ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ศึกชิงนาย?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2563 00:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ศึกชิงนาย?
แบบอักษร

ศึกชิงนาย? 

 

“จบแล้วเหรอขอรับหวงเกอ อะ...เอ่อ ท่านแม่ทัพหย่ง” จิวจื่อรีบเปลี่ยนคำเรียกเพราะที่ตรงนี้ไม่ได้มีแค่พวกเขาสองคนเท่านั้น

“จื่อเออร์เรียกเหมือนเดิมก็ได้” เมื่อได้ยินคำเรียกขานที่ห่างเหิงจากจิวจื่อ หนิงหวงก็บอกให้เรียกเหมือนอย่างเดิมเพื่อที่จะแสดงความเป็นเจ้าของ

“จะดีหรือขอรับ” ถามเพื่อความแน่ใจ

“ดีสิ” ^ _ ^

“ฉ่า //////” ถึงจิวจื่อจะมีภูมิต้านทานใบหน้านี้แล้วก็เถอะ ก็อย่างว่าไม่ได้เจอกันตั้งนานพอมาเจอกันอีกทีก็ยิ้มใส่นี้มันก็...

“แฮ่ม!!! เกอเกอะจัดการเรียบร้อยหมดแล้วเหรอขอรับ” หนิงเฟยรีบขัดบรรยากาศสีชมพูของทั้งสอง

“พี่จัดการเรียบร้อยแล้ว ว่าแต่พวกน้องจะไปไหนกันอีกไหม”

“อืม พี่ชายต้องการอะไรอีกไหมเจ้าค่ะ” เล่อเจียถามขึ้น

“แฮะ ๆ พี่ชายยังไม่ได้ซื้อของที่จะทำอาหารเย็นนี้เลย” จิวจื่อพูดออกมาอย่างขัดเขิน

“โอ้ งั้นไปซื้อกันเถอะพี่ชายเดี๋ยวเกอเกอะจะเป็นคนจ่ายเอง ใช่ไหมขอรับ”

หนิงเฟยพูดด้วยรอยยิ้มที่หนิงหวงมองดูยังไงก็เป็นรอยยิ้มของปีศาจ แต่ก็เถอะนะถึงจะไม่พูดตนก็จะจ่ายให้อยู่แล้ว ดูสายตาจื่อเออร์ที่ส่งมาให้สิใครมันจะไปทนไหวกัน!!!

จิวจื่อไม่ได้รู้เลยว่าตนเองส่งสายตาแบบไหนไปให้หนิงหวง แต่พอได้ยินว่ามีคนจะจ่ายให้ก็ดีใจทันที

ก็ของฟรีอ่ะ ยิ่งช่วงนี้ต้องประหยัดตำลึงในกระเป๋าอยู่พอดี 

“///// แฮ่ม พวกเราไปกันดีกว่าเนอะเดี๋ยวมื้อนี้พี่จ่ายเอง”

ว่าแล้วก็จะจับมือของจิวจื่อเดินออกไป แต่ก่อนที่จะได้จับก็มีมือมาจับไว้ก่อนซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นเพ่ยเจียนั้นเอง แล้วทั้งสองก็เดินนำออกไปตามไปด้วยเล่อเจียกับคุนเล่อ

“.....” หนิงหวงได้แต่มองมือของตนเองที่ควรจะมีมือของอีกคนจับอยู่

“คงไม่ดีมั้งขอรับเกอเกอะที่จะจับมือพี่ชายทั้งที่ยังไม่ได้เป็นอะไรกัน เดี๋ยวพี่ชายเสียหาย” พูดจบหนิงเฟยก็เดินตามทั้งสี่คนไป

หึ หึ เล่นกันแบบนี้ใช่ไหม เจ้าพวกเด็กแสบ 

.

.

“พี่ชายจะทำอะไรกินเจ้าค่ะ” เล่อเจียถามขึ้นเมื่อเห็นจิวจื่อเลือกผักต่าง ๆ ชนิดอยู่

“พี่จะทำเข่าโย่ว (บาบีคิว) มันจะคล้ายกับเนื้อย่างแต่จะเป็นแบบเสียบไม้แทน”

“ว้าว พวกน้องจะรอกินฝีมือของพี่ชายเจ้าค่ะ/ขอรับ”

“เด็กดี” ได้ยินคำตอบแบบนั้นก็ทำให้จิวจื่อมีกำลังใจในการทำขึ้นมามาก

หนิงหวงผู้ที่ชมเหตุการณ์ตรงหน้าก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกิน ดังนั้นจึงต้องทำให้จิวจื่อหันมาสนใจตนเองให้ได้แล้ว!!!

