ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ ๖ (๒๐%)

คำค้น : แฟนตาซี รักแฟนตาซี ต่างโลก

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 53

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มี.ค. 2563 01:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๖ (๒๐%)
แบบอักษร

ธาวินเดินเข้ามาในห้องนอนของตนอย่างเงียบงัน เขามุ่งตรงไปยังเตียงนอนที่ที่เด็กน้อยนอนหลับอยู่ แล้วนั่งชันเข่าอยู่ข้างหนึ่ง เขาไล่สายตามองร่างที่นอนหลับตาพริ้มอย่างมีความสุขด้วยสายตาอมทุกข์  

‘ข้าหนีกรรมที่ข้าทำไว้ไม่พ้นจริง ๆ’ 

“อื้อ...” เด็กน้อยครางออกมาก่อนจะพลิกตัวมาทางเขา ทำให้ผ้าห่มที่คลุมร่างของเธอร่นลงมาเผยให้เห็นเรือนร่างของเด็กน้อย  

ธาวินที่เห็นแบบนั้นเข้าได้แต่ตกตะลึง ทำตัวไม่ถูก ‘ทำไมเด็กมนุษย์นี่ถึงได้ไม่มีเสื้อผ้าปิดบังร่างกายไว้เลยละ’ เขาจึงมองไปรอบ ๆ เพื่อหาว่าเสื้อผ้าของเจ้าตัวเล็กอยู่ตรงไหน เมื่อมองไปก็เห็นเสื้อผ้าของเด็กน้อยตากทิ้งเอาไว้ที่เก้าอี้ 

‘แย่ละสิ ต้องทำอย่างไรต่อไปดี’ เขาคิดหาวิธีจัดการกับสถานการณ์ตรงหน้า จนคิดได้ว่าคงต้องเรียกหาตัวช่วย ซึ่งตัวช่วยที่ว่าก็คงไม่พ้นเจ้าเสือที่นอนอยู่ข้างนอก แต่ยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยปากเรียก เขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ ‘แต่นางยังเป็นเด็ก ถ้าข้าเรียกเจ้าเสือบ้านั่น มันต้องคิดไม่ดีกับร่างของเด็กคนนี้แน่ แบบนั้นมันอันตรายเกินไป’ 

ธาวินจึงตัดสินใจ ‘...ข้าต้องจัดการด้วยตัวเอง แค่จับผ้าห่มแล้วห่มให้เท่านั้นเองไม่เห็นยากอะไรเลย’ เมื่อตั้งใจแน่วแน่อย่างนั้นแล้ว เขาจึงค่อย ๆ ยื่นมือที่สั่นเทาของตนออกไปจับผ้าห่ม จากนั้นก็ค่อย ๆ เลื่อนมันขึ้นอย่างบรรจง เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นทั่วใบหน้าและมือ ทุกส่วนในร่างกายร้อนระอุขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ ‘ท...ทำไมมันถึงได้ยากเย็นขนาดนี้กันนะ’ เขาใช้เวลาในการห่มผ้าให้เด็กน้อยนานหลายนาที 

‘เสร็จสักที’ ธาวินจ้องมองความสำเร็จของตน แต่ก่อนที่เขาจะละสายตาจากร่างตรงหน้า เขาก็ต้องหยุดชะงักไปอีกครั้ง เพราะเด็กน้อยเอื้อมมือมาดึงชาบผ้าของตนเอาไว้ 

“พ่อคะ แม่คะ พี่คะ เจ้าตัวแสบ ท่านตา ข้าคิดถึงพวกท่าน...อย่าทิ้งข้าไว้คนเดียว...ฮึก...” เสียงร้องเรียกที่ออกมาจากปากเบาราวกับขนนก น้ำตาก็ค่อย ๆ ไหลรินออกมาจากตาทั้งที่เปลือกตายังคงปิดอยู่ จากที่หลับตาพริ้มอย่างมีความสุขในตอนแรก ปากก็ยังพร่ำเรียกหาคนครอบครัวไม่ขาดสาย เห็นดังนั้นมือของเขาค่อย ๆ ยื่นไปหาใบหน้าน้อย ๆ หมายจะเช็ดน้ำตาให้นาง แต่เร็วเท่าความคิดเขาก็หยุดมือที่กำลังเอื่อมไปอย่างทันท่วงที ‘เกือบไปแล้ว’ 

ธาวินมองด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเห็นใจ ‘เจ้ายังดีกว่าข้าที่มีคนให้คิดถึง เจ้าลูกมมนุษย์’ เมื่อรู้ตัวเขาก็ได้ทิ้งตัวลงนั่งที่ข้างเตียง แต่ถึงยังไงมือเล็ก ๆ ก็ยังเกาะกุมชายผ้าของเขาอยู่เหมือนเดิม 

‘รอแบบนี้ไปก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวมือของนางคงปล่อยชายผ้าของข้าไปเองละมั้ง’ เมื่อคิดดังนั้นเขาจึงปล่อยให้ตัวเองนั่งอยู่ตรงนั้นข้าง ๆ เตียงอย่างช่วยไม่ได้  

.......................................................................................................................................................................................................................................

 สวัสดีนักอ่านทุกท่าน ไรท์ต้องขอโทษที่ทำให้ผู้อ่านทุกท่านต้องรอนานนะคะ พอดีว่าไรท์ต้องเรียนบวกกับต้องดูเนื้อหาของนิยายเพื่อปรับแต่งเนื้อหาและภาษาที่ใช้ก็อาจจะเปลี่ยนไปด้วยเพื่อให้นิยายมีความสมเหตุสมผลและเพื่อให้มันออกมาดีที่สุด ดังนั้นการลงนิยายไรท์อาจจะลงนาน ๆ ครั้งนะคะ สุดท้ายนี้ไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังติดตามและเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ  

ความคิดเห็น