ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 11 #U-uncanny

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 895

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2563 17:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
11 #U-uncanny
แบบอักษร

‘เซฟ’

14:24 น.

‘บริษัท STT’

“โห บริษัทใหญ่กว่าที่กูคิดอีก” ผมเดินมาบริษัทของพ่อจี คนที่ทำงานในบริษัทโค้งตัวทักทายจีกันหมดเหมือนโค้งให้ผมด้วยเพราะผมเดินข้างไอ้จี ทุกคนโค้ง90องศากล่าวทักสวัสดีคุณจีกันใหญ่จนผมอยากเดินห่างๆมัน

“อยากมาอยู่ปะ”

“พูดง่ายจังนะมึง” บริษัทตั้งใหญ่เงินเดือนสูงคนสมัครงานแต่ละรอบเป็นหมื่นคนเข้ามาไม่ใช่เรื่องง่าย บริษัทนี้คือความฝันสูงสุดของผมที่จะทำงาน อยากมาฝึกงานให้ผ่านละทำงานที่นี่ไปเลย เงินเดือนแต่ละเดือนเลี้ยงครอบครัวสบายแน่ๆ

“ใช้เส้นสายกูยัดมึงเข้าไม่ได้นะ”

“ใครบอกกูอยากใช้เส้นมึง กูจะใช้ความสามารถล้วนๆเว้ย” อย่ามาดูถูกกันนะไอ้จี ฝีมือดีขนาดนี้ผ่านเข้ามาได้ฝึกงานแน่ๆ

“กูไม่ได้ดูถูกความสามารถมึงนะ กูอยากใช้เส้นสายกูเอามึงเข้ามาทำงานจะตายแต่ติดตรงที่คุณเจสันเขาไม่ชอบเส้นสายเรื่องนี้มันเข้มงวดถึงขนาดที่กูนังไม่ได้ทำงานที่นี่ง่ายๆเลย”

“มึงอะนะไม่ได้ทำงานที่นี่ง่ายๆ กูไม่เชื่อ” อย่างน้อยมึงก็เป็นลูกคุณเจสันเจ้าของบริษัท ต้องมีสักโอกาสที่ได้ทำแบบง่ายๆไม่ต้องสู้กับใครอยู่แล้ว มึงเป็นลูกเลยนะ

“ต้องเชื่อแล้วแหละ เพราะมันคือเรื่องจริง” จีหยุดอยู่ด้านหน้าแล้วยื่นหน้ามาใกล้ๆผมเอามือผลักหน้ามันออก

“อย่าพึ่งมาหื่นตอนนี้ได้ไหมวะ”

“แสดงว่าตอนอื่นหื่นได้ใช่ปะ”

“ไอ้สัส”

‘ห้องประธาน’

เราสองคนเดินตรงไปยังห้องของประธานผมเหงื่อแตกร้อนไปหมดขนาดแอร์ที่นี่เย็นยังหยุดความตื่นเต้นของผมไม่ได้ ใจเต้นตึกตักตึกตักเต้นแรงไม่หยุดที่กำลังจะได้เห็นหน้าคุณเจสันตัวจริงปกติเห็นตามโซเซียลไม่ก็โทรทัศน์ ยิ่งใกล้ห้องนั้นมากเท่าไหร่ผมยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อยๆผมจับแขนจีไว้จีหยุดยืนแล้วหันมาทางผม พนักงานที่พวกเราเดินผ่านมาตามทางต่างซุบซิบเมื่อเห็นจี

“มึงจะให้กูเข้าไปด้วยปะ”

“เข้าไปดิ กูพามึงมาด้วยนะ”

“แต่กูตื่นเต้นว่ะ มึงจับใจกูดูดิ” ผมจับมือมันมาวางทาบอก ใจผมเต้นแรงแต่จียังยิ้มใส่ผม

“ยิ้มห่าไร กูตื่นเต้นอยู่เนี้ย” ผมโดดดึ้งๆให้มันเห็นว่าผมตื่นเต้นแต่มันดันยิ้มกว้างกว่าเดิม

“มานี่มา” จีดึงผมเข้าไปกอด สูทที่มันใส่มาค่อนข้างหลายชั้นมากๆหน้าผมจึงจมไปกับอกมันอย่างที่มันเคยบอกว่าผมคือความสุขของมันแล้วตอนนี้ผมเริ่มมั่นใจแล้วว่ามันคือความสุขของผมเช่นกันเพราะกอดของมันทำให้ผมใจเย็นลง คำพูดของมันทำให้ผมสบายใจและเชื่อฟังได้ง่ายๆแบบไม่ต้องคิดไตร่ตรอง

“ดีขึ้นยัง”

“อื่อ” ผมผลักหน้าตัวเองออกมาเพราะเริ่มหายใจไม่ออก สูทมันหนามากๆจนไม่มีอากาศหายใจจีคลายกอดออกพร้อมจับมือผมเดินตรงไปยังห้องประธาน

‘ห้องประธานคุณเจสัน’

“ถ้ามีสวนไว้ด้วยก็ดีเหมือนกันนะคะคุณเจสัน มีการลดใช้ถุงพลาสติกและมีที่ให้ซื้อถุงผ้าราคาจับต้องได้ง่ายก็ดีเหมือนกันนะคะ”

“น้าปลายฟ้า” คนที่ผมคุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดีน้าปลายฟ้าหรือน้องสาวของแม่ผม

“อ้าวเซฟ มาได้ไงเนี้ย” น้าเดินมาหาผมแต่จีดึงผมไปด้านหลัง

“อะไรวะจี นั้นน้ากู”

“มึงรู้เซฟว่าทำไม อย่าให้กูพูดเอง” มือจีกำข้อมือผมแน่นจนเจ็บ ส่วนสูงของจีบังสิ่งที่เกิดขึ้นด้านหน้าหมดแต่เสียงรองเท้าของน้าถอยหลังออกไปเรื่อยๆ

“จีกูเจ็บ” ผมแกะมือจีออกจีจึงยอมปล่อย

..:..

“ปลายฟ้ารักคุณเจสันค่ะพี่ธารน้ำ”

“อะไรนะฟ้า ฟ้ารู้ใช่ไหมว่าเจสันมีลูกมีเมียแล้ว” แม่ของผมพูดด้วยอาการตกใจผมกำลังวาดรูปอยู่ได้ยินจึงหันไปตั้งใจฟัง

“รู้ค่ะ แต่ตอนที่ทำงานด้วยกันคุณเจสันดีกับฟ้ามากๆเลยนะคะแล้วฟ้าก็ไม่ได้คิดไปเองว่าคุณเจสันชอบฟ้าเพราะคุณเจสันยังบอกรักฟ้าอยู่เลย”

“ฟ้า ฟ้ารู้ใช่ไหมว่ามันผิด”

“ฟ้ารู้ค่ะ ฟ้าบอกคุณเจสันแล้วว่าฟ้าไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของครอบครัวคุณเจสันต้องพังเพราะฟ้าแต่คุณเจสันก็บอกว่าคุณหลินให้ความสุขกับคุณเจสันไม่ได้ ฟ้าเป็นสิ่งที่ไปเติมเต็มส่วนที่หายไปของเขา”

“...”

“ฟ้ารู้ค่ะว่ามันผิด แต่ฟ้าจะไม่แสดงตัวเด่นกว่าคุณหลินค่ะ ฟ้าจะไม่เชิดหน้าเด่นว่าเป็นเมียน้อยที่คุณเจสันรักมากกว่าคุณหลินและฟ้าจะดูแลน้องจีให้ดีเองค่ะ”

“แต่ฟ้ารู้ใช่ไหม ว่าถ้าเกิดคุณหลินรู้เรื่องนี้เรื่องมันจะเป็นยังไง”

“ค่ะ ฟ้ารู้ และฟ้าพร้อมที่จะรับผิดทุกอย่างที่คุณหลินด่ามาถ้าสิ่งที่คุณหลินด่าฟ้ามันคือเรื่องจริงฟ้าจะยอมรับและออกมาจากชีวิตคุณเจสันเองค่ะ”

..:..

“เจ็บไหมฟ้า”

“ฟ้าไม่เป็นไรค่ะพี่น้ำ แต่ชื่อเสียงของบ้านเราน่ะสิคะที่จะเสียหายฟ้าไม่คิดเลยว่าเขาจะมาทำร้ายฟ้าหน้าบ้านบอกให้เข้าบ้านมาคุยคุณหลินก็ไม่ยอมเข้ามา”

“ฟ้า ไม่เป็นไรหรอก แล้วหลังจากนี้ฟ้าจะทำยังไงต่อไป”

“ฟ้าจะทำงานตามปกติและจะไม่เข้าไปยุ่งกับคุณเจสันค่ะ ฟ้าจะเป็นเลขาที่ดีเหมือนเดิมค่ะ”

“พี่อยู่ข้างๆฟ้านะพี่ยอมรับการตัดสินใจของฟ้า”

“ฟ้ารักพี่น้ำนะคะ”

..:...

“จี อย่าทำตัวแบบนี้ให้เกียรติภรรยาใหม่พ่อด้วย”

“นี่เรียกให้เกียรติแล้วครับเพราะถ้าไม่มีเซฟอยู่ที่นี่ผมคงทำมากกว่านี้”

“จี!!”

“พอเถอะค่ะคุณเจสัน เดี๋ยวฟ้าไปรอข้างนอกนะคะ”

“ดูแลตัวเองด้วยนะ”

“ค่ะ”

ผมมองน้าปลายฟ้าเดินผ่านไอ้จีไปแล้วหันมายิ้มให้ผมจึงโบกมือทักทาย นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้เจอกับน้าปลายฟ้าคงตั้งแต่ตอนที่ผมอายุ17ปี น้าปลายฟ้าเป็นคนอ่อนน้อมถ่อมตนและมีมารยาท พูดเพราะ ทำอาหารเก่ง เล่นกีฬา เรียนเก่งแถมยังทำงานและพูดได้หลายภาษาอีกด้วย น้าปลายฟ้าเก่งถึงขั้นเข้าทำงานที่บริษัทนี้ได้โดนไม่ได้ใช้เส้นสายยัดเข้าตอนผมอยู่กับน้าปลายฟ้า น้าปลายฟ้าสอนผมในหลายๆเรื่องจนผมเก่งขึ้นมาหลายอย่างรวมถึงเรื่องทำอาหารก็ด้วย

“วันนี้ว่างหรอถึงมาได้” คุณเจสันพูด

“อันที่จริงวันอื่นก็ว่างแค่ไม่อยากมา”

“แกจะพูดดีๆกับพ่อไม่ได้หรือไง”

“ถ้าได้คงได้ยินไปนานแล้วแหละครับคุณเจสัน”

“เฮ้อ เรียกห่างเหินจังนะ เมื่อก่อนยังติดพ่อเหมือนหมากฝรั่งอยู่เลย”

“...”

“รวมถึงปลายฟ้าด้วย เมื่อก่อนก็รักเขาดีแต่ดูที่ทำตอนนี้สิกลายเป็นเกลียดไปซะละน่าน้อยใจแทนปลายฟ้าจริงๆ”

“...”

“ทำไมไม่หยาบออกมาอีกละเรื่องปลายฟ้าน่ะ หรือเพราะเซฟอยู่นี่เลยพูดไม่ได้”

“...”

“หน้าน้อยใจจริงๆแหละ ให้เกียรติเซฟมากกว่าพ่อกับแม่ซะอีก”

“ผมให้เกียรติแม่อยู่แล้ว”

“เมื่อกี้ยังขู่ฟ่ออยู่เลย ให้เกียรติตรงไหน”

“แม่ของผมคือแม่ที่ให้กำเนิด ส่วนคุณไม่ใช่พ่อผม”

“จี!!”

“คุณเจสัน”

“...”

“เวลาของผมมีค่ามากกว่าที่จะมาต่อปากต่อคำด้วย ถ้ายังจะพูดอีกผมจะคิดค่าตัวในเวลาที่ผ่านมาทั้งหมดนะคุณเจสัน”

“ถ้าเสียเงินแล้วแกจะอยู่ด้วยนานๆพ่อก็จะเสีย”

“เกรงว่าจะล้มละลายได้นะครับ เพราะผมค่อนข้างจะไม่เต็มใจ”

“จี พอเหอะ” ผมที่ยืนมาอยู่นานเดินไปกระตุกชายเสื้อไอ้จี บรรยากาสมันอึดอัดจนผมแทบจะหายใจไม่ออกถึงผมจะไม่เข้าใจเรื่องที่ทำไมถึงทะเลาะกันแต่ผมก็ไม่อยากจะถามตอนนี้หรอกนะ

“...”

“อ่า นั้นสินะ คนสำคัญนี่เอง”

“อยากกลับบ้านไหมวะ?” จีก้มมาถามผม ลมหายใจของมันร้อนแถมเส้นตากับเส้นเลือดเริ่มขึ้นมาเชื่อได้เลยว่าอารมณ์ด้านในมันตอนนี้กำลังลุกเป็นไฟจนน้ำทั้งมหาสมุทรมาดับก็ไม่ดับลง

“กูยังไม่อยากกลับ ทำเพื่อกูนะจี ใจเย็นลงก่อนกูอยู่นี่แล้วไง”

“เฮ้อ” จีถอนหายใจพร้อมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

“ดีขึ้นละ” จียิ้มให้ผมมือมันยีหัวผมเบาๆ

“ดีใช่ไหมล่ะที่มีกูมาด้วย” ผมจับมือมันที่ยีหัวผมอยู่ ผมจับมือนั้นมาทาบไว้ที่แก้มพร้อมเอียงหน้าลงไปซบบนฝ่ามือใหญ่ๆ

“เออดี”

“เพราะกูคือความสุขของมึงไง” ผมยิ้มให้มันตอนนี้มันยิ้มได้แล้วแต่สายตาผมบอกผมว่ามันอยากจะกอดผมจนขาดใจ

“เซฟเรียนสถาปัตย์หรือเปล่า?” คุณเจสันพูดขึ้นมา ใบหน้าของเขายิ้มและเบิกบานกว่าตอนก่อนหน้านี้

“ใช่ครับ”

“เห็นเจ้าจีมันบอกว่ามีสถาปัตย์ที่ไว้ใจเลยจะพามาด้วย ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเซฟ ไม่ได้เจอกันนานโตขึ้นเยอะเลยนะ”

“ขอบคุณครับ”

“อะ เดี๋ยวลองเอาข้อมูลที่ให้ไปไปลองร่างหรือออกแบบมาดูนะ ถ้าเสร็จแล้วเอามาให้ดูด้วยนะ” คุณเจสันยื่นใบข้อมูลให้กับผม ข้อมูลตึกที่คุณเจสันจะสร้างเร็วๆนี้ผมยิ้มออกมาด้วยความดีใจพร้อมกอดข้อมูลนั้นไว้

“แต่เซฟต้องแข่งกับอีกหลายหมื่นคนเลยนะ อย่าคิดว่าแค่เป็นคนสำคัญของเจ้าจีละจะเข้าได้ง่ายๆนะ”

“ครับ ผมจะทำให้ดีที่สุดครับ”

“ไปกันเถอะ” จีพูดพร้อมหันหลังเดินกลับไป

“ความรักมันก็เป็นแบบนี้แหละจี เข้าใจพ่อใช่ไหมว่าทำไมพ่อถึงเลือกปลายฟ้า” คุณเจสันตะโกนใส่ จีหยุดสักพักแล้วเปิดประตูออกไปเหลือเพียงผมอยู่ในห้อง ผมเลยรีบเดินตามออกไป

“เซฟ”

“ครับ?”

“พ่อฝากด้วยนะ”

“ครับ”

‘ออกจากห้องประธาน’

ผมเดินออกมาเห็นจียืนคุยกับน้าปลายฟ้า จีดูแตกต่างเมื่อเข้ามาที่นี่ตอนนี้เขาไม่ใช่จีคนที่ผมรู้จักเขาดูสูงส่งดูเอื้อมไม่ถึงส่วนตัวผมเหมือนนักศึกษาใฝ่สูงเดินเข้ามาบริษัทใหญ่เพื่อขอความเมตตา น้าปลายฟ้าเหมือนจะร้องไห้แต่น้าก็ยังอดทนไว้ไม่ให้น้ำตาไหลผมจึงเดินเข้าไปหา

“พี่ขอโทษที่พี่ทำผิด แต่พี่รักษาคุณเจสันจริงๆนะ”

“...”

“น้องจี น้องจีจำได้ไหมว่าตอนเด็กๆจียังติดพี่อยู่เลย จีตอนนั้นน่ารักมากๆเลยนะดูตอนนี้สิโตเป็นผู้ใหญ่แล้วแถมดูจะเหมือนจะต้องสร้างครอบครัวกับอนาคตได้ใหญ่มากๆแน่ๆสมแล้วที่พี่สอนมาตั้งแต่เด็กจีจำแล้วนำไปใช้จริงๆสินะ พี่ภูมิใจจัง”

“...” ผมยืนเงียบๆฟังพวกเขาคุยกัน

“จี”

“...”

“พี่ขอโทษ”

“...”

“พี่ขอโทษนะ”

“...”

“พี่ไม่ควรได้รับการอภัยจริงๆ”

“...”

“พี่ขอโทษ อึก”

“...”

“ขอโทษที่เข้าไปทำให้ครอบครัวจีแตก ขอโทษที่พี่ทิ้งคุณเจสันไม่ได้ พี่รักคุณเจสันนะและพี่ก็รักจีมากเหมือนกันพี่เคารพคุณหลินแต่พี่ผิดเองที่ห้ามตัวเองไม่ให้รักคุณเจสันไม่ได้ พี่ขอโทษ”

“...”

“อึก ฮื่อ”

“...”

“ฮื่อ ฮื่อ” น้าปลายฟ้าเช็ดน้ำตาและกลั้นเสียงร้องไห้เอาไว้ตรงนี้คนไม่ค่อยเดินผ่านไปมาเพราะเป็นทางเข้ามาห้องประธาน

“...” จีเดินออกมาจากตรงนั้นพร้อมหันมาทางหน้าห้องประธาน จีเห็นผมยืนนิ่งดูพวกเขาคุยกันอยู่ผมโกรธมากที่จีไม่พูดสักคำแถมไม่เช็ดน้ำตาไม่ปลอบน้าปลายฟ้าเหมือนที่ทำกับผมจีเดินมาจับมือผมกลับ

ความคิดเห็น