ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อย่าหวังว่าจะราบรื่น

ชื่อตอน : อย่าหวังว่าจะราบรื่น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.พ. 2563 18:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อย่าหวังว่าจะราบรื่น
แบบอักษร

 

 

อย่าหวังว่าจะราบรื่น 

 

ณ ค่ายทหารทิศทักษิณ

“ท่านแม่ทัพขอรับ”

“.....”

“ท่านแม่ทัพขอรับ! ”

“เฮ้อ~”

ท่าน แม่ ทัพ ขอ รับ!!!

“มะ....มีอะไรรึ เฟิ่ง...เหิง” หนิงหวงพูดออกมาตะกุกตะกักเมื่อหันไปมองเห็นสีหน้าของเฟิ่งเหิงกุนซือประจำค่าย

เฟิ่งเหิงหรือก็คือกุนซือประจำค่ายทหารทิศทักษิณที่ขณะนี้กำลังมองไปที่ท่านแม่ทัพของค่าย ที่มีสีหน้าเหม่อลอยอีกทั้งเรียกเท่าไรก็ไม่หันมา จนกระทั่งใส่น้ำหนักของเสียงเพิ่มขึ้น

“ท่านแม่ทัพขอรับ” เฟิ่งเหิงพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หนิงหวงขนลุกอย่างไม่รู้สาเหตุ

“อืม” หนิงหวงรับคำอีกทั้งยังนั่งตัวตรงอีกด้วย

“ข้ายังไม่ได้พูดเลย ไม่เห็นต้องนั่งแบบนั้นนะขอรับ”

“ฮ่าฮ่า ว่าแต่กุนซือเฟิ่งมีอะไรจะพูดคุยเราเหรอ” ถึงจะได้ยินแบบนั้นแต่หนิงหวงก็ยังนั่งอยู่เหมือนเดิม

“ข้าเห็นท่านแม่ทัพเหม่อลอย อีกทั้งมือของท่านก็ไม่แม้แต่จะขยับให้งานมันเสร็จสักแผ่นสองแผ่น ข้าเลยลองเรียกดู แต่ไม่ว่าข้าจะเรียกเท่าไรท่านก็ไม่หันมา ไม่ทราบว่าท่านกำลังคิดถึงเรื่องไหนอยู่ขอรับ”

ข้ากำลังคิดถึงหมูน้อยอยู่ ขืนตอบไปแบบนี้ข้าก็ตายสิ เมื่อคิดได้ดังนั้นหนิงหวงก็ตอบออกไปว่า “พอดีข้ากำลังคิดเรื่องปัญหาเสบียงที่โดนยักยอกนะ”

“แน่ใจนะขอรับ”

“แน่ใจสิ กุนซือเฟิ่งเห็นเราเป็นใครรึ”

“ข้านึกว่าท่านกำลังคิดเรื่องคนที่อยู่ข้างๆ จวนเสียอีก”

“อึก...ทำไมถึงนึกว่าเป็นเรื่องนั้นล่ะ”

“ใครกันที่ไปกล่าวเปิดร้านให้ ทั้ง ๆ ที่ต่อให้มีเทียบเชิญจากพวกขุนนางก็ไม่ไป ใครกันที่แอบหลอกกินเต้าหู้เขาทุกวัน ใครกันที่....”

“พอ พอ เรายอมรับก็ได้ เหมือนอย่างที่เจ้าคิดนั่นแหละ” ก่อนที่เฟิ่งเหิงจะพูดมากไปกว่านี้หนิงหวงก็รีบพูดขึ้นมา

“หึ ถ้าท่านอยากรีบกลับไปกินเต้าหู้เขาอีกก็รีบทำงานให้เสร็จนะขอรับ ด้วยความสามารถของท่านแม่ทัพคงไม่นานเกินไปหรอกนะ”

“อ่า ว่าแต่เรื่องเสบียงไปถึงไหนแล้ว” เมื่อได้ยินแบบนั้นหนิงหวงก็ถามถึงเรื่องที่เสบียงโดนยักยอกไป

“ตอนนี้เราหาตัว.......”

 

 

 

ร้านหมูกระทะ

“ขออภัยที่มาช้าขอรับ คุณหนูทั้งหลาย” จิวจื่อส่งเสียงเมื่อมาถึงห้องอาหาร

“ไม่เป็นไรหรอก ไม่ทราบว่าคุณชายคือ....” เป็นเสียงของคุณหนูท่านหนึ่งดังขึ้นมา

“ข้าชื่อซิ่นจิวจื่อขอรับ เป็นเจ้าของร้านหมูกระทะ”

“โอ้ คุณชายซิ่นสินะ เราชื่อเล่อเจียเป็นลูกสาวเจ้าเมือง ทางด้านนั้นคือหนิงเฟย เพ่ยเจียและคุนเล่อ ทั้งสามคนเป็นสหายของเรา”

เล่อเจียเอ่ยแนะนำไปโดยเริ่มที่ขวามือซึ่งก็คือ หนิงเฟยเป็นเกอ ต่อมาเป็นเพ่ยเจียซึ่งเป็นผู้หญิงและคนสุดท้ายคือคุนเล่อเป็นเกอ หลังจากที่จิวจื่อกะด้วยสายตาก็สรุปได้ว่าทั้งสี่คนนั้นมีอายุประมาณสิบสี่ถึงสิบห้าปี อีกทั้งสี่คนนั้นมีหน้าตาที่น่ารักและสวยสมวัย

“ที่เราเรียกคุณชายซิ่นมานั้นก็เพราะอยากจะให้คุณชายซิ่นแนะนำพวกเรา พวกเราเพิ่งมาทานเป็นครั้งแรกเจ้าค่ะ” เล่อเจียเอ่ยออกมาด้วยแก้มที่แดง

นี้มันช่างน่ารักจริง เห็นอย่างนี้ชีวิตก่อนของเขาก็รักเด็กนะ  

“อ่า งั้นก่อนที่จะแนะนำ คุณหนูเรียกเราว่าพี่ชายก็ได้” จิวจื่อบอกด้วยรอยยิ้มหลังเห็นท่าทางของทั้งสี่คน

หลังจากที่ได้ยินทั้งสี่คนก็หันไปปรึกษากันก่อนที่เล่อเจียจะพูดขึ้นว่า “งั้นพี่ชายเรียกพวกเราว่า น้องเล่อเจีย น้องหนิงเฟย น้องเพ่ยเจีย และน้องคุนเล่อ ก็ได้เจ้าค่ะ”

น่ารักเสียจริง 

“ฮ่าฮ่า เพื่อเป็นการที่พี่ชายคนนี้ได้น้องสาวน้องชายมา มื้อนี้พี่ชายจะเลี้ยงเอง”

“จริงหรือเจ้าค่ะ/ขอรับ”

“จริงสิ”

“พี่ชายใจดีจังเลยเจ้าค่ะ/ขอรับ” ว่าจบทั้งสี่ก็ส่งรอยยิ้มไปให้จิวจื่อ

“อึก...เสี่ยวเอ้อร์ เอาชุดเหมยกุ้ยมา” โอ๊ยยย น่ารักโวยยยยยย 

“ขอรับคุณชาย”

“ชุดเหมยกุ้ย?”

“เป็นชุดเนื้อย่างที่ดีที่สุดของร้าน รองลงมาเป็นชุดเหลียนฮวาที่มีปริมาณน้อยกว่าอีกทั้งยังก็ไม่มีของบางอย่างเหมือนชุดเหมยกุ้ย รองจากชุดเหลียนฮวาเป็นชุดมู่ตานที่มีปริมาณน้อยกว่าและไม่มีของบางอย่างเช่นเดียวกับชุดเหลียนฮวา”

“เป็นแบบนี้นี้เอง”

สักพักก็มีเสี่ยวเอ้อร์ยกเซ็ตเนื้อย่างเข้ามา

“ว้าว สวยจังเลยขอรับ” หนิงเฟยพูดขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเนื้อที่นำมาเป็นรูปดอกเหมยกุ้ย

“เอาล่ะ เรามาเริ่มย่างเนื้อกันเถอะ”

“ขอรับ/เจ้าค่ะ” ทั้งสี่คนรับคำ

.

.

.

.

ในระหว่างที่ทานกันอยู่นั้นเพ่ยเจียก็ถามขึ้นมา

“พี่ชายเจ้าค่ะ”

“ว่าอย่างไรน้องเพ่ยเจีย” จิวจื่อพูดจบก็คีบเนื้อย่างไปใส่ที่จานให้

“ขอบคุณเจ้าค่ะ ทำไมท่านแม่ทัพถึงมากล่าวเปิดร้านให้พี่ชายล่ะเจ้าค่ะ”

“ก็เพราะว่าพี่ชายรู้จักกับท่านแม่ทัพอีกทั้งยังได้ท่านแม่ทัพมาช่วยเหลือด้วยตอนที่พี่ชายย้ายมาอยู่ใหม่ อีกทั้งท่านแม่ทัพก็แนะนำให้หาคนที่เป็นที่น่านับถือมากล่าวเปิดร้านให้”

“แล้วทำไมพี่ชายไม่ไปเชิญท่านพ่อมากล่าวเปิดร้านให้เจ้าค่ะ” เล่อเจียถามขึ้นมาอย่างสงสัย

“ฮ่าฮ่า ก็ตอนนั้นพี่ชายยังไม่รู้จักท่านเจ้าเมืองดีสักเท่าไร ประกอบกับที่ท่านแม่ทัพที่เป็นที่น่านับถืออีกคน พี่ชายเลยขอให้มากล่าวเปิดร้านให้นะ”

“เปาะ”

“น้องหนิงเฟย เป็นอะไรรึไม่” จิวจื่อรีบถามขึ้นมาอย่างเป็นห่วง เมื่อเห็นว่าตะเกียบเหล็กในมือของหนิงเฟยหัก

“ไม่เป็นไรหรอกขอรับพอดีว่าน้องนึกถึงเรื่องอื่นอยู่”

“ใจเย็น ๆ นะ อ่ะ เนื้อย่างพี่ชายตั้งใจย่างให้เลยนะ”

“ขอบคุณขอรับ”

“พี่ชาย ข้าอยากกินปูดองขอรับ” คุนเล่อพูดขึ้นเมื่อเห็นจิวจื่อสนใจหนิงเฟยเพราะตนก็อยากให้จิวจื่อสนใจเหมือนกัน

“ข้าก็อยากได้กินเหมือนกันเจ้าค่ะ พี่ชาย” เล่อเจียและเพ่ยเจียพูดขึ้นพร้อมกัน

“ได้ ได้ ไม่ต้องแย่งกัน เดี๋ยวพี่ชายทำให้กิน”

“ข้ารักพี่ชายที่สุดเลยขอรับ/เจ้าค่ะ!!! ” ทั้งสี่พูดขึ้นพร้อมกัน

.

.

.

หึ หึ พี่ชาย~ อย่าหวังว่าเส้นทางของพี่จะราบรื่นล่ะ ฮ่า ๆๆๆ  

 

 

.................................

- เปิดตัวละครใหม่

- ขอโทษที่มาช้านะ หายไปโดยที่ไม่แจ้งเกือบ 2 เดือน พอดีช่วงนี้ติดธุระหลายอย่างเลยกว่าจะมาได้

- อย่าเพิ่งปาอะไรมานะขอไรต์หาที่หลบก่อนนนนนน

- ขอขอบคุณทุกการสนับสนุนจ้า

- ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่หลงเข้ามา

- โปรดติดตามตอนต่อไปเด้อ

ความคิดเห็น