Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ~ เรื่องที่3 เฮียน่านน้ำกับน้องข้าวสวย

น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.9 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.9 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 784

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2563 14:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.9 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

ข้าวสวย talk's

 

"ตรงนี้ก็ร้อนครับ..." เขาพูดจบก็เอามือบางของฉันเข้าไปที่ด้านในเสื้อและเอาไปวางไว้ที่หน้าอกแกร่งของตัวเขาเอง

"!!!" และดวงตาฉันก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจในทันที

"ทั้งร้อนทั้งเต้นแรงเลย...สัมผัสได้ใช่ไหมครับ...?" เขาถามฉันมาพร้อมกับจือปากขึ้นมาทำหน้าเหมือนกำลังจะร้องไห้

"ฮ่ะ..เฮีย? โอเคใช่ไหม? ไข้ไม่ได้ขึ้นสมองนะ" ฉันถามเขาไป

"ข้าวสวย..." เขาเรียกฉันมา ก่อนที่จะเอาใบหน้าหล่อเหลาของตัวเขาเองเข้ามาซุกที่หน้าอกฉันเหมือนเดิม

"อ๊ะ! ฮ่ะ..เฮียน่านข้าวร้อนนะ" ฉันบอกเขาไป

"ฉันรักเธอนะ...!" เอ๊!? ครั้งนี้ที่เขา...พูดหมายถึงฉันใช่มั้ยหรือว่า...ฉันจะคิดไปเองนะ?

"อ๊ะ! เฮียน่านน้ำอย่าเพิ่งหลับนะ!" ฉันตะโกนบอกเขาไป

 

บ่ะ..บ้าจริง! เขาจะมาหลับตรงนี้ไม่ได้นะ! เพราะเขาป่วยอยู่และจะไม่ว่าอะไรเลยถ้าเขาไม่ล้มตัวมานอนทับบนขาที่ฉันนั่งยองอยู่แรงโน้มตัวของเขามันทำให้ขาของฉันกลายเป็นหมอนให้เขาหนุนได้สบายๆเลยหน่ะสิ

คิดว่า...ฉันจะใจร้ายพอหรือเปล่าหล่ะ? กับหมากับแมวป่วยฉันยังช่วยแล้วนับภาษาอะไรกับเขาที่เป็นคนตัวเป็นๆมานอนป่วยอยู่อย่างงี้ฉันจะไม่อยากช่วย เพียงแต่...แค่ตอนนี้ฉันคงจะช่วยเขาไม่ได้แล้วเพราะเขานอนทับขาฉันอยู่ ก่อนที่ฉันจะสำรวจใบหน้าของเจ้าของใบหน้าที่หล่อเหลาไร้ที่ตินี่ไป

อ่า ตอนป่วยก็เหมือนเด็กป่วยขี้อ้อนอยู่หรอกส่วนตอนหลับเนี้ยก็เหมือนผู้ชายธรรมดาๆไร้พิษสงค์มากๆ แต่ตอนปกตินี่ดิ่ทำไมปากถึงได้เหมือนหมาบ้านักว๊ะ!?

อ่า แล้วฉันจะเอายังไงต่อไปดีว๊ะ!? เห้อ~ เหนื่อยชะมัดเลย

ข้าวสวย...แกได้เอาตัวเองมาเกี่ยวพันกับเขาแล้วเตรียมตัวรับคำพูดหมาๆออกมาจากปากหมาบ้าตัวนี้ได้เลย

.

.

.

น่านน้ำ talk's

 

"อ่า...อื้ออออ~" ผมค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีตอนนี้น่าจะเย็นแล้วหล่ะมั้ง

"หืม?" มองดูใบหน้าสวยที่กำลังหลับในท่านั่งอยู่

"ฮึ๊บ...!" ผมจึงค่อยๆพยุงตัวเองลุกขึ้นจากตักนุ่มนิ่มที่ผมนอนอยู่นานสองนานและก็มามองหน้าเธอใกล้ๆ

 

อ่า...มองเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อจริงๆคิ้วสวยขมวดขึ้นลงๆเหมือนเป็นสัญญาณเตือนว่า...ยัยเมียเด็กนี่กำลังจะตื่นแล้ว

 

"อื้ออ..." และตามด้วยแววตากลมคมสวยของเธอค่อยๆเปิดออกมา

"ไง! หลับสบายเชียวนะ!" ผมพูดออกไปเองหล่ะ

"ใครก่ะ...." หืม? ทำปากยุกยิกๆแบบนั้นสงสัยกำลังนินทาผมชัวร์

"ข้าวสวย!" ผมตะเบงเสียงเรียกชื่อยัยเมียเด็กนี่ไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด คนถูกเรียกไม่พูดอะไรออกมาแต่เธอก็...เสตาขึ้นมามองหน้าผมด้วยสายตาสงสัยแทน

"เคยบอกว่าไง!? จำไม่ได้ไงว๊ะหรือเธอท้าทาย!?" ผมพูดกับเธอไปพร้อมเลิกคิ้วขึ้นสูงเป็นการถามยัยเมียเด็กนี่ไป

"เปล่าสักหน่อย..." ยัยเมียพูดขึ้นมาพร้อมกับยืดขาออกมาจากที่นั่งพับเพียบอยู่

"อ่า...! เมื่อยชะมัด...!" ยัยเมียผมพูดออกมาพร้อมกับบีบๆนวดๆที่ขาตัวเอง

"เห้อ~ กี่โมงแล้วว๊ะ!?" ผมถามยัยเมียเด็กนี่ไป ก่อนที่ผมจะเอามือของตัวผมเองไปนวดขาให้เธอแทนยัยเมียจึงเลิกบีบนวดไปโดยอัตโนมัติและหันซ้ายหันขวาเพื่อหานาฬิกา

"ไม่รู้สิคะ อ๊ะ! ฮ่ะ..เฮียไม่ต้อง!" เธอเอ่ยห้ามผมออกมาน้ำเสียงดังตกใจ รู้สึกตัวช้าไปหรือเปล่าว๊ะ?

"ไม่ได้อยากเป็นหนี้บุญคุณเธอหรอกนะ! เลยทำให้!" เหอะ! แค่จะพูดว่า อยากทำให้ เนี้ย...มันยากขนาดนั้นเลยหรอว๊ะ!? สำหรับผมมันยากไงครับ

"ก็ข้าว...ไม่ได้คิดอะไรถึงขนาดที่เป็นหนี้บุญคุณหนิคะ"

"แต่ฉันคิดไง! เธอไม่เข้าใจหรอว๊ะ!?" ผมก็ยังคงตะคอกถามเธอไปอยู่

"ไหนเฮียน่านบอกว่า...จะพยายามไม่หงุดหงิดใส่ข้าวไง? เนี้ยหรอเรียกว่า...พยายามแล้ว?" ยังครับ! เฮียยังไม่ได้พยายามเลย

"เออ สุดๆก็ได้แค่เนี้ยแหละ!" แต่ผมก็ไม่ได้พูดไปตามที่ใจคิดครับ

"เฮียน่าน...จำที่เฮียน่านพูดได้ไหม?"

"ไม่ได้...ฉันพูดกับเธอว่าไง?"

"เหอะ! ว่าแล้วเชียว..." เธอพูดออกมา

"ว่าแล้วเชียว? อะไร?"

"เปล่าหรอกค่ะ ชั่งมันเถอะ" เธอพูดแค่นั้นก็...

 

หมับ~ จับมือผมออก

 

"หืม?" ผมครางในลำคอออกมาพร้อมทั้งมองหน้าเธอด้วยสายตาสงสัยทันที

"หายแล้วค่ะ" เธอเฉลยคำตอบออกมา ก่อนที่เธอจะค่อยๆลุกขึ้นยืน

"ไม่ไหวก็บอกอย่าตอแหลอวดเก่ง" อ่า...แค่มึงจะถามไปว่า ไหวไหม แค่นี้มันจะเหนื่อยปากมากป้ะว๊ะ?

"ก็ไหวไงเลยอวดเก่งได้ เฮียเองก็อย่าลืมกินยาหล่ะ" หืม? และยัยเมียเด็กก็เดินกลับเข้าไปในห้อง

 

"ข้าวสวย..." ผมเรียกเธอไป ก่อนที่จะเอาใบหน้าหล่อเหลาของตัวเองเข้าไปซุกที่หน้าอกหอมกรุ่นของเธอเหมือนเดิม

"อ๊ะ! ฮ่ะ..เฮียน่านข้าวร้อนนะ" เธอร้องบอกผมมา

"ฉันรักเธอนะ...!" ผมพูดออกไปด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่...หนักแน่นพอตัวเลยหล่ะ

 

หึ! ใครลืมก็ควายแล้วครับแต่...ว่าที่ผมพูดออกไปหน่ะผมไม่ได้โกหกเธอหรอกนะเพราะผมอ่อนแอหรือเปล่าก็ไม่รู้ผมเลยควบคุมคำพูดและการกระทำของตัวเองไม่ได้เลย

เป็นแบบนี้ทุกครั้งที่ผมป่วยร่างกายทำงานเองได้ทุกอย่างตามที่ใจคิดอยากจะทำแต่...ผมต้องโกหกเธอไปเพราะกลัวว่าเธอจะขอให้ผมพูดอีกและแน่นอนว่า...ผมไม่พูดแน่ๆ

แม่งเอ๊ย! เห็นอย่างงี้แล้วรู้สึกอยากป่วยบ่อยๆเลยว่ะ ความจริงครับ

 

"อ่า...กินยา" ผมพูดกับตัวเองออกมาเพียงแค่นั้นก็ลุกขึ้นไปหยิบยามากินครับ

.

.

.

ข้าวสวย talk's

 

ว่าแล้วเชียวว่าเขาต้องลืมและกลับไปเป็นคนปากหมาเหมือนเดิม

 

"เห้อ~ จะไปเอาอะไรกับคนอย่างเขาข้าวสวย...?" แต่...เอาจริงก็รู้สึกเสียใจนิดๆนะที่ฉันยอมเชื่อคำพูดที่ออกมาจากปากคนอย่างเขาอ่ะ

 

ไลน์! ไลน์! หืม? เสียงโทรศัพท์ของเขานั่นแหละค่ะเพราะของฉันปิดเสียงโทรศัพท์ไว้หน่ะค่ะและก็คงจะไม่มีใครไลน์มาหาฉันด้วยนอกจากกลุ่มเพื่อนไม่ก็กัสโซ่

 

"!!!" และดวงตาก็ต้องเบิกกว้างขึ้นมาทันทีพร้อมกับอาการจุกที่อกแปลกๆ

 

เมื่อฉันเห็นชื่อที่ขึ้นอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์เครื่องหรูของเขา

ถ้าฉันอ่านไม่ผิดและแน่ใจด้วยว่าเด็กผู้หญิงที่มีความทรงจำที่แรกคือที่อเมริกาอย่างฉันอ่านไม่ผิดแน่นอนคือ...ชื่อของ

 

[Chaem] ชะเอม? เมื่อฉันลงมาอ่านที่ข้อความป๊อบอัพที่ขึ้นอยู่ที่หน้าจอมันยิ่งทำให้ฉันแน่ใจเข้าไปใหญ่ว่าเธอมีชื่อว่า...ชะเอม

และข้อความป๊อบอัพของเธอที่เธอส่งมาในแอพพลิเคชั่น ไลน์ ที่ขึ้นอยู่บนหน้าจอในตอนนี้คือ

 

[น่านน้ำ!! ชะเอมรอคุณนานแล้วนะ!! ให้เวลาถึงห้าโมงเย็นถ้าคุณไม่มารับชะเอมชะเอมจะฟ้องคุณป้า!!]

 

ข้อความที่มี !! แบบนี้คงจะแสดงได้ถึงความรู้สึกไม่พอใจหรือโมโหสินะ คงจะให้แค่เธอที่ใช้ได้สินะ ชะเอม คือชื่อของเธอผู้หญิงที่เขาเพ้อหาเมื่อเช้านี้ไงคะ

 

"ทำอะไร!?"

"อ๊ะ!? ป่ะ..เปล่าหนิ" ฉันเอ่ยปฏิเสษเขาไปเสียงสั่นๆด้วยความตกใจ และเขาก็เข้ามาหยิบโทรศัพท์ของตัวเองและเปิดหน้าจอดู ก่อนที่เขาจะ...

 

หมับ! จับเข้ามาที่แขนของฉันและก็ดึงฉันเข้าไปใกล้ๆกับตัวเขา

 

"อ๊ะ! ฮ่ะ..เฮียน่าน!?" จนฉันต้องเอามือขึ้นมายันตัวของเขาไว้เพื่อเว้นระยะห่างระหว่างเขากับฉัน

"เธอคือเมียฉัน... เข้าใจใช่ไหม?" ฉันจึงเงยหน้าไปมองหน้าเขา แววตาจริงจังกำลังตั้งคำถามที่เขาอยากให้ฉันตอบ

"เมีย...อะไร? เมียเก็บหน่ะหร่ะ....อื้อออ~" ฉันยังถามไม่ทันจบประโยคที่ว่า เมียเก็บหน่ะหรอคะ? เลยค่ะ ดวงตาของฉันก็ต้องเบิกโพลงด้วยความตกใจในทันทีที่เขาประกบริมฝีปากบางเฉียบของตัวเขาเองมาที่ริมฝีปากสวยของฉัน

"อื้มมม~" เขาครางออกมาด้วยความพอใจ

 

สายตาของฉันและของเขาประสานเข้าด้วยกันในระหว่างที่ลิ้นหนาสากของเขากำลังไล่ต้อนลิ้นเล็กนิ่มของฉันและก็ต้องเป็นฉันที่หลับตาเพราะลิ้นหนาสากของเขาเกี่ยวตวัดรัดลิ้นเล็กๆของฉันออกมาดูดดึงได้สำเร็จ

เขาจูบฉันอยู่สักพักนึงก่อนที่เขาจะค่อยๆถอดถอนริมฝีปากบางของตัวเขาเองออกมาจากริมฝีปากของฉันอย่างเชื่องช้าและอ้อยอิ่ง

 

"เมีย...สำหรับฉันมีแค่ความหมายเดียวคือ...แม่ของลูกและเธอคือคนนั้น" เขากระซิบมาที่ใบหูข้างขวาของฉันเหมือนกับว่าเป็นการบอกให้ฉันจำ

"เฮีย...จะไปหรอ?" ฉันถามเขาไป

"อืม เธอก็รู้อยู่แล้ว ข้าว...รอเฮียนะ เฮียสัญญาว่าเฮียจะกลับมา" เฮียน่านน้ำพูดมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาข้างใบหูด้านเดิม

 

รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกสะกดจิตด้วยคำว่า สัญญา เลยค่ะ

 

"อื้ม" ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าฉันพยักหน้าไปให้เขาตั้งแต่ตอนไหน และเขาก็ปล่อยมือออกจากแขนของฉันและเดินไปแต่งตัว

"ไปนานไหม?" ห่ะ..ห๊ะ!? ถ่ะ..ถามอะไรออกไปเนี้ย...ข้าวสวย!?

"ไม่น่าจะเกินสองชั่วโมง" เขาตอบมา ก่อนที่เขาจะหันหน้ามามองหน้าฉันในขณะที่กำลังติดกระดุมเสื้อเชิ้ตอยู่ใบหน้าหล่อเหลาเอาการกำลังเลิกคิ้วมองหน้าฉันด้วยสายตาสงสัย

"มีอะไรคะ?" ฉันถามพร้อมกับเอียงคอสงสัยไปให้เขา

"หวงหรอไง?" เขาจึงเฉลยคำตอบของการเลิกคิ้วมองหน้าฉันออกมาป่ะกี๊นี้

"อ่ะ..อะไร!? เฮียหลงตัวเอง!" ฉันถามเขาออกไปเสียงดังกลบเกลื่อนอาการหน้าร้อน

 

อ่า...จู่ๆก็รู้สึกว่าอากาศร้อนขึ้นมากระทันหัน

 

"หืม?" เขาเดินมาตรงหน้าของฉันฉันจึงเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าของเขา ใบหน้าหล่อตอนนี้มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับไว้อยู่

"ม่ะ..มีอะไร?" ฉันจึงถามเขาออกไป

 

จะอวดว่าพอมีรอยยิ้มบนใบหน้าหล่อกว่าทำหน้านิ่วคิ้วขมวดหรอ? เออ...! จริง!

 

"ให้ทำสัญลักษณ์" หืม? สัญลักษณ์อะไรอ่ะ?

"???" ขี้เกียจจะถามเลยส่งสายตาสงสัยไปให้เขาแทน

"ว่า...เฮียเป็นของข้าวแค่คนเดียว" อ่ะ..อะไรนะ? ม่ะ..มันมีด้วยหรอ? การทำแบบนั้นอ่ะ?

"ทำยังไง?" เมื่อฉันถามจบเขาก็นั่งลงคุกเข่ากับพื้น

"จูบเฮียสิ" ห่ะ..ห๊ะ!?

"เฮีย พูดบ้าอะไรของเฮีย!?"

"จุ๊บ ตรงที่ที่มีแค่ข้าวคนเดียวที่แตะต้องได้" ห่ะ..ห๊ะ!?

"ง่ะ..งั้นถ้าข้าวไปอยากให้เฮียเอากับใครข้าวก็ต้อง...จุ๊บไอ้นั่นของเฮียหรอคะ?"

"อ่าห๊ะ!" โรคจิต...! ฉ่ะ..ฉันไม่มีทางจุ๊บไอ้นั่นของเขาเด็ดขาด

 

จุ๊บ~ ฉันจุ๊บไปที่หน้าผากของเขา

 

"บนใบหน้านี้มีแค่ข้าวคนเดียวที่จะจุ๊บจะจูบจะหอมได้ นะคะ" ฉันพูดไป ก่อนที่จะ...

 

จุ๊บ~ จุ๊บไปที่ริมฝีปากบางเฉียบนั่น

 

"และร่างกายนี้มีแค่ข้าวคนเดียวที่จะสัมผัสและแตะต้องได้เท่านั้น...!"

"หืม? แค่จุ๊บปากเนี้ยนะสั่งร่างกายให้ถูกจองจำเลยหรอ? แบบนี้มันเอาเปรียบกันไปป้ะว๊ะ?" อ่า

"อื้ม แค่นี้ไม่ได้หรอคะ? ยังไงๆถ้าเฮียน่านน้ำจะไปเอากับใครเฮียน่านน้ำก็ต้องเริ่มจากจูบก่อนไม่ใช่หรอไง?" ฉันถามเขาไป

"หึ! หล่ะมั้งแต่...ก็เอาเถอะ เฮียจะไม่เอาใครเด็ดขาด" เฮียน่านน้ำรับปากฉันมา

 

อ่า อีกแล้วสายตาจริงจังนั่นมันกำลังสะกดจิตฉันอีกแล้ว

 

"เฮีย ขอดูโทรศัพท์ข้าวหน่อย"

"จะดูทำไมคะ?" ถึงจะถามไปแต่ฉันก็...เลือกที่จะหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาและส่งไปให้เขา

"....อ่ะ" เขาจิ้มๆโทรศัพท์ของฉันอยู่แป๊บนึงเขาก็ยื่นมันคืนมาให้ฉัน

"อะไร...หรอคะ?" ฉันถามเขาไปด้วยความสงสัยในขณะที่มองอยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์ของตัวฉันเอง

 

เขาเข้าห้องแชทใครมาให้ฉันเนี้ย?

เอ๊!? เพิ่งได้สังเกตชื่อแฮะ [Nannam_m]  อ่า รู้แล้วว่าใคร

 

"มีอะไรก็ไลน์มาบอก" เขาพูดเพียงแค่นั้นก็ลุกขึ้นเดินไปแต่งตัวต่อเสร็จแล้วเขาก็เดินมาหาฉันอีกทีนึง

"เชื่อเฮียนะ... ว่าเราคือเมียเฮียแค่คนเดียว" อ่า

 

ครั้งนี้รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกสะกดจิตด้วยคำว่า เชื่อ กับสายตาจริงจังนั่นยังไงยังงั้น ใจง่ายไปหรือเปล่าข้าวสวย

 

"อื้ม" ฉันพยักหน้าให้เขาไป และเขาก็เดินออกไปจากห้องนี้ในเวลาต่อมา

 

เหมือนเป็นการยอมรับว่าฉันเชื่อว่าเขามีฉันเป็นเมียแค่คนเดียว

ทั้งๆที่ความจริงแล้วฉันอาจจะเป็นแค่เมียเก็บ ทั้งๆที่รู้ความจริงอยู่แล้วแต่...แกก็ยังเอาตัวเองมาเกี่ยวข้องกับเขาเนี้ยนะ? อืม จะเชื่อเท่า...ที่เชื่อได้แล้วกันนะ

ฟุ๊บ~ และฉันก็ล้มตัวนอนลงกับหมอนใบใหญ่และนอนเล่นไปค่ะ

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@คฤหาสน์บูรณาหินันต์ ห้องรับแขก เวลา16:00น.

 

เห้อ~ มานั่งรอเธอแต่งตัวจะสิบห้านาทีแล้วนะเว้ย! โครตแดกเวลาเลยให้ตายห่าสิว๊ะ

 

"น่านน้ำคะ?" เสียงเธอดังขึ้นมาจากด้านบนสุดของบรรได ผมจึงต้องเงยหน้าขึ้นไปดูเธออยู่ในชุดเดรสเกาะอกสีแดงอย่างกับจะใส่ไปงานเลี้ยงเต้นรำ

"เห้อ~ เสร็จแล้ว...ก็ไปกันได้และ..." มันไม่ได้มีความสวยสะพึงเลยเอาจริงอ่ะแต่ว่า...ถ้าอยู่บนตัวของยัยเมียเด็กก็...ว่าไปอย่าง

"หึหึ..." และผมก็เผลอหัวเราะในลำคอออกมา

"แหม~ ชะเอมสวยก็พูดมาเถอะค่ะน่านน้ำ" แต่...น้ำเสียงดัดจริตของเธอคนนี้ก็ดังขึ้นมาดับความคิดของผมซ๊ะก่อน

"ไปกันยังว๊ะ...? พูดมากน่ารำคาณ..." และไม่ลืมที่จะก่นด่าเธอไปด้วยนิดหน่อย

"ค่ะ น่านน้ำแต่งตัวอะไรคะเนี้ย?" เธอถามผมออกมาพร้อมมองมาที่ผมด้วยสายตาเหยียดๆ

"เรื่องของฉัน...แค่จะไปแดกข้าวให้ใส่ทักซิโด้เลยไหม...?" ผมถามเธอไปด้วยน้ำเสียงเนือยๆแบบติดรำคาณ

"ถ้าใส่ก็ดีนะคะ เพราะเราจะไปทานอาหารที่ RPS skyfood กันนะคะ" หืม?

"จะไปกินไหมข้าว...? หรือจะเรื่องมากให้ฉันเปลี่ยนชุด...? ถ้าเปลี่ยนชุดจะได้ไม่ไปกินแล้ว..." ผมถามเธอไปเสียงเนือยๆ

"อ่า ไปกินข้าวก็ได้ค่ะ" เธอตอบผมมาด้วยน้ำเสียงจำยอม

 

@RPS skyfood ชั้น50 เวลา17:10น.

 

RPS skyfood คือโรงแรมของตระกูลไอ้เขื่อนหน่ะครับชั้นนี้ก็คือ...กินอาหารไปด้วยตากฝุ่นตากลมไปด้วยอ่ะนะ ตอนนี้ก็กำลังกินอาหารค่ำแบบฝรั่งอยู่ครับ เห้อ~ ไม่มีความอร่อยเลยสู้อาหารไทยไม่ได้สักนิดเลี่ยนว่ะ

ไลน์! เมื่อได้ยินเสียงแอพพลิเคชั่นไลน์ของผมดังขึ้นมาทำให้ผมก็มั่นใจได้ในทันทีว่าคือ...ยัยเมียเด็กแน่นอน ผมจึงรีบหยิบขึ้นมาดูทันที

 

[Khaosuay.ay]

 

Khaosuay.ay : เฮีย ข้าวหิวข้าวอ่ะ

 

อ่า...จริงด้วย แม่งเอ๊ย! ยัยเมียเด็กยังไม่ได้กินข้าวเลยนี่หว่า

 

Nannam_m : โอเค เดี๋ยวจะรีบกลับไป

 

"ฉันอิ่ม..." ผมบอกเธอไป

"ยังค่ะ...ชะเอมยังไม่อิ่มเลยค่ะ" เธอพูดมา

"ใครถาม...? ฉันแค่บอก...ไม่ได้ขออนุญาตด้วย..." ผมบอกเธอไปอีกครั้งนึง

"แต่...จะยังไงน่านน้ำก็ต้องรอชะเอมอยู่ดี" เธอพูดมาด้วยแววตาของผู้ชนะ

"ให้เวลาอีกแค่...สิบห้านาทีถ้าเธอยังแดกไม่เสร็จฉันจะ...กลับก่อน"

"กล้าหรอคะ? น่านน้ำกล้าขัดคำสั่งของคุณป้าด้วยหรอคะ?" เธอถามผมมาด้วยแววตาเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือน้ำเสียง

"ฉันกล้า...มากกว่าที่เธอคิดอีกชะเอม...!" ผมบอกเธอไปด้วยน้ำเสียงเย็นๆ จนทำให้อีกคนนึงหน้าถอดสี

 

ไลน์!

 

Khaosuay.ay : เฮีย ข้าวปวดท้องอ่ะ

Nannam_m : รอแป๊บนึง

Khaosuay.ay : ข้าวขอลงไปซื้อของกินข้างล่างนะ

Nannam_m : ไม่ได้! บอกให้รอก็รอสิว๊ะ!

Nannam_m : แค่แป๊บเดียวมันจะตายห่าหรอไงข้าว!?

 

"งั้น...น่านน้ำป้อนชะเอมหน่อยสิคะ" เธอพูดมา

 

อยู่ๆก็หงุดหงิดขึ้นมาทันทีที่ถูกยัยเมียเด็กขอมาแบบนั้นแถมยังมาเจอคำขอเหี้ยๆที่เป็นพริกไทยชั้นดีจากเธออีกมันยิ่งเพิ่มความฉุนให้กับผมไงครับ

 

"ถ้าป้อนจะกลับใช่ไหม...!?" ผมถามเธอไปเสียงดังเนือยๆด้วยความหงุดหงิด

"ค่ะ หมดจานนี้นะ" ในเมื่อเธอขอ...ผมก็ให้เธอได้ครับ

"ได้...!" ผมกัดฟันพูดไป ก่อนที่จะเลื่อนจานสปาเก็ตตี้คาโบนาร่าของเธอที่ผมเห็นแล้ว แม่ง! โครตเลี่ยนเลยว่ะมาที่ผม และใช้ซ้อมม้วนเส้นคำโตๆป้อนให้เธอ

"อ้าปาก..." ผมสั่งเธอไป เธอมองมันด้วยสายตาเลิกลั่ก

"อ้าปากสิ...จะให้ป้อนไม่ใช่หรอ...?"

"ต่ะ..แต่ว่านั่นมันคำใหญ่....อื้อออ!" ผมยัดมันใส่ปากเธอไป คิดว่าผมจะจูบเธอหรอไง!? ไม่มีวัน!

 

เธอค่อยๆเคี้ยวมันจนหมดผมก็...เตรียมม้วนรอเธอกินหมด

 

"น่ะ!....อื้อออ! อ้วกกก!!!" เธออ้วกออกมา

"เป็นอะไรไป...? หืม...? อยากให้ฉันป้อนเองไม่ใช่...? กินเข้าไปอีกสิ...!"

"ก่ะ!!!....อื้ออออ!! อ้วกกกก!!!" เธอไม่สิทธิ์มากรี๊ดใส่ผมนะเพราะเธอเป็นคนบังคับให้ผมทำแบบนี้เอง

"ไงครับ...? อร่อยไหม? ฮึ...!"

 

End ep.9

.

.

.

.

.

{Spoil next episode}

 

"เฮีย...หมายถึงใคร?"

"ฮึ! ใครเป็นเมียฉันก็หมายถึงคนนั้นนั่นแหละ"

 

{To be continue...}

 

อิเฮียมันร้ายยยย อิเฮียมันเลวววว

.....

 

อิเฮียแกจะละมุนกับน้องขนาดนี้ไม่ได้... เพราะน้องเป็นผู้หญิงที่เหมือนไข่ในหินเลยนะเว้ย น้องอ่อนต่อโลก(?) หรือเปล่าไม่รู้แต่...อ่อนต่ออิเฮียแน่นอน

.....

 

อิเฮียมันหื่นเนอะ! เอะอะๆจับกด เอะอะๆจับจูบอย่างเดียวเลยอ่ะ

เอาจริง! ข้าวสวยนางเป็นพวกขี้โรคนะคะ

.....

 

นับดาว...เธอจะไม่กลับห้องเลยหรอไง? กลับแต่นางจะกลับมาช่วงเวลาสำคัญ

.....

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจค่ะ

ผิดพลาดตรงไหนขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยน้าา~

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว