facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 เบอร์หนึ่งตลอดกาล 100% NC

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 เบอร์หนึ่งตลอดกาล 100% NC

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 36.7k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 01 เม.ย. 2564 02:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 เบอร์หนึ่งตลอดกาล 100% NC
แบบอักษร

1 เบอร์หนึ่งตลอดกาล  

 

ภูผาคว้าคนตัวเล็กขึ้นนั่งคร่อมลงบนตัก ให้ต้นน้ำได้บีบนวดคลึงกล้ามเนื้อได้ถนัดถนี่ยิ่งขึ้น ปลายนิ้วกดน้ำหนักด้วยแรงพอดิบพอดี กดตรงไหนก้อนตึงแน่นตรงนั้นก็คลายออก ฝ่ามือเนียนนุ่มลูบไล้ลงต่ำหาลอนกล้าม ขยับเขยื้อนซุกซนเข้าหาส่วนชูชันใต้สายน้ำ 

ฟันคมขบริมฝีปากล่างช้อนตาหงส์ขึ้นมองคนในดวงใจ 

มือขยับรูดรั้งคลายความเครียดแข็งกึ่งกลางกายภูผา ลอบสังเกตริ้วรอยความพึงพอใจ ตลอดเกือบขวบปีที่ผ่านมาทำให้รู้ว่าขยับตรงไหนจึงจะได้รับสายตาคมกล้าแผดเผา ทำให้ป๋าหลงเขาจนไปไหนไม่ได้อีก ต่อให้ไปไกลถึงไต้หวันก็ต้องรีบกลับมา 

เสือร้ายยิ้มกริ่มในใจ 

....เด็กน้อยของเขาช่างยั่ว 

จากมือเล็กเปลี่ยนเป็นสะโพกบดคลึง เมื่อต้นน้ำยกตัวขึ้นสูงแนบสะโพกเข้ากับแท่งร้อนฉ่าแต่ไม่ยอมให้สอดใส่ ลิ้นสากจึงฉกเอาเม็ดสีชมพูสวยที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้าเข้าปาก ตวัดลิ้นเขี่ยเย้าสลับขบกัดดูดดุน อีกข้างถูกขยี้ด้วยปลายนิ้วสาก 

ลำคอระหงส่งเสียงเครือ อดก้มลงมองภาพที่แสนหลงใหลไม่ได้ สองมือประคองใบหน้าคนที่กำลังหลงมัวเมาอยู่กับร่างกายของเขาด้วยความรัก 

แก้มก้นกลมกลึงถูกบีบขย้ำ ปลายนิ้วสากสะกิดทักทายปากจีบสวยซึ่งเวลานี้กำลังขมิบถี่รัวด้วยแรงอารมณ์ 

"ป๋า...." เสียงหวานครางเครือเรียกเมื่อนิ้วยาวผลุบหายเข้ามาในร่างกาย ช่องทางอ่อนนุ่มฉ่ำชื้นบ่งบอกว่าต้นน้ำเตรียมพร้อมมาก่อนแล้ว 

"เด็กดี" ในเมื่อทำดีก็ต้องได้รับคำชม 

ลมหายใจหอบกระตุกวูบเมื่อนิ้วร้อนสอดเข้ามาจนสุด หมุนวนหาจุดคุ้นเคยก่อนบดขยี้รังแก คนด้านบนฉกริมฝีปากภูผาเข้าครอบครองปิดกั้นเสียงน่าอาย ในขณะที่ด้านหน้ายังคงเบียดเสียดสีเรียกหยาดน้ำใสไหลปริ่มละลายไปกับสายน้ำ ด้านหลังกระตุกบีบรัดนิ้วที่สองที่สอดตามเข้ามา 

ต้นน้ำกัดฟันอดทนไม่ปลดปล่อยแม้นิ้วร้อนจะกระทุ้งเข้าออกไม่หยุด เพราะต้องการอะไรที่มากกว่านี้ มือเล็กจึงเอื้อมไปด้านหลังจับฝ่ามือภูผาดึงออกมา ยกเรียวนิ้วนั้นจรดริมฝีปากดูดดุน 

"เธอทำฉันเจียนคลั่งแล้ว ใส่เข้าไปเร็ว" 

ต้นน้ำเองก็ต้องการไม่ต่างกัน ยกกายขึ้นอีกครั้ง คราวนี้กดทับลงบนแท่งอวบหนาที่ภูผาประคองรออยู่แล้วและค่อยๆ กลืนกินเขาเข้าไปทั้งลำ 

"อือ.... ป๋าใหญ่จัง" 

"ยังไม่ชินอีกหรือ" 

รอยยิ้มซุกซนปรากฏบนใบหน้าสุดแสนอีโรติก จงใจบีบรัดคนในร่างจนได้ยินเสียงคำรามเบาๆ 

"ของของป๋า ต้นน้ำไม่มีวันชิน" ทุกครั้งที่ได้ร่วมรักล้วนตื่นเต้นเหมือนเป็นครั้งแรก 

ป๋าของเขาสรรหาวิธีเคี่ยวกรำต้นน้ำให้อ่อนระทดระทวย 

สะโพกสอบเด้งขึ้นส่งเข้าลึกยิ่งขึ้นอีกจนต้นน้ำสะอื้น ก่อนเปลี่ยนเป็นฝ่ายขยับโยกตัวขึ้นลงควบคุมเกม ปากจิ้มลิ้มเอ่ยบอกเสียงกระท่อนกระแท่น 

"ต้น...น้ำ ทำให้...ป๋านะ ย...อยู่เฉยๆ " 

โยกขย่มอยู่บนตักแข็งแรงโดยมีมือใหญ่ประคองสะโพกไว้ อยากรังแกด้วยการเด้งสะโพกสวนขึ้นไปก็กลัวเด็กน้อยจะทนไม่ไหวพ่ายแพ้ไปเสียก่อน 

เช่นนั้นคงไม่สนุก 

ภูผาจึงปล่อยในต้นน้ำทำตามใจ 

คนด้านบนก็ช่างเก่งกาจสมกับที่เคยชมไว้ จังหวะจะโคนเร่งเร้าไม่มีตก หอบพาเอาทั้งสองคนขึ้นสวรรค์ไปพร้อมกัน 

เสร็จรอบแรกน้ำในอ่างกระฉอกหายไปกว่าครึ่ง คราวนี้ถึงทีเสือออกล่าเหยื่อบ้างแล้ว 

ท่อนแขนแข็งแรงจับต้นน้ำยกขึ้นทั้งตัวด้วยความง่ายดาย วางคนตัวเล็กไว้ตรงขอบอ่างที่เป็นปูนสำหรับพอนั่ง จับขาเรียวแยกออกกว้างเสือกตัวเองเข้าไปและเริ่มยกใหม่ทันที 

ครานี้ภูผาจัดให้ตามคำพูด ฝากฝังความคิดถึงเสียจนต้นน้ำแทบสลบไสลคาอ่างอาบน้ำหรู และมาต่ออีกหลายยกบนเตียง กว่าสงครามสวาทครั้งนี้จะจบลงต้นน้ำก็แทบหมดเรี่ยวแรงแล้ว 

"วันนี้ฉันคงไม่ได้ค้างด้วย เพราะต้องออกเดินทางแต่เช้า" ถ้อยคำกระซิบข้างหูคนครึ่งหลับครึ่งตื่น ภูผาประทับจูบลงบนต่างหูที่เขามอบให้เบาๆ 

"ฉันไม่อยู่อย่าดื้ออย่าซน อย่าให้ใครแตะต้องเข้าใจไหม" 

แม้ดวงตาหงส์จะพยายามฝืนเปิดแต่ก็ยากเต็มทน ห้วงนิทรายั่วยวนเสียจนทนไม่ไหว แต่ก่อนที่สติจะดับไป ถ้อยคำกระซิบแผ่วแว่วมาให้ได้ยิน 

"....รักป๋านะ" 

“....” 

คำว่ารักที่ไม่เคยมีถ้อยคำตอบกลับมา 

 

ต้นน้ำสะดุ้งตื่นขึ้นในช่วงสาย กวาดตามองหาคนที่ตระกองกอดกันอยู่เมื่อคืนกลับไม่เจอแล้ว 

ร่างในชุดคลุมลุกขึ้นเดินทอดน่องไปยังระเบียงห้องที่มีสวนขนาดย่อมจัดไว้เป็นสัดส่วน เพราะอยู่ชั้นเกือบสูงสุดจึงเหมือนอยู่ใกล้ท้องฟ้าเพียงแค่เอื้อมเท่านั้น เครื่องบินลำเล็กจิ๋วเห็นอยู่ไม่ไกล ยกมือเรียวขึ้นลูบไล้ไปตามรูปร่างเครื่องโดยสารบนฟ้า 

เหมือนใกล้แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลย 

ป๋าคงบินไปไต้หวันแล้วสินะ 

ยังไม่ทันไรก็เหงาแล้ว 

ต้นน้ำหมุนตัวกลับไปยังเตียงกว้างเปล่าเปลี่ยว สูดกลิ่นอายของภูผาที่หลงเหลืออยู่บนที่นอนและหลับไปด้วยความอ่อนเพลียอีกครั้งหนึ่ง 

 

วันนี้ต้นน้ำตั้งใจว่าจะไม่เข้าเดอะคลับเพราะภูผาไม่อยู่ ไปก็ไม่รู้ว่าจะเทคแคร์ใคร แต่เพราะมาม่าโทรศัพท์มาตามเนื่องจากวันนี้ลูกค้าเยอะ และมีคนถามหาต้นน้ำหลายคนแล้ว อันที่จริงเขาปฏิเสธได้ 

แต่เมื่อคิดถึงใครบางคนที่เรียกหาคนอื่นตอนที่เขาไม่อยู่ ต้นน้ำจึงตอบรับ 

บางครั้งก็อยากหาเรื่องดื้อให้ป๋าดุบ้าง ต้นน้ำอยากเห็นป๋าแสดงออกว่าหวง 

....ต่อให้การหวงนั้นเปรียบเทียบได้กับการหวงสิ่งของก็ตาม 

แต่กว่าคนตัวเล็กจะก้าวเข้ามาในเดอะคลับก็เลยเที่ยงคืนไปแล้ว 

"ทำไมวันนี้มาดึก" เสียงทักดังขึ้นขณะกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ในห้องแต่งตัว 

ยูนิฟอร์มของแต่ละคนไม่เหมือนกัน อยู่ที่สไตล์การแต่งตัวว่าเป็นแบบไหน ของต้นน้ำที่ใส่อยู่บ่อยๆ จะเป็นสูทรัดรูปพอดีตัว พร้อมโช้คเกอร์หนังสีดำที่ขาดไม่ได้ ช่วยขับลำคอระหงปะปนความเซ็กซี่ยวนใจ ใครเห็นต่างก็อยากฝากร่องรอยบนนั้นสักครั้ง 

ต้นน้ำหันไปก็เห็นว่าเป็นก้านธูป เด็กหนุ่มที่อายุน้อยกว่าต้นน้ำสองปี เพราะความอัธยาศัยดีและไม่ชอบแก่งแย่งชิงดีกับใครต้นน้ำจึงสบายใจที่จะคุยกับเขา ก้านธูปเป็นโฮสฝั่งรับที่อยู่อันดับกลางๆ ของเดอะคลับ อายุการทำงานสามสี่ถึงเดือน เจ้าตัวหน้าตาน่ารัก ความสูงไล่เลี่ยกับต้นน้ำ เพียงแต่เอาใจแขกไม่เก่งเท่าไหร่ อันดับจึงไม่เลื่อนขึ้นเสียที 

"คุณภูผาไม่อยู่ ความจริงว่าจะไม่มาแต่มาม่าโทรตาม" 

"ผมอิจฉาพี่ชะมัด อยากมีแขกประจำบ้างจัง" 

"ถ้าอิจฉาจริงก็ต้องอยากเอาชนะ ทำให้ได้อย่างฉันสิ" 

"แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว" 

คนฟังหลุดยิ้มน้อยๆ ขณะจัดโช้คเกอร์ให้เข้าที่ นี่แหละข้อดีของเด็กคนนี้ที่ทำให้น่าคบหา แต่กลับเป็นข้อเสียในหน้าที่การงาน 

"ถ้าอย่างนั้นก็ต้องทนยืนให้แขกเลือกต่อไป" 

เจ้าตัวย่นปากด้วยท่าทางน่าเอ็นดู หลายครั้งที่ต้นน้ำช่วยเชียร์ก้านธูปให้แขก แต่ก็เป็นเขาเองอีกนั่นแหละที่คว้าลูกค้าเอาไว้ไม่ได้ 

"เอ้อ วันนี้หมอนั่นมาด้วยนะ เห็นว่าคุณธิติเรียกไป" 

หมอนั่นที่ว่า.... คือคนที่ภูผาเรียกไปนั่งแทนเขาในวันที่ต้นน้ำไม่อยู่ ไม่รู้ซื้อตัวกันไว้นานเท่าไหร่ แถมป๋ายังเปิดขวดราคาแพงให้อีกด้วย เพียงแค่คิดมือก็กดปิดล็อกเกอร์เสียงดังโครม 

"คุณธิติ? " 

นักธุรกิจกระเป๋าหนักอีกคน อายุสามสิบกลางๆ รูปร่างหน้าตาจัดอยู่ในเกณฑ์ใช้ได้ เป็นอีกหนึ่งคนที่เด็กๆ ในร้านหมายปอง เขาเคยเรียกหาต้นน้ำอยู่สองสามครั้ง แต่เคยได้นั่งด้วยจริงๆ แค่ครั้งเดียว เพราะถูกภูผาตัดหน้าตลอด 

"อืม ผมเดินผ่านอยู่ เชิดหน้าคอตั้งจนไม่รู้ว่ามองเห็นใครบ้างไหม" 

ต้นน้ำหลุดหัวเราะพรืดออกมาเสียงดัง ช่างเปรียบช่างเปรยได้เห็นภาพ 

"คุณธิติกระเป๋าหนักสุดในคืนนี้แล้วสิ หมอนั่นถึงได้อยากอวดไง" 

"ให้เขาเห็นแขกของพี่ก่อนเถอะ อยากรู้นักว่าตาจะร้อนแค่ไหน" 

"รู้ดี" 

ก้านธูปยิ้มรับคำชมที่ไม่เหมือนคำชม 

อยู่คุยกับเขาอีกเพียงสองสามคำพีอาร์ของร้านก็เดินเข้ามาตามก้านธูปออกไปให้แขกเลือก ต้นน้ำส่งสัญญาณให้เด็กหนุ่มสู้ก่อนเขาจะเดินออกไป 

"ต้นน้ำด้วย มาม่าเรียกแล้ว" 

เจ้าตัวรับคำ ก่อนจะเดินตามออกไปหามาม่าที่เวลานี้กำลังนั่งคุยอยู่กับแขกโต๊ะหนึ่งอย่างออกรสออกชาติ เสียงหัวเราะดังกังวานมาแต่ไกล 

ระหว่างที่เดินผ่านร่างเล็กเรียกสายตาจากบรรดาแขกได้แทบทุกโต๊ะ ด้วยผิวขาวเปล่งปลั่ง คิ้วเรียวได้รูป ดวงตาหงส์สีนิลระยิบระยับ จมูกโด่งเป็นสันรั้นปลายแฝงแววดื้อน้อยๆ รับเข้าคู่กับปากกระจับจิ้มลิ้ม มองทีหนึ่งก็น่ารัก มองนานๆ ยิ่งน่าหลงใหล ยิ่งดวงตาหงส์เพียงแค่ปรายมองก็เกี่ยวเอาความสนใจของผู้คนไปหมดแล้ว 

ไม่เว้นแม้แต่ธิติที่ขนาบด้านข้างด้วยเดียร์ หรือก็คือหมอนั่น ของก้านธูปนั่นเอง ต้นน้ำเดินผ่านโดยไม่ปรายตามองคอเชิดชูชันนั่นสักนิด เป็นเดียร์เสียอีกที่เพ่งจ้องต้นน้ำเขม็ง ยิ่งได้เห็นว่ามาม่ากวักมือเรียกเขาไปหาใครยิ่งไม่พอใจ 

ก็นั่นมันคุณกรณ์! 

เจ้าพ่อธุรกิจโรงแรมทั้งในและต่างประเทศ ใครไม่อยากนั่งข้างเขาบ้างล่ะ 

"ต้นน้ำมาแล้ว นั่งลงเร็วๆ " 

คนตัวเล็กยกมือประนมไหว้แขก เพราะอายุที่ห่างกัน 

"สวัสดีครับคุณกรณ์" 

"สวัสดีครับต้นน้ำ" รอยยิ้มอบอุ่นถูกส่งมาให้ ดวงตาเรียวรีสีเข้มเป็นประกายระยิบระยับใจดี บรรยากาศรอบตัวผู้ชายคนนี้ไม่ใช่แบบที่พบได้บ่อยๆ ในสถานที่อย่างเดอะคลับ ว่าอย่างไรดีล่ะ เขาดู....ไม่มีพิษมีภัย 

มาม่ามองทั้งสองคนทักทายกันเสร็จเรียบร้อยก็หลบทางให้ต้นน้ำนั่งด้านข้างกรณ์ 

"ถ้าอย่างนั้นให้ต้นน้ำรับหน้าที่ดูแลคุณกรณ์ต่อนะคะ ดิฉันไม่รบกวนแล้วดีกว่า" มาม่าถอยฉากหลบ ขอตัวไปพักผ่อนด้านหลัง 

ต้นน้ำเห็นว่าบนโต๊ะมีเครื่องดื่มอยู่แล้วจึงเตรียมจัดการให้แขก กลับถูกกรณ์เบรกไว้ก่อน 

"วันนี้ผมไม่ค่อยอยากดื่มเท่าไหร่ครับ แค่อยากหาเพื่อนคุย" 

กลีบปากสวยแย้มรอยยิ้มละไม ช้อนตาขึ้นมองด้วยท่วงท่าที่ใครเห็นเป็นต้องใจสั่น กรณ์เองก็เป็นหนึ่งในนั้น เพราะเผลอจ้องค้างอยู่หลายวินาที 

"ระดับคุณกรณ์ยังต้องหาอีกหรือครับ ผมว่าแค่กระดิกนิ้วทีเดียวก็มีคนเดินตามมาแล้ว" 

กรณ์หัวเราะร่วนถูกใจ 

ไม่ผิด แค่เขากระดิกนิ้วก็มีคนมาให้เลือกเรียงรายจริงๆ เพียงแต่คนที่เขาอยากได้ถูกคนอื่นยึดไว้ตลอดนี่สิ 

"ดอกไม้งามย่อมมีคนหลากหลายหมายปองครับ กว่าผมจะได้ต้นน้ำมานั่งตรงนี้ด้วยไม่ใช่ง่ายๆ เลยนะ" แม้ครั้งนี้จำนวนเงินที่เขายอมทุ่มไปจะมากพอให้คนตัวเล็กซื้อรถยนต์คันใหม่ได้คันหนึ่งเลยทีเดียว แต่หากว่าใครคนนั้นอยู่ ต่อให้เป็นซูเปอร์คาร์อีกกี่คันก็คงสู้ไม่ได้ 

เพราะไม่ได้ขึ้นอยู่กับจำนวนเงิน แค่ขึ้นอยู่กับหัวใจคนตัวเล็กต่างหาก 

"คุณกรณ์ชมเกินไปแล้ว ผมสิควรรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้นั่งข้างนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงอย่างคุณ ทั้งหล่อทั้งเก่งขนาดนี้ ใครจะกล้าปฏิเสธได้ละครับ" กรณ์ยิ้มรับคำถ่อมตัว 

"ถ้างั้นครั้งหน้าต้นน้ำห้ามปฏิเสธผมนะ" 

"ถ้าผมไม่ติดแขกอยู่ รับรองไม่ปฏิเสธคุณกรณ์แน่นอนครับ" 

ฉลาดตอบ เพราะแขกระดับสูงเป็นอันรู้กันว่าต้นน้ำคือเด็กประจำของใคร ดังนั้นเขาจึงมักไม่ว่างอยู่เสมอนั่นเอง 

กรณ์หาเรื่องชวนต้นน้ำคุยได้เรื่อยๆ ทั้งเรื่องงานอดิเรกที่เขาชอบทำ เล่าเรื่องสถานที่ท่องเที่ยวที่เขาเคยไป มุกตลกฝืดๆ แต่เรียกเสียงหัวเราะได้ ต้นน้ำนับไม่ถ้วนแล้วว่าวันนี้หัวเราะไปกี่ครั้ง คุณกรณ์ออกท่าทางประกอบ บังเอิญแตะเนื้อต้องตัวต้นน้ำโดยไม่ตั้งใจอยู่หลายหน แต่ด้วยท่าทางสุภาพอ่อนโยนต้นน้ำจึงไม่นึกรังเกียจสัมผัสผิวเผินพวกนั้นเลย 

จะรู้หรือไม่ว่าแอบดื้อกับคำสั่งของภูผาไปเสียแล้วห 

"พูดเยอะดื่มน้ำก็เยอะ ชักอยากเข้าห้องน้ำแล้วสิ" 

ต้นน้ำลุกขึ้นจากโซฟานุ่ม อาสาตัว 

"ให้ผมเดินไปส่งนะครับ" 

กรณ์ไม่ปฏิเสธ เพราะรู้ดีว่าเป็นหน้าที่ของเขา จึงพากันเดินหายไปทางห้องน้ำ โดยหารู้ไม่ว่าภาพนั้นถูกผู้ไม่หวังดีถ่ายเก็บลงโทรศัพท์ไว้แล้ว 

 

 

TCB. 

>>>> 

คนที่ไต้หวันจะรู้ข่าวหรือยังน้อ 

แถวนี้เด็กดื้อแล้วน้า 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว