ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : คุณหนูนที

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 68

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2563 10:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คุณหนูนที
แบบอักษร

"เดรน!!!!" เสียงของคุณหนูนทีดังไปลั่นบ้านก่อนที่จะวิ่งกระโจนกอดเธออย่กับเด็กอีกเช่นเคย

"เดรน!! เจ็บตรงไหนรึเปล่าแผลใหญ่มากเลยสินะผมขอโทษที่ไม่ได้ไปช่วยอะไรเธอเลยผมพยายามขุดใช้ดาวเทียบหรืออะไรก็ตามที่จะตามหาเธอแล้วแต่ไม่สำเร็จเลย!!!!!" เธอกอดคุณหนูก่อนจะตีตัวออกห่างอย่างผิดปกติมากๆ

"เราเป็นศัตรูกันไม่ใช่เหรอ?" คุณหนูนทีนิ่งที่เธอทำแบบนั้นก่อนจะทำท่าทางเหมือนเสียใจ

"เดรนไม่ใช่ศัตรูสักหน่อย..เป็นพี่สาวของผมไงไม่มีใครคิดแบบนั้นหรอกน่าเดรนทำไมถึงคิดแบบนั้น"

"มาบอกลาน่ะคุณหนู..." คุณหนูสะตั้นไปแล้วมันเร็วไปเหรอ?

"บ-บอกลา..งั้นก็มาสร้างอะไรด้วยกันสิเดรนให้ได้ประโยชน์ร่วมกันมาเป็นพันธ์มิตรกันไงทำไมล่ะ" พ่อของคุณหนูนทีเดินลงมาจากบันไดก่อนจะสังเกตทั้งคู่กำลังคุยกันอยู่

"นทีแกเลิกคิดเรื่องนั้นได้เลย...ถ้าเดรนไม่แต่งงานกับอัศรเธอก็จะกลายเป็นศัตรูประโยชน์อะไรนั่นฉันไม่ต้องการหรอกน่า"

"ไม่มีทางอะ!!! พ่อไม่มีวันทำแบบนั้นได้แน่เดรนคือพี่สาวสุดที่รักของผมไม่มีวันให้คนจังไรอย่างพี่แน่ๆและผมจะบอกอีกครั้งนะครับพ่อว่าไม่มีวัน!!!!" จะมาหาเหมือนมาทำลายครอบครัวบ้านนี้ยังไงไม่รู้แหะ...

"ต้องได้แกจะทำไม?"

"ผมบอกว่าไม่ไง!!!!" เถียงพ่อแบบนี้ก็ได้เหรอคะคุณหนู...

"ถ้างั้นแกก็ออกจากบ้านหลังนี้ไปอยู่กับพี่สาวใหม่ของแกสะไป" คุณหนูทำท่าทางหงุดหงิด

"พี่เดชช่วยเก็บเสื้อผ้าหรือของใช้ส่วนตัวของผมให้หน่อยนะครับผมจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว"

"คุณหนูครับใจเย็นๆก่อนเถอะครับ.."

"ถ้ามันอยากไปก็ปล่อยมันไปแล้วอย่ามาเรียกฉันว่าพ่ออีก" คุณหนูวิ่งเข้ามากอดเธอเหมือนทุกๆครั้ง

"ผมจะไปอยู่กับเดรนนะเราจะได้ไม่ต้องเป็นศัตรูกันในเมื่อพ่อไม่ยอมส่วนไอพี่เวรนั่นก็จะแต่งงานกับเดรนให้ได้ผมก็จะขอออกเพื่อไปกับเดรน"

"คุณหนูมันไม่เหมือนกันหรอกนะที่นั่นมันป่าเถื่อนกว่าที่ๆคุณหนูอยู่ตอนนี้"

"ผมรู้แล้วล่ะแล้วก็ไม่สนใจด้วยผมแค่อยากจะอยู่กับเดรนก็เท่านั้นถ้าเดรนไม่อยู่ผมจะไปอ้อนใครล่ะ?" คุณหนูยิ้มก่อนที่บอดี้การ์ดจะหยิบกระเป๋าลงมาให้(หลายใบมาก)

"เดินทางปลอดภัยนะครับคุณหนู"

"พี่ก็เหมือนกันนะขอให้โชคดีล่ะ" พอขึ้นมาที่รถของบอดี้การ์ดเธอก็เกิดความเงียบเข้าทันที

"คุณหนูครับ..เรื่องครอบครัวของคุณพ่อบอกว่าจะมาวันพรุ่งนี้เลยครับบอกว่าอยากจะมาเจอคุณหนูมากๆเลยจองตั๋วเครื่องบินไว้แล้วล่ะ"

"ภาษาเยอรมันฉันไม่ได้พูดนานแล้วนะจะจำได้อยู่รึเปล่าก็ไม่รู้"

"พวกเขาพูดภาษาอังกฤษเก่งครับไม่ต้องห่วงหรอก" หลังจากคุยเสร็จคุณหนูนทีก็..

"ร้านเค้กเจ้าโปรด!! ผมอยากกินอะ" บอดี้การ์ดจอดรถทันทีก่อนที่คนที่นั่งฝั่งคนขับจะเอ่ยถามคุณหนูนที

"คุณหนูนทีอยากกินเค้กอะไรล่ะครับ? ผมจะลงไปซื้อให้"

"ว้าว..ใจดีจังผมอยากกินเค้กสตอเบอร์รี่ชาเขียวแล้วก็เค้กผลไม้รวม" อีกฝ่ายลงจากรถไปซื้อให้และเดินกลับมาที่รถ

"นี่ครับคุณหนูนที"

"ซื้อไม่ผิดด้วยพี่ใจดีมากเลยครับ..ขอบคุณครับ" ยกมือไหว้ขอบคุณพร้อมกับยิ้มให้ด้วยสีหน้าที่มีความสุข

"ครับ..คุณหนูนที" หลังจากนั้นก็ขับรถต่อไปทันทีเขตของทั้งสองแก๊งคือไกลกันสุดๆเพราะแต่ก่อนเป็นศัตรูกันทำให้ยากที่จะเข้าหากันเลยทีเดียว

"ชั่วโมงกว่าแล้วยังไม่ถึงเลยเหรอ? จะถึงเมื่อไหร่ล่ะเนี้ย?" คุณหนูนทีเริ่มงอแงงก่อนจะทำท่าทางเหมือนจะหลับ

"ยังหรอก..อีกนานเลยคุณหนูง่วงแล้วเหรอ?" เดรนถามก่อนที่คุณหนูนทีจะนั่งก้มหน้าเหมือนจะหลับ

"นอนตักเดรนได้ไหม..." เดรนพยักหน้าก่อนที่คุณหนูนทีจะนอนบนตักของเธอจนหลับไป

 

((3 ชั่วโมงต่อมา...))

 

"คุณหนูครับ...ทำไมถึงทำหน้าตายแบบนั้น?"

"หนัก..ขาชาไปหมดแล้ว" บอดี้การ์ดทำหน้างงๆก่อนจะเปิดประตูให้เธอ

"ให้ผมแบกคุณหนูนทีไปไว้ที่โซฟาก่อนไหม?"

"ฉันแบกได้คุณหนูตัวไม่หนักเท่าไหร่หรอก" เธอแบกคุณหนูนทีในท่าแบกกระสอบก่อนที่บอดี้การ์ดจะยกของๆคุณหนูไปไว้แถวๆโซฟา

"เดรน...ถึงแล้วเหรอเค้กผมอยู่ไหนอ่า?" สรุปคือตื่นตั้งแต่จะลงรถแล้วแต่แกล้งหลับให้เดรนอุ้มลง

"ตื่นแล้วเหรอคะคุณหนู?"

"ทำไมเดรนไม่อุ้มผมในท่าเจ้าสาวล่ะ...อุซ่าหวังไว้แล้วแท้ๆนะ" เธอนิ่งใส่ก่อนจะไปหยิบเค้กที่แช่ตู้เย็นออกมาให้คุณหนูนที

"เย่ๆ จะได้กินเค้กแล้ว" มีบอดี้การ์ดเดินเข้ามาก่อนจะชี้ปืนใส่คุณหนูนทีสะงั้น..

"แบธ์วางปืนลงเดี๋ยวนี้นายจะทำบ้าอะไร?" เดรนพูดก่อนจะหยิบช้อนให้คุณหนูกินเค้กให้สมใจ

"ผมก็แค่ปกป้องคุณหนูไงครับ...มันเป็นศัตรู"

"นายเป็นแค่บอดี้การ์ดคนสนิทของพ่อถ้าไม่ทำตามที่ฉันสั่งฉันก็พร้อมจะฆ่านายอยู่แล้วไอพวกหื่นกามนรกแตกของพ่อจะฆ่าแม่งให้เรียบ"

"เห้อ...ตามใจนะคุณหนู" คุณหนูนทีก็กินเค้กอย่างไม่สนใจหลังจากกินเค้กเสร็จเธอก็หาห้องให้คุณหนูนทีอยู่เป็นห้องที่ตรงข้ามกับห้องนอนของเธอแต่ว่า..

"ผมนอนกันเดรนไม่ได้เหรอ?"

"ทำไมล่ะ..ห้องใกล้ๆกันเลยแท้ๆนะ" คุณหนูส่งสายตาอ้อนวอนก่อนจะเข้าไปกอดเธอเหมือนปกติ

"บอดี้การ์ดของเดรนน่ากลัว..ที่เดรนไปช่วยภาชิออกมาก็คือที่นี่ไม่ใช่เหรอ?"

"มีคนเฝ้าหน้าประตูให้คุณหนูไม่ต้องกลัวหรอกนะคะ" คุณหนูนทีทำหน้าเศร้าใส่เธอพลางอ้อนเหมือนกับเด็ก

"เดรนใจร้าย...แล้วถ้าคนที่เฝ้าทำผมล่ะเดรนไม่เป็นห่วงผมเหรอ?" แน่นอนว่าคุณหนูนทีได้นอนกับเดรนจนได้อย่างไม่ต้องสงสัย...

"ปลาวาฬเต็มห้องเลย.." คุณหนูนทีพูดก่อนที่จะเดินไปหยิบตุ๊กตาปลาวาฬของเธอมาเล่น

"คุณหนูไปอาบน้ำก่อนนะคะ..." คุณหนูยิ้มตอบก่อนจะหยิบเสื้อผ้าในกระเป๋าไปเข้าห้องน้ำทันที

"ฉันออกไปแปปนึงนะเดี๋ยวกลับมาค่ะ"

"ผมรอในห้องนะ" เธอเดินออกมาก่อนจะเจอแบธ์ยืนรออยู่หน้าห้อง

"แบธ์? มาทำอะไรหน้าห้องฉันล่ะ" เธอถามก่อนที่อีกฝ่ายจะเอามือยันกำแพง..

"มาหาคุณหนูยังไงล่ะครับ.." เขายิ้มและแสดงสีหน้าซาดิสใส่ส่วนเธอก็ทำหน้านิ่งไม่ได้ทำอะไร

"นายคิดว่านายกำลังทำบ้าอะไรอยู่กันแน่? ผีเข้าเหรอหรือว่า...เป็นบ้าไปแล้ว" เธอผลักแบธ์ออกก่อนจะเดินไปที่โต๊ะทำงานของพ่อเพื่อหยิบจดหมายของพ่อมานั่งอ่านในห้องแต่ว่าแบธ์ตามเธอมา

"จดหมายพวกนี้ก็ที่พ่อของคุณหนูเขียนนั่นล่ะเพียงแต่ไม่รู้ว่าจะส่งให้เธอไปได้ยังไงก็เท่านั้น" เขาพูดก่อนจะผลักเธอลงบนโต๊ะทำงานของพ่อ

"คุณหนูครับ...ไม่เคยรู้สึกอยากทำอะไรแบบนี้บ้างเหรอครับถ้าทำแล้วคุณหนูจะต้องชอบมันแน่ๆ"

 

((ฉึก!!!!!!))

