ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอน 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.พ. 2563 21:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอน 3
แบบอักษร

 

 

"ไอ้ผีดิบ...แก...แกดูดเลือดฉันเหรอ"

ไอ้ผีดิบที่ถูกเธอถีบยันตัวลุกขึ้นนั่งเหมือนมันจะจังงังไปชั่วครู่ ลูกกะตาดำขลับจัดจ้าจ้องมองมาที่ใบหน้าของเธออย่างข่มขวัญ ก่อนที่เลื่อนละจากใบหน้าลงมายังส่วนที่ต่ำกว่านั้นอย่างกระเหี้ยนกระหือรือ

ให้ตายเถอะ...มันกำลังจ้องมองทรวงอกเปล่าเปลือยของเธอตาเป็นมัน

สัญชาตญาณเอาตัวรอดของหญิงสาวทำงานทันที ร่างอวบอิ่มอาศัยจังหวะที่มัน เผลอไผล โยนผ้าห่มคลุมหัวมันไว้ทันใดแล้วกระโจนลงจากเตียงนอน พราวเดือนวิ่งลงบันไดบ้าน

"ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย! "

เธอแหกปากร้องสุดเสียง จนใจที่เสียงฝนข้างนอกกลับเสียงร้องของหญิงสาวไปเสียสิ้น แถมเธอยังมองทางไม่เห็น ไม่รู้ว่าแว่นสายตาหายไปไหน

อาศัยความเคยชินวิ่งมาถึงชั้นล่าง หูได้เสียงคำรามของมันแว่วตามมา

หัวใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความโมโหความพรั่นพรึงจนถึงขีดสุด นี่เธอกำลังจะตายใช่ไหม เลือดจะหมดตัวแล้วรึเปล่า หรือเธอกำลังจะกลายร่างเป็นค้างคาวแล้วพุ่งทะยานออกมานอกหน้าต่างไป

ต่อไปนี้เธอก็คงไม่อาจเห็นดวงตะวันเพราะจะถูกแสงของมันแผดเผา

ไม่มีโอกาสไปเที่ยวดูไบหรือนอนอาบแดดบนหาดทรายที่ชายทะเล

"ไม่นะ...ฉันยังไม่อยากตาย" ร้ายกว่านั้นเธอไม่อยากกลายร่างเป็นผีดิบ

คนที่ถูกผีดิบกััดต้องกลายเป็นผีดูดเลือดเหมือนกันไม่ใช่หรือ ฮือ...มันเรื่องบ้าบอคอแตกอะไรกัน

"อ๊า! " ร่างอวบอิ่มสะดุดเข้ากับพรมเช็ดเท้าหน้าประตูครัว ถลาล้มลงกับพื้น...

เจ็บแปลบที่หัวเข่าก็ยังกัดฟันยันตัวลุกขึ้น เดินกะเผลกไปที่ประตูครัวที่เปิดออกยังหลังบ้าน เพียงเอื้อมมือออกไปร่างใหญ่ก็พุ่งเข้ามาขวาง เคลื่อนไหวได้รวดเร็วและเงียบกริบจนน่าตกใจ

พราวเดือนผงะถอย...

"แกอย่าเข้ามานะ" มันก้าวตามเข้ามาอย่างคุกคาม ร่างอวบอิ่มเหลือบไปเห็นถังข้าวสาร รีบขยับเข้าไปเปิดฝา กำข้าวสารขึ้นมา "ถ้าแกเข้ามาฉันจะปาข้าวสารใส่"

ถึงยังไม่ได้ปลุกเสกอะไร ก็คงพอจะถ่วงเวลาเพื่อให้หนีได้ก็แล้วกัน

ร่างสูงใหญ่พลันชะงัก หรือว่ามันจะเข้าใจก็เลยเกิดเกรงกลัวขึ้น เอาน่ะ...หากมันเข้าใจภาษาคนก็ยังพอที่จะเจรจาปราศรัยกันได้บ้าง ยังไม่ทันให้เธอนึกกระหยิ่มใจ มันก็ก้าวเท้าเข้ามา

เธอสาดข้าวสารในมือออกไป แน่นอนว่าไอ้ผีดิบไม่สะทกสะท้าน หญิงสาวหันไปคว้าไหดินเผาขึ้นมา แม้ไม่แน่ใจว่ามันจะเข้าใจภาษามนุษย์รึเปล่า ก็ต้องลองเสี่ยงดู

"ในนี้เป็นกระเทียม" ผีดิบกลัวกระเทียมในหนังเขาบอกไว้

แม้จะในไหเป็นแค่กระเทียมดองแต่ก็คงพอกล้อมแกล้มไปได้บ้าง

"ถ้าแกกล้าเข้ามา ฉันจะสาดน้ำกระเทียมใส่ แกจะปวดแสบปวดร้อนทุรนทุราย จนต้องตายอีกรอบเลยนะจะบอกให้"

เปรี้ยง...แสงฟ้าวูบวาบฟาดลงมาเผยให้เห็นรูปพรรณสันฐานของมันชัดเจน ในระยะแค่เอื้อมมือถึงเธอพอจะมองเห็นได้ชัด แทนที่มันจะหวั่นหวาดหากแต่ดวงตาฉายความขบขัน ร่างสูงใหญ่กำยำอยู่ในผ้าเตี่ยวสีเขียวคล้ำ หนวดเคราผมเผ้ายาวรุงรังจนแทบมองไม่เห็นหน้า เห็นแต่ลูกกะตาวาววับก็น่ากลัวจับขั้วหัวใจ

มันก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว

"ถอยไปนะไอ้ผีดิบ" โอ๊ย...ไม่คิดจะกลัวคำขู่ของเธอบ้างหรือไร

"ไม่ใช่ผี" เสียงแหบห้าวดังตอบกลับมา เป็นครั้งที่เธอได้ยินภาษาคนจากปากมัน นั่นๆ มันเข้าใจที่เธอพูดจริงๆ

"แก...แกเป็นผีดิบชัดๆ "

"ไม่ใช่" มันขยับเข้ามาอีกก้าวหนึ่ง

"แก...แกดูดเลือดฉัน" เธอกลัวจนจะร้องไห้อยู่แล้วนะ

"ไม่ใช่"

"แล้ว...แล้วเมื่อกี้แกทำอะไร"

"ดูดน้ำหวาน"

มันหลุบตามองจ้องมายังเนินนูนเกลี้ยงเกลาระหว่างเรียวขาขาว สองแก้มของพราวเดือนร้อนผ่าวขึ้นมาทันใด ความรู้สึกในยามกึ่งหลับกึ่งฝันทะลักเข้ามา สองแก้มของเธอร้อนฉ่าเพิ่งสำเหนียกถึงอาการซ่านซ่าและความฉ่ำชื้นระหว่างเรียวขา ก่อนที่จะตื่นตกใจขึ้นมา หรือว่าสิ่งลึกลับที่รุกรานพื้นที่ส่วนตัวของเธอเมื่อครู่นี้คือปากและลิ้นของไอ้ผีร้าย

ความอายและโทสะมีชัยเหนือความกลัวเข้าจนได้

"ไอ้ผีดิบหื่นเอ๊ย! "

พราวเดือนทุ่มไหกระเทียมดองออกไป อีกฝ่ายปัดไหดินเผานั่นทิ้งราวกับปัดแมลงวัน

หึ...ไหดินเผาแค่นี้รึจะทำอะไรเขาได้ อัศว์กลอกตามองฟ้านึกระอาใจกับความวิปลาสของเมียสาว

จมูกได้กลิ่นคาวคละเคล้าความหอมหวานของเลือดที่ไหลรินลงจากแผลบนร่างขาวผ่อง ร่างใหญ่หนาราวกับยักษ์ปักหลั่น ตรงเข้าไปจับแม่เมียคนเมืองขึ้นพาดบ่า ไม่แยแสอาการดิ้นรนขัดขืนของอีกฝ่าย พาเธอเดินไปยังห้องติดกันก่อนจะทิ้งร่างฝ่ายนั้นลงบนตั่งหน้าตาประหลาด พอหญิงสาวกระถดตัวหนี เขาก็คว้าข้อเท้าลากเธอให้กลับมา

"แกจะทำอะไร"

ร่างสูงใหญ่กำยำคุกเข่าลงกับพื้นข้างตั่งเตี้ย ไม่ไยดีท่าทางหวาดระแวงของ 'เมียบ้า'

ก้มหน้าก้มตาลิ้มเลียหยาดเลือดที่รินไหลลงจากปากแผลเยียวยาอาการบาดเจ็บให้ เลือดหวานๆ ที่ซ่านซึมเข้ามาในลิ้นก่อให้เกิดความพึงใจอันน่าฉงน ดวงตาที่เป็นสีดำเมื่อครู่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงขึ้นมาอีกครั้ง เขาลิ้มเลียหยดเลือดจนหมดจด ฝ่ามือหยาบกร้านกร้านลูบโลมบนปลีน่องขาวผ่องอย่างเผลอไผล ถูแก้มรุงรังด้วยเคราครุึ้มลงกับขาของคนเป็นเมียตามอำเภอใจ

ส่วนอีกฝ่ายนั่งนิ่งไม่กล้าขยับกาย กลัวว่าจะไอ้ผีร้ายจะบันดาลโทสะขึ้นมาฆ่ากันตายเสียก่อน มือหยาบหนายิ่งกว่ากระดาษทรายของมัน ลากลงไปยังหลังเท้าอวบนุ่ม ก่อนจะใช้ปลายนิ้วครูดไปกับใต้ฝ่าเท้าเธอ

"อ๊ะ! " พราวเดือนสะดุ้งโหยงด้วยความจั๊กจี้

ขาดีดผลุงออกไป ฝ่าเท้าขาวๆ ฟาดผัวะเข้ากับแก้มซ้ายของผีร้าย

คนที่กำลังเคลิบเคลิ้มกับความอ่อนนุ่มของเนื้อเมียพลันหูอืี๊อตาลาย ร่างสูงใหญ่ล้มตึงลงไปกับพื้น ก่อนที่จะสิ้นสมปดีความคิดสองอย่างผุดวาบขึ้นในหัว หนึ่งคือเหตุใดตีนเมียถึงได้หนักนักวะ สองคือกระทั่งฝ่าตีนเมียเขาก็ยังนุ่ม...

To be continued... 

วางถุงกาวได้แล้วจ้าทูนหัว ชอบไม่ชอบบอกกันบ้างน้า >///< ตอนนี้อัพเรื่องนี้สลับกับเรื่อง #หัวใจคนพาล ที่ลงตอนแรกไปแล้ว ใครสนใจจิ้มลิงก์เรื่องอื่นๆ ในโปรไฟล์ดูได้จ้า 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว