ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความจริงนั้น...

ชื่อตอน : ความจริงนั้น...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2563 23:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความจริงนั้น...
แบบอักษร

ความจริงนั้น... 

 

ในช่วงเวลาที่ผ่านไปหนึ่งเดือนนั้น ชีวิตของจิวจื่อถือว่าราบรื่นเป็นอย่างมากกิจการร้านหมูกระทะก็ไปได้ดี มีลูกค้าแวะเวียนมาสม่ำเสมอทั้งลูกค้าประจำและลูกค้าขาจร

นอกจากนี้ยังมีเล่อเจีย หนิงเฟย เพ่ยเจีย คุนเล่อ บรรดาน้องสาวน้องชายของจิวจื่อแวะเวียนมาเล่นด้วยบ้างเป็นบางครั้งจนทั้งสี่และจิวจื่อสนิทกันมากขึ้น ทำให้จิวจื่อรู้ว่าแต่ละคนนั้นมีนิสัยอย่างไร เริ่มต้นที่

เล่อเจีย เป็นเด็กผู้หญิงที่น่ารัก ร่าเริงสดใส ช่างพูด 

หนิงเฟย เป็นเกอมีนิสัยขี้อ้อนบวกกับใบหน้าที่น่ารักทำให้จิวจื่อใจอ่อนยวบ 

เพ่ยเจีย เด็กหญิงที่มีความเรียบร้อยที่สุดในกลุ่มจะว่ามีความเป็นกุลสตรีก็ได้ 

คนสุดท้าย คุนเล่อ เป็นเกอที่พูดน้อยที่สุดในกลุ่มแต่เวลายิ้มก็สามารถทำให้ผู้คนหลงใหลซึ่งจิวจื่อก็โดนไปเป็นที่เรียบร้อย 

 แต่ก็จะมีหนิงเฟยที่แปลกไปเพราะมักจะมาหาจิวจื่อแทบทุกวันก็ว่าได้ ส่วนอีกสามคนนั้นก็แวะมาหาจิวจื่อบ้างแค่ไม่ได้มาบ่อยเท่าหนิงเฟย

แต่เรื่องที่น่าดีใจที่สุดสำหรับจิวจื่อเห็นจะเป็นเรื่องน้ำหนักที่ลดลงมา ทำให้ขณะนี้รูปร่างของจิวจื่อนั้นผอมเพรียว ขาวอมชมพู อีกทั้งใบหน้ายังได้รูปรับกับเครื่องหน้าเป็นอย่างดี

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่สี่สหายมาหาจิวจื่อ

“พี่ชายยยย~” เล่อเจีย/หนิงเฟย

“ ^_^ ” คุนเล่อ

“อย่าวิ่งกันสิ เล่อเจีย หนิงเฟย” เพ่ยเจียพูดเมื่อเห็นทั้งสองวิ่งเข้าไปหาจิวจื่อ ว่าจบเพ่ยเจียก็หันไปหาคุนเล่อที่เดินอยู่ข้าง ๆตนก่อนที่จะพูดขึ้นว่า “คุนเล่อ อย่าเอาแต่ยิ้มไปให้พี่ชายสิ ช่วยข้าห้ามทั้งสองคนก่อน”

หมับ!!!

“มีอะไรฮึเจ้าสี่แสบ” จิวจื่อถามขึ้น ก่อนที่จะก้มหน้าไปดุเล่อเจียกับหนิงเฟยที่วิ่งเข้ามากอดตน “แล้วก็หนิงเฟยกับเล่อเจียอย่าวิ่งกันสิ ถ้าหกล้มแล้วเป็นแผลขึ้นมาจะทำยังไงกันฮึ”

“ก็ให้พี่ชายทำแผลให้ยังไงเจ้าค่ะ” เล่อเจียเงยหน้าไปพูดกับจิวจื่อด้วยรอยยิ้มสดใส

“ใช่ ๆ” หนิงเฟยพยักหน้าเห็นด้วยกับเล่อเจีย ก่อนที่จะพูดต่อ “หรือพี่ชายจะไม่ทำแผลให้พวกน้องกัน” ด้วยสายตาที่แสดงถึงความน้อยใจ

จิวจื่อเห็นดังนั้นก็ทนความน่ารักของทั้งสองไม่ไหวจึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “พี่ชายจะทำแผลให้พวกน้องอยู่แล้ว อย่าน้อยใจพี่ชายเลยนะ”

“เจ้าค่ะ/ขอรับ” ทั้งสองรับคำอย่างสดใส

น่าร้ากกก

“ว่าแต่มาหาพี่ชายวันนี้มีเรื่องอะไรฮึ”

“พอดีว่าวันนี้ที่ท่าเรือจะมีเรือสินค้ามาเทียบท่าก่อนที่จะไปที่เมืองอี้เจ้าค่ะ พวกน้องเลยกะว่าจะมาชวนพี่ชายไปด้วยกันนะเจ้าค่ะ” เพ่ยเจียเป็นคนพูดตอบจิวจื่อ

“ท่าเรือ?” จิวจื่อพูดขึ้นมาอย่างสงสัยก็เพราะว่าตนนึกว่าท่าเรือจะมีแค่เมืองอี้ที่เป็นเมืองท่าซะอีกแถมส่วนมากของสดที่รับมาก็มาจากบรรดาพ่อค้าแม่ค้าที่นำมาให้ถึงร้าน

“อ่า พี่ชายคงไม่รู้ว่าเมืองเรามีท่าเรือสินะเจ้าค่ะ” เล่อเจียพูดขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของจิวจื่อ

“ที่เมืองชิงนั้นทุก ๆสามเดือนจะมีเรือมาเทียบท่าซึ่งเป็นเรือสินค้าก่อนที่จะไปที่เมืองอี้ขอรับ” หนิงเฟยอธิบายให้จิวจื่อฟังอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะพูดต่อ “ดังนั้นพวกน้องจึงมาชวนพี่ชายไปด้วยเผื่อพี่ชายจะได้วัตถุดิบใหม่ ๆมาทำให้พวกน้องกินขอรับ” พร้อมกับส่งรอยยิ้มไปให้

“จุดประสงค์ที่มาหาพี่ชายก็เพราะเรื่องนี้ใช่มั้ยฮึ”

“พวกน้องสามคนเปล่านะพี่ชาย” เล่อเจียรีบพูดขึ้น ก่อนจะหันไปทางหนิงเฟย “เป็นหนิงเฟยคนเดียวต่างหากที่เห็นแก่กิน”

หนิงเฟยได้ยินดังนั้นก็หันไปหาทั้งสาม “อ้าว งั้นถ้าพี่ชายมีอาหารใหม่พวกเจ้าก็ไม่ต้องมากินกับข้านะ”

“มีแค่เล่อเจียที่พูดนะ ข้าไม่เกี่ยว” เพ่ยเจีย

“เอ๊ะ...” เล่อเจีย

“ก็อาหารที่พี่ชายทำอร่อยนะ” คุนเล่อ

“พะ พวกเจ้า!!”

“เอาล่ะ เอาล่ะ ไม่ต้องทะเลาะกัน เดี๋ยวพี่ชายไปเตรียมตัวสักครู่แล้วพวกเราจะไปที่ท่าเรือกัน” จิวจื่อรีบห้ามทัพก่อนที่จะไปกันใหญ่

“เจ้าค่ะ/ขอรับ”

.

.

.

.

ท่าเรือ

“ว้าว” จิวจื่ออุทานขึ้นมาเมื่อเห็นว่าที่ท่าเรือนั้นมีสินค้าหลากหลายชนิดที่วางขายตามร้านต่าง ๆ

“เป็นยังไงบ้างขอรับพี่ชาย” หนิงเฟยถามขึ้น

“มีของเยอะแยะมากมายเลยนะ พี่ชายก็ไม่นึกว่าจะเยอะขนาดนี้”

“นี้ยังเป็นแค่ส่วนน้อยนะพี่ชาย ถ้าพี่ชายไปที่เมืองอี้จะได้เจอกับของหลากหลายชนิดเลยเจ้าค่ะ” เพ่ยเจียบอกกับจิวจื่อ

“อืม แต่ก่อนอื่นพวกน้องช่วยเอามือกับแขนออกไปจากตัวพี่ชายก่อนนะ” ก็จะไม่ให้บอกแบบนั้นคงไม่ได้ ในเมื่อสภาพของพวกตนตอนนี้นั้นดึงดูดสายตาผู้คนเป็นจำนวนมาก

สภาพของจิวจื่อนั้นแขนฝั่งซ้ายและฝั่งขวาโดนหนิงเฟยกับเล่อเจียเกี่ยวไว้โดยที่เพ่ยเจียกับคุนเล่อเดินนำอยู่ข้างหน้า

ถึงจะดีใจก็เถอะที่มีหนุ่มน้อยกับสาวน้อยเดินขนาบข้างเนี่ย แต่นี้มันเด่นเกินไปแล้ว!!! 

“ก็พวกน้องกลัวพี่ชายหลงทางนิเจ้าค่ะ” เพ่ยเจียเอ่ยตอบจิวจื่อด้วยสีหน้าจริงจัง

“ยิ่งพี่ชายเพิ่งมาที่นี้เป็นครั้งแรกด้วยขอรับ” คุนเล่อตอบพร้อมรอยยิ้ม

เมื่อเห็นว่าตนไม่สามารถหาคำมาโต้แย้งได้ จิวจื่อจึงชวนทั้งสี่คนไปเดินดูของ

 

“พี่ชายขอรับ พี่ชายว่ากำไลดูเป็นยังไงขอรับ” หนิงเฟยพูดพร้อมจิ้มขนมยื่นไปหาจิวจื่อด้วยสายตาออดอ้อน

.

“พี่ชายเจ้าค่ะ พี่ชายว่าพัดเล่มนี้สวยมั้ยเจ้าค่ะ” เพ่ยเจียถามขณะที่กางพัดสีฟ้าที่มีลวดลายของท้องฟ้า

.

“พี่ชายว่าปิ่นอันนี้เป็นยังไงขอรับ” คุนเล่อที่ถามด้วยรอยยิ้ม ในมือถือปิ่นไม้ที่สลักเป็นรูปดอกโม่ลี่ฮวา(ดอกมะลิ) ที่มีพู่ห้อยลงมา

.

“พี่ชายลองดูผ้าพับนี้ดูสิเจ้าค่ะ” เล่อเจียพูดถามจิวจื่อขณะที่ดูลวดลายบนผ้า

.

“.....” จิวจื่อ

.

“พวกเราไปที่ร้านน้ำชากันก่อนเถอะ” จิวจื่อพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าพวกตนทุกคนเลือกของกันเสร็จหมดแล้ว จึงชวนทั้งสี่ไปร้านน้ำชาก่อนที่ในมือจะมีของมาเพิ่มอีก

“เจ้าค่ะ/ขอรับ!!!”

“ทั้งเป็นเด็กดีและก็น่ารักกันจังเลยนะ” จิวจื่อพึมพำออกมา

“เอ๊ะ พี่ชายพูดว่าอะไรนะเจ้าค่ะ” เล่อเจียถามขึ้นอย่างสงสัยเมื่อตนได้ยินที่จิวจื่อพูดไม่ชัด

“แฮ่ม! พี่ชายจะบอกว่าพวกเรารีบไปกันเถอะก่อนที่จะไม่มีที่นั่ง”

“โอ้ งั้นพวกเรารีบไปกันเถอะเจ้าค่ะ”

อย่างไรก็ตามความสุขมักจะอยู่กับเราได้ไม่นานนัก ในขณะที่ทั้งห้าคนกำลังนั่งดื่มน้ำชาอยู่นั้นก็มีกลุ่มชายฉกรรณ์ตัวโตตัวโตห้าถึงหกคนเข้ามาที่โต๊ะที่พวกจิวจื่อนั่งอยู่

“น้องสาวน้องชายทั้งหลายจ๊ะ” ชายฉกรรณ์ตัวโตตัวโตเบอร์หนึ่งพูดขึ้น

“สนใจไปกินน้ำชาที่ห้องพี่หรือเปล่าจ๊ะ” ชายฉกรรณ์ตัวโตตัวโตเบอร์สองรีบรับคำต่อชายฉกรรณ์ตัวโตตัวโตเบอร์หนึ่ง

“มีหลากหลายรสชาติเลยนะจ๊ะ” ชายฉกรรณ์ตัวโตตัวโตเบอร์สาม

เอ๊ะ ฉากแบบนี้มันคุ้น ๆนะเหมือนอย่างในพวกละครเลย!!! แล้วเราจะทำยังไงดีเนี่ย จะสู้ก็ต่อสู้ไม่เป็น แถมเรายังอยู่กับพวกเด็ก ๆอีก คิดสิคิด ก่อนที่จิวจื่อจะได้คิดไปมากกว่านั้นก็ได้ยินเสียงของเพ่ยเจียพูดขึ้น

“พวกข้าไม่สนใจหรอก เชิญพวกท่านไปชวนคนอื่นเถอะเจ้าค่ะ อีกอย่างข้าจำได้ว่าข้าไม่มีพี่ชายหน้าตาแบบพวกท่านนะเจ้าค่ะ พี่ชายของข้าหน้าตาออกจะหล่อเหลาไม่ใช่หน้าตาปลาดุกชนเรือแบบพวกท่าน” เพ่ยเจียตอบกลับไปอย่างใจเย็นทั้งยังส่งรอยยิ้มไปให้

“นังเด็กนี้ อย่าจะโดนดีซะแล้ว” ว่าจบชายฉกรรณ์ตัวโตตัวโตเบอร์หนึ่งก็ทำท่าจะเ­ข้ามาทำร้ายเพ่ยเจีย

“หยุดนะ!!!” จิวจื่อรีบลุกขึ้นเอาตัวมาบังเพ่ยเจียไว้ “คนเขาไม่เล่นด้วยก็จะใช้กำลังบังคับงั้นเหรอ บ้านเมืองมีขื่อมีแป พวกท่านไม่กลัวรึไง”

“ฮ่า ๆๆๆ ไม่เอาน่าน้องชาย พวกข้าไม่อยากทำให้ใบหน้าอันสวยงามนี้เป็นรอยตามพวกเรามาดี ๆ ดีกว่า” ชายฉกรรณ์ตัวโตพูดพร้อมกับนำมือไปจับที่ใบหน้าของจิวจื่อ “อีกอย่างพวกเราเป็นคนต่างถิ่นอีกไม่นานก็จากไปแล้วไม่มีใครจับพวกเราได้หรอก”

“ไม่ต้องตัวสั่นอย่างนั้นหรอกหน่า เดี๋ยวพวกพี่พาไปปลอบที่ห้อง”

“ฮ่า ๆๆๆๆๆ”

กลุ่มชายฉกรรณ์ตัวโตเข้าใจว่าจิวจื่อสั่นเพราะกลัวแต่จิวจื่อนั้นสั่นเพราะความโกธรมากกว่า ลองคิดดูสิคนพวกนี้พูดแบบนี้นั้นมันหมายความว่าพวกเขาต้องเคยทำเรื่องแบบนี้มาก่อนแล้ว จึงสามารถพูดออกมาได้

พอคิดได้แบบนี้จิวจื่อก็เตรียมที่จะทำท่าจระเข้ฟาดหาง มวยที่เรียนมาสมัยมัธยมปลายที่โรงเรียนสอนให้ แต่ก่อนที่จิวจื่อจะทำก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นก่อน

ตู้ม!!!

เพล้ง!!!

ภาพที่จิวจื่อเห็นนั้นเป็นภาพที่ไม่น่าเชื่อว่าเกออย่างคุนเล่อและหนิงเฟยจะล้มผู้ชายตัวโตได้ง่าย ๆ โดยที่ชายฉกรรณ์ตัวโตได้ลงไปนอนอยู่ข้างล่างเป็นที่เรียบร้อยในขณะที่สีหน้าของคุนเล่อและหนิงเฟยยังนิ่งเรียบ อีกทั้งสองคนที่เหลือก็ไม่ได้ตกใจด้วย

“พี่ชายเจ้าค่ะ มาทางนี้เจ้าค่ะ” เล่อเจียเอ่ยเรียกจิวจื่อให้ไปอยู่กับพวกตน

“นั้น...คุนเล่อกับหนิงเฟยจะไม่เป็นอะไรเหรอ” จิวจื่อถามขึ้นอย่างเป็นห่วงเมื่อทั้งสองฝั่งเกิดการต่อสู้

.

ย้าก!!

.

“พี่ชายไม่ต้องห่วงไปหรอกเจ้าค่ะ ทั้งสองสามารถป้องกันตัวได้” เพ่ยเจียตอบ

“เอ๊ ทำไมล่ะ”

.

ตุ๊บ!!

.

“อ่า พี่ชายคงไม่รู้สินะ” เล่อเจีย

“ก็พวกเรายังไม่ได้บอกพี่ชายเลยนะสิ” เพ่ยเจีย

.

อัก!!

.

“เอาอย่างนี้นะพี่ชาย ก็อย่างที่พี่ชายรู้ เล่อเจียหรือก็คือชิงเล่อเจียเป็นลูกสาวของเจ้าเมืองชิง”

“ส่วนน้อง หลานเพ่ยเจียเป็นลูกสาวของตระกูลหลาน ตระกูลราชครู”

“ห๊ะ?”

.

กร็อบ!!

.

“ส่วนคุนเล่อหรือก็คือหนิงคุนเล่อเห็นเป็นแบบนั้นก็เป็นถึงลูกชายตระกูลหนิง ตระกูลมือปราบเลยนะเจ้าค่ะ” เล่อเจียตอบออกไปด้วยน้ำเสียงสดใสเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“และหนิงเฟย หย่งหนิงเฟยตระกูลหย่งตระกูลแม่ทัพทิศทักษิณ ดังนั้นพี่ชายไม่ต้องเป็นห่วงพวกเขาหรอกเจ้าค่ะ” เพ่ยเจียตอบ

อ่า~ เหมือนได้เปิดโลกใบใหม่เลยแหะ ฮะ ฮะ 

.

.

.

“หยุด เกิดเรื่องอะไรขึ้นที่นี้” 

 

 

 

.............................................

- ทำไมมีแต่คนว่าสี่สหายน้องมาดีนะ

- เสียงสุดท้ายเป็นเสียงของใครกันนะ เป็นเจ้าเมือง? ท่านแม่ทัพ? กุนซือเฟิ่ง? หรือตัวละครใหม่? กันนะ มาลองทายกัน

- ขอขอบคุณทุกการสนับสนุนจ้า

- ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่หลงเข้ามา

- โปรดติดตามตอนต่อไปเด้อ

ความคิดเห็น