 

เธอเอามีดพกปัดแขนของแบธ์ทันทีก่อนที่จะผลักให้ออกไปจนอีกฝ่ายล้มลงกับพื้น

"คุณหนูกล้าทำร้ายผมอย่างงั้นเหรอ..." แบธ์พูดก่อนจะเห็นเธอทำหน้าตายเป็นสีหน้าที่เธอจะแสดงออกมาเวลาที่ฆ่าคน

"ฉันไล่นายออกแล้วนี่เงินรักษาแขนที่ฉันแทงไปจำไว้ล่ะว่าฉันไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นถ้าจะมาทำอะไรลามกนั่นฉันฆ่านายทิ้งก็ยังได้ออกไปสะไป"

"แต่ถ้าเป็นภาชิทำคุณหนูจะไม่ขัดขืนมันเลยงั้นสินะ..เป็นคนที่สำคัญขนาดที่คุณหนูพร้อมจะตายแทนมันเลยงั้นเหรอคิดว่าผมไม่เห็นรึไง?" เธอนิ่งที่อีกฝ่ายพูดแบบนั้น

"ไม่..เรามีอะไรที่เหมือนกันแล้วฉันก็อยากจะช่วย"

"คุณหนูชอบของเก่างั้นเหรอ? บอกให้นะผมเองก็เป็นหนึ่งในคนที่ข่มขื่นมันเหมือนกัน" เธอนิ่งที่ได้ยินแบบนั้น

"ชอบ? หมายความว่าอะไร"

"รักมันไง" เธอนิ่งก่อนจะทำหน้ามึนงงและเดินกลับเข้าห้องไปทันที

"เดรนไปช้าจัง...เอ๊ะเลือด?" คุณหนูนทีนิ่งก่อนจะหยิบทิชชู่ไปให้เธอ

"คุณหนูตกใจงั้นเหรอ?" คุณหนูนทีทำหน้านิ่งปนตกใจนิดหน่อย

"ผมกลัวเลือด..เพราะงั้นพ่อเลยคาดหวังกับพี่มากกว่าน่ะเวลาที่เห็นมันจะรู้สึกกลัวน่ะ"

"ขอโทษด้วยนะคะจะรีบไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้ล่ะ" เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำหลังจากทำอะไรเสร็จเธอก็ออกมาจากห้องน้ำ

"ห้องเดรนเป็นเตียงสองชั้นเหรอให้ผมนอนข้างล่าง?"

"ค่ะ..คุณหนู"

"ไม่ต้องเรียกผมว่าคุณหนูก็ได้นะ..ผมไม่น่าจะถูกเรียกว่าคุณหนูด้วยซ้ำไป"

"มันชินไปแล้วล่ะ..คุณหนูนอนได้แล้วนะคะ" คุณหนูนทียิ้มก่อนจะขึ้นไปนอนบนเตียง

"เดรน..จะไม่แต่งงานกับพี่ใช่ไหม?"

"ใช่ค่ะ คุณหนู" เธอปิดไฟจนมึดสนิทก่อนจะเปิดแสงจากมือถือขึ้นบันไดไปที่ชั้นสองของเตียง

"แล้วเดรนไม่คิดจะรักใครหรือแต่งงานกับใครเหรอ?"

"คงงั้นมั้งคะ?"

"ตอบโดยไม่คิดเลยงั้นเหรอ..คุณพี่สาว" นทีทำหน้าเศร้าๆก่อนจะหันหน้าเข้ากำแพง

"ถ้าจะแต่งงานด้วยก็เป็นตามความเหมาะสมของพ่อน่ะฉันตัดสินใจเองไม่ได้หรอกเรื่องแก๊งสำคัญ"

"สำคัญกว่าความสุขของเดรนด้วยรึเปล่า?"

"ก็ขอแค่เป็นคนที่ทนที่ฉันเป็นแบบนี้ได้ก็พอแล้วมั้ง" คุณหนูนทีนิ่งก่อนจะเริ่มง่วง

"งั้นเองเหรอ...ฝันดีครับคุณพี่สาว"

"อื้ม..คุณหนูก็ด้วยนะคะ"

ความคิดเห็น