..........

..........

แบมแบม

ผมชื่อแบมแบม อายุ21 ผมเรียนอยู่มหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง.. ผมอยู่กับพ่อสองคน เพราะแม่ผมเสียไปตั้งแต่ผมยังเด็ก บ้านผมทำธุรกิจอาหาร ไม่ได้ใหญ่มาก แต่ก็ไม่ได้เล็กจนเกินไป บ้านผมมีเงินที่สามารถใช้ได้แบบไม่ขาดมือ

ผมใช้ชีวิตเดิมๆมาตั้งแต่เล็กจนโต ผมไม่เคยทำให้คนที่บ้านผิดหวังเลยแม้แต่ครั้งเดียว ผมเรียนดีเสมอต้นเสมอปลาย ผมสอบชิงทุนต่างๆมาได้ด้วยความสามารถของตัวเอง

ถึงบ้านผมจะมีเงินมากพอที่จะส่งผมเรียน แต่ผมเสียดายความสามารถตัวเองนิครับ..เพราะถ้าผมไม่เอาก็ไม่มีใครที่สามารถทำอย่างผมได้ ผมจึงเลือกที่จะรักษาสิทธิ์ของตัวเองเอาไว้

ผมเรียนอยู่ปี4แล้ว .. ผมตั้งใจไว้แล้วหล่ะว่าจะสารต่อธุรกิจของที่บ้าน เพราะพ่อผมก็อายุไม่ใช่น้อยๆน้อยแล้ว ผมอยากดูแล้วท่านให้สบายเหมือนที่เลี้ยงผมมา...

จนมาวันนี้..วันที่พ่อบอกว่าธุรกิจบ้านเราล้มละลาย ผมก็ไม่ได้คิดที่จะนิ่งเฉยหรอกนะ แต่สิ่งที่ผมคิดมันพังลง

เพราะพ่อบอกว่า..ขายผมให้คุณ ไมเคิล ต้วนไปแล้ว เพราะพ่อเอาเงินเขามาลงทุนแต่ไม่มีส่งเขา เขาจึงยึดบริษัทของเรา แต่มันก็ไม่พอสำหรับเงินที่พ่อเอามา เขาจึงตกลงขอผมกับพ่อไป..

พ่อกดเสียงต่ำลงพูดกับผม

นั่นสินะ.. 700 กว่าล้าน ทำจนตายไปสอบชาติก็คงยังไม่ครบ😔

ผมถามพ่อออกไป เพราะผมยังอยากเรียนอยู่ ผมปี4ปีสุดท้ายแล้ว อีกไม่นานก็จบแล้ว

..........

บ้านตระกูลต้วน

พ่อพาผมมาที่บ้านของคุณไมเคิล ผมรู้ เพราะผมเคยมา

ผมก้มหัวลงด้วยความเค้ารพและกล่าวสวัสดีคุณไมเคิล

นั่นสิ่ เค้าให้ผมมาอยู่ที่นี่ทำไม ให้มาทำงานงั้นหรอ (?)

ผมตั้งใจฟังที่คุณไมเคิลพูด ก่อนที่พ่อจะพูดแทรกขึ้นมา แล้วกดเสียงต่ำเรียกชื่อผม เปรยๆว่าให้ผมยอมรับและทำตาม..

ผมคงต้องยอมจำนนต่อโชคชะตา ตอนนี้ก็ได้แต่หวังว่าลูกชายของคุณไมเคิลจะใจดีและเอ็นดูผมบ้าง..

ผมหลุดสะอื้นออกมาเมื่อได้ยินว่าพ่อจะกลับแล้ว

..........

พ่อผมกลับบ้านไปแล้ว ส่วนคุณไมเคิลสั่งงานลูกน้องและป้าแม่บ้านอีกนิดหน่อยแล้วก็ออกไปเช่นกัน ผมจึงเดินตามป้าแม่บ้านมาที่ห้องห้องนึง ป้าเขาบอกให้ผมอยู่ห้องนี้

ตุบ

ป้าแม่บ้านเดินออกจากห้องของผมไป ผมจึงล้มตัวนอนที่เตียงนุ่ม มองเพดานห้อง แล้วคิดถึงหน้าคุณมาร์คว่าเค้าจะเป็นยังไง..ผมกลัวจัง

..........

19.20 น

มาร์ค ต้วน

ตอนนี้ผมกำลังจะกลับบ้านไปดูหน้าเด็กที่พ่อเอามาเป็นของเล่นชิ้นใหม่ให้กับผมว่าจะน่ารักสวยอึ้มเหมือนที่ผ่านๆมาหรือป่าว

ผมกลับมาถึงบ้านเเล้ว แม่บ้านก็เดินมารับของและต้อนรับผมเหมือนทุกวัน

.....

ห้องอาหาร

ผมตกใจนิดหน่อย เพราะได้ยินเสียงหวานของเด็กผู้ชาย

เด็กหน้าหวานมายืนตรงหน้าผมแบบกล้าๆกลัวๆ

ผมไม่รู้จะพูดอะไรต่อเพราะไม่คิดว่าพ่อจะเอาเด็กผู้ชายมาให้ผม

คงกลัวผมทำแบบนี้ผ่านๆมาสินะ แต่พ่อ คงไม่รู้..ว่าผมก็ชอบแบบนี้เหมือนกัน

กินข้าวได้สักพักผมก็ตัดใจพูดออกไป วันนี้ผมเหนื่อย ไหนๆก็มาแล้ว ลองเทสงานดูหน่อยแล้วกัน..

.....

แบมแบม

ผมถามทางมาห้องของคุณมาร์คจากแม่บ้าน ปรากฎว่าห้องคุณมาร์คกับห้องผมอยู่ติดกัน ผมตกใจนิดหน่อย เพราะไม่คิดว่าการเข้ามาอยู่ในฐานะเพื่อนจะได้อธิสิทธิ์อะไรแบบนี่..

แกร๊ก

เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกมาพร้อมกับร่างสูงของคุณมาร์คที่นุ่งผ้าขนหนูเพียงผืนเดียว

ผมงงกับคำพูดของคุณมาร์ค เริ่ม..เริ่มอะไรกัน

ผมตกใจที่อยู่ๆคุณมาร์คก็กระชากตัวผมไปโยนลงกับเตียงนุ่ม

นี่สินะ...เพื่อนที่คุณไมเคิลหมายถึง

ผมร้องไม่ออก ได้แต่นอนนิ่งๆให้น้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง ปล่อยให้คุณมาร์คทำในสิ่งที่เค้าต้องการ..

nc อยู่ในทวิตเตอร์

. . . . . . . . . .

😢😢😢😢