email-icon Twitter-icon

เด็กน้อยหัดเขียนนิยาย มีอะไรแนะนำติติงได้นะคะรักน้าาาาาาา

ตอนพิเศษ : Special Days Episode #1

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ : Special Days Episode #1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มี.ค. 2563 19:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ : Special Days Episode #1
แบบอักษร

Special Days Episode #1

จากวันนั้นจนถึงวันนี้ผ่านไปถึงครึ่งปีแล้วสิ่งที่ฉันไม่อยากจะตอบตกลงก็มาถึง เพราะคนอย่างจอมทัพน่ะไม่ยอมให้ฉันได้ปฏิเสธเขาได้จบสักครั้ง ยิ่งรู้ว่าแจนกับลีโอกำลังจะมีลูกเขายิ่งคลั่งแทบจะงัดคำว่าตกลงออกจากปากฉันให้ได้ ฉันเลยกึ่งเต็มใจกึ่งโดนบังคับตอบตกลงไปให้จบๆเรื่อง

และตอนนี้ฉันก็ผอมลงไปนิดนึงแล้วอ่ะนะ ฉันคิดว่า หุ่นตอนนี้ดูเหมือนทรวดทรงจะชัดขึ้นอกกับก้นดูจะแยกออกจากกันได้แล้ว ส่วนจอมทัพก็พยายามจะเพิ่มน้ำหนักโดยการ Realgain เพราะว่าฉันจะได้ไม่เขินเวลาใส่ชุดข้างเขา หลังจากฉันงอแงขอผอมก่อนจะตกลงแต่งกับเขา

น่ารักใช่ไหมล่ะ

แต่พอตกลงแล้วเขาก็ไม่มีแล้วล่ะความน่ารักนั้น เพราะขนาดยังไม่เป็นแฟน หรือยังไม่แต่งงาน เขายังวางสิทธิ์ในตัวฉันขนาดนั้น ตอนนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

“ให้ตายเถอะฉันไม่ชอบชุดนั้นเธอพูดไม่รู้เรื่องรึไงวะ”

“ก็ฉันชอบนี่”ฉันทำปากมู่ทู่ใส่จอสี่เหลี่ยมอย่างอดไม่ได้ คนฝั่งนั้นดูเหมือนกำลังจะกระโจนออกมาจากหน้าจอแล้วบีบคอฉันให้ได้ หลังจากเห็นชุดที่แขวนอยู่ที่ตู้เสื้อผ้าในจอ ว่าเป็นชุดเดียวกับที่เขายืนกรานว่าไม่มีวันให้ฉันใส่ต่อหน้าคนเป็นร้อยแน่ แต่พอลับหลังจอมทัพฉันก็คว้าชุดนี้มาเลยไม่ได้สนใจเขาเท่าไหร่ งานแต่งฉันฉันก็อยากสวยที่สุดสิ

แค่ชุดเกาะอกกับกระโปรงสุ่มทรงสั้นที่ออกจะดูน่ารักที่ได้ยืนข้างทักซิโด้ตัวสวยของเขา แต่จอมทัพดันอยากได้ชุดที่ปิดตั้งแต่คอยันข้อเท้า จากที่ฉันไม่ผอมเพรียวอยู่แล้วเลยตันเป็นตุ่มทันทีที่ฉันออกจากห้องลองเสื้อ แถมพอเขาถามว่าสวยไหมพนักงานก็หลบตากันเป็นแถวตอบอ้อมแอ้ม ส่วนฉันพอเห็นตัวเองในกระจกก็บอกเลยว่าไม่มีวันใส่ไอ้ชุดบ้าๆนี่แน่ เหมือนมีฉันยัดไว้สองคนในกระโปรงตัวนั้น เรื่องอะไรฉันจะตามใจเขา

ยิ่งเดี๋ยวนี้ฉันมีสิทธิ์มีเสียงมากขึ้นแล้วด้วยฉันเลยไม่ค่อยยอมเขาเท่าไหร่

“ไม่เห็นใจฉันบ้างเหรอ อยากให้ฉันอาราวาดกลางงานใช่ไหม”

ดูคำพูดเขาสิ เอาแต่ใจตัวเองชะมัด

“จอมทัพเป็นคนอยากแต่งเองแล้วจะมางอแงกับขาแบบนี้ไม่ได้นะ ขาไม่ได้อยากแต่งตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”ฉันทำปากจู๋ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงไปหยิบแก้วน้ำ เสียงปลายสายเงียบไปทำฉันขมวดคิ้วก่อนจะชะโงกหน้ามองคนตัวโตที่ตอนนี้หันหน้าหนีจอไปอีกด้าน แต่ไม่ยอมปิดวิดีโอคอล จะงอนให้ง้อใช่ไหมเนี่ย ทำเป็นเด็กไปได้

“งอนเหรอเนี่ย”

“ก็เธอพูดว่าไม่ได้อยากแต่งตั้งแต่แรก พูดอะไรช่วยคิดถึงใจฉันหน่อยสิ”

“ขี้งอนจริง ไม่ได้หมายความแบบนั้นนี่นา อยู่กับจอมทัพก็มีความสุขมากอยู่แล้วไม่เห็นต้องแต่งงานให้วุ่นวายเลย ตั้งแต่จะแต่งทะเลาะกับจอมทัพไปกี่เรื่องแล้วเนี่ย พรีเวดดิ้ง ช่างกล้อง แบบการ์ด สถานที่จัดงาน จำนวนแขก จนถึงชุดแต่งงานเนี่ย”

อย่าเรียกทะเลาะกันรายวันนะ เรียกว่าทะเลาะกันรายชั่วโมง รายนาที รายวินาทีจะดีกว่า เพราะจอมทัพเข้าไปจัดการทุกเรื่อง ทุกอย่าง ตรวจเช็คทุกอย่างส่วนฉันก็อือออตาม เพราะไม่เห็นจะมีอะไร เช่น ความแตกต่างระหว่างสีเหลือง Blonde กับสีเหลือง Daffodil สำหรับฉันสีเหลืองมันก็ Yellow หมดนั่นแหละ ฉันเลยได้แต่นั่งหน้ามึนปล่อยให้แม่ฉัน แม่เขา และเขาจัดการกันไป

“ก็มันไม่ได้ดั่งใจนี่หว่า”

“ไม่รู้เลยว่าว่าที่เจ้าบ่าวขาจะใส่ใจเรื่องเล็กน้อยขนาดนี้ ปลื้มใจจัง”

“ไม่ต้องมาพูดดี เมื่อไหร่จะผ่านเจ็ดวันนรกนี่ไปสักทีวะจะคลั่งตายอยู่แล้วเนี่ย”จอมทัพโวยวายหัวเสียอีกรอบ เขาดูจะมีปัญหากับทุกอย่างและทุกเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องการห้ามเจอหน้าเจ้าสาวเจ็ดวัน ที่ฉันกระซิบบอกแม่ฉันให้เพิ่มจากสามวันเป็นเจ็ดวัน อยากดูว่าเขาจะคิดถึงฉันได้มากแค่ไหนแต่ฉันตอนนี้ก็แอบคิดถึงเขานิดๆแล้วล่ะ

เตียงข้างๆเวลามันว่างแล้วโหวงแปลกๆ

“เพิ่งผ่านมาคืนที่สองเอง อย่าเพิ่งโวยวายสิเดี๋ยวแม่ฉันได้ยินก็มาเผ่นกะบาลเอาหรอก”ตั้งแต่มีงานแต่งฉันก็โดนแม่ลากกลับมาอยู่บ้าน พร้อมแม่กับพ่อฉันก็ลงมาอยู่บ้านที่กรุงเทพ ที่จริงวิดีโอคอลก็ไม่ควรนะแม่ฉันอนุญาตแค่โทรเท่านั้น แต่รู้ใช่ไหมว่าคนอย่างจอมทัพไม่มีทางยอม ฉันเลยนั่งมาแมะต้องคอยรับสายคอลเขาทุกครั้งที่เขานึกอยากจะโทรมา

