Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ~ เรื่องที่3 เฮียน่านน้ำกับน้องข้าวสวย

น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.4 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.4 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2563 14:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.4 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

น่านน้ำ talk's

1 อาทิตย์ต่อมา (ก่อนสอบ3วัน)

@บนรถของผม เวลา18:20น.

 

"เฮ้อ~" ถอนหายใจออกมารอบที่สองล้านแปด

"ทำไมหล่ะคะ? น่านน้ำ...แค่มาขับรถเล่นกับชะเอมมันเหนื่อยมากเลยหรอคะ? ทีเมื่อก่อนยังชอบให้ชะเอมซ้อนท้ายจักยานเลย..." เฮ้อ~

"นั่นมัน...ก็เป็นเรื่องของอดีต...ก็เหมือนเธอที่เป็น...อดีตที่น่าสะอิดสะเอียนสำหรับฉัน..." ผมตอบเธอไปเสียงเนือยๆ

 

เวลาพูดกับเธอก็เหนื่อยไม่น้อยไปกว่าเวลาพูดกับคุณแม่นักหรอกครับ

 

"แหม~ พูดจารุนแรงจังเลยนะ" นี่ขนาดรุนแรงยังทำให้เธอไม่สะทกสะท้าน

"เหอะ สงสัยน่าโบกปูน..." หืม? กูคิดดังไปป้ะว๊ะ?

"หึ! ก็หน้าอย่างฉันนี่แหละที่จะได้นายเป็นผัวอ่ะ" เหอะ

"....." ฝันไกลไปป้ะว๊ะ? เดี๋ยวจะทำให้ฝันค้างเลยคอยดู

"จอดตรงนี้แหละ ชะเอมอยากแวะคาเฟ่สักหน่อย" สั่งอย่างกับเป็นคนขับรถ

 

เอี๊ยดดดดด!!! และผมก็เลี้ยวรถชิดซ้ายพร้อมเบรกไปด้วย

 

"อ๊ะ!!" เหอะ ทำไมดั้งไม่ชนกับกันชนไปเลยว๊ะ

"....." ผมมองเข้าไปด้านในคาเฟ่แห่งนั้น

 

หืม? คาเฟ่แมวหรอว๊ะ? อ่า...หน้าตาอย่างเธออ่ะนะจะมานั่งกินอะไรที่คาเฟ่แมว? ใจร้ายอย่างกับนางยักษ์

 

"น่านน้ำ! จอดรถแรงไปหรือเปล่า!?" เธอถามผมมาเสียงดังหงุดหงิด

"....." ผมเงียบและยักไหล่ขึ้นทั้งสองข้างเหมือนกับบอกเธอเป็นนัยๆไปว่า ไม่รู้ดิ่ และเธอก็สะบัดผมและลงจากรถไป

"หืม?" ป่ะกี๊นี้มัน...

 

ตอนที่เธอเปิดประตูเข้าไปในร้านนั่นผมเห็นเหมือนกับ...อืมมม...ชั่งแม่งเถอะ ผมก็ขับรถไปกินเหล้ากับเพื่อนต่อสิครับ แค่ต้องเอารถของผมมาให้เธอนั่งเสนียดก็เกาะรถผมจะแย่แล้ว

.

.

.

ข้าวสวย talk's

@Cat's cafè เวลา18:35น.

 

"นี่! ผู้ชายคนนั้นอ่ะ มาทุกวันเลยเนอะ" เสียงเมดที่ทำงานอยู่ในร้านนี้พูดขึ้นมา

"อืม เขามารอใครหรือเปล่านะ?" เสียงอีกคนนึงก็ดังขึ้นมา

"หืม?" ฉันจึงหันไปมองและฉันก็สบตาเข้ากับสายตาใสซื่อนั่น อ่า...รู้สึกละสายตาไปไหนไม่ได้เลยเขามองฉันอยู่หรอ?

"ข้าวสวย!" เสียงพี่เหมียวเรียกฉันขึ้นมา

"เอ๊!? คะ?" ฉันจึงหลบสายตานั่นมาในทันทีและขานถามไป

"อ่ะ เค้กช็อกโกแลตลาวาชั้นVIP โต๊ะหนึ่ง" พี่เหมียวพูดขึ้นมาพร้อมกับยื่นเค้กช็อกโกแลตลาวาให้ฉันไปเสริฟ

"ค่ะ" ฉันตอบรับเธอไปพร้อมกับหยิบถาดเสริฟของตัวเองมาและก็ใส่เค้กนั่นลงถาดและถือเดินขึ้นบรรไดไปเสริฟค่ะ

"เค้กช็อกโกแลตลาวามาแล้วค่ะ นายหญิง~" ฉันพูดไปเสียงหวาน

"อืม วางไว้นั่นแหละ" เธอพูดมาด้วยน้ำเสียงห้วนๆ

"ค่ะ" ฉันตอบรับเธอไปเพียงแค่นั้นก็เสริฟเค้กให้เธอไปค่ะและก็เดินลงไปข้างล่างทันที

 

ฉันทำงานของฉันต่อไปทั้งรับแขกและก็ทำความสะอาดโต๊ะและก็เสริฟของหวานของคาว อ่า คงจะลืมบอกไปสินะคะ คาเฟ่แมวของพี่เหมียวพี่แกไม่ใช่ทำแค่ของหวานนะคะแต่...ยังมีของคาวอีกด้วย จนเวลาล่วงเลยไปถึงหนึ่งทุ่มตรงค่ะ

 

"เช็คบิลครับ" ผู้ชายคนนั้นพูดขึ้นมา ที่ฉันสบตานั่นแหละค่ะ

"เอ่อ...ค่ะๆ รอสักครู่นะคะนายท่าน~" ฉันตอบไป เพราะตัวฉันเองได้ยินก็ฉันเช็ดโต๊ะอยู่หนิคะ

"เค้กช๊อกโกแลตหน้านิ่มราคาชิ้นละสี่สิบเก้าบาทคาปูชิโน่เย็นราคาแก้วละห้าสิบเก้าบาทรวมทั้งหมดหนึ่งร้อยแปดบาทค่ะนายท่าน~" ฉันตอบลูกค้าไปเสียงหวาน

"ข้าวสวยจำเราไม่ได้หรอ?" หืม?

"เอ่อ...ป่ะกี๊นี้นายท่านพูดว่ายังไงนะคะ?" ฉันถามเขาไป

"เตโชไง จำไม่ได้หรอ?" เขาคนนั้นพูดมาพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมามองหน้าฉัน

"!!!" ทันทีที่สบสายตากับสายตาใสซื่อนั่นแบบจังๆ ดวงตาของฉันก็เบิกโพลงด้วยความตกใจในทันที เหมือนเคยเห็น...ที่ไหนเลย

 

"เป็นเพื่อนกับข้าวแล้วจะไม่มีใครแกล้งเตโชได้...เชื่อข้าวนะ"

"ฮึ่ก! จ่ะ..จริงๆหรอ?"

 

"อ๊ะ!" อุทานออกมาด้วยความปวดหัวในทันที

"ข้าว! เป็นอะไรไปไหวมั้ยครับ?" เขาถามฉันมาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงพร้อมกับเข้ามาพยุง

"เจอแล้ว..." และภาพตรงหน้าฉันก็ดำมืดไปพร้อมกับฉันที่ไม่รู้สึกตัวอีกเลย

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@Tts. Club ชั้น2 ห้องVIP เวลา19:10น.

 

Rrrrr rrrrr rrrrr rrrrr โทรศัพท์ของผมดังขึ้นอย่างต่อเนื่องโดยที่ผมขี้เกียจจะรับอ่ะนะ

Rrrrr Rrrrr Rrrrr Rrrrr แต่เสียงนี้ไม่ใช่ของผมแน่นอนครับ อ่า...ของไอ้ล่ามโซ่นี่เอง มันกดรับสายไป

 

"โหล! มีเหี้ยไรถึงโทรมาหากู!?" เมื่อกดรับสายเสร็จเสียงกวนตีนปนหงุดหงิดก็ถูกเปล่งออกมา

(.....) ปลายสายพูดห่าไรไม่รู้นะครับ รู้แค่ว่าหน้าตาของไอ้ล่ามโซ่ดูตกใจมาก

"ห๊ะ!? เออๆ...." มันเดินออกไปคุยข้างนอกหน่ะครับผมเลยไม่รู้ว่ามีเรื่องห่าไร

 

Rrrrr rrrrr rrrrr rrrrr เฮ้อ~ ทางมันตกใจเรื่องห่าไรไม่รู้ รู้แค่ว่าทางผมรำคาณใจเรื่องเธอ

 

"ไม่รับ?" คนที่ถามขึ้นมาเป็นไอ้ทิศเหนือ เพราะช่วงนี้ไอ้เขื่อนไม่ค่อยมาอ่ะนะ

"อื้ม..." ตอบมันไปเสียงเนือยๆ

"โทรมาอย่างกับมีใครตาย..." ผมพูดออกไป

"อาจจะมี ก็ได้" มันจึงพูดมา

"เหอะ ขอให้เป็นจริง" ผมพูดเพียงแค่นั้นก็หยิบโทรศัพท์และเดินออกไปข้างนอก

 

แอ๊ดดดด~ แกร็ก! ผมเปิดประตูออกมาจากห้องVIPและเดินลงไปทางบรรไดหนีไฟ

 

"เฮ้อ~" โครตน่ารำคาณว่ะ... และผมก็ขับรถออกไปในทันที

 

นิสัยของผู้หญิงที่ผมเกลียดที่สุดคือ...โทรจิกแบบนี้แหละครับคือว่า...ถ้าไม่ได้เป็นคนสำคัญสำหรับผมก็คือ...กูก็จะรู้สึกรำคาณแบบนี้นี่แหละ

 

@Cat's cafè เวลา19:55น.

 

เธอก็ยังคงยืนรอผมอยู่อ่ะนะ เหอะ ทำไมคำขอของผมไม่เป็นจริงว๊ะ?

แกร็ก เธอก็เปิดประตูรถขึ้นมาและก็ ปั้ง~ ปิดมันเมื่อเธอขึ้นมานั่งแล้ว

 

"เพราะรู้ว่ายังไงๆน่านน้ำก็ต้องมารับชะเอม ชะเอมเลยรอตั้งนาน" เธอพูดมา 

"....." ....ผมเงียบครับ

 

อยากจะบอกไปว่า แบบนี้ยิ่งไม่ชอบดูเป็นคนที่...ไม่มีมือไม่มีตีนทำห่าไรเองไม่เป็น อ่ะนะ

แต่...อีกใจนึงก็ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับคนประเภทพยาธิตัวตืดแบบเธออ่ะนะผมเลยเงียบและขับรถไปส่งเธอที่บ้านเธอ

ไม่รู้ว่า...เธอเรียนจบแล้วหรือไรรู้แค่ว่าเธอไม่เรียนต่อแล้วอ่ะ

ความจริงก็ดีนะเพราะผมก็ขี้เกียจขับรถไปรับไปส่งเธอเหมือนกันแค่เจอหน้ากันแค่นี้กูก็รำคาณจะตายห่าแล้ว

 

"นี่! น่านน้ำรู้ไหมว่า...ทำไมชะเอมถึงต้องโทรตามน่านน้ำถี่ๆขนาดนั้น?" เธอถามมา

"....." ที่เงียบนี่คือ...ไม่ได้อยากรู้หรอกนะ

"ก็ที่คาเฟ่นั่นหน่ะสิ มีผู้หญิงเป็นลม...น่าขยักแขยงอ่ะ เธอป่วยหรือเปล่าก็ไม่รู้! แถมเธอยัง...." เธอจะพูดอะไรผมก็ไม่รู้หรอกนะครับ

"รำคาณ...ชิบหายว่ะ" ผมก็พูดขึ้นมาก่อนเสียงเนือยๆ

"พูดจารุนแรงอีกแล้วนะน่านน้ำ" เธอพูดมา กูรำคาณ...!

 

เธอพูดเหมือนกับเธอคนนั้นเป็นโรคติดต่อร้ายแรงงั้นแหละ แต่ว่า...ถ้าเป็นจริงๆกูขอให้เธอคนนี้ติดแล้วตายๆห่าไปซ๊ะก็ดี

.

.

.

