ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความจริงนั้น...๒

ชื่อตอน : ความจริงนั้น...๒

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มี.ค. 2563 22:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความจริงนั้น...๒
แบบอักษร

 

ความจริงนั้น...๒ 

 

“หยุด เกิดเรื่องอะไรขึ้นที่นี้”  

ก่อนที่เรื่องจะไปไกลเกินกว่าที่จะควบคุมได้ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

.

“นั้นมันท่านแม่ทัพหย่ง”  

“ไหน ไหน พวกเจ้าอย่าบังข้าสิ”  

“อ่า ท่านแม่ทัพหย่งยังสง่างามเหมือนเคย”  

“ข้าเห็นด้วยกับเจ้า ถึงท่านแม่ทัพหย่งจะอายุอานามยี่สิบเจ็ดแล้วก็เถอะ”  

.

“หนิง...เฟย...” หนิงหวงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“เกอเกอะ~ ไม่เจอกันนานเลยนะขอรับ” หนิงเฟยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงร่าเริง

“ไม่เจอกันนานเลยนะหนิงเฟย ฮะ ฮะ”

“ว่าแต่เกอเกอะมาทำอะไรที่ท่าเรือ ไม่ใช่ว่าเกอเกอะทำงานอยู่ที่ค่ายหรอกรึขอรับ” หนิงเฟยหรี่ตาลงถามขึ้นอย่างสงสัย ก็ในเมื่อตนให้คนมาสืบดูแล้วว่าช่วงนี้หนิงหวงอยู่ไหนนะสิ!!!

ทำไมถึงต้องสืบนะเหรอ ก็ต้องเท้าความกลับไปตอนที่หนิงหวงรีบกลับไปประจำที่ค่ายเร็วนักทั้งที่ยังไม่ถึงกำหนดกลับเลยแท้ แถมครีมรักษาสิวที่ฝากให้ซื้อคราวนั้นก็ให้มาไม่ครบแล้วยังแก้ตัวว่าราคาครีมขึ้นอีก!!!

แต่พอให้คนไปสืบดูก็รู้ว่าหนิงหวงเอาครีมรักษาสิวให้คนคนหนึ่ง ที่ชนกันระหว่างทางเดินที่ตลาด ซึ่งมันแปลกมากที่คนอย่างหนิงหวงจะให้ของกับคนที่เพิ่งพบหน้าครั้งแรก หรือว่ามันจะเกี่ยวข้องกับพรของตระกูลกัน!!!

หลังจากนั้นหนิงเฟยก็ตามสืบเกี่ยวกับทั้งสองมาตลอด จนกระทั่งเห็นว่าช่วงนี้หนิงห่วงติดงานในกองทัพ ประจวบเหมาะกับที่เล่อเจียชวนมาเที่ยวที่บ้านเกิดพอดี ก็เลยถือโอกาสมาศึกษาว่าที่พี่สะใภ้ดูก่อนล่วงหน้า

.

.

“พี่ก็ออกมาเดินตรวจตราบ้าง” หลังจากที่เงียบไปพักหนึ่งหนิงหวงตอบน้องสาวของตนไปก่อนที่จะถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง “ว่าแต่หนิงเฟยจะอธิบายเรื่องนี้ให้พี่ชายคนนี้ฟังจะได้ไหม มันเกิดอะไรขึ้น”

“ก็คนพวกนี้มันมาหาเรื่องพวกน้องนะสิ ฮึ” ตอบด้วยใบหน้าบึ้งตึง

“แต่น้องก็ไม่ควรลงมือให้หนักขนาดนี้นะหนิงเฟย คุนเล่อ” ว่าจบก็หันไปมองเหล่าบรรดาชายฉกรรณ์ที่บางคนก็กระดูกหัก มีเลือดออกบ้างประปราย

“จะไม่ให้ลงมือหนักได้ไงพี่ชายหย่ง ก็คนพวกนี้บังอาจมาพูดจาลวนลามพี่ชาย” คุนเล่อพูดออกมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“ใช่ ใช่ นอกจากนี้ยังจะลากพี่ชายเข้าห้องอีก คนพวกนี้สมควรแล้วที่พวกน้องจะลงมือหนักหน่อย” หนิงเฟยว่าอย่างฉุนเฉียว

“เดี๋ยวนะ พี่ชาย? ” หนิงหวงถามขึ้นอย่างสงสัยก็ในเมื่อตนเป็นพี่ชายคนเดียวของหนิงเฟย แล้วพี่ชายที่ว่าคือใคร

“กะ....” หนิงเฟยจะตอบออกไปก็ได้ยินเสียงของจิวจื่อดังขึ้นมา

“หนิงเฟย คุนเล่อ ไม่เป็นอะไรนะ” จิวจื่อวิ่งเข้ามาดูทั้งสองเมื่อเห็นว่าเหตุการณ์สงบลง

หลังจากที่จิวจื่อสำรวจดูทั้งสองคนแล้วว่ามีบาดแผลจากการต่อสู้หรือไม่ ก็กล่าวตักเตือนทั้งสองอย่างเป็นห่วงก่อนที่จะสังเกตเห็นหนิงหวงที่ยืนอยู่ข้างหลัง

“หวงเกอ....”

“จื่อเออร์....”

“คนนี้แหละขอรับ พี่ชายของพวกข้า” หนิงเฟยตอบออกไป

ถึงหนิงหวงจะคิ้วกระตุกกับคำว่าของที่หนิงเฟยเน้นในคำตอบ แต่ก็ต้องปล่อยผ่านไปก่อนเพราะมีเรื่องสำคัญที่จะต้องจัดการก่อน

“เดี๋ยวนะ พวกน้องบอกว่าคนพวกนั้นจะทำอะไรจื่อเออร์นะ” หนิงหวงถามขึ้นเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง ขณะที่สายตาใช้มองบรรดาชายฉกรรณ์เริ่มเย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ

“พวกเขาลวนลามพี่ชาย” คุนเล่อ

“พวกเขาจะทำร้ายพี่ชาย” เพ่ยเจียที่เดินออกมาข้างนอกพร้มเล่อเจีย

“พวกเขาจะลากพี่ชายเข้าห้อง” หนิงเฟย

“นอกจากนี้พวกเขาก็เคยทำกับคนอื่นมาก่อนด้วย” เล่อเจีย

ยิ่งได้ฟังยิ่งทำให้หนิงหวงเกิดความรู้สึกอยากจะฆ่าคนพวกนี้ขึ้นเรื่อย ๆ เพราะถ้าจิวจื่อไม่มีคนช่วยเหมือนคราวนี้จะเป็นยังไงล่ะ

ยิ่งคิดยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวของหนิงหวงทะมึน เผลอปล่อยรังสีฆ่าฟันเหมือนกับที่อยู่สนามรบออกมา

จิวจื่อหลังเห็นบรรยากาศรอบตัวที่หนิงหวงเผลอปล่อยออกมาตนเองก็รู้สึกอึดอัด แต่ก็ต้องรีบเอ่ยเรียกสติของหนิงหวงเพราะเด็กทั้งสี่ที่อยู่ใกล้ก็ได้รับผลกระทบไปด้วย

“หวงเกอ...”

“อ่ะ จื่อเออร์ไม่เป็นอะไรใช่รึไม่” หลังจากที่ได้สติแล้วหนิงหวงก็รีบถามจิวจื่ออย่างเป็นห่วงพร้อมกับมองสำรวจจิวจื่ออย่างละเอียด

“ข้าไม่ได้เป็นอะไรหรอกขอรับ ดีที่ได้พวกเด็ก ๆ ช่วยไว้” ตอบออกไปอย่างใจเย็นถึงแม้ในใจจะหวั่น ๆ อยู่

“ดีแล้ว ที่จื่อเออร์ไม่เป็นไร ไม่งั้นพี่คง...”

แววตาที่เศร้าและบ้าคลั่งของหนิงหวงที่แสดงออกมาผ่านทางดวงตานั้น ทำให้ใจของจิวจื่อกระตุกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนแม้แต่เจ้าตัวเองก็ไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกนี้นัก

แต่เพื่อความสบายใจของตนเองที่จะไม่ต้องเห็นสีหน้าแบบนี้ของหนิงหวงจึงพูดย้ำอีกครั้ง

“ข้าไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ นะหวงเกอ...หวงเกอจัดการกับพวกเขาเถอะจะได้ไม่ไประรานคนอื่นเขาอีก”

หนิงหวงเมื่อมองเห็นรอยยิ้มของจิวจื่อที่ส่งมาให้ก็ทำให้สามารถระงับอารมณ์ลงได้

“อืม งั้นจื่อเออร์ไปนั่งรอกับพวกเด็กแสบสี่คนก่อนเถอะ เมื่อพี่จัดการเสร็จแล้วจะไปหา” ว่าจบก็ส่งจิวจื่อไปให้หนิงเฟยที่ยืนรออยู่ถึงแม้ ในใจตนจะไม่อยากห่างจากจิวจื่อสักเท่าไรก็ตาม

เมื่อส่งจิวจื่อไปหาพวกหนิงเฟยแล้วหนิงหวงก็มองเหล่าชายฉกรรณ์ที่บังอาจมาหาเรื่องคนของเขา

“พวกเจ้าคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วสินะ ถึงกล้ามายุ่งกับคนของข้า”

“ท่านแม่ทัพได้โปรดไว้ชีวิตพวกข้าด้วย” หนึ่งในนั้นที่อยู่ใกล้กับหนิงหวงที่สุดพูดขอร้องออกมา

เมื่อได้ยินแบบนั้นหนิงหวงยิ่งเกิดอาการไม่พอใจ แต่ก็ต้องระงับอารมณ์เพราะว่าบ้านเมืองก็มีกฎหมายจะทำตามอำเภอใจไม่ได้ ถึงแม้ว่าตนจะมีตำแหน่งใหญ่โตสักแค่ไหนก็ตาม

“แล้วพวกคนที่เคยขอร้องพวกเจ้าล่ะ พวกเจ้าเคยทำตามคำขอร้องของเขาไหม” คนพวกนี้ไม่เคยสำนึกในสิ่งที่ตนทำ ขอแค่ตนรอดไปได้ก็กลับไปทำแบบเดิมอยู่ดี

“อะ...เอ่อ”

“หึ พวกเจ้าไม่เคยทำตามคำขอร้องของพวกเขา แล้วยังจะมีหน้ามาขอร้องข้าอยู่นะ”

หลังจากที่พูดจบหนิงหวงก็เฝ้าสังเกตอาการแต่ละคนที่แสดงออกมาอย่างพอใจ ก่อนที่จะพูดขึ้นต่อ

“คนอย่างพวกเจ้าอยู่ดีไม่ว่าดีวอนหาเรื่องอยากเข้าคุก ได้ ๆ ข้าคนนี้หย่งหนิงหวง แม่ทัพทิศทักษิณจะส่งพวกเจ้าเข้าไปอยู่ในคุกเอง”

สีหน้าของเหล่าชายฉกรรณ์นั้นซีดเผือดเมื่อได้ยินว่าพวกตนจะต้องเขาไปอยู่ในคุก

“ขะ ข้ามีครอบครัวที่จะต้องดูแลอยู่ ขอให้ท่านแม่ทัพปล่อยข้าไปเถอะขอรับ” ชายคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างตะกุกตะกัก เพราะในเวลานี้ขอให้ตนเองรอดไปได้ก็พอใครจะอยากไปอยู่ในคุกกันล่ะ

“คนที่พวกเจ้าเคยข่มเหงก็มีครอบครัวที่จะต้องดูแลเหมือนกัน”

“ตะ แต่ว่า...”

“ไม่ต้องพูดแล้ว ทหารจับตัวพวกมันไปที่จวนเจ้าเมือง คอยดูให้ดีอย่าให้พวกมันหลุดรอดออกไปได้”

พูดจบก็ออกคำสั่งให้ทหารที่ติดตามมาคุมตัวไปส่งที่จวนเจ้าเมือง เพื่อที่จะไม่ให้เรื่องราวยืดเยื้อไปกว่านี้ อีกทั้งตนยังมีธุระสำคัญที่จะต้องจัดการอยู่อีก

เมื่อเห็นว่าเรื่องราวจบแล้วหนิงหวงก็รีบเร่งไปหาพวกจิวจื่อที่ยืนรออยู่กับพวกเด็กสี่แสบก่อนที่จะสายเกินไป!!!

 

 

 

 

.......................................

- มาแล้วจ้าาาาาาา ห่างหายไปพักหนึ่ง

- เกอเกอะ หนิงเฟยจะใช้เรียกหนิงหวง ส่วนอีกสามคนที่เหลือจะเรียกหนิงหวงว่า พี่ชายหย่งนะ เพื่อไม่ให้สับสนกับคำเรียกจจิวจื่อ ที่สี่แสบจะเรียกว่าพี่ชาย

-เจอกันตอนหน้าในชื่อตอน ศึกชิงนาย แค่ชื่อก้บอกล่ะว่าจะเกิดอะไรขึ้น หุหุ

- เมื่อเขียนจบไรต์จะรีไรต์นะ ดังนั้นแต่ละตอนเนื้อหามันจะน้อย ๆหน่อย

- ขอขอบคุณทุกการสนับสนุนจ้า

- ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่อยู่ด้วยกันและหลงเข้ามานะจ๊ะ

- โปรดติดตามตอนต่อไปเด้อ

ความคิดเห็น