ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะ

ชื่อตอน : Saijaku Muhai no Bahamut VII

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.พ. 2563 20:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Saijaku Muhai no Bahamut VII
แบบอักษร

"ไง!"

 

"...อั๊ก!!!"

 

อายาโตะพุ่งเข้าใส่"อาซ ดาฮัก"แล้วอ้อมไปด้านหลังจากนั้นก็ใช้แขนที่ติดโล่อยู่กระแทกใส่อย่างแรง การต่อสู้ในครั้งนี้อายาโตะได้คุมเกมเอาไว้แล้วอายาโตะไล่อัดบาร์เซริดต่อไปเรื่อยๆจนอีกฝ่ายไม่สามารถตอบโต้ได้เลย

 

"บ้าน่า...!ทำไมถึงเป็นแบบนี้..ไอ้เรื่องพรรค์นี้เนี่ยนะยย"

 

บาร์เซริดตะโกนออกมาอย่างปวดร้าว แต่กระนั้นก็ยังกระเสือกกระสนหยิบง้าวขึ้นมา แต่ขนะที่กำลังจะขยับง้าว เดวิลส์โกรวหรือปืนที่ส่วนไหล่ทั้งสองข้างก็ได้หลุดออกมา และพังย่อยยับจากแรงกระแทก

 

ทั้งเดร็กไนท์ ทั้งเทพลักษณ์ ทุกสิ่งทุกอย่างไม่ว่าอะไรก็ตาม เขาได้สูญสิ้นไปทั้งหมดแล้ว

 

"ทำไม ทำไมถึงขโมยพลังของแกมาไม่ได้!!"

 

ในช่วงที่อายาโตะอัดอยู่ฝ่ายเดียวบาร์เซริดได้พยายามแตะตัว"ลาดอล" ของอายาโตะอยู่หลายครั้งแต่ถึงจะแตะโดนก็ไม่สามาถขโมยพลังนั้นมาได้

 

"จะบอกอะไรให้เอาไหม? ลอร์ดครอยเซอร์"

 

เสียงของอายาโตะ ที่เยือกเย็นถูกส่งผ่านไปยัง'อาซ ดาฮัก'ที่พังยับเยิน

 

"พลังของนายที่สามารถขโมยพลังมาได้นั้นน่ะที่มันใช้ไม่ได้กับผมก็เพราะตั้งแต่ผมสู้มานี่ผมยังไม่ได้ใช้พลัง เทพลักษ์เลยแม้เเต่นิดเดียว"

 

"ไอ้เรื่องพรรค์นั้นมันจะเป็นไปได้ยังไง แกจะบอกว่าแกชนะฉันได้โดยไม่ได้แม้แต่จะเอาจริงเลยรึไง!!!"

 

"ก็.....มันจริงอะนะ"

 

ปั่ง!!

 

อายาโตะต่อยเข้าใส่ท้องของบาร์เซริดอีกครั้งจนกระเด็นอต่ครั้งนี้ก่อนที่บาร์เซริดจะลงถึงพื้นก็ได้มีเสียงคำรามแสบแก้วหูออกมาทำให้อายาโตะต้องหยุดการโจมตีแล้วหันไปมอง'ฮาซ ดาฮัก'ที่จมดินอยู่

 

 

วี้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

"เมื่อกี้นี้มัน...."

 

"หึๆๆ....! มันก็เเค่สัญญาณน่ะ เวรยามที่จัดไว้เพื่อกันคนนอกจากการดวลก็คือกองทหารส่วนตัวของฉันเอง...ฉันกำลังส่งสัญญาณไปให้เดร็กไนท์ที่เป็นลูกน้องไง!!"

 

"....วางแผนไว้แบบนี้ตั้งแต่เเรกแล้วสินะก็ว่าอยู่ว่าจำนวนเวรเฝ้ายามมันเยอะเกินจนหน้าแปลก"

 

"นี่ก็เป็นแผนการอันงดงามไงล่ะ ไอ้การตัดสินแพ้ชนะนั้นน่ะ! ผู้ครองอาณาจักรไม่มีวันแพ้หรอเฟ้ย!"

 

รอยยิ้มอย่างมีชัยผุดขึ้นมาบนใบหน้าของบาร์เซริด

 

"เหรอ แล้วคิดว่าผมคนนี้จะแพ้รึไง"

 

"หึๆๆ... จะบอกว่าแค่แกตัวคนเดียวจะจัดการเดร็คไนท์จำนวนกว่า500เครื่องด้วยตัวคนเดียวหรือยังไง จะทำตัวเหมือนไอ้วีรบุรุษทมิฬนั้นหรือไง"

 

"เห้อ...ความมั่นใจในตัวเองแบบนั้นผมก็ไม่ได้รังเกียจหรอกนะ นี่คลูลูซิเฟอร์เมื่อตอนที่เจอกันครั้งแรกตอนนั้นเธอตามหา วีรบุรุษทมิฬสินะ"

 

 

อายาโตะไม่สนใจบาร์เซริดที่หัวเราะอย่างมีชัย แล้วหันกลับมาทางคลูลูซิเฟอร์ที่บินอยู่ด้านข้าง

 

"เอะ!?..อะอืมที่ฉันตามหาก็เพราะพลังที่สามารถจัดการเดร็กไนท์กว่า1พันเครื่องนั้นน่ะมันเป็นพลังที่มนุษย์ธรรมดาคงทำไม่ได้ฉันก็เลยอยากเจอซักครั้งน่ะ"

 

คลูลูซิเฟอร์ตอบกลับอายาโตะด้วยสีหน้าที่ยังสงสัยอยู่ว่ามาถามเรื่องแบบนี้ทำไมตอนนี้

 

"เหรอ...งั้นแค่500เครื่องแบบนี้คงยังสู้ไม่ได้สินะเนี่ย โอะมากันแล้วแหะ"

 

อายาโตะบ่นพึมพัมไม่นาน ก็มีเดร็กไนท์จำนวน มหาศาลบินเข้ามา

 

"นี่คลูลูซิเฟอร์เดร็กไนท์จำนวนแค่นี้น่ะสำหรับผมมันไม่เท่าไหร่ฟรอกนะ"

 

อายาโตะพูดจบร่างอัศวินสีขาวก็หายไปจากตรงนั้นทันที

 

 

"รีโหลด ออนไฟร์<กลืนกินความบ้าคลั่ง>&ไวซ์บลัด <ปัญญาแห่งลางร้าย>"

 

อายาโตะพูดเสร็จร่างสีขาวบริสุทธ์เริ่มเปล่งออร่าสีแดงและฟ้าสลับกัน พลังเทพลักษ์ของลาดอลก็คือ ฮันเดรดฟอร์ซ<ร่างแปลงทั้งร้อย> เป็นพลังที่สามารถสร้างความสามารถของมังกรเทพลักษ์อื่นออกมาได้ แต่เป็นพลังเพียงครึ่งเดียวจากของจริงแต่หากนำมาประยุกต์ใช้ร่วมกันก็จะเกิดเป็นผลลัพธ์ที่หลากหลาย

 

นี้เป็นพลังที่'อาซ ดาฮัก'ไม่สามารถขโมยไปได้เพราะเดิมทีก็เป็นพลังที่ไม่ครบอยู่แล้ว อายาโตะใช้พลังของ รีโหลด ออนไฟร์ เร่งความเร็วจากเดิมที่เร็วอยู่แล้วก็ยังเร็วขึ้นไปอีกและใช้ไวซ์บลัดมองการเคลื่อนไหวล่วงหน้าของเดร็กไนท์ฝ่ายศัตรูแล้วโจมตีอย่างแม่นยำ

 

การต่อสู้ใช้เวลาไม่ถึง10นาทีเดร็กไนท์กว่า500เครื่องที่บาร์เซริดภูมิใจก็ถูกจัดการลงทั้งหมด

 

"มะ ไม่จริงน่า.."

