หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ทุกสิ่งที่นางมอบให้คนทรยศผู้นั้นไป นางย่อมต้องทวงคืนกลับมาด้วยมือตนเอง!

ตอนที่ 38 ฝ่ามืออันเยียบเย็น

ชื่อตอน : ตอนที่ 38 ฝ่ามืออันเยียบเย็น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มี.ค. 2563 13:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 38 ฝ่ามืออันเยียบเย็น
แบบอักษร

 

ความจริงแล้วหากใช้คำพูดในสมัยศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดมาบรรยายสำนักเต๋อซั่น มันก็คือโรงเรียนชั้นสูงภายใต้การกำกับดูแลของรัฐบาล ซึ่งเอาไว้กักกันเยาวชน 

ด้วยฐานะของซูหลี หากคิดจะเข้าสำนักเต๋อซั่น ยังต้องพยายามอีกหน่อย 

สำนักเต๋อซั่นมีเหล่าคณาจารย์ที่ดีที่สุดในราชวงศ์ต้าโจว ทั้งยังเหมาะกับคนอย่างซูหลียิ่งนัก 

ซูหลีเม้มปาก เก็บความคิดในแววตาตนเอง 

หากเวลานี้นางสอบติดสำนักฉยงสือ เกรงว่าซูไท่คงสงสัยว่านางป่วย แต่หากนางได้เข้าสำนักเต๋อซั่น ก็คงไม่ดึงดูดข้อสงสัยอันใด 

อย่างไรพฤติกรรมของซูหลีคนก่อน ก็นับได้ว่าเหลวไหลจริงๆ  

“ส่งตัวเขาออกไป!” ฉินเย่หานมองฉินมู่ปิงปราดหนึ่ง โจวเว่ยงงงัน ก่อนจะได้สติ แล้วมองไปทางซูหลีที่คุกเข่าอยู่บนพื้น 

เขาไม่กล้าพูดอะไรให้มากความ จึงได้แต่ตอบรับหนึ่งคำรบ แล้วนำตัวฉินมู่ปิงที่เอาแต่ร้องว่าตนเองไม่ได้รับความเป็นธรรมไม่หยุดออกไป 

“ฝะ…ฝ่าบาท...” บรรยากาศพลันเงียบสงัด ซูหลีหวาดกลัวอยู่บ้าง นางเงยหน้าขึ้นมองฉินเย่หานแวบหนึ่ง รอยแผลบนใบหน้านั้นจางลงจนแทบจะมองไม่เห็นแล้ว 

คนตรงหน้า มีเส้นผมดำขลับริมฝีปากแดง ดวงตาทั้งคู่น่ามองเป็นที่สุด ตาดอกท้อเช่นนั้นช่างดึงดูดใจคนยิ่งนัก นัยน์ตาดำขลับ เปล่งประกายราวกับแสงดารา ประหนึ่งดวงดาวที่ส่องแสงในยามราตรี 

ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือ แลดูงดงามยิ่งนัก จมูกเชิด สีปากแดงเรื่อ บวกกับสายตาไร้เดียงสาระคนสับสนของนาง 

ฉินเย่หานสายตาสะท้อนแววลุ่มลึก ต่อมาเขาก็โน้มกายลง กระทำการที่ซูหลีไม่มีวันคิดว่าเขาจะทำ 

เขาใช้ฝ่ามือเยียบเย็น สัมผัสคางซูหลี แล้วรั้งใบหน้าบริสุทธิ์งดงามขึ้น 

เมื่อนางเงยหน้าขึ้น เขาก็สามารถมองเห็นลูกกระเดือกที่นูนขึ้นมาเล็กน้อย แม้คนตรงหน้านี้จะงดงาม แต่อย่างไรก็เป็นบุรุษ 

ซูหลีนัยน์ตาสั่นไหว ใบหน้านี้ส่งผลกระทบต่อผู้คนเกินไป มันไม่เหมือนใบหน้าของบุรุษแม้แต่น้อย ทว่าก่อนที่อาจารย์จะจากไป ได้ทิ้งโอสถไว้ให้นางเป็นจำนวนมาก  

นอกจากยาเหล่านี้ ยังมีวิชาแปลงโฉมอย่างง่ายอยู่ด้วย ทำให้นางดูเหมือนบุรุษยิ่งขึ้น 

ทว่าเมื่อนางสบสายตาลุ่มลึกของฉินเย่หาน ตลอดร่างพลันหดเกร็งอย่างอดไม่ได้ 

รูปลักษณ์ของฉินเย่หานช่างส่งผลต่อผู้คนเกินไปแล้ว!  

มันช่างล่อลวงผู้คนยิ่งนัก  

หากมิใช่เพราะรอบตัวเขามีกลิ่นอายไม่อาจล่วงล้ำ เกินกว่าแม่นางน้อยใหญ่ทั่วเมืองหลวงคงพากันหลงใหลเขาจนโงหัวไม่ขึ้น  

“ฝะ…ฝ่าบาท!” ซูหลีตื่นตระหนก อยากจะหลุดจากสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกตรงหน้านี้ยิ่งนัก ทว่าคิดไม่ถึงว่าฉินเย่หานจะยกมือขึ้น สัมผัสใบหน้านาง  

ฝ่ามือของเขาเยือกเย็น ปราศจากความอบอุ่นใดๆ ราวกับเขามิใช่คนธรรมดา 

เขาทำเช่นนี้ ซูหลีก็แทบจะร้องเสียงหลง แต่นางกลับไม่สะบัดหน้าออกจากฝ่ามือเขา 

ชั่วพริบตานั้น ฝ่ามือของเขาก็ลูบไล้อยู่บนใบหน้านาง 

ซูหลีตกตะลึงจนเหงื่อเย็นโซมกาย ผ่านไปครู่หนึ่ง นางถึงได้สติ ฉินเย่หานกำลังลูบไปตามรอยแผลบนหน้านาง 

นางขมวดคิ้ว เงยหน้าจ้องมองเข้าไปในดวงตาลึกล้ำคู่นั้น 

“พิษร้อน” ฉินเย่หานกล่าวเสียงเย็น 

เมื่อซูหลีได้ฟัง ก็พลันใจสั่น 

พิษร้อนอย่างนั้นหรือ! 

รอยแผลที่อยู่บนใบหน้านาง เป็นผลมาจากพิษร้อน 

“โจวอี้เล่า”  

ความคิดเห็น