อีบ่าว

มึงกลับเรือนไปก่อน

ว้ะ!!!

หรือจักให้กูตบมึงก่อน

มึงถึงจักไสหัวไปได้

อีไพร่!!!

กลับเรือนไปก่อนเถิดสา

แล้วเรียนคุณลุงคุณป้าให้ข้าด้วย

ว่าออกหลวงท่าน’อาสา’ไปส่ง

ขอรับ

มีกระไรกับข้า

อยากได้กระไรก็บอกสิวะ

กูมิมีเพลาให้มึงทั้งวันดอกหนา

ไอ้เดื่อ!!!

ไอ้จิตทราม!!!

ที่ตลาดมึงก็ยังมิเว้น

ไร้ยางอายเป็นที่สุด

//ถึงกูจะจบเมืองนอก

แต่ก็ไม่คิดที่จะชินกันเรื่องลามกแบบนี้

//ถอดรองเท้าขึ้นมาข้างนึง

กูขอตบปากมอมๆของมึงหน่อยเถอะ

//ง้าง เตรียมฟาด

กูไม่วาง

มึงเสือกกระไร

ไอ้หน้าหนวด!!!

แค่หาวเดี๋ยวก็เมื่อยปากจะตายแล้วโว้ยยยย

กูถามหน่อยเถิด

มึงกินหมาเข้าไปกี่มากน้อย

ปาก ความคิด แลสันดานของมึง

ถึงได้บรมหมา ชนิดที่ว่าโคตรหมายังอาย

หึ

แม่จะอบรมกูได้อย่างไร

ในเมื่อแม่กูตายไปตั้งแต่กูยังจำความมิได้

//จิกมือ ข่มใจไม่ให้ถีบคนตรงหน้า

แต่ก็ช่างเถิด

ที่มึงพูดมาหาผิดไม่

แต่ตอนนี้กูขอตะบันหน้ามึงก่อนเถอะ

ไอ้ผู้ชายใจหมา

//ง้างมือเตรียมฟาดปาก

เรียกกูทำหอกหักกระไร

ไอ้เดื่อ!!!

เอาเกือกกูคืนมา(ภาษาใต้)

อะไรวะ

ฟังภาษาคนมิรู้ความฤา

ควายแท้ไม่มีโคปน

😡😡😡

เหอะ!

สมองกลับรึไง

ไอ้ห่า!!!

ว่าไงนะ!!!

มึงบ้าไปแล้วรึ!!!

ที่จักให้กูใส่รองเท้าข้างเดียวเดินตลาด

ไอ้!!!

ฮึ!!!

ไม่มีทาง

คนอย่างเพลิงชัชชาฤาจักกลัว

คนเยี่ยงข้าพูดคำไหนคำนั้น

//ถอดรองเท้า+เดินชมตลาด

//รู้จักกูน้อยไปแล้ว

//เดินแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน😇

//ไอ้เวรนี่แกล้งกูแน่

มึงเดินวนไปมาจนกูจำรอยตีนกูได้แล้ว

ท่านเดินวนไปมาจนข้าจำรอยเท้าตนได้แล้วนะเจ้าคะ

//กลับไปกูจักอาบน้ำแช่ใบทับทิม

//กวนตีน

สุดแท้แต่ท่านเถิด

แต่คราหน้าจะมิมีเยี่ยงครานี้แน่

แม่ค้าเส้นนี้ราคาเท่าไหร่จ๊ะ

แล้วเส้นนั้นเล่า

ข้าเอา2เส้นนี้จ๊ะ

//จักจ่ายอัฐ

ท่าน!!!

มิต้องของข้ากับเพื่อนข้า

ข้าจ่ายเองได้

//ไอ้นี่ขู่กูอีก

//ขู่ได้ขู่ดี

//เดี๋ยวแม่ก็เหมารองเท้ายกโหลซะเลย

ก็ได้เจ้าคะ

เป็นพระคุณ

เอาคืนไป

เหอะ!!!

วิสัยของบุรุษมักมากสิไม่ว่า

แต่พอดีว่าข้าหาใช่ผู้ที่อยากได้ของผู้อื่นไม่

แลข้าหาใช่หญิงเช่นนั้น

//กูไม่ใช่กะหรี่!!!

//ได้เกือกคืนเมื่อไหร่มึงเจอกับกู

ถามทำไม

//เปลี่ยนเรื่องเร็วจริงนะมึง

เพื่อนข้าเป็นคนร่าเริง เรียบง่ายแต่ไม่ยอมคน

ข้าเลยเลือกสังวาลสายทองเล็กประดับเพชร

มันแสดงตัวตนของข้าน่ะ

สังวาลเส้นนี้มีลายของอยุธยาแลเมืองใต้ผสมกันอยู่

เหมือนกับตัวข้า

ถึงจักมาอยู่อยุธยา

แต่ข้าก็ยังเป็นชาวใต้ ยังเป็นคนนครศรีฯ

ไม่ว่าใครจักว่าอย่างไร

ข้าก็มิมีทางลืมว่าข้าเป็นผู้ใดแลมาจากที่ใด

ใช่

ผ้ายกเมืองนครศรีฯ

ถามทำไมฤาท่านจักซื้อไว้นุ่ง

😏😏😏

//เดินหนีไปนั่งที่รากต้นไม้ใหญ่

//เห็นเท้าทั้งแดง+เลือดออก

โดนอะไรเนี่ย

//หยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเลือด

ออกหลวงท่าน

จักเดินตลาดต่อหรือไม่เจ้าคะ

พูดเยี่ยงนี้ตีมวยกับข้าที่หลังวัดดีมั้ยเจ้าคะ

//ชูกำปั่น

ก็ข้านี่แหละเจ้าคะ

ที่ท้าท่านตีมวย

จักพาข้าไปไหน

ปล่อย!!!

ข้าก็คร้านจักเห็นหน้าท่านเช่นกัน

กลับไปข้าจักเอาใบทับทิมมาแช่น้ำ

ล้างมือ ล้างหน้า บ้วนปาก

มองกระไร

ข้าจักไปที่ใด

เหตุใดท่านต้องยื่นจมูกเข้ามาแส่ด้วยเจ้าคะ

ขี้ฟ้อง!!!

//รองเท้าจ๋า~

ข้ากับเพื่อนเบื่อเลยมาเดินตลาด

เห็นว่ามีมวยเลยเข้าไปดูก็แค่นั้น

มากความ

หากจะลงคลองข้าหายอมโดนถีบลงผู้เดียวไม่

//ลุกขึ้นแล้วโยกเรือ

มินั่ง!!!

//ไม่หยุด

!!!

เฮ้ยรองเท้าข้า

//ใจร่มๆมีตังค์ซื้อใหม่ได้

//ที่บ้านลุงออกญาก็ยังมีสำรอง

//ขว้างรองเท้าใส่หัวพ่อเดื่อและมันก็ลงคลองไป

กูมิเอาแล้วโว้ย

เดินเท้าเปล่าขึ้นเรือนก็ได้

แต่กูก็เดินตลาดตีนเปล่าแล้ว

จักเอากระไรอีกวะ

ไอ้ผู้ชายระยำ

มึงเอาไม้พายตบหัวกู!!!

//เตรียมจะสาดน้ำใส่

//ไอ้นี่ คอนดูนะกูจะเผาเรือนมึง

ออ

ไสหัวกลับเรือนมึงไปได้แล้ว

เป็นแต่มิพูดกับคนเยี่ยงมึงให้เป็นเสนียดปาก

แลคนอย่างกูมิตายง่ายๆดอก

อยู่หนามตำใจมึงไปอีกนาน

ก่อนจักตัดทิ้งขอเตะปากหมาๆก่อนปะไร

//ถกผ้าเตรียมเตะ

สันดานกูมีหลายระดับ

มีไว้เลือกใช้กับคนหลายระดับเช่นกัน

//หลบไม้พาย

โทษทีบังเอิญกูรู้ทันมึง

ไอ้ออกหลวงอันธพาล

หวังว่าพรุ่งนี้จักไม่มีข่าวเสือร้ายล่มกลางคลองหนา

ออ!!!

เรื่องไรเจ๊

แล้ว???

ทำไมเจ๊ไม่อธิบายอะ

เรื่องนี้เจ๊เเต่งนะ

โอเคๆๆๆ

ฟังนะ

//เงินชั้นนังไรท์

ชาวจีนมีความเชื่อว่าทับทิมมาจากสวรรค์ กิ่งและใบสามารถปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย เสนียดจัญไรออกจากร่างกายและบ้านเรือนได้

และอีกทั้งยังนำมาซึ่งความสุขสวัสดี