“พี่ก็อยากชิมรสฝีมือของจื่อเออร์เหมือนกัน” หนิงหวงเดินเข้ามาด้านหลังของจิวจื่อแล้วโน้มตัวไปพูดที่ข้างหู

“อ่ะ //// ข้าจะทำสุดฝีมือเลยขอรับหวงเกอ” คนบ้าทำไมมาพูดที่ข้าง ๆ หูเนี่ย 

.

.

หลังจากที่ทั้งหกคนซื้อของกลับมาถึงบ้านของจิวจื่อแล้ว ก็ช่วยกันเตรียมของที่จะมาทำโดยที่ขณะที่กำลังเตรียมผักอยู่นั้น

“พี่ชาย เดี๋ยวข้าช่วยหั่นผักนะขอรับ” คุนเล่อเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าหนิงหวงกำลังเดินมาทางนี้

“ได้สิ ว่าแต่คุนเล่อหั่นผักเป็นไหม”

“ไม่เป็นขอรับ แต่ถ้าจะให้ดีพี่ชายช่วยสอนข้าจะได้ไหมขอรับ” ว่าจบก็แสดงสีหน้าเขินอาย

น่ารัก น่ารักเกินไปแล้ว~ เสียงกู่ร้องในใจของจิวจื่อ

.

.

ขณะที่จิวจื่อกำลังหั่นเนื้ออยู่

“พี่ชายข้าช่วยหั่นเนื้อนะขอรับ” หนิงเฟย

“จื่อเออร์เดี๋ยวพี่ช่วยหั่นเนื้อเอง” หนิงหวง

อยู่ ๆ จิวจื่อก็รู้สึกว่ามีกระแสสายฟ้าระหว่างทั้งสองคน

“เอ่อ ข้าว่าให้หนิงเฟยมาหั่นเนื้อดีกว่า แล้วหวงเกอช่วยไปเหลาไม้เป็นแท่ง ๆ ได้ไหมขอรับ”

“...ได้สิ งานนี้ให้เด็กทำคงไม่ค่อยดีนัก

“หวงเกอว่าอย่างไรนะขอรับ”

“พี่บอกว่าเพื่อจื่อเออร์แล้วพี่ทำได้ทุกอย่าง”

“///////// หวงเกอพูดอะไรก็ไม่รู้”

“จื่อเออร์ช่างน่ารักจริง”

“///////” จิวจื่อ

แต่ก่อนที่หนิงหวงจะได้พูดไปมากกว่านี้ หนิงเฟยก็พูดขึ้นมาขัดเสียก่อน

“พี่ชายขอรับ ข้าหั่นเนื้อแบบนี้ถูกไหมขอรับ”

“อะ เอ่อ หนิงเฟยหั่นถูกต้องแล้วเพียงแต่มันต้องชิ้นเล็กกว่านี้อีกนิด”

.

.

ขณะที่กำลังทำเข่าโย่วอยู่นั้น หนิงหวงที่เห็นโอกาสก็รีบเข้าไปเสนอตัวช่วยจิวจื่อที่กำลังยืนย่างอยู่

“จื่อเออร์ไปนั่งพักเถอะ เดี๋ยวพี่ทำเข่าโย่วเอง” หนิงหวงบอกกับจิวจื่อเมื่อเขาเห็นว่าจิวจื่อยังไม่ได้พักเลย อีกทั้งยังไม่อยากให้อยู่ที่หน้าไฟนาน ๆ ด้วย

“ไม่เป็นไรหรอกขอรับ หวงเกอไปนั่งรอที่โต๊ะเถอะนะ” จิวจื่อปฏิเสธคำพูดของหนิงหวงแล้วตั้งหน้าตั้งตาย่างเนื้อต่อไป

“จื่อเออร์ไปพักเถอะ ให้พี่ทำเองนะ” หนิงหวงพูดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับส่งสายตาที่ทำให้จิวจื่อไม่สามารถปฏิเสธได้

“แต่ว่า...”

“ไปกันเถอะ พี่ชายเหนื่อยมาทั้งวันแล้วนะเจ้าค่ะ” เล่อเจียได้ยินที่หนิงหวงพูดและก็เห็นด้วยกับคำพูดของหนิงหวงจึงเดินเข้ามาหาจิวจื่อแล้วจูงมือออกไป

ถึงหนิงหวงจะขัดใจอยู่นิด ๆ ที่เล่อเจียจับมือจิวจื่อก็เถอะนะ ยกนี้ยอมให้ก่อนก็ได้

.

.

ขณะที่ทั้งหกคนกำลังกินอยู่นั้นเอง โดยที่เล่อเจียนั่งติดกับจิวจื่อถัดไปเป็นเพ่ยเจียส่วนฝั่งตรงข้ามนั้นมี คุนเล่อ หนิงเฟยและหนิงหวงตามลำดับ

“พี่ชายกินเยอะ ๆ นะขอรับ” คุนเล่อว่าจบก็นำไปให้จิวจื่อไม้หนึ่ง

“พี่ชายกินไม้นี้สิเจ้าค่ะ เดี๋ยวเพ่ยเจียป้อนเอง” ว่าพร้อมกับยื่นไปที่ปาก

“พี่ชายอร่อยมากเลยเจ้าค่ะ” เล่อเจีย

“พี่ชายมุมปากเปื้อนนะขอรับ ให้...” ก่อนที่หนิงเฟยจะพูดจบหนิงหวงก็พูดขัดขึ้นมา

“เดี๋ยวพี่เช็ดออกให้นะจื่อเออร์” พูดจบหนิงหวงก็โน้มตัวไปเช็ดที่มุมปากของจิวจื่อแล้วกลับมานั่งตามเดิม

“..../////...”

“^ _ ^ พวกเด็กน้อย” หนิงพูดขยับปากออกมาโดยที่ไม่มีเสียง

เป๊าะ เสียงไม้ที่หนิงเฟยถืออยู่นั้นหักลง

“เกอเกอะ ดูเหมือนเราจะมีเรื่องที่จะต้องคุยกันสักหน่อยแล้วขอรับ”

“ได้สิ พี่เองก็อยากคุยกับน้องอยู่เหมือนกัน”

พูดจบทั้งสองก็ลุกขึ้นเดินออกไปด้วยกัน ในขณะที่จิวจื่อก็ยังไม่ได้สติจากการกระทำของหนิงหวง

.

.

“พี่ชาย พี่ชายเจ้าค่ะ” เล่อเจียเอ่ยเรียกจิวจื่อเมื่อเห็นว่ายังนั่งเหม่อ

“.....”

เมื่อเห็นว่าจิวจื่อยังไม่ตอบสนอง จึงเอ่ยเรียกอีกครั้งแต่ครั้งนี้ลงน้ำหนักเสียงให้ดังกว่าเดิม “พี่ชาย เป็นอะไรไหมเจ้าค่ะ”

“หะ ห๊ะ มีอะไรรึเปล่าเล่อเจีย”

“น้องถามว่าพี่ชายไม่เป็นอะไรใช่มั้ยเจ้าค่ะ”

“พะ พี่ชายไม่เป็นอะไรหรอกแค่.../////” ใครจะไปบอกว่าตนเองเขินกับการกระทำของหวงเกอกันเล่า 

“แน่ใจนะขอรับ” คุนเล่อถามด้วยความเป็นห่วง

“อืม พี่ชายไม่เป็นไรจริง ๆ ว่าแต่หนิงเฟยกับหวงเกอไปไหนแล้วล่ะ” ถามขึ้นเมื่อไม่เห็นทั้งสองนั่งอยู่ที่นี้

“ทั้งสองออกไปคุยกันที่ด้านนอกเจ้าค่ะ” เพ่ยเจียตอบ

“งั้นพวกเรามากินเข่าโย่วรอทั้งสองคนกัน” พูดจบก็ยื่นไม้ให้กับเด็กทั้งสามคน

ไม่นานทั้งสองก็กลับมา

“พี่ชายยย ข้าหิวจังเลยขอรับ” เป็นหนิงเฟยที่เขามาอ้อนจิวจื่อ

“ฮะฮะ หิวก็กินเยอะ ๆ นะ” พูดพร้อมกับนำเข่าโย่วไปให้ไม้หนึ่ง

“ขอบคุณขอรับพี่ชาย” หนิงเฟยเข่าโย่วจากมือของจิวจื่อมา

หลังจากที่กินกันไปสักพักหนิงเฟยก็พูดขึ้นมา

“พี่ชาย พรุ่งนี้เช้าพวกเราสี่คนจะกลับเมืองหลวงกันแล้วนะขอรับ”

“งั้นพี่ชายก็เหงาแย่เลยสิ ไม่มีเด็กแสบมาเล่นด้วย”

“พี่ชายอย่าเศร้าสิเจ้าค่ะ พวกข้าก็ไม่อยากกลับแต่สำนักศึกษาจะเปิดแล้ว” เล่อเจียพูดออกมาเมื่อเห็นสีหน้าเศร้าของจิวจื่อ

“จื่อเออร์ยังมีพี่อยู่นะ” หนิงหวงเอ่ยออกมาเพราะตนก็ไม่อยากเห็นสีหน้าเศร้าของจิวจื่อเหมือนกัน

“แต่...”

“จื่อเออร์”

“พี่ชาย”

“ฮึก พี่ชายขอให้ทั้งสี่เดินทางปลอดภัยนะ” ตนก็ไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าเด็กและหนิงหวงแต่ก็กลั้นไว้ไม่อยู่ จะทำยังไงได้ถึงพวกเขาจะอยู่ด้วยกันได้ไม่นานแต่ก็รู้สึกผูกพันกันไปแล้ว

“จื่อเออร์/พี่ชาย ไม่ร้องนะ” ทั้งหาคนพูดพร้อมกันโดยที่ไม่ได้นัดหมายเมื่อเห็นน้ำตาของจิวจื่อ

“ฮึก พวกเรามากินให้เต็มที่กันเลยเถอะ”

เช้าวันต่อมาพวกเด็กแสบทั้งสี่คนก็ออกเดินทางกันตั้งแต่เช้าตรู่โดยที่มีหนิงหวงและจิวจื่อมาส่ง

“เดินทางกันปลอดภัยนะสี่แสบ” จิวจื่อพูดออกมาอย่างเป็นห่วง

“เจ้าค่ะ/ขอรับพี่ชาย”

“จื่อเออร์ไม่ต้องห่วง พี่จัดเตรียมทหารไปด้วยแล้ว พี่รับรองทั้งสี่จะเดินทางถึงเมืองหลวงอย่างปลอดภัย” หนิงหวงพูดปลอบจิวจื่อให้คลายความกังวลลง

“พวกข้าไปก่อนนะขอรับพี่ชาย” คุนเล่อพูดจบก็เดินขึ้นรถม้าก่อนที่คนอื่นจะเดินขึ้นรถม้าตามไปทีละคน

“พวกเราก็กลับบ้านกันได้แล้ว เดี๋ยวพี่ไปส่งจื่อเออร์ที่บ้านเอง” หนิงหวงพูดขึ้นเมื่อมองรถม้าหายลับไปจากครรลองสายตา

“ขอบคุณขอรับหวงเกอ”

 

 

เหตุการณ์เมื่อคืนที่สองพี่น้องหายไปคุยกัน 

“เกอเกอะ เกอเกอะแน่ใจแล้วใช่ไหมขอรับ” 

“พี่แน่ใจแล้ว ยังไงก็ตามก็ต้องเป็นคนนี้” 

“เฮ้อ~ งั้นเกอเกอะก็ต้องปกป้องพี่ชายให้ดีนะขอรับ” 

“เห็นพี่ชายคนนี้เป็นอะไร หืม” ว่าพร้อมกับยื่นมือไปขยี้หัวของหนิงเฟย 

“โถ่ เกอเกอะก็รู้นี่ ว่าท่านแม่เป็นคนยังไง” 

หนิงหวงเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะพูดออกมา “หนิงเฟยก็อย่าเพิ่งบอกท่านแม่แล้วกัน เมื่อถึงเวลาพี่จะพาจื่อเออร์ไปแนะนำเอง” 

“น้องจะช่วยพี่ก็ได้ แต่ทั้งหมดก็ต้องขึ้นกับเกอเกอะแล้วว่าจะปิดได้อีกนานไหม” 

“ขอบคุณที่ช่วยพี่นะ หนิงเฟย” 

“ฮึ เรารีบออกไปกันดีกว่าเดี๋ยวพี่ชายรอนาน” 

 

 

 

.......................................

- มาแล้ววววววว

- ยิ่งเขียนยิ่งรู้สึกแปลก ๆ ยังไงก็ไม่รู้

- สรุปเด็กทั้งสี่คนมาดีนะทุกคนนนน

- ขอขอบคุณทุกการสนับสนุนจ้า

- ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่อยู่ด้วยกันและหลงเข้ามานะจ๊ะ

- โปรดติดตามตอนต่อไปเด้อ

ความคิดเห็น