 

บาร์เซริดที่ได้เห็นการต่อสู้ด้วยตาตัวเองถึงกำพูดแถบไม่ออกจนหนึ่งในเครื่องที่อายาโตะจัดการกระเด็นเข้ามาใส่บาร์เซริดจบสลบไปพร้อมกับซอร์ทดีไวซ์ที่มีรอยร้าวเต็มไปหมด

 

"ฟู~ เท่านี่ก็เรียบร้อยแล้วสินะ อะเกือบลืม"

 

อายาโตะที่จัดการเดร็กไนท์ทั้งหมดเสร็จแล้วใช้มือไปแต่ที่ข้างหูจากนั้นก็พูดขึ้นมา

 

 

"ไอริสจังมาแอบดูแบบนี่มันไม่ดีหรอกนะ"

 

 

"!..... รู้ตัวจริงๆด้วยสินะพี่อายาโตะ"

 

 

ทางปลายสายตกใจเล็กน้อยจากนั้นไม่นานก็ตอบกลับมา

 

 

"อืม ก็รู้ตั้งแต่ที่แอบตามมาจากอาคาเดมี่แล้วน่ะนะ"

 

 

"ถ้าเป็นแบบนั้นจริงท่านพี่นี่สุดยอดไปเลยนะคะแต่จะดีเหรอที่ใช้มังกรจักรกลออกมาแบบนี้"

 

 

"ก็แค่อยากจะโชว์ความเท่ให้น้องสาวสุดรัก ดูนิดหน่อยเองไม่เห็นจะเป็นอะไรสักหน่อยแล้วที่สำคัญหมอนั้นเดี๋ยวก็ถูกจับแล้วล่ะนะ"

 

 

"เอะ?!.....พูดอะไรเนี่ย!หนูไม่พูดด้วยแล้วแล้วก็รีบๆกลับมาด้วยคะทุกคนเป็นห่วงกันอยู่นะคะ"

 

 

ไอริสพูดด้วยสีหน้าแดงแจ๋จากนั้นก็รีบตัดสายออกไปทันที

 

 

"ฮ่าๆ ไม่ไหวๆ"

 

 

อายาโตะที่แกล้งน้องสาวสมใจแล้วก็บินมาหาคลูลูซิเฟอร์

 

 

"ไง ผมบอกแล้วว่าสบายๆ"

 

 

"เห้อๆ ไม่รู้จะพูดยังไงดีเลยแล้วอัลเทรีเซ่เรื่องต่อจากนี้"

 

คลูลูซิเฟอร์เอามือกุมขมับแล้วหันกลับไปมองอัลเทรีเซ่ที่กลับมาสามเดร็กไนท์และกำลังแบกบาร์เซริดที่กำลังหมดสติอยู่

 

"ค่ะ เรื่องในครั้งนี้เป็นความผิดพลาดของทางนี้เองดิฉันจะรายงานเรื่องทั้งหมดไปที่ตระกลูไอน์ฟอร์คให้ยกเลิกงานหมั่นทั้งหมดเองเพราะงั้นขอให้คุณหนูสบายใจได้ค่ะ"

 

 

"งั้นหรอถ้างั้นก็ช่วยทีนะ"

 

 

"ค่ะ งั้นดิฉันขอตัวก่อน"

 

 

อัลเทรีเซ่พูดจบก็หันหลังบินกลับเข้าไปในเมืองต่อทันที

 

 

"จบซักที ฮึบ!"

 

 

อายาโตะปลดมังกรกลออกจากนั้นก็กระโดดลงพื้นมาด้วยสีหน้าสบายๆ

 

 

"ทั้งที่จัดการไปตั้งขนาดนั้นยังไม่มีท่าทีเหนื่อยเลยนายมีความเข้ากันได้กับมังกรกลขนาดไหนกันแน่ไม่สิเป็นมนุษย์จริงหรือเปล่าเนี่ย"

 

 

"แหม่เรื่องนั้นจะเป็นยังไงก็ช่างเถอะน่า ตอนนี้รีบกลับกันก่อนเถอะดูเหมือนทุกคนที่หอจะรู้ว่าพวกเราแอบออกมากันแล้วอะนะ"

 

 

"งั้นเหรอ....งั้นก็..."

 

 

คลูลซิเฟอร์ปลดฟาฟเนียร์กลางอากาศและกระโดดมาทางอายาโตะ ทำให้อายาโตะที่ยืนอยู่ต้องรีบเข้าไปรับเอาไว้

 

 

"จะทำอะไรของเธอเนี่ย"

 

 

"พอดีใช้พลังมากเกินไปหน่อยน่ะทำให้ตอนนี้ไม่มีแรงเลยก็เลยอยากจะรบกวนคุณแฟนช่วยอุ้มไปส่งหน่อยน่ะนะ"

 

 

"เล่นแบบนี้เลยหรอ ถ้างั้นก็..."

 

 

คลูลูซิเฟอร์ที่ตอนแรกกะว่าจะแกล้งอายาโตะเล่นๆแต่ดูเหมือนเจ้าตัวก็ดันจะเล่นตามด้วยทำให้สีหน้าคลูลูซิเฟอร์เริ่มซีดลง

 

 

อายาโตะแอบบยิ้มเล็กน้อยจากนั้นก็....วิ่งด้วยความเร็วสูงเท่าที่พอร่างกายจะรับไหวพุ่งรวดเดียวไปที่อาคาเดมี่เลย

 

 

"ว๊ายยย!!!!!!"

 

 

 

หลังจากนั้นอายาโตะก็โดนต่อว่าซะยกใหญ่จากสาวๆในหอพักที่อายาโตะดันไปแกล้งคลูลูซิเฟอร์แบบนั้นเล่นเอาจ๋อยไปพักนึงเลยทีเดียว

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

วันต่อมาหลังจากเหตุการณดวลกัน

 

ณ ร้านอาหารสุดหรู่แห่งหนึ่งที่ถูกจองไว้ทั้งหมดแล้ว

 

"ดีใจที่คุณมานะคะ คุณหนู ท่านทาคุยะ อายาโตะ"

 

จากนั้นอัลเทรีเซ่จึงก้มหัวให้ทั้งสองคนด้วยกิริยาที่เป็นทางการ

 

"เหตุการณ์ในครั้งนี้ดิฉันมองไม่ออกเองว่าเป็นแผนการของลอร์ดครอยเซอร์ถึงได้ผลักดันให้การหมั่นคืบหน้า ทั้งหมดเป็นความรับผิดชอบของดิฉันเองค่ะ เมื่อกลับไปถึงตระกูลไอน์ฟอล์คแล้ว ดิฉันจะไปขอรับโทษสถานหนักที่ปล่อยใหเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้โปรดยกโทษให้ด้วยนะคะ...."

 

อัลเทรีเซ่พูดจบก็ก้มหัวให้อายาโตะและคลูลูซิเฟอร์

 

"เงยหน้าขึ้นมาเถอะ มาก้มหัวให้แบบนี้มันน่าอายนะ"

 

คลูลูซิเฟอร์กล่าวด้วยรอยยิ้มสบายๆ แม้ดูผ่านๆจะมีท่าทางเฉยเมยดังเช่นเมื่อก่อน แต่น้ำเสียงนั้นนุ่มนวนขึ้น

 

 

"เรื่องคราวนี้ฉันเองก็ผิดเหมือนกัน เธอเองก็ลำบากแย่เลยนะ อัลเทรีเซ่ ดังนั้น....ถือว่าเสมอกันนะ ฉันไม่ตำหนิอะไรหรอก"

 

 

ทั้งสองคนสบตากันเพียงเล็กน้อย จากนั้นอัลเทรีเซ่ก็พูดออกมา

 

 

"เป็นคำพูดที่น่าเสียดายนะคะ แต่ว่า... ภารกิจของฉันก็คลี่คลายแล้วเหมือนกันสินะคะ"

 

 

จู่ๆอัลเทรีเซ่ก็พูดเรื่องนั้นขึ้นมา

 

 

"เอะ?"

 

 

อายาโตะและคลูลูซิเฟอร์เอียงคอสงสัยและส่งเสียงออกมาพร้อมกัน

 

 

"ผู้ที่มีความสามารถในฐานะเดร็กไนท์อย่างท่านทาคุยะ อายาโตะ ที่สามารถมองทะลุแผนการของลอร์ดครอยเซอร์ได้ เชาวน์ปัญญาในการแก้ปัญหาที่แม้แต่ดิฉันก็เทียบไม่ติด และยังมีความเกี่ยวพันกับเหล่าชนชั้นสูงซึ่งมีดินแดนในปกครองมากมาย นายหญิงแห่งตระกูลไอน์ฟอล์คของพวกเราเองก็น่าจะเห็นด้วยอยู่แล้ว ว่ามีความเหมาะสมในฐานะคู่มั่น"

 

ฉับพลันที่ได้เห็นรอยยิ้มอย่างระมัดระวังของอัลเทรีเซ่ อายาโตะจึงรีบเข้าไปกระซิบที่ข้างหูของคลูลูซิเฟอร์

 

".....เดี๋ยวนะ คลูลูซิเฟอร์ หรือว่ายังไม่ได้บอกอีกเหรอ ว่าความสัมพันธ์ของเรา...เป็นการเเสดงละครน่ะ"

 

"ฉันไม่ว่างขนาดนั้นหรอก ก็เลยกะจะมาพูดตอนนี้น่ะ แต่ว่า..."

 

ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังกระซิบพูดคุยกันอยู่นั้น

 

"ถ้างั้น....ดิฉันขอรบกวนกันเพียงเท่านี้นะคะจากนี้ไปเรื่องนายหญิงแห่งตระกลูไอน์ฟอล์ค ดิฉันจะใช้จิตวิญญาณทั้งหมดเสนอให้คุณเป็นคู่หมั้นให้ได้ค่ะ"

 

 

เมื่อกล่าวจบอัลเทรีเซก็ก้มหัวให้แล้วลุกจากที่นั่งด้วยกิริยานอบน้อม

 

"ถ้าเช่นนั้น ขอตัวนะคะ คุณหนู..นานๆทีก็ไปเยี่ยมบ้างนะคะ"

 

"เธอเองก็....รักษาสุขภาพด้วยนะ"

 

หลังจากอัลเทรีเซ่ออกไปแล้วอายาโตะจึงหันไปถามคลูลูซิเฟอร์

 

 

"ทำไมถึง ไม่ห้ามไว้ล่ะ"

 

"ก็ถ้าอายาโตะคุงไม่รังเกียจละก็ เปลี่ยนมาเป็นคู่หมั้นอย่างเป็นทางการเลยก็ได้นะ"

 

เมื่อครูลูซิเฟอร์พูดพร้อมยิ้มอย่างซุกซน อายาโตะจึงหน้าแดงขึ้นมานิดๆ

 

"อย่ามาล้อเล่นกันแบบนี้สิ ยิ่งกว่านั้น คำสัญญาก็จบลงแล้วด้วยนะ"

 

 

ที่อายาโตะยอมมาเป็นแฟนกับคลูลูซิเฟอร์ก็เพราะคำสั่งพิเศษซึ่งผู้อำนวยการเรรี่จอมแปรปรวนเป็นคนทำขึ้นมา นับตั้งแต่ตอนนั้นก็ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์แล้วทำให้คำสั่งพิเศษนั้นจบลง

 

 

"ถึงแม้ผมอาจจะทำตัวไม่ค่อยสมเป็นแฟนเท่าไหร่ แต่ที่ผ่านมาก็สนุกมากเลยล่ะ แล้วก็ที่สำคัญคำพูดทุกๆอย่างตั้งแต่พวกเราเริ่มเป็นแฟนกันนั้นผมพูดจริงทั้งหมดนะ"

 

 

"นั้นสินะถึงจะน่าเสียดาย แต่ว่า ฉันไม่สนใจที่ชอบถ่อมตนเกินไปจริงๆ น่ะเเหละ"

 

 

"ง งั้นเหรอ"

 

 

"ฉันได้ตระหนักถึงสิ่งนั้นอีกครั้งจากการเป็น 'แฟน'กับเธอมาตลอดหนึ่งสัปดาห์นี้"

 

 

"อ่า ฮะๆๆ..."

 

 

อายาโตะได้แต่หัวเราะออกไปด้วยสีหน้าอึดอัด

 

"สงสัยที่ทำตัวอยากเท่ไปแบบนั้นจะไม่เหมาะกับเราจริงๆสินะทั้งที่มั่นใจแล้วแท้ๆ เห้อ..."

 

อายาโตะพึมพัมเบา คลูลูซิเฟอร์ได้ยื่นใบหน้าเข้ามาไกล้ อายาโตะที่กำลังคอพับแล้วส่ายหัวอยู่

 

"แต่ว่า ตัวจริงของเธอที่เป็นคนหัวดื้อและเเข็งแกร่งน่ะ...สำหรับฉันน่ะชอบมากเลยนะ"

 

"เอ๋...?"

 

อยู่ๆคลูลูซิเฟอร์เข้ามาจูบอายาโตะที่กำลังสับสนอยู่ทำเอาเจ้าตัวหน้าแดงแจ๋

 

"แค่การขอบคุณเล็กน้อยสำหรับการตอบรับคำขอของฉันน่ะ...ไม่พอเหรอ?"

 

"ด เดี๋ยวสิ..."

 

"ถ้างั้น อีกสักนิดละกัน..."

 

จากนั้นคลูลูซิเฟอร์ก็รีบเข้ามาจูบปากอายาโตะอีกครั้งแล้วขบริมฝีปากนับครั้งไม่ถ้วน อายาโตะที่ตั้งตัวได้แล้วจึงสวนกลับไปด้วยการสอดลิ้นเขาไปหาคลูลูซิเฟอร์แล้วเริ่มเป็นฝ่ายรุกบ้าง

 

คลูลูซิเฟอร์เบิกตากว้างแต่ก็ไม่สามารถหยุดลิ้นของอายาโตะที่พยายามสอดเข้ามาได้ ทำให้ร่างกายของเธอเริ่มอ่อนแรงลง การจูบอันดูดดื่มดำเนินไปซักพักอายาโตะก็ถอนริมฝีปากออกจากคลูลูซิเฟอร์โดยมีเส้นใยสีใสที่เชื่อมทั้งสองเข้าด้วยกันค่อยๆตามออกมา

 

"แฮก...แฮก...ไม่คิด...ว่า...นายจะมีความสามารถแบบนี้เลยนะ"

 

คลูลูซิเฟอร์ที่ถูกปล่อยตัวออกมาพูดด้วยลมหายใจเหนื่อยหอบหน้าแดงแจ๋มองไปที่อายาโตะ

 

"ก็เธอเริ่มก่อนนี่นา เอาเถอะเรื่องการหมั้นผมจะตอบรับตามนั้นก็แล้วกัน ไว้เจอกันใหม่นะคู่หมั้นของผม...."

 

อายาโตะที่ทำหน้านิ่งบอกกับคลูลูซิเฟอร์แล้วเดินออกจากร้านไป ทั้งที่เจ้าตัวก็สีหน้าแดงแจ๋ไม่แพ้กัน

 

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

//////////////////////////////////////////////

-ฟินอะ ไรท์เพิ่งเคยแต่งแบบนี้อะเลยยังใช้คำไม่ค่อยถูก

-ตกสาวได้หนึ่ง

-หลังจากนี้ขอเร่งเนื้อหน่อยนะช่วงนี่เริ่งเฉื่อยลงไปเยอะเลย

-ขอให้สนุก

-ขอเม้นหน่อย

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว