ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนคะ : ) มือใหม่จริงคะ กรุณาเป็นกำลังใจให้ด้วยค่ะ

ตอนที่ 15 : เปิดกิจการเล็กๆเป็นของตัวเอง

ชื่อตอน : ตอนที่ 15 : เปิดกิจการเล็กๆเป็นของตัวเอง

คำค้น : ย้อนอดีต,โรงเตี๊ยมแม่ลูกอ่อน,โรงเตี๊ยม,ตอนที่ 15,เปิดกิจการเล็กๆเป็นของตัวเอง

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มี.ค. 2563 04:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15 : เปิดกิจการเล็กๆเป็นของตัวเอง
แบบอักษร

ตอนที่ 15 : เปิดกิจการเล็กๆเป็นของตัวเอง 

 

เถ้าแก่บอกว่า "ข้าขอไปคุยกับภรรยาของข้าก่อน เดี๋ยวข้าลงมา"แล้วก็เดินขึ้นไป 

ฉันหันไปหาหลินเอ๋อร์ "เจ้ากลับบอกแม่นมให้เอาเงินมาให้ข้าหนึ่งพันเจ็ดร้อยตำลึงที่นี่เดี๋ยวนี้" สั่งแบบมั่นใจว่าเถ้าแกต้องลดให้ เจ้าพระคุณขอให้ขายให้ลูกด้วยเถอะสาธุๆ สักพักเถ้าแก่กับภรรยาลงมาภรรยาเถ้าแก่ก็ถาม 

"แม่นางรึที่จะซื้อร้านของข้า" พูดด้วยสีหน้าเฉยมาก เดาไม่ออกว่าคิดอย่างไร ฉันก็ได้แต่ยิ้มไป 

"อิ๋วเหม่ยขอคารวะฮูหยิน" ฉันเรียกฮูหยินเพราะลูกชายได้เป็นจอหงวนแล้วเรียกฮูหยินจะดูสูงส่งและเป็นการให้เกียตินาง นางจึงยิ้มแย้มรับด้วยความยินดี แล้วเดินมาดึงมือฉันให้ลุก ตบหลังมือฉันเบาๆแล้วว่า 

"ไม่ต้องมากพิธี เจ้ากำลังท้องกำลังไส้ข้าลงมาก็เพราะตาเฒ่าของข้าเล่าเกี่ยวกับเจ้าและว่าเจ้าจะร้านนี้ ข้าคิดว่าเขาโกหกก็พวกเราเพิ่มกลับมาถึงยังมิได้บอกใคร ข้าจึงแปลกใจนัก" 

"เป็นข้าน้อยเองที่เดินมาถามเถ้าแก่ เพราะเห็นปิดร้านหลายวันและพอรู้ว่าเถ้าแก่จะขายร้าน ข้าน้อยจึงขอร้องให้เถ้าแก่ขายให้ข้า ข้าเป็นแม่มายตั้งครรภ์ได้สามเดือนแล้วเจ้าค่ะ ทันทีที่รู้ว่าเถ้าแก่จะขายร้านข้าก็คิดได้ทันทีว่าข้าควรค้าขาย หาอาชีพเลี้ยงตัว เลี้ยงลูกและเลี้ยงบ่าวไพร่เจ้าค่ะ" นางมองด้วยความสงสารเข้าใจหัวอกผู้เป็นแม่แล้วพยักหน้า พอดีแม่นมมาถึงส่งถุงเงินมาให้ แม่นมเป็นห่วงและร้อนใจแทนนาย 

"คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูจะซื้อร้านนี้จริงๆหรือเจ้าคะ หากท่านซื้อที่นี่เราก็แทบจะไม่เหลือเงินแล้วนะเจ้าคะ นายหญิงกับนายท่านก็ไม่อยู่ที่นี้แล้ว คุณหนูไม่มีใครให้พึ่งแล้วนะเจ้าคะ นมไม่อยากให้คุณหนูลำบากเจ้าค่ะ" เถ้าแก่กับภรรยารู้สึกสงสารตามประสา หัวอกคนเป็นพ่อแม่ 

" ไม่เป็นไรแม่นม ข้าซื้อร้านนี้ก็หวังให้พวกเราค้าขาย มีรายได้เข้ามา แม่นมเชื่อข้าเถอะ แล้วเถ้าแก่ก็ยังไม่ได้ตอบตกลงเลย" แล้วหันไปหาเถ้าแก่ แต่ฮูหยินพูดขึ้น 

"ท่านพี่ขายให้นางเถอะ ข้าสงสารนางยิ่งนัก" เถ้าแก่พยักหน้าให้ภรรยาแล้วจับมือนางตบหลังมือเบาๆ จึงหันไปมาหาฉัน 

"ตกลงข้าขายให้เจ้า ในราคาหนึ่งพันเจ็ดร้อยตำลึงและอีกสองวันข้าจะย้ายออก เดี๋ยวข้าไปหยิบโฉนดร้านและสัญญาขายมา " ฉันดีใจมากจนเก็บอาการแทบจะไม่อยู่ นี่ถ้าไม่ติดว่าท้องอยู่นะ มารดาจะลุกขึ้นเต้นท่ากังนัมสไตล์ซะเลย 

" ขอบคุณเถ้าแก่ ขอบคุณฮูหยินมากเจ้าค่ะ" 

เอาจริงว่าราคาสองพันตำลึงร้านนี้ไม่แพง และขอลดเหลือหนึ่งพันเจ็ดร้อยตำลึงยิ่งถือว่าถูกมาก เย้!ๆๆเรามีร้านเป็นของตัวเองแล้ว ขายอะไรดี? เอาเป็นซาลาเปาเช่นเดิมและขายไก่ย่างแล้วตอนเย็นข้าวต้มด้วยถ้าจะดีเพราะเรามีผักกาดดอง และยังมีอีกเจ็ดแปดวันไข่เค็มก็จะกินได้แล้ว ขายถูกหน่อยคนมีเงินน้อยก็จะซื้อกินได้ ขายตามนี้ไปก่อนค่อยๆคิดว่าจะขายอะไรเพิ่มอีกได้บ้าง ขายที่ลงทุนน้อยไป รอเต้าเจี้ยว ซีอิ๊ว ที่ทำได้ขายละก็ที่นี้ก็รับทรัพย์อย่างเดียวค่ะ ^_^ 

พอเถ้าแก่มาก็ทำสัญญาขายลงนามทั้งสองฝ่าย ฉันรับโฉนดมา "อย่างที่บอกถ้าเถ้าแก่ไม่เอาอะไรไปให้ทิ้งไวที่ร้านเดี๋ยวข้ากับบ่าวไพร่จัดการเก็บกวาดต่อให้เจ้าค่ะ" 

"ได้!"เถ้าแก่พยักหน้า 

" วันที่เถ้าแก่เดินทางข้าอาจไม่ได้ออกมา ข้าขอกล่าวส่งให้วันนี้เลยนะเจ้าคะ ข้าขอให้เถ้าแก่และฮูหยินสุขภาพแข็งแรง เดินทางไปเมืองหลวงอย่างปลอดภัยเจ้าค่ะ" ฮูหยินยังพูด 

"ขอบคุณเจ้ามาก ข้าก็ขอให้เจ้าและบุตรในครรภ์สุขภาพแข็งแรง ค้าขายดีมีกำไร เจริญรุ่งเรือง" 

" ขอบคุณฮูหยิน ขอบคุณเถ้าแก่ เช่นนั้นข้าขอลาเจ้าค่ะ" จากนั้นก็กลับบ้าน พอดีกับที่หลานๆแม่นมกลับมาพอดี 

"หลันเอ๋อร์ผักกาดของเจ้ายังมีเยอะหรือไม่?" 

"มีเยอะเจ้าค่ะ ข้าปลูกสามเดือนก็เก็บเกี่ยวได้ แล้วที่สวนข้าพอเก็บเกี่ยวก็จะปลูกทดแทนทันทีเจ้าค่ะ" 

"ดี เพราะว่าอีกสามวัน ข้าก็จะให้เจ้าเอามาอีก" หันไปหาชิงเอ๋อร์ บอกให้คนในบ้านมารวมกัน 

พอทุกคนมาครบ " วันนี้ข้าได้ซื้อร้านไว้ร้านนึงเดิมเจ้าของขายซาลาเปา ร้านไม่ใหญ่ ข้าบนมีสองห้อง ร้านไม่ไกลจากที่นี้ และอีกสองวันเจ้าของเก่าจะย้ายออก ค่อยไปเก็บกวาด ข้าคิดจะขายซาลาเปาเช่นเดิม และขายไก่ย่างด้วย เปิดขายพอมีคนเริ่มรู้จักค่อนขายข้าวต้ม เพราะข้ามีผักกาดดอง ไข่เค็มที่อีกเจ็ดวันก็กินได้แล้วอีกหนึ่งร้อยลูก 

ข้าจะขายซาลาเปามีไส้ มีไส้หมูสับ ไส้หมูแดง และไส้ผักเห็ดหอม ขายลูกละ7อีแปะ 

ไก่ย่างเอาตัวใหญ่ ขายตัวละ120 อีแปะ ครึ่งตัว 60อีแปะ ขายวันละ15ตัวพอ 

ข้าวต้มข้าคิดว่ามื่อขายไก่หมด หรือ*ยามอิ่ว ก็ขึ้นป้ายขายข้าวต้ม ข้าคิดว่าจะไม่แพง ข้าวหนึ่งถ้วยกับหนึ่งอย่างและแถมไข่เค็มครึ่งลูกขาย5อีแปะและข้าวต้มเปล่าๆถ้วยละสองอีแปะ พวกเจ้าว่าดีหรือไม่ หรือคิดเห็นเช่นไรก็บอกมา เราคือครอบครัวเดียวกันต้องช่วยกันคิด ข้าอยากรับฟัง" หรู้เอ๋อร์ออกความคิดเห็นคนแรก 

"ข้าว่าซาลาเปาที่ขายกันปกติไม่มีไส้ยังขาย5แปะเลยเจ้าคะ แล้วของเรามี ไส้ถ้าไส้ผักเห็ดหอม ขาย7อีแปะนะก็ได้ แต่ไส้หมูสับกับไส้หมูแดง 7อีแปะข้าว่าถูกไป ขายสักแปดอีแปะเจ้าค่ะ" แม่นมก็พูด 

"นมว่าไก่15ตัวน้อยไปนะเจ้าค่ะ" พี่หลงกับพี่ตงก็พยักหน้าเห็นด้วย พี่หลงพูด "คุณหนูขอรับ ข้าเห็นด้วยกับแม่นมก็ว่าไก่15ตัวมันน้อยไป" 

ชุนเอ๋อร์บอกว่า "ข้าก็คิดเหมือนพี่หรู้เอ๋อร์เจ้าค่ะ ซาลาเปาไส้หมูสับขายแปดอีแปะเถอะเจ้าค่ะ" 

"อืม! งั้นก็เอาตามที่พวกเจ้าว่า แต่ถ้ามีคนซื้อซาลาเปาสี่ลูก 32อีแปะ ให้คิดราคาพิเศษ30อีแปะ จะได้เป็นการเชิญชวนลูกค้าให้ซื้อเยอะขึ้นจะได้ในราคาถูกกว่าซื้อสองลูกหรือสามลูก และถ้าจะขายสดใหม่ทุกวัน ซาลาเปาขายเหลือก็แจกทานก่อนปิดร้าน แต่ไก่ย่างคือว่าช่วงแรกไม่ต้องเยอะ เพราะคนยังไม่รู้ และข้าวต้มรอไปก่อนยังไม่ขาย เช่นนั้นตอนนี้ พี่หลินพี่ตงไปโรงหลอมต้วนเต๋อให้ทำตามแบบเดี๋ยวข้าจะเขียนรูปและอธิบายให้" 

ฉันไปวาดรูปแล้วเอาให้พี่หลงพี่ตง อธิบายทำเหมือนกล่องเหล็กกว้าง * 20ชุ่น ยาว30ชุ่น และใช้โลหะทนไฟเสียบไก่ย่าง35ชุ่นสองอันและสำรองอีกสองอัน ไม้หนึ่งอันย่าง3ถึง4ตัว หนึ่งเตาก็จะได้ไก่ย่างครั้งละ6ถึง8ตัว สั่งทำหนึ่งเตากับทำสองง้าม3อันสำหรับจิมไก่ออกจากไม้ย่างมาสับและให้กำชับช่างทำว่าต้องเป็นโลหะทนไฟเพราะมันคือเตาไฟและขอให้เสร็จภายสามวัน 

"หรู้เอ๋อร์ หลินเอ๋อร์ ไปเข้าครัวกันวันนี้ข้าจะพาทำไส้กรอก" แล้วเดินตามเข้าครัว "หลินเอ๋อร์เอาไส้อ่อนที่แบ่งเมื่อสายๆออกมาล้างแบบต้มไส้แต่ด้านในรีดอ่ออให้สะอาดมาข้าทำให้ดูแล้วเจ้าทำตาม ส่วนหรู้เอ๋อร์เดี๋ยวข้าทำตัวไส้ไส้กรอกให้เจ้าดูแล้วจำไว้นะ ทำวันนี้อีกสองวันถึงกินได้ หรือถ้าแดดดีๆอย่างเร็วก็พรุ่งนี้เย็น" 

ถึงวันที่เถ้าแก่ซาลาเปาย้ายออก ฉันให้พี่หลงพี่ตงเกณฑ์เด็กเก็บกวาด ดูอะไรพอเก็บไว้ใช้ต่อได้ก็เอาไว้และไม่ใช้ก็ทิ้ง ตรงไหนต้องซ่อมแซ่มปรับพี่หลงกับพี่ตงก็มาบอกแล้วซื้อของมาทำเลย ระหว่างเก็บกวาดร้านก็แอบเห็นพี่หลงกับชุนเอ๋อร์หยอกกัน และพี่ตงกับหลินเอ๋อร์ก็ยิ้มเขินๆอายๆ สองคู่นี้ชักจะยังไงๆนะ^_^ 

เมื่อวานได้เอากระดาษมาพับทำถุงทำไว้สี่ขนาด ไว้ใส่ซาลาเปาก็ขนาดเล็กใส่ได้สองถึงสี่ใบ และให้หน่อยใส่ได้ห้าถึงสิบใบ และขนาดใส่ไก่ครึ่งตัวถึงหนึ่งตัวและขนาดใส่ไก่สองตัว และซื้อไก่มาหมักเครื่องเทศกับรสดีที่ทำเองลงผสมหมักไก่ต้องหมักค้างคืนให้เครื่องปรุงเข้าเนื้อ20ตัวไว้ขายวันนี้ 

วันนี้เปิดร้านวันแรกก็จัดโปรโมชั่นเรียกลูกค้าไก่ครึ่งตัวห้าสิบอีแปะ แต่ถ้าซื้อทั้งตัวเก้าสิบอีแปะ เพราะปกติเราจะขาย ครึ่งตัวหกสิบอีแปะ ถ้าหนึ่งตัว หนึ่งร้อยสิบอีแปะ โปรโมชั่นนี้จัดสามวันเท่านั้น จากนั้นก็แบ่งหน้าที่กัน 

"พี่ตง หลินเอ๋อร์ ชิงเอ๋อร์ เอาไก่หมักแล้วไปร้านก่อไฟเตาไก่ย่างแล้วพี่ตงเอาไก่เสียบไม้ละสามตัวย่างเลย อย่าลืมเวลาย่างค่อยๆหมุนไม้ไก่จะได้สุกทั่วและสีสวย แล้วเตานึงซาลาเปาก็ก่อไฟรอไว้นะ เดี๋ยวข้าทำซาลาเปาเสร็จจะเอาไปร้านแล้วค่อยเปิดร้าน" 

"ขอรับ/เจ้าค่ะ" 

ฉัน แม่นม ซุ่นเอ๋อร์ อี้เอ๋อร์ ซิงเอ๋อร์ เสี่ยวเป่า เป็นฝ่ายผลิตจ้า ^_^ วันนี้วันแรกที่เปิดร้าน พอทำซาลาเปาเสร็จ ฉันก็เอาซาลาเปาไปส่งกับพี่หลง หรู้เอ๋อร์ ชุนเอ๋อร์ ตามไปที่หลังเอาซาลาเปาไปส่ง ก่อนไปตลาดเช้า เสี่ยวเสียงช่วยเฝ่ารถ เพราะซาลาเปาเราทำสดใหม่ทุกวัน 

"พี่หลง หรู้เอ๋อร์ ชุนเอ๋อร์ ไปตลาดสดไม่ต้องห่วงข้านะเดี๋ยวข้ากลับไปพร้อมชิงเอ๋อร์ได้ ซื้อของตามนี้" ส่งใบรายการให้พี่หลง โดยมีเสี่ยวเสียงไปช่วยเฝ่ารถ พวกเด็กกำพร้าที่รับมาจากวัดมักมาช่วยงานโดยไม่เกียจครานและไม่ต้องรอสั่ง อะไรที่เขาช่วยได้เขาจะช่วย อย่างเสี่ยวเสียงอยู่บ้านช่วยพี่หลงทำงานบ้างเลี้ยงม้าบ้างทำความสะอาดรถม้าบ้าง ซุ่นเอ๋อร์อี้เอ๋อร์ช่วยแม่นมและช่วยหรู้เอ๋อร์หลินเอ๋อร์ในครัวบ้างรถน้ำต้นไม้บ้างหัดทำซาลาเปาช่วยบ้าง ส่วนซิงเอ๋อร์กับเสี่ยวเป่ายังเล็กนักแต่ก็ชอบตามพี่ๆไปช่วยงานในสวนบ้าง ช่วยพี่ๆล้างห้องน้ำบ้างและส่วนมากก็ตามแม่นมกับฉันยกน้ำชาบ้างหยิบของเล็กๆน้อยๆช่วย เด็กพวกนี้รู้จักบุญคุณคนและพวกเขามีจิตใจดี ฉันไม่ผิดหวังเลยที่รับพวกเขามาเลี้ยงยิ่งอยู่ด้วยยิ่งรักและเอ็นดูมากขึ้น 

พอถึงบ้านทำอาหารเช้า พออาหารเช้าเสร็จก็ตักข้าวปลาอาหารไปส่งคนที่ร้านแล้วพอพี่หลงกลับมาจากตลาดก็ค่อยกินข้าวเช้ากัน และพักตามอัธยาศัย แต่ทุกคนก็ไม่ได้พักพอกินข้าวเสร็จ 

พี่หลงไปทำอ่างอาบน้ำห้องน้าผู้หญิงและก็เหลืออ่างอาบน้ำของห้องน้ำผู้ชาย 

หรู้เอ๋อร์ ชุนเอ๋อร์กับซุ่นเอ๋อร์เสี่ยวเป่าไปรดน้ำต้นไม้แล้วมาช่วยฉันกับชิงเอ๋อร์กวนไหถั่วหมักพอเสร็จ ก็ทำกับข้าวเที่ยงกินอาหารเที่ยงแล้ว พี่หลง หรู้เอ๋อร์ ชุนเอ๋อร์ก็ออกไปร้านพลัดเปลี่ยนให้พี่ตง หลินเอ๋อร์ กลับมาก็บอกว่าไก่ขายไปสิบตัวแล้วและเจ้าเมือง กับคนทำงานที่ว่าการเมืองมาสั่งไว้คนละตัวทั้งหมดหกตัว ฉันดีใจไก่ขายดี พวกพี่ตงกันกินข้าวเที่ยวและพักตามอัธยาศัยแต่หลินเอ๋อร์พักผ่อนด้วยการเย็บผ้าพอแล้วสักบ่ายอาจออกไปช่วยที่ร้าน 

ฉันอยากกินข้าวหลามจึงให้พี่ตงตัดไผ่ที่ติดรั้วหลังบ้าน พอกลับมาก็ให้พี่ตงกลับมากินข้าวเสร็จก็บอกให้พี่ตงตัดไม้ไผ่และฉันเดินไปดูด้วยแล้วเห็นมีหน่อไม้สามสีหน่อ 

"พี่ตง! ข้าเห็นหนอไม้หน่อใหญ้น่ากินสามสี่หน่อ พี่ช่วยเก็บมาให้ข้าด้วยเดี๋ยวข้าจะต้มหน่อไม้สดกับกระดูกหมูและผัดพริกหน่อไม้สดหมูสับเป็นกับข้าวเย็นนี้" พี่ตงไม่รอช้า 

"ขอรับ" ซิงเอ๋อร์ และเสี่ยวเป่ามาจะตามติดฉันเสมอครั้งนี้ก็เช่นกัน 

"ซิงเอ๋อร์ กับเสี่ยวเป่าเดินไปตามพี่หลินเอ๋อร์หรือพี่หรู้เอ๋อร์ให้เอามีดกับตะกร้ามาใส่หน่อไม้ที่นี่" เด็กพยักหน้ายิ้มแล้ววิ่งไป ได้ยินเสียงเจ้าเสี่ยวเป่ากับซิงเอ๋อร์ตะโกนแข่งกันเรียก 

"พี่หรู้เอ๋อร์เจ้าคะ พี่หลินเอ๋อร์เจ้าคะ" 

พี่หลินเอ๋อร์ขอรับ พี่หรู้เอ๋อร์ขอรับ นายหญิงเรียกขอรับ" ฉันเห็นพี่ตงยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วส่ายหัวไปมา ฉันก็อดขำออกมาไม่ได้เช่นกันเจ้าพวกลูกลิงนี่ชั่งน่ารักนัก 

สักพักก็วิ่งนำหน้าหรู้เอ๋อร์ หลินเอ๋อร์ที่เดินถือตะกร้ามาใส่หนอ 

ทำข้าวหลามไว้ทำพรุ่งนี้แล้วกันมันต้องแช่ข้าวเหนียว แช่ถั่ว งั้นวันนี้บ่ายฉันทำบวชฟักทองกินไปก่อน พอทำเสร็จก็ตักไปที่ร้านให้พวกพี่หลงกินกันและจะออกไปดูร้านด้วย พอไปถึงร้านไก่ขายหมดตั้งแต่**ยามอุ้ย เพราะฉันออกมา***ยามเซิน แถมมีมาถามหาอีกพี่หลงบอกว่าต้องรอพรุ่งนี้ มีสั่งจองสามสีคน พอได้ยินเช่นนั้นใจฉันปลาบปลื้มยินดีมีความสุขมากๆ 

พวกหลานๆแม่นมพอกินอาหารเช้าเสร็จเขาก็ไปทำสวนของพวกเขาเช่นเดิมบ่ายก็ไปดูพ่อของพวกเขา คาดว่าคงอีกสองวันถึงจะรับพี่เหวินกลับได้ 

วันนี้ชิงเอ๋อร์เอาผักไปส่งโรงเตี๊ยมหกชั่ง แล้วกลับมาบอกว่าพรุ่งนี้ให้ส่งแปดชั่งฉันก็ยิ้มแก้มปริ รายการต่อไปก็ถั่วงอกก็กำลังงอก รอให้ติดตลาดสักพักค่อยหาคนรับไปขายต่อ ที่นี่ก็ทำส่งอย่างเดียวส่วนร้านซาลาเปาไก่ย่างก็จะได้หาวันหยุดให้พวกเขาได้พักผ่อนกันบ้างสักอาทิตย์ละวัน 

รู้สึกว่าทุกอย่างดำเนินไปอย่างลงตัวเหมาะเจาะ หากเป็นเช่นนี้ในอนาคตอันใกล้รายได้ย่อมมีมากขึ้นๆแน่นอน คิดแล้วมีความสุขจริงๆ^_^ 

  

*20ชุ่น เท่ากับ 66.6 เซ็นติเมตร เพราะ 1ชุ่น เท่ากับ 3.33 เซ็นติเมตร 

**ยามอุ้ย คือเวลา13.00น. ถึง 14.59 

*** ยามเซิน คือเวลา 15.00น. ถึง 16.59น. 

ความคิดเห็น