คุณมายืนดูดาวอยู่ที่ชั้นดาดฟ้าของโรงแรม คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายก่อนที่จะเช็คเอาท์และบินกลับเกาหลี เปลือกตาสวยปิดลงและสูดอากาศหายใจเข้าเต็มปอด ลมฝนพัดผ่านเข้ามา หวนให้นึกถึงแต่เรื่องเดิม ๆ ระหว่างเขากับคุณ

. . .

ชานยอลวิ่งมาหาคุณจากด้านหลัง

คุณขมวดคิ้มด้วยความไม่เข้าใจ

พรึ่บ!~

เขาถอดสูทนักเรียนออกแล้วสะบัดเล็กน้อย ก่อนจะยกขึ้นเหนือหัวตัวเองกับคุณ

. . .

น้ำตาไหลออกมาพร้อมกับหยาดฝนที่เริ่มตกลงมาตาม ๆ กัน คุณยืนตากฝนอยู่อย่างนั้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ไหน ๆ ก็รู้แล้วว่าอาจไม่รอดจากโรคร้ายนี้ จะตากฝนให้ปอดบวมตายไปเลยคุณก็ไม่สนใจ

เช้าวันรุ่งขึ้น 🌇

คุณลืมตาขึ้นมาบนเตียงนอน จำได้แค่เมื่อคืนเหนื่อยและง่วงมาก ๆ ตัวก็เปียกฝนมาจากดาดฟ้า เลยกลับลงมานอนที่เตียงทั้งที่ตัวเปียกแบบนั้นแหละ

อีกด้านหนึ่งที่สนามบิน

ขายาวพยายามวิ่งออกจากสนามบินและหารถอย่างเร็วที่สุด แต่วันนี้คนเยอะผิดปกติ คงจะสิ้นเดือนด้วย ผู้คนคงมาเที่ยวกัน แต่สำหรับเขา คือการกลับมาหาคนที่เขาควรจะรักอย่างคุณ

ในที่สุดเขาก็ได้แท็กซี่ ตรงมายังโรงแรม พอถึงเขาก็เข้าไปหาพนักงานที่เคาท์เตอร์ทันที

เขาเหนื่อยแต่ก็กลั้นใจพูดออกมา

เขาวิ่งออกจากโรงแรมไปแต่ไม่รู้จะไปหาคุณที่ไหนต่อ จึงทักหาเพื่อนรักทันที

เขาวางสายและเตรียมหารถนั่งกลับไปที่สนามบินอีกครั้ง แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงคนนึงที่เขาตามหา กำลังขนของขึ้นแท็กซี่อยู่

คุณไม่ได้ยินจริงหรือแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินก็ไม่รู้ แต่ระหว่างที่เขากำลังวิ่งข้ามฝั่งไปหาคุณ ตัวคุณเองก็ปิดประตูรถขึ้นไปนั่งเรียบร้อยแล้ว

เขาเบรกตัวเองเพื่อไม่ให้วิ่งตามจนเหนื่อย และกวักมือเรียกรถแม้จะแซงคิวคนอื่นก็ตาม เวลานี้เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

แท็กซี่ออกตัวขับตามคันของคุณในทันที