Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ~ เรื่องที่3 เฮียน่านน้ำกับน้องข้าวสวย

น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.7 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.7 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 984

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2563 14:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.7 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

น่านน้ำ talk's

 

"อื้อออ~" ผมค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องของตัวเองและหันหน้าไปมองนาฬิกาแขวนผนัง

 

@ห้องนอนของผม เวลา16:25น.

 

อ่า...สี่โมงจะครึ่งแล้วหรอว๊ะ? แล้วยัยเมียเด็กนี่ไม่หงไม่หิวบ้างเลยหรอว๊ะ? ส่วนผมหน่ะหรอครับ...โครตหิวเลยหล่ะ

 

"อ่า...ดูดบุหรี่สักมวนก่อนดีกว่า" เมื่อคิดได้ว่าควรสูบบุหรี่ก่อนที่ยัยเมียเด็กจะตื่นมาผมก็ลุกขึ้นไปหยิบซองบุหรี่และเดินออกไปที่ระเบียงห้อง

 

@ระเบียงห้องนอนของผม

 

หลังจากที่ผมจุดบุหรี่แล้วผมก็หันหน้าเข้าไปมองยัยเมียเด็กของผม แขนแกร่งข้างนึงเอาไปพาดกับราวเหล็กของระเบียง

ฟู่ว์~ มือหนาอีกข้างนึงเอาขึ้นมาคีบบุหรี่สูบนิโคตินเข้าปอดด้วยความอยากและพ่นควันออกมาพร้อมมองดูยัยเมียเด็กนั่นไปด้วย

อ่า...ใช่ครับผมติดมันอ่ะนะแต่...คงต้องลดแล้วไหมว๊ะ? ก็ยัยเมียเด็กเป็นหอบหืดนี่หว่า

ฟู่ว์~ พร้อมกับความคิดหลายๆอย่างในหัว ใช่...คนเดียวกันจริงๆใช่ไหมว๊ะ? แต่ว่า...เธอคนนั้นควรที่จะตายไปแล้วไม่ใช่?

 

"เห้อ~" ถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจออกมากับความคิดที่ตีกันในหัว

 

ฟู่ว์~ และผมก็..สูบนิโคตินเข้าปอดไปอีกหลายรอบจนมันเหลือก้นมวนผมถึงใช้มันขูดกับกำแพงเพื่อเป็นการดับมันไปครับเพราะผมเห็นยัยเมียเด็กขยับไงเลยคิดว่าเธอน่าจะตื่นแล้ว

 

@ห้องนอนของผม เวลา16:30น.

 

"อื้มมมม~" ยัยเมียของผมครางออกมาแต่ยังไม่ลืมตา

"ตื่นได้ยังว๊ะ!?" ผมตะโกนถามไป

"อื้อออ~ หืม? เอ๊!? ท่ะ..ที่นี่ที่ไหน?" เฮ้ย! อย่าบอกนะว่าลืมอ่ะ

"ห้องผัวเธอไง!" ในเมื่อยัยเมียถามผมก็ตอบไปให้กระจ่าง ยัยเมียเลยหันสายตามามองหน้าผมด้วยสายตาตกใจก่อนที่เธอจะรวบผ้าห่มขึ้นและเขถิบตัวหนีผมไป

"ค่ะ..คุณ? ซี๊ด...!" เธอซี๊ดปากออกมาด้วยความเจ็บปวดแต่...เจ็บตรงไหนว๊ะ?

 

หมับ! ผมใช้มือจับผ้าห่มและออกแรงดึงแต่ว่า...ยัยเมียเด็กนี่ดิ่ดันไม่ยอมปล่อย

 

"จ่ะ..จะทำบ้าอะไรของค่ะ....อื้ออ! อ๊ะ!" หลับหูหลับตาพูดดีนักจับจูบปากไปเลยครับจะได้ลืมตาและหยุดพูด

"อื้มมมม~" แม่ง! หวานชิบหาย

 

ผมจึงค่อยๆสอดใส่ลิ้นหนาของตัวเองเข้าไปตวัดเกี่ยวพันและดูดดึงลิ้นบางของเธอออกมา

อืม...ทำจริงก็ทำได้หนิหว่า หายใจทางจมูกอ่ะ

มือหนาข้างนึงค่อยๆขึ้นมาจับกรอบหน้าสวยของยัยเมียเด็กให้เธอปรับองศารับการจูบของผมให้เข้ากันมากขึ้น

