ก็ได้นะฉันจะได้บอกคุณหนูให้...ไล่พวกแกออก"

"แบธ์ได้ทำคุณหนูสมใจแล้วงั้นสิ..แผลที่แขนนั่นมันอะไรน่ะเธอเล่นแรงไม่ใช่เล่นเลยสิ?" แบธ์ทำหน้าเบื่อหน่ายแต่ลึกๆแล้วกำลังโมโหอยู่

"พูดอะไรของพวกแก?"

"ก็แหม...ได้ยินเสียงที่แบธ์พูดเต็มๆสองหูเลยล่ะจากนั้นก็ ฉึก!!! สมน้ำหน้าฮ่าๆๆๆ"

 

((ตุ๊บ!!!!!))

 

แบธ์ต่อยเข้าที่หน้าของบอดี้การ์ดรุ่นน้องเต็มๆก่อนที่บอดี้การ์ดรอบๆจะเข้ามาห้ามไว้ทันที

"แบธ์นี่นายทำบ้าอะไรเนี้ย!!"

"ปล่อย!!! กูจะฆ่ามันพวกมึงเสือกอะไรด้วย!!!!!"

"หยุดทั้งคู่นั่นล่ะ!!" เดรนเดินเข้ามาในห้องก่อนที่ทุกคนจะเงียบทันที

"แบธ์มีเรื่องกับบอดี้การ์ดรุ่นน้องครับ...ผมเองก็ไม่รู้ว่าเรื่องอะไรแต่เห็นอีกทีแบธ์ก็ต่อยบอดี้การ์ดรุ่นน้องสะแล้ว.."

"เพราะมึงนั่นล่ะอีเด็กเหี้ย.." แบธ์พูดก่อนจะทำหน้านิ่ง

"นายเป็นถึงคนสนิทของพ่อฉันทำไมถึงไปมีเรื่องกับบอดี้การ์ดรุ่นน้องแบบนั้น..."

"แล้วคุณหนูรู้อะไรบ้างล่ะ? ถึงมาบอกว่าผมผิดทั้งๆที่คุณหนูก็ไม่รู้เนี้ยนะ??"

"ก็บอดี้การ์ดคนอื่นบอกว่านายเป็นคนต่อยหน้าบอดี้การ์ดรุ่นน้องไม่ใช่รึไง"

"จะคิดอย่างไงมันก็เรื่องของคุณหนูก็แล้วกันผมผิดก็ผิดทำโทษผมสิไล่ออกเลยก็ได้นี่คนอย่างคุณหนูไม่สนเรื่องนี้อยู่แล้วนี่" แบธ์วิ่งหนีไปแล้วส่วนเธอนิ่งที่เห็นแบธ์ทำตัวแปลกๆแบบนั้น

"บอดี้การ์ดรุ่นน้องนินทาคุณหนูในทางที่ไม่ดีน่ะแบธ์เลยเข้ามาด่าจากนั้นบอดี้การ์ดรุ่นน้องก็เลยแซวว่าแบธ์กับคุณหนูมีอะไรกันประมาณนั้นทำให้แบธ์โมโหเลยต่อย..เข้าน่ะครับ" รู้สึกผิดชะมัดพึ่งเคยเห็นแบธ์เป็นแบบนี้ครั้งแรกเลยเหมือนกัน...ปกติเป็นคนที่นิ่งๆทำงานเก่งและดีมากจนพ่อให้เป็นถึงคนสนิทโรคจิตซาดิสในบางครั้งแต่นี่คงเป็นครั้งแรกที่เห็นทำตัวแปลกขนาดนี้ไปขอโทษหน่อยดีกว่า

 

((ฝั่งของแบธ์))

 

เมื่อวานก็อีกเรื่อง...ยังจำภาพนั้นได้เดรนพยายามที่จะปกป้องไอเครื่องระบายอารมณ์นั่นพยายามโดยที่ไม่สนชีวิตของตัวเองเดรนต้องรักมันแน่ๆ..คิดได้แบบนั้รก็เลยพยายามที่จะข่มขืนเดรนสะแบบนั้นเพราะยาระบายอารมณ์นั่นส่วนคราวนี้ก็...กลายเป็นคนผิดโดยไม่มีเหตุผลเลยสะแบบนั้น

"แบธ์..." แบธ์สะดุ้งที่ได้ยินเสียงเธออยู่หน้าห้องก่อนที่เธอจะเปิดประตูเข้ามา

"คุณหนูออกไปไม่ต้องมายุ่งกับผม.." เธอถือกล่องปฐมพยาบาลเข้ามาด้วย

"แผลเมื่อวานเลือดยังไหลอยู่เลยใช่ไหม"

"ผมบอกให้ออกไปไม่ต้องมายุ่งกับผมคุณหนูไม่ได้ยินที่พูดรึไง!!"

"ก็ได้ฉันจะออกไป...หลังจากที่ทำแผลที่ฉันแทงนายเสร็จสะก่อน" แบธ์นิ่งและยอมให้เธอทำแผลให้จนเสร็จ

"เสร็จแล้วคุณหนูก็ออกไปสักทีสิ...เป็นผู้หญิงนะมันดูไม่ดี"

"ขอโทษนะที่ฉันพูดแบบนั้นนายคงจะโกรธจะเกลียดฉันแล้วก็ไม่แปลกฉันทำเกินไปจริงๆนั่นล่ะ" แบธ์ทำหน้านิ่งไปสักพักก่อนจะเข้ามากอดที่เอวของเธอแล้วร้องไห้ออกมา

"ผมไม่มีทางโกรธหรือเกลียดคุณหนูทั้งนั้นล่ะผมยอมได้ทุกอย่างแต่ผมยอมให้ใครมาพูดดูถูกคุณหนูแบบนั้นไม่ได้"

"จะร้องไห้ทำไมเนี้ย...เงียบได้แล้ว"

"ผมขอเป็นสุนัขรับใช้คุณหนูหรืออะไรก็ได้แค่ได้ปกป้องคุณหนูก็พอแล้วจะไม่มีใครหน้าไหนมาพูดหรือทำลายความรู้สึกของคุณหนูเด็ดขาด" เธอทำหน้างงๆก่อนจะพยายามปรอบอีกฝ่ายด้วยการลูปหัว

"จริงๆตอนที่ฉันหนีพ่อไปฉันก็โดนแบบนี้อยู่บ่อยๆอยู่แล้วชินแล้วล่ะแล้วก็หน้าอย่างฉันน่ะไม่ต้องการให้ใครปกป้องหรอกฉันดูแลตัวเองได้น่า"

"...ลืมไปว่าคุณหนูนี่นะเรื่องแค่นี้คงทำอะไรคุณหนูไม่ได้หรอกแต่ถึงยังไงก็จะเป็นสุนัขรับใช้คุณหนูอยู่ดี"

"ตามใจแล้วกัน" เธอพูดก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ฉันได้ในสิ่งที่ฉันต้องการทุกอย่างแล้วแต่ทำไมฉันถึงไม่มีความสุข? รู้สึกขาดบางอย่างไปฉันยิ้มไม่ออกยิ้มล่าสุดตอนไหนก็จำไม่ได้

"คุณพี่สาวไปไหนมาล่ะ?"

"ไปขอโทษแบธ์มาค่ะคุณหนู..." คุณหนูนทีทำหน้างงๆก่อนจะเข้ามากอดเธอเหมือนทุกครั้ง

"เดรนทิ้งผมไปโดยไม่บอกผมเลยสักคำบอดี้การ์ดของเดรนยังเคยจับภาชิมาข่มขืนไม่กลัวผมจะเป็นแบบนั้นบ้างเหรอ?"

"แค่แปปเดียวเองนะคะ"

"ผมงอนเดรนแล้ว..." ห๊ะ? เรื่องแค่นี้เนี้ยนะ

"ห่วงผมบ้างก็ได้นี่" ฉันผิดเหรอ?

ความคิดเห็น