email-icon

ฝากนิยายด้วยน้า

ตอนที่ 82 แม่ของอิสุมิและทาคามิ

ชื่อตอน : ตอนที่ 82 แม่ของอิสุมิและทาคามิ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มี.ค. 2563 08:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 82 แม่ของอิสุมิและทาคามิ
แบบอักษร

"อาจารย์เราจะไปส่งภารกิจกันเลยไหมเราจะได้เอาเงินรางวัล ?"

 

 

 

อิทาจิรีบถามทันที อิสุมิและยูกิมิก็ทำสีหน้าคาดหวังโดยไม่รู้เลยว่าผู้ที่สร้างภารกิจเท็จกำลังยืนทำหน้าเจื่อนๆ เขาลืมคิดเรื่องนี้ไปเสียสนิทแถมช่วงนี้เขาค่อนข้างจนจะให้ไปขอที่บ้านก็ไม่ดี

 

 

 

"เอิ่มจริงๆแล้วภารกิจนี้ฉันเป็นคนสร้างเพื่อทดสอบพวกเธอ ไอ้เรื่องเงินรางวัล..."

 

 

 

"อะไรกัน แล้วแบบนี้ขนมกองเท่าภูเขาของผมละ..."

 

 

 

เห็นอิทาจิผิดหวังคาซึยะก็ได้แต่เกาหัว พอมองไปที่เด็กอีกสองคนก็มีท่าทางผิดหวังไม่น้อยไปกว่าอิทาจิ แต่แค่เจ้าตัวเป็นเด็กดีมากเลยไม่ได้พูดออกมา

 

 

 

"เอาแบบนี้ก็แล้วกัน ที่บ้านอิสุมิเปิดร้านทำขนมใช่ไหม วันนี้พวกเราไปร้านของเธอกันเดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง"

 

 

 

"จริงหรออิสุมิจังเปิดร้านขนมน่ะ ?"

 

 

 

อิทาจิที่เคยเงียบขรึมถึงกับแตกตื่น เห็นแบบนี้คาซึยะได้แต่ถอนหายใจ ไม่ว่าจะต้นฉบับหรือปัจจุบันอิทาจิก็ยังรักในขนมไม่เคยเปลี่ยนแปลง ขอแค่เอาขนมมาล่ออิทาจิก็พร้อมจะเปิดใจคุยกับทุกคน

 

 

 

อิสุมิที่ถูกเรียกว่าจังถึงกับหน้าแดง ก่อนจะก้มหน้าลงและพยักหน้าตอบอิทาจิ เขาแอบมองเด็กทั้งสองก็ยิ้มเยาะ อิทาจิเอ๋ยอิทาจิอายุแค่นี้ก็ปักธงเพื่อนร่วมทีมเสียแล้ว

 

 

 

"ไม่มีปัญหาใช่ไหมยูกิมิ"

 

 

 

"ไม่ค่ะอาจารย์"

 

 

 

เมื่อตกลงพวกเขาก็มุ่งหน้าไปที่บ้านอิสุมิที่ขายขนมหลากหลายชนิด ไม่ว่าจะโมจิ ไดฟูกุ(โมจิแบบใส่ไส้) โดรายากิ ไทยากิ ดังโงะ เซมเบ้ โยกัง มันจู อุอิโระ ก็มีให้เลือกหลากหลายมาก

 

 

 

"ว้าววววว~ บ้านอิสุมิจังสุดยอด"

 

 

 

"ชอบหรอทำไม ไม่บอกให้ท่านน้ามิโคโตะมาสู่ขออิสุมิจังละ ถ้าเธอได้อิสุมิเป็นคู่หมั้นละก็นายน่าจะได้ทานขนมของอิสุมิทุกวันเลย"

 

 

 

"แบบนี้นี่เอง แผนพี่ชายเจ๋งมาก ไว้ผมจะลองไปคุยกับท่านแม่ดู"

 

 

 

คาซึยะปิดปากแอบหัวเราะ ยิ่งได้เห็นสีหน้าเขินอายของเด็กหญิงผู้เป็นลูกสาวเจ้าของร้าน ก็ยิ่งทำให้เขาหัวเราะฟันแทบหลุดในต้นฉบับทั้งคู่มีความรักที่ไม่สมหวัง แต่ที่นี่เขาจะทำให้ทั้งสองได้อยู่ด้วยกันให้ได้

 

 

 

"ยินดีต้อนรับ อ่าวกลับมาแล้วหรออิสุมิ"

 

 

 

"คุณแม่"

 

 

 

อิสุมิที่เขินอายจนแทบทนไม่ไหวยามจินตนาการถึงฉากแต่งงานกับอิทาจิก็รีบวิ่งไปกอดหญิงสาววัยยี่สิบห้ายี่สิบหกปีและหมกหน้าของเธอลงหน้าท้องของผู้เป็นแม่เพื่อหลบหน้าอิทาจิที่กำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาเป็นประกาย

 

 

 

"โอ๋ลูกสาวแม่เป็นอะไรไป หน้าแดงหมดแล้ว เอแล้วคุณคือ..."เมื่อเธอพบว่ามีเด็กหนุ่มและเด็กสองคนข้างกายก็หันไปถามอย่างสงสัย

 

 

 

"สวัสดีครับพี่สาวผมอุจิวะ คาซึยะเป็นอาจารย์และหัวกน้าทีมของทีมหกที่อิสุมิสังกัดอยู่"

 

 

 

"อะ เอ๋ ผีแห่งอุจิวะรุ่นที่สองมาบ้านเรา!!"

 

 

 

คาซึยะที่เห็นอาการแตกตื่นของหญิงสาวก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ บางทีไอ้การมีฉายามากเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดี ผีน้อยก็แล้ว ผีรุ่นสองก็ดี ประกายแสงทมิฬก็เอิ่ม ไหนจะอาชูร่าอีกน่าปวดหัวชอบกล

 

 

 

"แฮะๆ ขอโทษทีจ๊ะพอเอิญที่บ้านเรา นับถือคุณมากเลย ขนาดลูกชายคนโตที่พึ่งเสียไปจากสงครามก็นับถือคุณมาก แถมเขายังเคยอยู่ทีมของคุณด้วย..."

 

 

 

"ทาคามิคุงสินะครับ ขอโทษนะครับที่วันนั้นผมปกป้องเขาไว้ไม่ได้"

 

 

 

คาซึยะคุุกเข่าก้มหัวลงต่ำ ถ้าวันนั้นเขาพักผ่อนเพียงพอ จนร่างแยกไม่สลายไปก่อนทาคามิคงไม่ตาย ทั้งที่เขาเป็นหัวหน้ากับปกป้องเขาไม่ได้เขารู้สึกผิดมากแถมไม่คิดว่าลูกทีมของเขาจะเป็นพี่ชายแท้ๆจริงอิสุมิ

 

 

 

"ฉันไม่ถือโทษโกรธคุณหรอกค่ะก็ตอนนั้นคุณก็อ่อนเพลียมากหลังจากปะทะกับไรคาเงะรุ่นที่สามและนินจาคุโมะอีกเกือบสองพันคน ดังนันได้โปรดอย่าก้มหัวแบบนั้น ทาคามิคงภูมิใจที่อย่างน้อยเขาก็ได้ปกป้องหมู่บ้านที่เขารัก และได้ร่วมทีมกับคุณผู้เป็นตำนาน"

 

 

 

คาซึยะไม่กล้าเงยหน้ามองหญิงสาวตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย ถึงเธอจะไม่โทษเขาก็ตามแต่ทุกอย่างก็เกิดจากความประมาทของเขาเองอย่างน้อยเพื่อชดเชยความผิดเขาจึงเก็บร่างและวิญญาณของทาคามิโดยหวังว่าสักวันเจ้าตัวจะกลับมาชีวิตอีกครั้ง

 

 

 

สักพักคาซึยะก็ลุกขึ้น หญิงสาวจึงถอนหายใจโล่งอก ถ้าคนในตระกูลอุจิวะรู้ว่าคนที่พวกเขาเทิดทูนมาก้มหัวให้เธอแบบนี้มีหวังบ้านเธอได้อยู่ไม่เป็นสุขแน่

 

 

 

"ยังไงจากนี้ก็ขอฝากอิสุมิด้วยนะคะ"

 

 

 

"แน่นอนครับผมจะดูแลเธอเป็นอย่างดีเลย"

 

 

 

เห็นหญิงสาวยังไว้วางใจในตัวเขาคาซึยะก็แอบโล่งอก เขามองไปทางพวกเด็กๆ ที่จ้องมองเขาด้วยสีหน้าตื่นเต้นหลังได้ยินคำพูดของแม่อิสุมิ ต่อสู้กับไรคาเงะรุ่นที่สามและนินจาคุโมะเกือบสองพันคนได้ อาจารย์ของพวกเขาสุดยอดมาก

 

 

 

"นี่อาจารย์แล้วคนพวกนั้นเป็นยังไงบ้างอาจารย์ชนะพวกเขาหรือเปล่า ?"

 

 

 

"ชนะ? ฮ่าๆคงงั้นละมั้ง"

 

 

 

'ก็ตายเรียบเลยนี่นา'

 

 

 

คาซึยะเกาหัวด้วยท่าทางถ่อมตน ทว่ามุมปากกับฉีกยิ้มแบบชั่วร้ายในชั่วพริบตาโดยไม่มีใครสังเกตุได้ทัน พอพวกเด็กๆได้ยินคำพูดของเขาก็รู้สึกนับถือคาซึยะเพิ่มขึ้นอีก

 

 

 

"เอาละพี่สาว จริงๆที่ผมมาก็แค่จะพาเด็กๆมาอุดหนุนขนมของร้านน่ะครับ"

 

 

 

"แบบนี้นี่เอง เอาแบบนี้ก็แล้วกันวันนี้ฉันขอเลี้ยงพวกคุณเอง"

 

 

 

ได้ยินแบบนั้นคาซึยะก็เกาหัวและตอบปฏิเสธ เพราะเขาไม่ค่อยชอบผิดคำพูดตัวเองเสียเท่าไหร่ เขาบอกว่าเลี้ยงเขาก็ต้องเลี้ยง และไม่คิดจะกับคำพูดของตนเองเด็ดขาด

 

 

 

'เพราะนี่คือวิถีนินจาของฉัน!'

 

 

 

หลังจากนั้นเหล่าเด็กๆก็กวาดขนมที่ร้านไปมากพอสมควร พวกแสบเล่นเขาแทบไส้แห้งเลยละ ค่าใช้จ่ายวันเพียงวันนี้ใช้ไปเกือบสองหมื่นเรียว ด้วยฐานะของเขาที่เกือบจะเป็นยาจกก็ได้แต่ฝืนทนกัดฟันจ่ายเงินออกไป

 

 

 

'พะ เพราะนี่คือวิถีนินจาของฉัน!'

 

 

 

น้ำตาจะไหลออกเป็นสายเลือดตอนนี้เขาเริ่มอยากจะกลับคำพูดของตัวเองเสียแล้ว แต่พอคิดว่าตัวเองจะเสียหน้าต่อหน้ามารดาของลูกทีมยาตะคาราสุเขาก็ฝืนทนส่งเงินไปและพาเด็กๆ ไปที่สำนักงานแห่งไฟเพื่อหาภารกิจทำ

 

 

 

"นี่ๆ อิทาจิ อาจารย์คาซึยะเป็นอะไรไป?"