“บอกแม่ลดเหลือแค่วันเดียวไม่ได้เหรอ”

“ทนหน่อยสิเพิ่งสองวันเอง”

“สองวันกับผีสิจอมจะตายอยู่แล้วเนี่ย”หนุ่มหน้าดุที่เป็นผู้บริหารบริษัทใหญ่โตเบ้ปากก่อนจะฟุบหน้าลงกับแขนขอให้ฉันเห็นใจ แต่ฉันกลับรู้สึกโรคจิตที่ได้เห็นเขาทรมานแบบนี้มากกว่า รู้สึกเหมือนภูมิใจที่โดนรักจนแอบยิ้มกับตัวเองบ่อยครั้ง

ฉันนั่งเท้าคางมองเขาผ่านจอโทรศัพท์อย่างใจเย็น

“ขาคิดถึงจอมทัพนะ”

“ห๊ะ! โอ๊ยคะขามาพูดอะไรตอนนี้วะ เห็นคนลงแดงตายแล้วมันสนุกรึไง”เขาดิ้นเมื่อคิดด่าไม่มีฉันให้ดึงไปกอดเหมือนทุกๆครั้งที่เขาพยายามจะให้รางวัลถ้าบอกว่ารักหรือคิดถึงเขา

“ฮ่าๆ ก็คิดถึงนี่”

“แผนเธอสินะยัยตัวดี อย่าให้ฉันเจอหน้าเธอนะ เธอโดนแน่ไอ้อ้วน”เขาชี้หน้าฉันพยายามจะขู่อาฆาต เพราะฉันนั่งหัวเราะด้วยความสะใจ ก่อนจะจีบปากจีบคอพูดต่อ

“นายขู่ฉันฉันกลัวนะ ไม่คุยแล้วดีกว่าไปอาบน้ำดีกว่า”

“เฮ้ย! ไม่เอาดิคะขา”

ฉันยิ้มให้คนในจอก่อนจะโบกมือลา ค่อยๆดึงสายเสื้อสายเดี่ยวลงไหล่ จอมทัพเบิกตากว้างยื่นหน้าเข้ามาใกล้หน้าจอมากขึ้น

“...อย่าเล่น...แบบนี้สิ ว่าแต่สายอีกข้างไม่ปลดเหรอ”

“ปลดสิ”

จบคำพูดเขาฉันก็เขี่ยสายอีกข้างลงไหล่ทันที ก่อนจะหันหลังหนีค่อยๆปล่อยเสื้อไหลลงไหล่

“คะขา อย่าเล่นแบบนี้สิเธออยากให้ฉันโผล่ไปหน้าบ้านเธอตอนนี้เหรอวะ”

“ถ้านายอยากเห็นแม่ฉันสั่งล้มงานก็ลองดูสิ”แม่ฉันน่ะหัวโบราณเชื่อโชคลาง และฤกษ์มากกว่าใคร แม่เลยขู่จอมทัพซะยกใหญ่หลังที่ห้ามให้มาเจอกันเจ็ดวัน และห้ามเขาและฉันขับรถไปไหนไกลๆด้วย แต่จอมทัพดันเถียงหัวชนฝา พอเจอแม่ฉันขู่ว่าจะล้มงานแต่งไปรอบเดียวเลยหงอยเชียว พอพูดชื่อแม่เขาเลยกลัวๆบ้าง ปกติเจอคแม่ฉันสายตามใจ พอโหดมาเลยช็อคหนัก

“ยัยตัวดี!”

เสียงกัดฟันกรอดเมื่อฉันรีบหันหลังเดินหนีหลบมุมกล้อง แล้วค่อยๆชูเสื้อผ้าเข้ากล้องทีละชิ้นสองชิ้น

“นี่อะไรเอ่ยยยยย”

“คะขา...นี่เธอไม่คิดจะยั่วฉันหรอกนะ เธอก็รู้ใช่ไหมถ้าฉันอยากได้แล้วฉันต้องได้ คะ...เอื้อก เอ่อเธอช่วยอย่าโผล่มาแค่มือได้ไหม ไหนก็ยั่วกันแล้ว ที่รักครับได้โปรด”เสียงเว้าวอนของเขายิ่งทำฉันหัวเราะคิกคักอยู่ด้านข้าง จากตอนแรกเสียงแข็งเจอบราเซียร์ ฉันตัวเดียวเสียงอ่อยเชียว แต่ไม่ใช่ตัวที่ฉันใส่หรอกนะฉันไปหยิบมาจากตู้เสื้อผ้าต่างหาก

“นายว่าอะไรนะ”

“โผล่มานิดนึงก็ได้นะนะ ที่รักขอจอมเห็นคะขานิดเดียวนะ นิดเดียวก็ได้”

“ฉันอายนะ”

“โถ่! ออกมาเถอะครับที่รัก”

“งั้นก็ได้ แบร่~”ฉันกระโดดเข้ามาในกล้องพร้อมกับเกาะอกเต็มตัวที่ใส่ไว้ข้างใน คิดว่าฉันจะใจดีเล่นเซ็กส์แคมกับเขารึไง ฝันไปเถอะตาบ้า ปล่อยให้ปวดตายไปเลย

“นี่ยัยตัวดีเธอแกล้งฉันเหรอ มันทรมานนะโว้ย”

“เพราะนายจินตนาการลามกไง สมน้ำหน้าเอาไว้เจอกันวันแต่งนะคะคุณว่าที่สามี”

“เดี๋ยวๆ อะไรคือวันแต่งอ่ะที่รัก”

“เพราะต่อจากนี้จอมทัพห้ามคอลหาขาอีก ไม่งั้นขาจะฟ้องแม่แน่ อนุญาตให้โทรมาได้แค่อย่างเดียวเข้าใจไหมคะ”

“ไม่! เดี๋ยวสิคะ...”

ติ๊ด

ฉันกดปุ่มวางสายไม่ทันได้ฟังเสียงเขา แม้คนเอาแต่ใจจะพยายามกดมาอีกกี่ครั้งฉันก็ตัดสายเขาทุกครั้ง เพราะอย่างไรหมอนั่นก็ไม่มีทางออกมาจากบ้านได้หรอก เพราะโดนยึดกุญแจรถไปหมดแล้ว หลังจากนั้นคนเอาแต่ใจก็ส่งข้อความมาไม่ยั้ง เลยส่งกลับไป...

เอาไว้เจอกันงานแต่งนะคะที่รัก

 

ต้องขอโทษทุกคนด้วยที่ควรจะได้อ่านเมื่อวาน แต่ข้าพเจ้าเด๋อด๋าเอง5555 Covid-19 กลายพันธุ์แล้วดูแลตัวเองกันด้วยนะคะ

ตอบคำถามจากไรท์

1.ตอนพิเศษลงไหมมีกี่ตอน :  ลงในเว็บ 2 ตอนค่ะ อีกตอนลงวันพรุ่งนี้  ใน Ebook ตอบไม่ได้ ( เพราะไม่เสร็จสักที ) 

2.ใน Ebook เนื้อหาเยอะกว่านี้ไหม : เยอะกว่าแน่นอนเพราะต้องรีไรท์อีกเยอะ ทั้งแก้คำผิด ทั้งเพิ่มบท เพิ่มฉากเพราะอยากให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ที่จริงระหว่างเขียนไปก็มีเพิ่มตอนไปบ้าง มีอะไรที่หลายคนไม่เคยอ่าน555 เพราะไรท์ลง 12345 แล้วไม่สามารถมาแทรก 3.5 ได้ เลยปล่อยตามเลย

ความคิดเห็น