ติ่งเมนอยู่ดีๆ ก็ต้องเป็นนักสืบเพื่อปกป้องแฟนมโนซะงั้นอะค่ะ!! (อวสาน)

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น : นิยายญี่ปุ่นถูกลิขสิทธิ์ นิยายญี่ปุ่น นิยายแปล รักข้างเดียวของยัยเพี้ยนฮินาโกะ ตลก

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มี.ค. 2563 12:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

'เมน' คือ...คนที่เราชื่นชอบและสนับสนุน 

ย่อมาจาก 'เมนหลัก (สมาชิกในกลุ่มที่ชอบที่สุด)' ซึ่งในกลุ่มแฟนคลับไอดอล ใช้เรียกสมาชิกที่ตนชอบที่สุดในวง 

* 

วันนี้ก็เกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นในห้องส่วนกลางอีกแล้ว 

“เหวอ” 

วินาทีที่ก้าวเข้ามาในห้องของตนเอง โชเฮย์ซึ่งรู้สึกถึงความผิดปกติก็ทำหน้าไม่สบายใจสุดๆ ออกมา 

“เปลี่ยนอีกแล้วเหรอเนี่ย…” 

ผ่านไปเท่าไหร่ก็ไม่ชินสักที ไม่สิ ความมีเหตุผลที่เกือบจะไม่เหลืออยู่แล้วของโชเฮย์สั่งการว่าจะชินไม่ได้ 

โชเฮย์วางกระเป๋าลงกับพื้น มือสองข้างเท้าเอวแล้วเดินสำรวจกำแพงทั้งสี่ด้าน เรื่องแบบนี้เกิดมาประมาสองถึงสามสัปดาห์แล้ว น่าเศร้าที่เขาไม่รู้ตัวเลยว่าเริ่มเกิดตั้งแต่ตอนไหน และไม่มีวิธีคาดเดาด้วยว่าจะเกิดเมื่อใด 

การที่สิ่งของในห้อง ‘เปลี่ยนที่’ โดยเขาไม่ได้ตัดสินใจย้ายอะไร เป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว 

รู้ตัวคนร้ายดีอยู่แล้ว คนที่ใช้ห้องซึ่งตัดแบ่งด้วยฉากกั้นห้องพับได้ด้วยกันมากว่าสิบปี ยัยสัตว์ประหลาดวิตถารนั่นไงล่ะ 

“...แล้ว นี่ใครกันล่ะเนี่ย” 

ขณะจ้องกำแพงพลางบ่นพึมพำ ก็ได้ยินเสียงรองเท้าสลิปเปอร์เดินขึ้นบันไดมา เมื่อถอยออกมาหนึ่งก้าวแล้วหันกลับไป ก็เจอเข้ากับแม่ที่สวมผ้ากันเปื้อนกำลังลากสายเครื่องดูดฝุ่นมาตามพื้น 

“นี่คุณแม่” 

“จ๋า?” 

“ผมกับยัยนั่นน่ะ อายุก็ปูนนี้แล้วทำไมถึงยังต้องอยู่ห้องเดียวกันอีกล่ะ” 

“ช่วยไม่ได้นี่ ถ้าให้ห้องพวกเธอคนละห้อง พ่อกับแม่จะไปนอนที่ไหน” 

“ไม่ใช่อย่างนั้นสิ คือห้องเด็กห้องนี้เนี่ย แบ่งกำแพงแบบที่เป็นสัดเป็นส่วนกว่านี้ไม่ได้เหรอ” 

“การปรับปรุงบ้านมันต้องใช้เงินนะ แถมถ้าพวกเธอย้ายออกไปอยู่ข้างนอกแล้วพ่อกับแม่ใช้ห้องกว้างๆ ไม่ได้ก็ลำบากด้วย 

“งั้นทำไมอุตส่าห์ติดฉากกั้นห้องมาแล้วทั้งที แต่กลับเปิดเอาไว้ตลอดเลยล่ะ” 

“ถ้าปิดไว้ฮินาโกะก็เปิดเองตลอดเลยน่ะ เด็กคนนั้นจะปิดแค่ตอนเปลี่ยนเสื้อผ้ากับตอนนอนเท่านั้นแหละ” 

แม่ก้มลงเสียบปลั๊กเครื่องดูดฝุ่นข้างผนังด้วยท่าทางเอื่อยเฉื่อย 

“เพราะเป็นเด็กผู้หญิง เลยคิดว่าถ้าเข้าวัยรุ่นแล้วจะอยากได้ความเป็นส่วนตัวซะอีก แต่ผิดคาดเลยแฮะ ฮินะเนี่ยชอบพี่ชายมากจริงๆ นะ คงอยากคุยเรื่องโน้นเรื่องนี้ด้วย” 

“ไม่หรอก ยัยนั่นน่ะก็แค่...“ 

คำปฏิเสธถูกเสียงเครื่องดูดฝุ่นที่แม่เปิดสวิตช์กลบ 

เพื่อไม่ให้รบกวนการทำความสะอาด โชเฮย์จึงกลับเข้าไปในห้อง มองไปรอบๆ ห้องส่วนกลางขนาดประมาณสิบเสื่ออีกครั้ง มองไปทางขวาจะเป็นพื้นที่ของโชเฮย์ ส่วนทางซ้ายนั้นเป็นของฮินาโกะ ทั้งสองฝั่งมีเตียงเดี่ยวและโต๊ะเขียนหนังสือตั้งอยู่ ตู้และลิ้นชักที่ใช้เก็บข้าวของส่วนตัวที่เรียงรายตามกำแพงด้านในนั้นไม่เปลี่ยนไปจากสมัยประถมเลย แต่ว่า ‘ความกลมกลืน’ ที่ผิดคาดจากการตกแต่งภายในของห้องนี้ ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นทุกปี 

สาเหตุที่ฮินาโกะซึ่งเป็นน้องสาวไม่คิดจะแยกห้องกับพี่ชายเลยทั้งที่อยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ซึ่งเรียกว่าวัยมัธยมปลายนั้น ไม่ใช่เพราะทั้งอยากคุยกับพี่ชาย หรือเป็นโรคกลัวที่แคบหรอก 

...ยัยนั่นก็แค่ไม่อยากเสียพื้นที่บนผนังไปเท่านั้นเอง 

 

รูปถ่ายหนุ่มหล่อติดเต็มผนังด้านหนึ่งจนแน่น ถ้ามองขึ้นไปก็จะเห็นเขามองลงมาจากเพดานด้วย 

ทั้งตอนเสยผม ตอนเปียกน้ำ 

ตอนบิดตัว ตอนตั้งใจโพสท่ากระชากใจสาว 

ตอนชูสองนิ้วอย่างไร้เดียงสา ตอนกัดริมฝีปากด้วยสีหน้าจริงจัง 

จากด้านซ้าย จากด้านขวา 

จากด้านหน้า จากด้านหลัง 

จากด้านบน แล้วก็จากด้านล่าง 

หน้าคน หน้าคน หน้าคน หน้าคน...หน้าคนๆ เดิมหลายร้อยใบหน้า ส่งสายตาร้อนแรงจากทุกมุมมาทางนี้ 

คราวนี้เป็นนักแสดงงั้นเหรอ 

ไอดอลรึเปล่านะ 

เมื่อก่อนก็มีแค่รอบๆ โต๊ะเขียนหนังสือของฮินาโกะเท่านั้น จากนั้นก็กระจายไปที่หัวเตียง ข้างชั้นหนังสือ ไปจนถึงผนังหรือเพดาน ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่กินพื้นที่มาถึงฝั่งของโชเฮย์ด้วย ถ้าแค่โผล่ออกมาจากช่องว่างของฉากกั้นก็ยังพอน่ารักอยู่หรอก แต่ถึงขนาดดึงปฏิทินซึ่งโชเฮย์ติดไว้บนผนังออกแล้วแทนที่ด้วยรูปถ่าย เป็นงานอดิเรกที่นิสัยเสียสุดๆ 

นี่มันไม่ใช่แค่ละเมิดความเป็นส่วนตัว แต่ยังเป็นการละเมิดสิทธิขั้นพื้นฐานในการใช้ชีวิตอย่างมีสุขภาพดีของเขาด้วย 

“อย่ามาทำตามใจชอบ แค่เพราะฉันไม่ดุนะ” 

โชเฮย์ชี้นิ้วตรงไปที่ภาพปรินท์หนุ่มหล่อเปลือยท่อนบนขนาดใหญ่สุดแทนการชี้ฮินาโกะ แล้วไหล่ตกลงทันทีกับคำพูดหลักลอยของตนเอง 

ความคิดเห็น