 

 

 

"ไม่รู้สิบางทีคงจะคิดถึงพี่ชายของเธอละมั้ง"

 

 

 

"แบบนี้นี่เอง"

 

 

 

อิสุมิรู้สึกชื่นชมอาจารย์ อิทาจิที่ถูกถามในปัจจุบันสนแต่ดังโงะสี่ห้าไม้ในมือเท่านั้นจึงตอบแบบผ่านๆ จะมีก็แต่ยูกิมิที่พอจะเดาท่าทางของอาจารย์ตัวเองได้ เธอรู้ดีว่าแม่บุญธรรมของเธอยืมเงินเก็บของท่านอาจารย์เกือบสิบล้านเรียวไปเล่นพนันจนหมด

 

 

 

'ดีนะที่เราซื้อขนมมาไม่กี่อย่าง'

 

 

 

"อาจารย์คาซึยะ จะพาพวกเราไปไหนหรอคะ ?"อิสุมิที่ทนไม่ไหวถามอย่างสงสัย

 

 

 

"ไปลงทะเบียนทีมและเริ่มรับภารกิจน่ะ ตอนนี้พวกเธอรับรู้ความยากลำบากของการเป็นนินจาแล้วดังนั้นถึงเวลาทำงานแล้ว ดังนั้นฉันจะให้พวกเธอเริ่มทำงานเก็บประสบการณ์"

 

 

 

เด็กๆพากันพยักหน้าไม่นานทั้งสามก็เดินทางมาถึงหอภารกิจ ที่แสนจะเงียบเหงา ไม่น่า

 

ศึกษาจึงยังไม่ค่อยมีเด็กๆและผู้แนะนำพาทีมของตนเองมารับภารกิจ

 

 

 

ส่วนทีมรุ่นพี่ของพวกเด็กๆ ก็คงถูกอาจารย์พาไปทำภารกิจระดับ B ซึ่งส่วนใหญ่เป็นภารกิจที่ถูกจ้างวานจากคนนอกหมู่บ้าน เป็นภารกิจนอกสถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยอันตรายและใช้ระยะเวลานานพอสมควร

 

 

 

"สวัสดีค่ะ มาลงทะเบียนสินะขอทราบสังกัดด้วยค่ะ"

 

 

 

"ทีมคาซึยะ"

 

 

 

"ขอเวลาสักครู่"

 

 

 

หญิงสาวหน้าหวานเปิดสมุดรายชื่อไม่นานเธอก็เจอรายชื่อสดใหม่ที่พึ่งเขียนไปเมื่อวาน จะเหลือก็เพียงการลงชื่อตั้งทีมอย่างเป็นทางการ หญิงสาวแนะนำทั้งสี่เนื่องจากพวกเขายังเป็นมือใหม่

 

 

 

ทั้งสี่ลงชื่อโดยมีชื่อของคาซึยะเป็นหัวหน้าตามด้วยอิทาจิ อิสุมิและยูกิมิปิดท้ายในที่สุดทีมหกซึ่งมีเขาเป็นหัวหน้าก็ถูกแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ

 

 

 

"เรียบร้อยแล้วค่ะ ท่านคาซึยะจะรับภารกิจเลยไหมคะ"

 

 

 

"อืมช่วยหาภารกิจระดับ D ให้ที เอาแบบไม่ยากและไม่ง่ายจนเกินไป"

 

 

 

"ได้ค่ะ ขอเวลาสักครู่"

 

 

 

ไม่นานหญิงสาวก็พบภารกิจที่เหมาะสมกับกลุ่มของคาซึยะนั่นก็คือการไปช่วยเหลือสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้ายาคุชิเพื่อซ่อมแซมสนามเด็กเล่นที่ชำรุด และผู้จ้างวานก็ไม่พ้นยาคุชิ โนโนะเลขาส่วนตัวของเขาเอง

 

 

 

"ภารกิจระบุว่าต้องเป็นท่านคาซึยะเท่านั้นค่ะ จะรับไหมคะ ?"

 

 

 

"ไม่มีปัญหาพวกเราจะทำภารกิจนี้"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว