..........

..........

11.40 น.

แบมแบม

ผมลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความปวดร้าวไปทั่วทั้งร่างกาย ผมกวาดตามองไปรอบๆห้องก็พบแต่เพียงความว่างเปล่า ไร้เงาของร่างสูง .. แต่เมื่อมองไปที่โต๊ะหัวเตียง กลับเจอแผงยาอยู่สองแผงคือแผงยาแก้ปวดกับแผงยาคุม..

ผมร้องออกมาด้วยความทรมาน เมื่อคืนคุณมาร์ครุนแรงกับผมมาก และกว่าผมจะได้นอนก็เกือบๆตีสี่เข้าไปเเล้ว

ผมลุกจากที่นอนและเดินไปเข้าห้องน้ำด้วยความยากลำบาก

ผมยืนมองร่างกายตัวเองที่บอบช้ำอยู่หน้ากระจกให้ห้องน้ำ

ทั่วทั้งร่างกายของผมมีแต่รอยดูด รอยกัด และรอยต่างๆที่คุณมาร์คฝากไว้ให้ดูต่างหน้า

ผมสะอื้นออกมาด้วยความน้อยใจและความเจ็บไปทั่วทั้งตัวตัวและหัวใจ ทำไมผมต้องมาเป็นที่รองรับอารมณ์เค้าแบบนี้ด้วยนะ..

พออาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ผมก็จัดแจงกินยาที่วางไว้อยู่หัวที่นอน ..

กินมันทั้งสองอย่างนั้นแหล่ะ ทั้งแก้ปวดและยาคุม

ผมนั่งเล่นอยู่ที่นอนสักพัก เพราะยังไม่อยากออกไปสู้หน้าคนอื่นภายในบ้านสักเท่าไหร่

ผมอาย..😔

ก็อกๆๆๆ!!

ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีอยู่บ้าง ป้าแม่บ้าน เด็กรับใช้ บริการ์ดค่อนข้างที่จะดีกับผมมาก

..........

ป้าแม่บ้านเอ่ยถามผมขึ้นมา ผมอึ้งเพราะเหมือนป้าและคนที่นี่จะรู้ว่าผมเจออะไรมาเมื่อคืนบ้าง

ผมตอบและส่งยิ้มกลับไป

ผมมีหลายอย่างที่อยากรู้เกี่ยวกับคุณมาร์คและคนอื่นๆที่นี่

ผมจะได้ปรับตัวถูกที่ถูกเวลา จะได้ไม่ทำให้ใครเดือดร้อน

เพราะผมคิดว่า ผมคงต้องอยู่ที่นี่อีกนาน

ในเมื่อแก้ไขอะไรไม่ได้ ก็ลองสู้ดูสักตั้ง ไหวไม่ไหวให้มันรู้ไป..

คุณมาร์คเนี้ยนะ..อ่อนโยน จิตอ่อน เค้าเป็นมาเฟียนะ จะเป็นไปได้ยังไงกัน??

ผมถามป้าด้วยความสงสัย

ผมลังเลนิดหน่อยกับสิ่งที่ป้าถาม

หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวของคุณมาร์คที่ป้าแม่บ้านเล่าให้ฟัง

ผมก็คงต้องเปลี่ยนความคิดใหม่ มองคุณมาร์คให้ดีขึ้น และยอมรับคุณมาร์คให้แบบที่คุณมาร์คเป็น..

ผมจะพยายาม..

..........

. . . . . . . . . . .

😢😢😢😢