email-icon Twitter-icon

เด็กน้อยหัดเขียนนิยาย มีอะไรแนะนำติติงได้นะคะรักน้าาาาาาา

ตอนพิเศษ : Special Days Episode #2

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ : Special Days Episode #2

คำค้น : นิยายนางเอกอ้วน นิยายน่ารัก นิยายสนุกๆ นิยายไม่ติดเหรียญ แอบรักเพื่อน นิยายแอบรัก นางเอกไม่สวย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2563 00:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ : Special Days Episode #2
แบบอักษร

เสียงคนจ้อกแจ้กจอแจดังขึ้นแสงอาทิตย์เริ่มสว่างมากขึ้น นั่นยิ่งทำให้ท้องไส้ฉันปั่นป่วนจนเกิดอาการประหลาด อาการลุกลี้ลุกลนจนหลายคนหัวเราะไปตามๆกัน ใช่แล้วในที่สุดวันนี้ก็มาถึง วันที่ฉันต้องแต่งงานกับใครสักคน คุณอาจจะมองภาพตัวเองไม่ออก ตอนนี้คุณคงเป็นคนนึงที่ใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย ตื่นมาทำงานมืดมาก็เข้านอน เดินหัวฟูไปตามถนน และใช้บริการสาธารณะที่แสนจะแออัด สักวันวันเหล่านี้ก็จะเกิดขึ้นในชีวิตที่แสนธรรมดาของเราอีกหนึ่งวัน 

ฉันเข้าใจลึกซึ้งถึงการเป็นเจ้าสาวกลัวฝนอย่างบอกไม่ถูก มันอาจจะเป็นการจบของฉากนิยายแต่มันก็เป็นการเริ่มต้นของฉากชีวิต หลายอย่างกำลังจะถูกเปลี่ยนแปลงจนฉันไม่อยากคิด ฉันลาออกจากงานที่ทำมาเกือบสองปี เริ่มก้าวเข้าทำงานธุรกิจที่บ้าน กำลังจะย้ายเข้าบ้านจอมทัพอย่างเต็มตัว และต้องคิดถึงครอบครัวมากขึ้นทั้งครอบครัวฉัน ครอบครัวเขา และครอบครัวของเรา เป็นโลกสามใบที่กำลังจะประกอบเข้าด้วยกัน ฉันรู้ว่าคนอื่นผ่านมันกันไปได้อย่างไรแต่ฉันก็กำลังจะพยายามก้าวผ่านมันไปให้ได้เหมือนกัน 

ตอนเช้าฉันตื่นมาตั้งแต่ตีสาม เพื่ออาบน้ำขัดสีฉวีวรรณและแต่งหน้าทำผม จอมทัพโทรมาโอดโอยว่าตัวเองนอนไม่หลับพอจะหลับแม่ก็ปลุกเขาขึ้นมาเตรียมตัว น้ำเสียงตื่นเต้นของเขาทำให้ฉันยิ้มไม่หุบมองหน้าตัวเองในกระจกแล้วบานยิ่งกว่ากระด้งซะอีก 

พิธีเช้าจัดแบบไทยที่บ้านฉัน เป็นงานเล็กๆน่ารักที่ฉันแทบจะกราบกรานว่าชวนเฉพาะคนสนิท ส่วนงานกลางคืนจะกี่พันกี่หมื่นคนก็ตามใจผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย ฉันเพิ่งรู้ว่าหลายคู่ที่เลิกกันตอนงานแต่งมันเกิดจากอะไร เพราะมันมีเรื่องยิบย่อยให้ทะเลาะกันจนฉันถอดร่างหลายครั้ง แต่ดูคนขี้โมโหจะสนุกกับมันมากเขาเลยรับไปซะหลายงาน นั่นเป็นอีกอย่างที่ฉันประทับใจล่ะนะ แล้วก็ได้แจนกับลีโอมาช่วยจัดการหลายๆอย่างมันเลยออกมาด้วยดี 

“พร้อมรึยังลูก ขันหมากมาแล้วนะ”เสียงแม่ดังขึ้นเรียกฉันออกจากภวังค์ตรงหน้า เสียงโห่ดังขึ้นจนใจฉันเต้นระรัว ฉันเหลือบมองนาฬิกาช่างแต่งหน้าแล้วได้แต่ยิ้มแหย พร้อมไหมเหรอไม่พร้อมได้ไหมอ่า 

“แม่คะ” 

“ตื่นเต้นใช่ไหม แม่ก็ตื่นเต้นเหมือนกันลูก”แม่ฉันยิ้มทั้งน้ำตาจนฉันอดยื่นมือไปเช็ดแก้มไม่ได้ แม่เป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งมากที่สุดในชีวิตฉันเลยนะ แต่หลายครั้งกลับร้องไห้ให้ฉันซะงั้น พอยิ่งแต่งงานจากแฟนเปลี่ยนเป็นภรรยาและอาจจะเป็นแม่ก็ทำให้ฉันอดซึ้งกับอะไรเล็กน้อยพวกนี้ไม่ได้ 

“สองสาวมัวแต่โอ้เอ้จะเสียฤกษ์เอานะลูก จอมทัพมาถึงหน้าบ้านแล้วนะลูก” 

ฉันผละลุกขึ้นตามแรงฉุดของคนเป็นพ่อ 

“เอ่อ แต่ว่า...ไม่เติมหน้าขาอีกนิดเหรอคะ เดี๋ยวมันจะซีดไป”ฉันหันไปถามช่างแต่งหน้าที่พอฉันถามจบคนในห้องก็หัวเราะกัน 

“ไม่ต้องเติมแล้วจ้า” 

“ลูกสวยแล้วคะขา วันนี้ไม่มีใครสวยกว่าลูกแล้ว เตรียมตัวได้” 

ฉันนั่งอยู่ในห้องนอนตัวเองด้วยใจเต้นระรัวเสียงข้างล่างดังจนอดขำไม่ได้ เพราะจอมทัพคนใจร้อนน่าจะหาเรื่องตีกับประตูด่านสุดท้ายอย่างพวกลีโอ คีย์ แน็ค ณคุณและเพื่อนคนอื่นๆในกลุ่ม ยัยแพทกับแจนที่มาช่วยฉันแต่งตัวรีบวิ่งลงไปตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อน บอกจะไปสูบเลือดจอมทัพทำฉันอดขำตามไม่ได้เลย 

“ประตูพวกกูถ้าซองไม่หนักไม่ให้เข้านะครับ”เสียงลีโอดังมาจากตีนบันได ทำให้ฉันอดชะโงกหน้าไปดูไม่ได้ 

“ถ้าเงินในซองไม่พอพวกกูมีคิวอาร์โค้ดพร้อมเพย์มาให้”ณคุณชูไอแพดที่ฉันเดาว่าจะเป็น QR Code พร้อมเพย์ขึ้น ฉันว่าจอมทัพคงหน้าเหวอไม่น้อยเหมือนฉันในตอนนี้ พวกเขาตัวแสบกันจริงๆ เอาจริงเหรอเนี่ย เหล่าสาวๆที่ช่วยพวกเขาถือทั้งเชือกทั้งโซ่ก็หัวเราะกันครื้นเครง แต่ฉันไม่ได้เห็นหน้าจอมทัพเลย ได้ยินแต่เสียง แต่พอจะนึกออกว่าหน้าเขาจะหงุดหงิดแค่ไหนเพื่อนแต่ละคนของเขาน่ะตัวปั่นทั้งนั้น 

อย่าให้เจ้าบ่าวฉันกระโดนถีบใครในงานก็พอ ฮ่าๆ 

“พวกมึงจะเปิดดีๆหรือให้เตะทีละตัวครับเพื่อน” 

“แค่โอนมา SMS แจ้งเตือนปั๊บพวกกูจะอุ้มมึงขึ้นไปหาคะขาปุ๊บ ว่าไงพวก”สิ้นเสียงนั่นที่ฉันเดาว่าน่าจะเป็นเสียงคีย์ เสียงเฮก็ดังขึ้นจากชั้นล่างเดาว่าจอมทัพคงแทบจะบ้ามือถือใส่หน้าพวกเขา  

ฉันเด้งตัวกลับเข้าห้องด้วยใจสั่นระรัว ใจเต้นแรงเหมือนเพิ่งผ่านออกกำลังกายอย่างหนัก ทำไมฉันต้องเป็นโรคหัวใจทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขาด้วยนะโลกไม่ยุติธรรมเลย นานแค่ไหนไม่รู้ที่ฉันเกี่ยวแขนพ่อตัวเองไว้แน่น ก่อนท่านจะยื่นมือฉันให้คนตรงหน้า เสียงแซวดังจนฉันเขินไปหมดเลยทำได้แค่ก้มหน้างุดมองเท้าตัวเอง  

“เงยหน้ามองพี่เขาหน่อยลูก”เสียงมีฉันดังพร้อมกับนิ้วเรียวของจอมทัพที่เชยหน้าฉันขึ้นมองเขา แล้วรับช่อทานตะวันมาจากมือเขา 

“หล่อจัง / สวยจัง”วันนี้เจ้าบ่าวฉันดูหล่อกว่าทุกๆวัน ผมสีเทาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำพร้อมด้วยเสื้อสูทวาริศสีเทาอมม่วงเปิดอกเล็กน้อยยิ่งส่งให้เขาดูสะดุดตาไปกว่าทุกวัน ทั้งที่เคยเห็นแล้วแท้ๆแต่ฉันยังอดใจเต้นไม่ได้ ใบหน้าหล่อของเขาฉีกยิ้มกว้างทันทีที่ฉันเผลอหลุดปากชมเขาออกไปพร้อมกับเขาที่ชมฉันด้วยสายตาแบบเดียวกัน 

“ขอบคุณนะจอมทัพ”ฉันกระซิบบอกคนข้างๆเบาระหว่างเดินลงมาจากด้านบน  

“คิดถึงเธอจะตายแล้วให้ตายสิ”เขาบีบมือฉันเบาๆก่อนจะบ่นต่อ “ว่าแต่ไอ้พวกนั้นมันมายินดีกับเราหรือมาปล้นฉันกันแน่ มาก็มากินฟรี แถมรีดเงินฉันอีก ถ้ามันใส่ซองให้ฉันน้อยฉันจะตามไปเคาะประตูบ้านมันรายตัวเลยคอยดูสิ”จอมทัพบ่นไม่จริงจังพลางแยกเขี้ยวใส่เพื่อนคนอื่นที่หันหน้ามายิ้มให้ฉันกับเขา เสียงบ่นเบาลงพร้อมกับฉันนั่งลงต่อหน้าพ่อแม่ฉันและเขา  

เราสองคนกราบพ่อและแม่เขาและพ่อแม่ฉันอีกครั้ง ก่อนเราสองคนจะมองหน้ากัน จนฉันไม่รู้ว่านี่มันคือความรู้สึกอะไร มือใหญ่ของเขากุมมือฉันตลอดเวลา 

“นี่ก็ฤกษ์งามยามดี ฉันในฐานะพ่อของเจ้าบ่าวในงานก็ไม่ได้มีสินสอดมากมายแต่อยากจะได้หนูคะขา มาเป็นลูกสาว ถ้าคุณพ่อคุณแม่ของหนูคะขายินดีฉันก็อยากจะมอบสินสอดเล็กๆน้อยนี่ไว้เป็นน้ำใจ” 

“ขอบคุณครับ ผมยินดีจะยกลูกสาวคนเดียวของผมให้และยินดีจะรับจอมทัพมาเป็นลูกชายของผมอีกคน” 

“งั้นสวมแหวนให้คะขาสิจอมทัพ หนูคะขาตัวแหวนอาจจะเป็นของใหม่แต่ชุดสร้อยและต่างหูนี่เป็นของตกทอดกันมาของคุณย่าจอมทัพเขา ยังไงแม่ให้หนูเป็นของขวัญต้อนรับนะ ห้ามทำหายเด็ดขาดเชียว”ฉันพยักหน้ารับกัดปากมองแหวนเพชรวงสวยที่ถูกสวมให้ที่นิ้วนางข้างซ้ายของตัวเอง และตามด้วยสร้อยคอและต่างหูเข้าชุด ตามพิธีแล้วฉันต้องไหว้ที่อกเขาด้วยนั่นทำให้ฉันแอบตื่นเต้นไม่น้อยจนจอมทัพต้องจับมือฉันไว้ฉันถึงจะไหว้เขาต่อจนจบ 

“เธอเป็นของฉันแล้วนะ”เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหู ฉันเงยหน้ามองเขาก่อนจะยิ้มรับ 

“สวมคืนให้จอมทัพด้วยสิจ๊ะคะขา” 

“ค่ะแม่ ยื่นมือมาสิคะ”คนตรงหน้ายิ้มรับยื่นมือซ้ายตัวเองให้ฉันสวมแหวนอีกวงที่รูปร่างไม่ต่างกันมากนักเข้าที่นิ้วเรียวของเขา “นายก็เป็นของฉันแล้วนะ” 

“ฉันพร้อมเป็นของเธอตั้งนานแล้วคะขา” 

“คนเอาแต่ใจ”ฉันเบ้หน้าก่อนจะตาโตเมื่อโดนคนตรงหน้าคว้าตัวเข้าไปจูบแก้มแรงๆเหมือนที่เขาชอบทำ เสียงเฮพร้อมรับชัตเตอร์ทั้งกล้องใหญ่และมือถือดังจนฉันต้องทุบอกเขาเพื่อหาทางออกให้ได้ ทำไมชอบฟัดแก้มฉันทุกทีเลยเนี่ย! 

กว่าจะผ่านพิธีเช้ามาได้ทั้งรดน้ำสังข์และส่งตัวเข้าหอในช่วงเช้า พอหลังแตะฟูกปุ๊บฉันกับเขาก็ต้องเด้งตัวขึ้นมาปั๊บยังไม่ทันได้พักเลย เพราะต้องไปแต่งหน้าแต่งตัวต่อที่โรงแรมที่จะจัดงานกลางคืน จนตอนนี้ฉันยืนขาแข็งทักทายแขกตามโต๊ะทั้งๆที่ขาเกือบหักคารองเท้าส้นสูงอยู่แล้ว  

“หน้าเหนื่อยๆนะคะขา นั่งพักก่อนป่าว”ไม่ทันที่ลีโอจะพูดจบฉันก็ทรุดลงนั่งที่โต๊ะทันที ก่อนจะนวดขาตัวเองเบาๆ  

“โฮ่~ เหนื่อยสิทำไมมันเหนื่อยแบบนี้เนี่ย ฟิกซ์นายหยิบชามให้หน่อยสิฉันหิวอ่า” 

“ฮ่าๆ แต่งตัวสวยขนาดนี้ยังจะกินอีกเหรอ ชุดนี้น่ารักเธอใส่แล้วน่ารักดีฉันจำไม่ได้เลย”ฟิกซ์แซวพลางยื่นถ้วยมาให้ฉัน แล้วย้ายไปนั่งโต๊ะอีกตัวให้จอมทัพนั่งลงข้างๆฉัน ที่จริงฟิกซ์เริ่มสนิทกับพวกนี้แล้วน่ะนะวันนี้ก็เลยมานั่งกับพวกลีโอ  

งานนี้ไม่ใช่แบบค็อกเทลแต่เป็นโต๊ะจีน ฉันเลยต้องเดินทักทายแขกทั้งงานหลังจากยืนเป็นสแตนดี้อยู่เป็นชั่วโมง  

“ใครจะไปสน คนสวยเขาไม่กินข้าวกันรึไงยะ” 

“เฮ้ยเบาๆคะขา ท่าทางจะหิวจริงว่ะ เอาน้ำ” 

“นี่ฉันแต่งงานหรือชดใช้กรรมเนี่ย ปวดเท้าไปหมดแล้ว”ฉันนวดขาตัวเองเบาๆจอมทัพเหลือบมองหน้าฉันก่อนจะเดินผละออกไป ฉันได้แต่มองหน้าคนในโต๊ะงงๆ “ไปไหนของเขาน่ะ” 

“มันโกรธอะไรอีกรึเปล่า หรือหึงฉันกับเธอวะ”ฟิกซ์ยิ้มแหย 

“บ้าสิ ช่างเหอะเดี๋ยวก็กลับมาเองแหละ เอาปลาตัวนั้นขยับมาหาฉันหน่อยสิ หิว! หิว!”ทั้งโต๊ะมองหน้ากันก่อนจะยื่นอาหารมาให้ฉัน ด้วยความหิวฉันเลยยัดมันเข้าปากไม่หยุด เพราะคิดว่าอีกนิดเดียวก็ต้องไปทำหน้าที่ต่ออีกนิดก็จะตัดเค้กโยนดอกไม้แล้วฉันก็จะจบงานนี่สักที ส่วนอาฟเตอร์ปาร์ตี้ฉันไม่ได้จัดต่อเพราะคิดว่ามันเหนื่อยเกินที่ฉันจะแบกตาตั้งแต่ตีสามจนถึงตีสามอีกวัน ฝันไปเถอะ 

“ถอดรองเท้าออกมาเร็ว”ฉันหันไปมองเจ้าบ่าวของงาน หลังจากที่เขาหายไปสักพัก ก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อเขาวางรองเท้าผ้าใบที่ฉันใส่มาจากบ้านลงบนพื้น จอมทัพจับเท้าฉันด้วยความอ่อนโยนก่อนจะค่อยๆงัดรองเท้าสนสูงสีเหลืองออกจากเท้าฉัน  

ฉันบอกรึยังว่าธีมงานเป็นสีเหลืองเพราะฉันชอบสีเหลืองมากๆ ดอกไม้ทั้งงานเลยเป็นดอกทานตะวัน ชุดจอมทัพก็เป็นสูทสีเหลือง Daffodi เข้ากับชุดราตรีสั้นของฉัน ซึ่งมันเป็นงานน่ารักๆที่บรรยากาศดีเกินคาด ส้นสูงที่ไม่คุ้นฉันเลยจำเป็นต้องใส่มัน ถ้าเป็นกระโปรงยาวฉันคงใส่ผ้าใบตั้งแต่แรก 

 “พี่จอมทัพน่ารักจังเลยนะคะวันนี้ อิจฉาพี่คะขาจะตายอยู่แล้วกรี๊ดด”แพทกระดี๊กระด๊ากรี๊ดกร๊าดก่อนจะวิ่งมาถ่ายรูป  

ฉันห้อยขาดูใบหน้าหล่อที่ดูจะจริงจังเขาจิ๊ปากเมื่อเห็นรองแดงที่เท้าฉัน  

“เจ็บมากไหมเนี่ย” 

“ไม่เจ็บเลย แค่เมื่อยเฉยๆเองเดี๋ยวก็หายแล้ว น่ารักจังขอบคุณนะคะ”ฉันก้มลงไปดึงแก้มจอมทัพเบาๆ 

“บอกแล้วว่าอย่าใส่ชุดนี้ แล้วไม่ต้องก้มลงมานั่งหลังตรง นมหกหมดแล้วเดี๋ยวเธอจะโดนซัดคะขา”คนอ่อนโยนเมื่อครู่หายไปกับสายลม  

“รู้แล้วน่า”ฉันดีดตัวนั่งหลังตรงตามคำสั่งคุณสามีหมาดๆ โดนดุอีกแล้วแฮะ  

“รู้แล้วก็ดี อย่าดื้อเข้าใจไหมครับ” 

“โอเคครับดื่มน้ำก่อนไหม เหนื่อยแล้วนั่งพักก่อนเร็ว”คนตัวสูงพยักหน้าก่อนจะก้มหน้าดูดน้ำจากในมือฉัน ฉันเลยเอื้อมหลังมือไปเช็คหน้าให้เขา จอมทัพแม้จะดูเหนื่อยแต่วันนี้ไม่งอแงเท่าไหร่ ส่วนใหญ่ก็บ่นเรื่องชุดชั้นที่เขาไม่ปลื้มเนี่ยแหละ  

“คะขาใช้อะไรฝึกไอ้จอมวะ เชื่องเป็น...” 

“มึงสิหมาไอ้คุณ เมียกูน่ารักแล้วกูน่ารักกับเมียทำให้มึงจะลงแดงตายเหรอฮะ ไอ้คนไม่มีแฟน” 

“โอ๊ยยยยแทงใจดำกูชิบหาย”ณคุณยังหาแฟนไม่ได้จนตอนนี้ เขาเหมือนพระรองที่คนที่เขาชอบดันไปชอบคนอื่นหมดเลย ตอนนี้หมอนั่นเลยฟุบไปกองกันไหล่แน็คแล้วโอดโอย  

“เดี๋ยวจะตัดเค้กแล้วนี่ ไปสแตนบายด์เถอะ” 

“อ่องั้นไปก่อนนะ อย่าลืมไปแย่งดอกไม้นะณคุณฉันจะจับโยนซู๊ตลงตรงนายแน่ เอาไว้เจอใครแล้วจูงเขาเข้างานแต่งเลยไม่ต้องจีบแล้วเพราะชาตินี้นายจีบไม่ติดสักคนแน่” 

“พูดได้ดี”จอมทัพหัวเราะแล้วตบหลังณคุณที่ทรุดอีกรอบ 

ฉันโบกมือลาเพื่อน เพื่อไปทำหน้าที่ต่อให้สมบูรณ์ทั้งต้องตัดเค้กและโยนดอกไม้ ซึ่งหลังจากพิธีกรพูดอะไรเยอะแยะฉันก็เริ่มง่วงจนแทบจะหลับคาอกจอมทัพ โยนดอกไม่มั่วๆเก็กท่าถ่ายรูปจนแก้มเป็นตะคริว จนพิธีสุดท้ายที่ฉันต้องเข้าฉันเดินด้วยความสดใสร่าเริง 

ทั้งห้องจะถูกโรยไปด้วยกลีบกุหลาบจนหอมฟุ้งไปทั้งห้อง บนเตียงที่เรียงเป็นชื่อฉันและจอมทัพ พอเข้ามาปุ๊บพ่อแม่ฉันล้มตัวนอนตามด้วยพ่อแม่จอมทัพ เอาจริงฉันไม่รู้ว่ามันจะทำให้รักฉันยืนยาวเท่าพวกท่านไหม แต่ภาพนั้นมันน่ารักมากจริงๆ  

“แม่กับพ่อขอให้ลูกรักกันด้วยความเข้าใจ มีหลานให้แม่เร็วๆนะจ๊ะขอขาวๆนะจอมทัพดำแบบคะขาแม่ไม่ค่อยปลื้มเท่าไหร่”เอ่อ...ได้ข่าวว่าฉันได้ยีนส์คล้ำมาจากแม่นั่นแหละ  

“แม่คะ”ฉันทำหน้างอ 

“ครับแม่ เดี๋ยวผมจะปั้นให้แจ่มเลยครับ” 

เพี๊ยะ! 

“พูดบ้าอะไรเนี่ย!” 

“ฮ่าๆ เอ้าอย่าเพิ่งตีกันสิ พ่อก็ไม่รู้จะอวยพรอะไรแล้ว อวยพรมากันทั้งวันเอาเป็นพ่อขอบคุณหนูนะคะขาที่ยอมทนอยู่กับจอมทัพ รักกันจนถือไม่เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร ลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมืองนะลูก” 

“ไหนก็ทนแล้วก็ทนต่อไปเข้าใจไหมคะขา” 

“ค่ะคุณป้า ขอบคุณค่ะ” 

“เอ๊ะ! ยัยเด็กคนนี้เธอมาขโมยลูกชายฉันไปแล้วก็ต้องเรียกฉันแม่สิ ยังมาเรียกคุณป้าอยู่ได้ยัยเด็กคนนี้ แล้วรีบมีหลานให้ฉันด้วยอย่าลีลาล่ะ ฉันมีลูกชายคนเดียวก็ยกให้เธอไปแล้ว เพราะฉะนั้นรีบมีหลานให้ฉันเลยนะ”ฉันเบิกตากว้าง 

“ได้ไงคะ พรีมน่ะจองหลานคนแรกแล้วนะคะพี่วรี”แม่ฉันก็ไม่น้อยหน้า ฉันหันไปขอความช่วยเหลือจากคุณพ่อทั้งสองแต่ดูแล้วท่านจะช่วยอะไรไม่ได้เพราะได้แต่นั่งส่ายหน้าเหนื่อยหน่ายใจ 

“เอ๊ะ! คุณน้องเป็นย่าก็ต้องได้ก่อนสิจ๊ะ” 

“ไม่ได้หรอกค่ะ เพราะเด็กน่ะต้องการอยู่กับธรรมชาติแล้วบ้านพรีมก็เหมาะกับหลานคนแรกมากกว่า เพราะฉะนั้นคุณพี่ก็รอหลานคนต่อไปสิคะ” 

“เอ่อ...จอมทัพนายพูดอะไรบ้างสิ”ฉันหันไปกระตุกเสื้อคนข้างตัว แม่ฉันกับแม่เขาเท้าเอวคุยกันแล้วตอนนี้ เขาไม่ทำอะไรสักอย่าง 

“ไม่อ่ะสนุกดี ว่าแต่เรามีลูกกันกี่คนดีครับที่รัก” 

“ฉันยังไม่อยากมีลูก” 

“ไม่ได้!!!”คนทั้งห้องประสานเสียงกันดังจนฉันตกใจแทบหงายหลัง ทำไมล่ะก็ฉันเพิ่งอายุเท่านี้เองจะมีลูกเร็วฉันก็อดใช้ชีวิตแล้วกลายเป็นแม่บ้านสิ พอฉันอ้าปากจะเถียงจอมทัพก็ยกมือปิดปากฉันไว้จนได้แต่อู้อี้ๆ 

“งั้นเรารีบกลับกันเถอะค่ะคุณพี่ อีกเก้าเดือนเดี๋ยวแม่มารับหลานนะคะขา จอมทัพจัดเต็มเลยนะลูก” 

“เอ๊ะ! พูดไม่รู้เรื่องเหรอว่าหลานต้องอยู่กับย่า แต่จัดเต็มไปก่อนนะตาจอมเดี๋ยวแม่จะไปแย่งหลานมาเองลูก” 

“อื้อๆ เอี๋ยวอิแอ๊”ฉันดิ้นขลุกขลักมองทุกคนที่ทยอยออกจากห้อง พอได้ยินเสียงปิดประตูฉันก็เด้งตัวออกจากจอมทัพทันที แต่ยังไม่ทันจะได้เคลื่อนที่คนตัวสูงก็เหวี่ยงฉันลงบนเตียง จนดอกกุหลาบกระเด้งขึ้นจนตกลงเต็มตัวฉัน พร้อมกับเขาที่คลานตามขึ้นมาพอฉันจะหนี เขาก็กระชากขาฉันกลับลงมาหาเขาด้วยมือข้างเดียว 

“นี่ ออกไปนะจอมทัพ”ฉันเอ่ยเสียงสั่น คนตัวสูงทางตัวลงมาก่อนจะกุมหน้าฉันไว้ในมือเขา เขาพรมจูบเบาๆลงที่ปากกับแก้มฉันซ้ำ 

“เรามาคุยเรื่องการทำโทษเธอดีกว่า” 

“ฉันไม่ได้อะไรผิดเลยนะ”วันนี้ฉันทำตัวน่ารักกับเขาจะตาย 

“เธอทำฉันคิดถึงเธอแทบบ้ายังไม่ผิดอีกเหรอ แล้วใครใช้ให้เธอผอมลง ใครใช้ให้แต่งตัวแบบนี้ ใครใช้ให้เธอสวยขึ้น ใครใช้ให้วันนี้เธอน่ารัก ใครใช้ให้เธอทำให้ฉันรักขนาดนี้วะแล้วยังคิดจะรอดอีกเหรอ”ฉันปัดมือหนาที่วนเวียนอยู่แถวซิบเสื้อฉัน จอมทัพทำหน้าอารมณ์เสียเมื่อหามันไม่เจอสักทีฉันเลยนั่งหัวเราะเขาที่กำลังจับตัวฉันหมุนดูว่าจะจัดการมันได้ยังไง 

“ขำอะไรยัยตัวดี” 

“ก็วันนี้นายน่ารักนี่นา มีความสุขจังวันนี้เหนื่อยจะตายแค่นอนกอดนายกพอแล้ว”ฉันหัวเราะก่อนจะพลิกตัวซบลงกับอกคุณสามี  

“ฝันไปสิ ไอ้ชุดเวรนี่ทำให้ถอดยากเพื่อใครวะ” 

“อย่าพูดคำหยาบสิ”ฉันผงกหัวตีปากเขาเบาๆ  

“นั่นสิเดี๋ยวลูกตกใจ” 

“ลูกบ้าอะไรของจอมทัพเนี่ย ละเมอรึไง” 

“ก็ลูกจะมาเกิดวันนี้ไง ถอดไม่ได้ก็ไม่ต้องถอดแมร่งแล้ว ฉันจะปั้นลูกทั้งชุดนี้แหละเธอเสร็จฉันแน่ยัยตัวดี”คนตัวสูงพลิกตัวกลับก่อนจะจับฉันโยนลงเตียงอีกรอบ  

กรี๊ดดดด ใครก็ได้ช่วยด้วย 

 

 

ปิด! จริงๆแล้วเน้ออออ ถูกใจไม่ถูกใจก็ขอให้เป็นเรื่องหนึ่งในความทรงจำทุกคนนะคะ เอาไว้ให้คิดถึง ขอบคุณนะคะที่ตามมาจนจบ  

ปล. แอบเปิดให้คนที่ยังอ่านไม่จบอ่านให้จบ จะไม่มีรอบสองแล้วน้าาาา ใครยังอ่านไม่จบปั่นนะค๊าาาา  

ความคิดเห็น