 

"อื้มมม~"

"อื้มมม~ อึ่ก! อื้อ! อื้อ!" ยัยเมียเด็กครางประท้วงออกมา

 

ตุ่บ! ตุ่บ! ตุ่บ! ตุ่บ! ตุ่บ! ตุ่บ! พร้อมกับทุบอกผมมาด้วย อ่า...คงจะหายใจไม่ทันผมสินะ

 

"....." ผมจึงจำต้องปล่อยปากยัยเมียเด็กออกมา

"แฮ่ก! เฮ้อ! เฮ้อ! เฮ้อ!" เธอหายใจหอบออกมาแต่ก้มหน้าลง

"ฉันบอกให้เธอเรียกฉันว่ายังไงว๊ะ? ลืมอีกหรอ? หรือต้องให้ทบทวนให้อีกรอบป้ะ!?" ผมถามเธอไป

"ไม่ต้อง..." เธอตอบมาเสียงแผ่วเบา

"งั้นทีหลังก็อย่าเสือกลืมอีกหล่ะ เข้าใจ?" อ่า...ทำไมว๊ะ!? ทำไม? ทำไมปากกูมันถึงได้ไวแบบนี้ว๊ะ!?

"อื้ม" เธอตอบมาพร้อมพยักหน้าขึ้นสองสามที

"เพราะถ้าเธอลืมบ่อยๆจุดจบจะไม่ทำแค่จูบแน่..." ผมกระซิบข้างหูขาวของเธอไป

"เออ เข้าใจแล้วไงขู่แม่งอยู่ได้...น่ารำคาณ!" เธอตะคอกผมมาตรงคำว่า น่ารำคาณ ปากดีเหลือเกินว่ะ

"ถอย!" เธอสั่งผมมา

"จะไปไหนว๊ะ!?" ผมถามเธอไป

"จะเข้าห้องน้ำไปเฝ้าไหม!?" ก็แค่ตอบ...ก็จบป้ะ?

"อ๊ะ!" เธออุทานออกมาด้วยความเจ็บทันทีที่เธอยืนและก็ก้าวขาเดิน

 

ฟุ่บ~ ตามด้วยลงมานั่งกับที่เดิม

 

"อวดเก่ง อวดดี ไม่มีใครเกินเลยว่ะ!"

.

.

.

ข้าวสวย talk's

 

"อวดเก่ง อวดดี ไม่มีใครเกินเลยว่ะ!"

 

ควับ! ฉันหันหน้าไปมองหน้าเขาทันทีที่เขาว่าฉันมา ว่ะ..ว่าไงนะ? อวดเก่ง? อวดดี? หรอว๊ะ?

 

"แล้วฉันไปทำบนหัวใครว๊ะ...?" ถามออกไปเสียงแผ่วเบา

"พูดห่าไรให้มันดังๆหน่อยดิ่ข้าว! เดี๋ยวเจอจูบเปิดปากหรอก!" น้ำเสียงจริงจังถูกส่งออกมา

"....." ฉันเงียบและลองเอาขาวางบนพื้นอีกครั้ง

"เฮ้อ~" เสียงเขาถอนหายใจออกมาด้วยความรำคาณหรืออะไรก็ไม่รู้

"อ๊ะ!"

 

สวบ! เขาเข้ามาอุ้มฉันแขนแกร่งข้างเดียวรวบเข้ามาที่เอวคอดของฉันและก็พาฉันเดินออกไปจากห้องนอนและตรงไปที่ห้องน้ำพร้อมกับผ้าห่มที่ห่มตัวฉันนั่นแหละ

 

@ในห้องน้ำ

 

เขาวางฉันลงบนขอบอ่างล่างหน้าอย่างแผ่วเบา

 

"น่ารำคาณ! ทำห่าไรชักช้าไปหมด! เร็วๆด้วยให้เวลาสิบนาทีถ้ายังไม่เสร็จจะเข้ามาตาม!" เขาพูดมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเพียงแค่นั้นก็เดินออกไป

 

ปั้ง!! ตามด้วยปิดประตูเสียงดังมาก

 

"นึกว่าตัวเองหงุดหงิดรำคาณเป็นคนเดียวไงว๊ะ? ไอ้น่ายัก..." ฉันด่าเขาออกไปน้ำเสียงแผ่วเบา นี่มันถิ่นเขาไงคะ...เล่นผิดถิ่นกลัวชีวิตจะเปลี่ยนหน่ะสิ

 

ตุ่บ~ ฉันค่อยๆลงมายืนและหันตัวเองไปมองกระจก เมื่อหันไปมองกระจกแล้ว

 

"!!!" ดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความตกใจในทันที

 

น่ะ..นี่...ฉันจริงๆหรอเนี้ย!? ท่ะ..ทำไมเหมือนอิบ้าบี๋แบบนี้!? แล้วมันทำได้ยังไงว๊ะ!? เอาคนหน้าตาเหมือนกับผีบ้าแบบนี้ไปได้ยังไง!?

ผมเพ้ารุงรัง ลิปสติกเปื้อนเต็มกรอบปาก แถมมาสคาร่ายังเปอะตามหน้าจากการร้องไห้อีก บ่ะ..บ้า มันต้องเป็นพวกวิปริตแน่นอน

 

"ล้างหน้า! มึงต้องล้างหน้าด่วนๆ!" มองหาพวกครีมพวกโฟมล้างหน้าของเขาไปและก็ถือวิสาสะหยิบมันขึ้นมาล้างหน้าค่ะ

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@9นาทีต่อมา

 

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้นมาทำให้ผมรู้ได้ในทันทีว่า...ยัยเมียเด็กออกมาแล้ว

 

"ฮ่ะ..เฮีย!"

"หืม? มีห่าไรอีกหลังประตูมีผัวคนที่สองเธอแอบอยู่ไงว๊ะ?" ผมถามยัยเมียออกไป เหอะ! เกลียดความไม่คิดห่าไรก่อนพูดผิดป่ะว๊ะ?

"ข่ะ..ขอเสื้อผ้าหน่อยสิ" หืม?

"อ๊ะ!? เฮียทำอะไรอ่ะ!?" ก็เปล่าทำอะไรสักหน่อยผมก็แค่ดันประตูเข้าไปแค่นั้นเอง

"เลิกแรดและเดินออกมาเลือกเองดิ่ว๊ะ!" อ่า...อีกแล้วนะมึง ผมแค่จะบอกเธอไปว่า เลิกอายและเดินออกมาเลือกเอง แค่นั้นเองครับ

 

แต่...ความปากไวผสมกับปากหมาและไม่คิดห่าไรก่อนพูดเนี้ยแหละที่จะทำให้ผมมีปัญหากับยัยเมียเด็กคนนี้

 

"ก่ะ..ก็เลิกดันเข้ามาสิ!" เธอพูดมา ผมจึงเอามือหนาออกจากการยันประตู

 

ปั้ง!!! ทำให้ประตูห้องน้ำปิดดังลั่นด้วยความที่เธอดันมันไว้อยู่แล้วไงครับ

 

"....." ยืนมองประตูห้องน้ำไปด้วยความรู้สึกแปลกๆ มุมปากของผมเริ่มยกขึ้นสูงมากขึ้น

"....หึ~ ยัยเด็กบ้า..." เวรเอ๊ย! มึงเป็นห่าไรของมึงว๊ะ? ยัยเมียเด็กนั่นเข้ามาปั่นป่วนผมเกินไปแล้วมั้ยว๊ะ!?

 

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ จนเสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้นมาอีกทีผมจึงต้องปั้นหน้านิ่งเหมือนเดิม

 

"เหอะ! จะอายห่าเหวอะไรนักหนา!? เห็นมาจนหมดแล้ว!" ผมบอกเธอไปน้ำเสียงหงุดหงิด

 

ก็ยัยเมียเด็กนี่สิ คุมผ้าห่มออกมาด้วยอ่ะ เห็นทุกซอกทุกมุมหมดแล้วเหลืออย่างเดียวที่ยังไม่ได้เข้าไปสำรวจโดยใช้ปากอ่ะคือ...ของรักของหวงของยัยเมียอ่ะ

 

"ไหนหล่ะ...เสื้อผ้า?" เธอถามผมมาเสียงเรียบนิ่ง

"อ่ะ! เลือกใส่เอา" ผมพูดพร้อมกับหยิบเสื้อผ้าของนับดาวมาให้ยัยเมียเลือกใส่

 

ก็...แค่เดินไปหยิบมาจากห้องของน้องสาวผมที่มันยังไม่กลับมาห้องเลยครับ เห้อ~ เหลวไหลชอบทำให้เป็นห่วงจริงๆแต่...ก็ไม่ได้ห่วงอะไรมากเหมือนเมื่อก่อนหรอกนะตอนนี้ห่วงเรื่องเดียวอ่ะเรื่องคุณแม่

 

"มีอะไร!?" ผมถามเธอไปน้ำเสียงหงุดหงิด ก็ยัยเมียเด็กนี่ดิ่มองดูเสื้อผ้าของนับดาวด้วยสายตาแบบว่าสงสัยหล่ะมั้งนะ

"ของใครอ่ะ?" ว่าแล้วว่าต้องสงสัย ยัยเมียเด็กถามผมมานิ้วมือเรียวชี้ที่กองเสื้อผ้าแต่ว่าเงยหน้ามามองผมด้วยสายตาสงสัยปริบๆน่าจับจูบชิบหาย

"ของน้องสาวฉันเองใส่ๆไปเถอะ!" ผมตอบเธอไปน้ำเสียงติดรำคาณ

"แน่นะ?" เฮ้ย! คิดว่าเป็นเสื้อใครว๊ะ!? ผู้หญิงที่พามานอนที่ห้องนี้ก็มีอยู่แค่คนเดียวคือยัยเมียนี่แหละ!

"อื้ม" ผมจึงพยักหน้าตอบเธอไป

"ออกไปสิ"

"ห๊ะ!?"

"ออกไปข้างนอกสิ ฉันจะใส่เสื้อผ้า"

"เห้อ~ ถอดและก็ใส่เลยเหอะว่ะ หิวข้าวจะตายห่าแล้วเนี้ย...!" ผมบอกเธอไปพูด เนี้ย ลากยาวๆ

"เฮียก็ออกไปก่อนส่ะ....อ๊ะ..อ๊ายยยย!!!" เหี้ย! เสียงกรี๊ดโครตแสบแก้วหูเลยเวร

 

ความจริงผมก็ไม่ได้ทำอะไรมากนะก็แค่ดึงผ้าห่มที่ห่มตัวยัยเมียนี่ออกมาก็แค่นั้นเอง ตอนนี้เลยทำให้ตัวยัยเมียเด็กนี่ล่อนจ้อนไม่เหลืออะไรที่ปกปิดไว้เลยสักอย่างเดียว

 

"อ่ะ..ออกไปเลยนะ!!! อ๊ายยยย!! กรี๊ดดดด!!! อ๊ะ!!"

 

หมับ! ตุ้บ!!! ผมจึงกระชากตัวยัยเมียเด็กนี่เข้ามาใกล้ๆกับตัวผม ดูเหมือนว่ากูจะกระชากแรงไปหน่อยเลยทำให้ตัวของยัยเมียมากระแทรกกับตัวผมครับเต็มๆ

 

"เฮ้ย! ถ้าไม่หยุดกรี๊ดจะเอาจริงๆอ่ะ!!" สองมือหนาจับแขนทั้งสองข้างของยัยเมียเด็กนี่ไป ก่อนที่จะตะโกนใส่หน้าเธอไปจนเธอต้องหลับตาปี๋

"....." ผมจึงหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวของนับดาวมาใส่ให้ยัยเมียทั้งๆที่เธอยังหลับตาอยู่ติดกระดุมจนเกือบสุดเหลือเม็ดบนเม็ดเดียว

"ยกขาขึ้นดิ่" ผมบอกเธอไป

"ม่ะ..ไม่ต้องเดี๋ยวฉันใส่เอง" เธอบอกมา ผมจึงยื่นกางเกงขาสั้นสีขาวเหมือนกันกับเสื้อให้เธอไป เธอมองหน้าผมทำตาปริบๆเหมือนพยายามจะอ้อนขออะไรสักอย่าง

"....เฮ้อ~" ผมเงียบมองหน้ายัยเมียเด็กนี่ไปสักพัก ก่อนที่จะถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งและหันหลังให้ยัยเมียแต่งตัว

"เสร็จแล้วค่ะ" เธอบอกผมมา

 

หมับ! ผมจึงเอื้อมมือไปกำข้อมือของยัยเมียนี่และพาเธอเดินออกไปจากห้องทันที

 

"น่ะ..นี่! เฮียน่านจะไปไหนอ่ะ!?" เธอถามผมออกมาเสียงดังตื่นตระหนกและคงตกใจ

"หิวข้าว! จะไปแดกข้าว!" เนี้ยแค่มึงจะพูดว่า กิน ดีๆไม่ได้หรอไงว๊ะ?

"โอ๊ย! เจ็บแขนแล้วอ่า~"

 

กึ่ก! ชะงักทันทีที่ยัยเมียเด็กนี่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ

 

"ก็เดินช้าทำไมหล่ะว๊ะ!? เดินช้าแบบนี้ไม่ทันได้แดกข้าวก็ปวดท้องตายห่าก่อนอ่ะ!" ผมบอกเธอไปแต่...ก็ยอมคลายมือออกไม่ได้ปล่อยนะครับแค่คลายๆมือออกแค่นั้นแหละและพาเธอเดินออกไป

"ร้านข้าวมันไม่มีขาเฮีย...มันไม่เดินหนีไปไหนหรอก" ยอกย้อน?

"เดินเร็วๆ ขาก็ออกจะยาวเดินเป็นกรี่พันล้านปีเลยว่ะ" อีกแล้วนะมึง

 

ปึ่ก ผมกดลิฟท์ลงไปที่ชั้นล่างครับ

 

"เฮียรู้ได้ไงอ่ะว่า...กรี่พันล้านปีเดินช้า?" ยัยเมียเด็กถามผมมาด้วยน้ำเสียงและแววตาล้อเลียน

"ก็เธอไง ก็เห็นอยู่ไม่ใช่? เดินช้าอย่างกรี่พันล้านปี" ทันทีที่ผมตอบจบแววตาล้อเลียนป่ะกี๊นี้ก็เปลี่ยนเป็นแววตาหงุดหงิดและวาวโรจด้วยความโกรธทันที

"ปล่อย...ฉันไม่หิว!" เธอบอกมา

 

ติ้ง! และลิฟท์ก็เปิดออกมาพอดิบพอดี

 

"ไม่หิวก็เรื่องของเธอแต่...ฉันหิว! และเธอต้องไปกินกับฉัน!" ผมบอกเธอไปเพียงแค่นั้นก็ลากเธอเข้าไปในลิฟท์ทันที

"ผู้ชายชอบบังคับ..." บ่นหรอ?

"เคยบอกว่าไง?" ผมถามเธอไปพร้อมกับเชยคางเธอขึ้นมามองหน้าผม

"บอกอะไรอ่ะ?" แววตาสงสัยถูกส่งออกมา

 

จุ๊บ~ ผมจึงจุ๊บไปที่ริมฝีปากบางของยัยเมียเด็กไป เธอตาโตด้วยความตกใจทันที

 

"เคยบอกไปแล้วไงว่า...พูดอะไรให้มันดังๆไม่งั้นจะเจอจูบเปิดปาก" ผมจึงเฉลยไป

 

แปะ! เธอตีมือผมที่จับปลายคางเธออยู่ให้ออกไป

 

"อ่ะ..อื้อ! รู้แล้วหน่า..." และเธอก็พูดมา

"รู้แล้วก็ดีแต่...ถ้าลืมอีกทีระวังจะเจอดีคาเตียง" ผมพูดไป พูดลอยๆให้กระทบยัยเมียเด็กนี่หล่ะพูดลอยๆแต่ทำจริงแน่นอนครับ หึๆ ผมชอบด้วยสิเรื่องแบบเนี้ยเรื่องถนัด

 

@บนรถของผม เวลา17:45น.

 

"ร้านข้างทางไม่มึเลยว่ะ กินในร้านอาหารเลยแล้วกันนะ" ผมบอกยัยเมียเด็กนี่ไป

"จะกินอะไรก็กินเถอะ บอกไปแล้วหนิว่าไม่หิว!" เธอตอบมา

"อ้อ! ลืมไปเลยว่ะว่าเธอไม่หิวนี่หว่า" ผมพูดไปเพียงแค่นั้นก็เลี้ยวรถเข้าไปในร้านอาหารที่มีสไตล์เป็นเรือนไทยแห่งหนึ่ง

 

@สวนขวัญ Story เวลา17:55น.

 

"เชิญนั่งเลยค่ะ เดี๋ยวจะให้เด็กเสริฟเอาเมนูมาให้นะคะ" ผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นผู้จัดการร้านหรือเปล่าไม่รู้บอกผมกับยัยเมียเด็กมา

"ขอบคุณค่ะ" ยัยเมียเอ่ยขอบคุณไปด้วยใบหน้ามีรอยยิ้ม พอพนักงานไปเท่านั้นแหละก็ปั้นหน้านิ่งทันที

"ว่าแต่...จำได้หรือยัง?" ผมเอ่ยถามเธอไป เธอไม่ถามอะไรกลับมาแต่ส่งสายตาสงสัยมาให้ผมแทน

"เรื่องของฉันอ่ะ? เธอจำได้หรือยัง?" ผมถามเธอไปพร้อมมองเข้าไปในตาสีนิลนั่น

"ยัง สรุปเฮียเป็นใครกันแน่?" แววตาสงสัยปนจริงจังของยัยเมียเด็กนั่นมันห่าไรกันว๊ะ?

"จำไม่ได้ก็ไม่ต้องคิด อยู่กันแบบนี้แหละ" ผมตอบปัดเธอไป คิ้วสวยขมวดลงเป็นปมด้วยความสงสัยปนหงุดหงิดทันที

"คือ...อยู่กันแบบไหน?"

"แบบผัวเมีย" เคลียร์ไหม?

"บ่ะ..บ้า!"

"หึ!" เวลาเขินก็...น่ารักดีนี่หว่า

.

.

.

ข้าวสวย talk's

 

อ๋า จู่ๆก็หน้าร้อนขึ้นมาเฉยเลย เป็นอะไรไปข้าวสวย? อย่าเพิ่งหลงเสน่ห์เขาเป็นอันขาดนะ!

 

"เมนูค่ะ" พนักงานเสริฟพูดขึ้นพร้อมกับยื่นเมนูมาให้ฉันกับเขา

"....." ฉันรับมาด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มทักทายและไม่ลืมที่จะก้มหัวให้เธอเป็นการขอบคุณ ฉันรับมาเปิดดูนิดหน่อยรอจนเขาสั่งนั่นแหละ

 

หืม? มีแต่อาหารไทยที่ฉันทำได้ทั้งนั้นเลยนี่ อ่า มีแกงสายบัวด้วยอ่ะ

 

"เอาแกงสายบัว" เอ๊!?

"หืม?" เงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเขา

"และก็ต้มยำ เปลี่ยนจากกุ้งเป็นไก่ได้ไหม?" เขาเงยหน้าขึ้นไปถามเด็กเสริฟ

"ได้ค่ะ" เธอตอบเขาไป

"และก็ปลานิลราดพริกสามรส และก็ไก่ทอดซอลพริกเผา ต้มจืดเต้าหู้หมูสับ แค่นี้แหละ" ข่ะ..เขากินเยอะไปหรือเปล่าที่เขาสั่งไปมันไม่ใช่แค่นี้นะ

"ขออนุญาตทวนเมนูอาหารนะคะ แกงสายบัว ต้มยำไก่น้ำข้น ปลานิลราดพริกสามรส ไก่ทอดซอลพริกเผา และก็ ต้มจืดเต้าหู้หมูสับ นะคะ" เธอทวนเมนูที่เขาสั่งไปให้เขาฟัง

"อืม" เขาตอบเธอไปด้วยสีหน้าและน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"รับข้าวสวยด้วยไหมคะ?" เธอถามเขาไป

"อืม สองที่" เขาตอบเธอไป

"ค่ะ" เธอตอบมาเพียงแค่นั้นก็รับเมนูคืนพร้อมกับเดินออกไป

"เธอแพ้อาหารทะเลหนิ ใช่ไหม?" เขาถามฉันมา เพราะเขามองหน้าฉันอยู่

"ค่ะ ฉันแพ้" ฉันตอบเขาไป เขาพยักหน้ารับแบบเข้าใจและก็หยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเล่น

 

"และก็ต้มยำ เปลี่ยนจากกุ้งเป็นไก่ได้ไหม?" อ่า แสดงว่าเขาต้องเคยรู้จักฉันดีแน่เลยว่าไหม?

 

"เฮีย ชอบกินแกงสายบัวหรอ?" ฉันถามเขาไป เขาขมวดคิ้วหนาลงจนหัวคิ้วชนกันพร้อมกับจ้องโทรศัพท์

"หืม? เฮียคะ เฮียน่านคะ!" ฉันจึงเพิ่มระดับเสียงในการเรียกเขาไป

"ห๊ะ!? มีไร!?" เขาถามฉันมาน้ำเสียงแสดงถึงความตกใจอย่างเห็นได้ชัด

"เฮีย...เป็นอะไรหรือเปล่า?" ฉันถามเขาไป

"เปล่าหนิ! ว่าแต่เธอเถอะมีไรเรียกซ๊ะเสียงดัง?" เขายกไหล่ขึ้นตรงคำว่า เปล่าหนิ และก็ถามฉันมาพร้อมกับวางโทรศัพท์ลงแบบเอาหน้าจอลง

"เปล่า ก็แค่อยากรู้ว่าเฮียชอบกินแกงสายบัวหรอ? เห็นสั่งเป็นอย่างแรกเลย" ฉันจึงเอ่ยถามเขาพร้อมบอกเหตุผลที่ทำให้ฉันคิดอย่างงั้น

"ก็...อื้ม! หล่ะมั้ง" ทำไมต้องมี หล่ะมั้ง ด้วยอ่ะ

"???" มองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ

"ลืมไปแล้วว่าเคยชอบแต่ก็...อยากลองกลับไปชอบอีก"

"หมายถึงแกงใช่ไหม?" อะไรที่ทำให้ฉันถามไปแบบนั้นหน่ะหรอคะ

 

ก็นัยตาสีนิลของเขามันเหมือนกับกำลังสื่อความหมายว่า...ไม่ได้หมายถึงสิ่งที่เรากำลังพูดกันอยู่หน่ะสิคะ

 

"หมายถึงทุกอย่างและถ้าได้กลับไปชอบอีกหล่ะก็ ฉันจะไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือไปอีกแน่" เขาพูดเน้นชัดประโยคที่ว่า ไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือ หน่ะค่ะ

 

และยิ่งครั้งนี้ที่เขาพูดออกมาฉันยิ่งมั่นใจว่าเขาไม่ได้หมายถึงสิ่งที่ฉันยกมาเป็นประเด็นหลักแน่นอนแต่...เขากำลังหมายถึง ฉัน ซึ่งฉันแน่ใจว่าฉันไม่ได้คิดไปเอง

 

"อ่ะ..เอ่อ ฉันหมายถึงแกงนะ"

"ก็บอกอยู่ว่าทุกอย่าง มโนอะไรมโนว่าฉันหมายถึงเธอหรอไง?" เขาถามฉันมา

"ก่ะ..ก็เปล่า ไม่ได้คิดว่าหมายถึงฉันสักหน่อย" โกหกค่ะฉันโกหกก็บอกอยู่ว่าฉันแน่ใจว่าเขาหมายถึงฉัน

 

อ่า หน้าแตกหมอยังถีบออกโรงพยาบาลเลยไหมหล่ะ? ข้าวสวย

 

"อาหารมาเสริฟแล้วค่ะ" และอาหารก็มาเสริฟค่ะ

 

เขายั่วเก่งอ่ะชิมอย่างนู้นก็บอกว่าอร่อยชิมอย่างนี้ก็บอกว่าอร่อย ฉันเลยอดใจไม่ไหวขอเขากินไปจนได้หน่ะค่ะ หมดกัน! คีพลุคของฉัน เห้อ~

.

.

.

ชะเอม talk's

@คฤหาสน์บูรณาหินนท์ เวลา18:45น.

 

Chaem : น่านน้ำพรุ่งนี้มารับชะเอมไปกินข้าวด้วยนะ

(อ่านแล้ว)

Chaem : น่านน้ำทำไมอ่านแล้วไม่ตอบชะเอมหล่ะ

 

ฉันกำลังคุยกับว่าที่คู่หมั้นของฉันผ่านแอพพลิเคชั่นที่มีชื่อว่า ไลน์ อยู่ค่ะ ไม่สิ! เรียกให้ถูกคือฉันพิมพ์ไปคนเดียวโดยที่อีกฝ่ายไม่ตอบจะดีกว่า อ่านแต่ไม่ตอบแบบนี้แสดงว่าท้าทายฉันสินะ

อ่า ฉันชื่อว่า ชะเอม ชลธิชา บูรณาหินนท์ อายุเท่ากันกับน่านน้ำนั่นแหละค่ะ น่านน้ำคือชื่อของผู้ชายที่ฉันทิ้งเขาไปเมื่อห้าปีก่อน ใครจะไปทนเขาได้กันหล่ะ?

คบกันมาตั้งสามสี่ปีแล้วแต่...เขาไม่เคยแสดงออกว่ารักฉันเลย พอตอนฉันบอกเลิกแทนที่จะง้อแต่กลับมาถามหาเหตุผลแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนหล่ะและแน่นอนว่าเหตุผลที่เขาทายมามันถูกทุกอย่าง

ใช่ค่ะ ฉันมีคนใหม่ ก็คนใหม่ที่ว่า เขามีดีกว่าน่านน้ำทุกอย่าง ปากหวาน พูดเพราะ เทคแคร์ดูแลฉันดีอย่างกับอะไร แถมรวยด้วย และฉันก็เสียครั้งแรกให้กับเขา เขาดูแลฉันดีทุกอย่างก็จริงแต่ว่า...มันไม่ได้ทำแค่กับฉันคนเดียวนี่สิ! มันมีผู้หญิงอื่นอีกเป็นโขยงมันมีผู้หญิงอื่นฉันไม่เคยว่าแต่ฉันเกลียดที่สุดคือ...ผู้ชายที่ตบตีผู้หญิงและแน่นอนว่ามันตบตีฉันค่ะ ฉันทนไม่ไหวเลยบอกเลิกมันและกลับมาที่ไทยซึ่งมันก็ไม่ได้รั้งฉันไว้เพราะมันมีคนอื่นซุกซ่อนอยู่

และการกลับมาของฉันในครั้งนี้ฉันจะรีเทิร์นรักเก่ากับผู้ชายของฉันให้ได้ คนมันเคยๆกันค่ะ ถ่านอย่างฉันติดไฟอย่างเขาง่ายจะตาย

 

End ep.7

.

.

.

.

.

{To be continue}

 

"เพราะเธอคือเมียฉันไง!! ไม่เข้าใจ? หรือต้องให้แสดงให้ดู?"

"แต่ว่าฉันไม่ยอมรับไง!! เฮียข้าวขอร้อง...ปล่อยข้าวไปเถอะ"

 

Talk

 

อิเฮียมันจะละมุนแบบปากวร้ายยยๆๆนะคะ น้องข้าวต้องเข้าใจมันหน่อยน้าาาา~

.....

 

แต่...เชื่อไรท์เถอะค่ะว่ามันพูดไม่คิดอ่ะดีแล้ว อย่าให้มันคิดก่อนพูดเลยค่ะ เชื่อไรท์!

ถูกทิ้งมาห้าปีเพราะ...บลาๆๆๆๆ เดี๋ยวครั้งนี้มันจะถูกทิ้งเพราะ...บลาาๆๆๆๆ 55555

.....

 

ชะเอมนางน่าสงสารนะคะ 55555 ในแง่ของผู้หญิงอย่างไรท์อ่ะนะ และเชื่อว่าคนอ่านก็น่าจะรู้สึกแบบเดียวกันคือ...ทั้งสงสารและก็หมันใส้นางในคราวเดียวกัน

เหมือนกันเนอะถ้ามีพาร์ทของชะเอมไรท์ก็จะให้มีรูปด้วยเนอะ

.....

 

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจค่าาาา~

ผิดพลาดตรงไหนขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว