ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คิดการใหญ่ใจต้องนิ่ง

ชื่อตอน : คิดการใหญ่ใจต้องนิ่ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 90

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ต.ค. 2563 17:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คิดการใหญ่ใจต้องนิ่ง
แบบอักษร

จวบจนงานเลี้ยงเลิกรา ซูเจินจึงเดินมาส่งเทียนหยางฮ่องเต้ที่ตำหนักรับรอง เมื่อมาถึงหน้าประตูตำหนักจู่ๆเทียนหยางฮ่องเต้ก็ซวนเซคล้ายจะล้ม ซูเจินที่อยู่ใกล้ที่สุดจึงต้องรีบเข้าไปประคอง แต่เพราะน้ำหนักตัวของบุรุษที่มากกว่าทำให้นางเกือบจะหน้าขมำโชคดีที่แม่นมผิงแม่นมผู้เลี้ยงไป๋ไท่จื่อและซูเจินตั้งแต่แรกเกิดเข้ามาประคองทัน เหลียนกงกงขันทีข้างพระวรกายเทียนหยางฮ่องเต้จึงตั้งท่าจะเข้ามาปะของนายของตนแทนนาง ซูเจินจึงรีบพูดขึ้นมาว่า 

“เหลียนกงกงเจ้าช่วยเตรียมน้ำให้ฝ่าบาทด้วย” 

“แต่องค์หญิง...” 

ยังไม่ทันที่เหลียนกงกงจะพูดจบ ซูเจินก็เอ่ยแทรกขึ้นมาว่า 

“ไม่ต้องห่วงเปิ่นกงจู่จะประคองฝ่าบาทไปห้องบรรทมเอง” 

กล่าวจบซูเจินก็ประคองร่างเทียนหยางฮ่องเต้และสาวเท้าเข้าตำหนักทันที แต่เหมือนจะเพิ่งนึกอะไรได้นางจึงหยุดฝีเท้าและหันไปหาแม่นมผิงและพูดว่า  

“อ้อ แม่นมผิง พวกเจ้ากลับไปรอเปิ่นกงจู่ที่ตำหนักเลย” 

“ทูลลาเพคะ/พะยะค่ะ” 

เสียงแม่นมผิง ขันที นางกำนัล และองครักษ์ของตำหนักเหมยฮวา รวมถึงเหลียนกงกงกล่าวขึ้นและแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตน 

ซูเจินประคองเทียนหยางฮ่องเต้ไปยังห้องบรรทม ตลอดทางนางไม่เห็นข้ารับใช้หรือแม้แต่องครักษ์เลยสักคน จึงกล่าวถามไปว่า 

“เหตุใดในตำหนักจึงมิมีข้ารับใช้เลยล่ะเพคะ” 

“เจิ้นมิชอบความวุ่นวาย มีแค่เหลียนกงกงคนเดียวก็พอแล้ว” 

ตรัสจบทั้งคู่ก็มายืนอยู่หน้าเตียงสี่เสาขนาดใหญ่ ซูเจินจึงประคองเทียนหยางฮ่องเต้ลงนอนที่แท่นบรรทม เมื่อจัดท่าทางให้พระองค์บรรทมได้อย่างสบายพระวรกายแล้ว นางจึงลุกขึ้นเตรียมจะเดินออกจากห้องบรรทม แต่ผู้ที่นางคิดว่าเมามายมิได้สติและหลับไปแล้วกลับ คว้าเอวบางของนางไปนอนด้วย 

"อื้ออ ฝ่าบาทเพคะ"กล่าวพร้อมกับพยายามดีดดิ้นร่างกายเพื่อหวังหลุดออกจากพันธนาการแต่ร่างสูงกลับมิสนใจ หนำซ้ำยังยกร่างบางมานอนทาบทับบนร่างกายของตน 

"อืออ เจินเอ๋อร์อย่าดิ้นแรงสิ เจ้ากำลังทำให้มังกรของข้าตื่น" 

จบคำ ซูเจินก็หยุดนิ่งพลันใบหน้าร้อนผ่าวและเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ 

"ตรัสอันใดกันเพคะ" 

"หือ ก็พูดความจริงนี่ เจินเอ๋อร์ดิ้นไปมาเช่นนี้ทำให้..."ยังมิทันที่เทียนหยางฮ่องเต้จะตรัสจบ ซูเจินก็ยกมือเล็กขึ้นมาปิดพระโอษฐ์เสียก่อน 

"ประเดี๋ยว เหลียนกงกงจะได้ยินนะเพคะ" ทว่าร่างสูงกลับมิสนใจคำของนาง มิหนำซ้ำยังเลียฝ่ามือเล็กจนซูเจินต้องเป็นเอามือออก 

"เจินเอ๋อร์จะสนใจอันใดเหลียนกงกง มาสนใจเรื่องของเราดีกว่า"กล่าวจบก็ซุกลงไปดอมดมความหอมที่ลำคอระหง 

"อื้อ ฝ่าบาทเพคะ"ร่างบางพยายามดิ้นขัดขืน เสมือนสรรค์เข้าข้าง เสียงของเหลียนกงกงดังขึ้นเสียก่อนที่เทียนหยางฮ่องเต้จะได้ทำไปมากกว่านั้น 

"ฝ่าบาท กระหม่อมเตรียมน้ำเรียบร้อยแล้ว จะสรงน้ำเลยหรือไม่พะยะค่ะ" 

"ชิ"ร่างหนาส่งเสียงไม่พอใจที่โดนขัด ก่อนจะตะโกนตอบกลับไปว่า 

"ประเดี๋ยว เจิ้นจะไป เจ้าไปพักได้แล้ว" สิ้นคำเหลียนกงกงก็ขานรับและเดินกลับไปพักที่ห้องของตนที่แยกออกมาจากตำหนักรับรอง 

"เฮ้อ" ร่างบางลอบถอนหายใจ หลงคิดไปว่าตนนั้นรอดจากเงื้อมมือปีศาจแล้ว มิปล่อยให้ร่างบางได้ดีใจนาน ร่างสูงก็เอ่ยขึ้นมาว่า 

"ทำที่ห้องอาบน้ำเป็นอย่างไร เจินเอ๋อร์สนใจหรือไม่" 

ความคิดเห็น