ข้าวสวย talk's

 

"อื้ออออ~" ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาสิ่งที่เห็นเป็นสิ่งแรกคือเพดานสีขาวสะอาดตา อ่า...ไม่ใช่ที่ห้องนอนฉันแน่ๆ

"หื้ม~ กลิ่นยา...?" ก่อนที่ฉันหายใจเข้าปอดนิดหน่อยทำให้ฉันได้กลิ่นยาของโรงพยาบาล อ่า...โรงพยาบาลจริงๆด้วยสินะ?

"เฮ้! ตื่นแล้วหรอข้าว!?" เสียงกัสโซ่พูดขึ้นมา

"อื้มๆ ข้าวอยากกลับห้องแล้ว" พยักหน้าเป็นการตอบว่า ตื่นแล้ว ก่อนที่จะบอกกัสโซ่ไปว่า ฉันอยากกลับบ้าน ค่ะ

"อื้มๆ แป๊บนะ" กัสโซ่พูดขึ้นมา ต้องรออะไรอีกหล่ะ?

"....." แต่...ฉันก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากรอตามที่กัสโซ่บอก

 

เวลาต่อมา เวลา20:30น.

 

อ่า ตอนนี้ฉันกำลังนั่งรอกัสโซ่ไปรับยาที่เคาท์เตอร์รับยาหน่ะค่ะ เห้อ~ ก็แค่ปวดหัวเนื่องจากจำอะไรได้แค่นิดหน่อยเองไม่ได้เป็นไมเกรนหรือไม่สบายซ๊ะหน่อย

เอาจริง บางทีผู้ชายคนนั้นอาจจะเป็นคนที่พาฉันไปเจอความทรงจำก็ได้

ก็...ดูสิ ขนาดอยู่กับกัสโซ่มาตั้งนานแล้วฉันยังจำความอะไรไม่ได้เลยหรืออาจจะเป็นเพราะว่าความทรงจำของฉันกับกัสโซ่มีด้วยกันเยอะมากจนมันอยู่ที่จิตใต้สำนึกไปแล้วก็ได้

อ่า อยากเจออีกจัง เตโช สินะ?

 

"ป่ะกลับกันข้าว..." กัสโซ่พูดมา

"อื้ม" ฉันตอบรับโดยการพยักหน้าขึ้นลงและครางในลำคอ

 

@บนรถของกัสโซ่ เวลา20:45น.

 

"เฮ้ยย~" พอขึ้นมาถึงบนรถของกัสโซ่ปุ๊บฉันก็ถอดแมสปั๊บ

 

เนื่องจากว่า...ปอดฉันไม่ค่อยแข็งแรงหน่ะค่ะบวกกับโรงพยาบาลมันก็เป็นแหล่งรวมเชื้อโรคอยู่แล้วไงคะ ฉันจึงต้องใส่แมสปิดปากปิดจมูกไว้ตลอดเวลาที่อยู่ในโรงพยาบาล

 

"โซ่อ่ะ ชอบทำให้เป็นเรื่องใหญ่ทุกทีเลย..." ฉันว่าติกัสโซ่ไปนิดหน่อย

"เรื่องใหญ่? ข้าวสลบเนี้ยเรื่องเล็กหรอ?" ก็ไม่เล็กถ้าฉันมีเลือดออกแต่...นี่ไม่ได้มีไง

"อื้มสิ ข้าวแค่ปวดหัวนิดหน่อยเพราะความจำกำลังจะกลับมาต่างหาก" ฉันตอบไป

 

เอี๊ยดดดดด!!! และกัสโซ่ก็เลี้ยวรถจอดข้างทางเสียงดังเอี๊ยดทันที

 

"อ๊ะ!!" จนหน้าฉันเกือบชนกับกันชนหน้ารถอ่ะ

"นี่จอดแรงทำไมเล่า!?" ฉันถามไปเสียงดังหงุดหงิด

"ป่ะกี๊นี้ข้าวพูดว่าไงนะ?" หืม?

"จอดแรงท่ะ...." ยังตอบไม่ทันจบประโยคที่ว่า "จอดแรงทำไม" เลยค่ะ กัสโซ่ก็พูดขึ้นมาก่อนว่า...

"ไม่ใช่!! ก่อนหน้านั้นอีก" หืม? ก่อนหน้านั้นหรอ? อ๋อ...

"ข้าวบอกว่า ข้าวปวดหัวเพราะความทรงจำกำลังจะกลับมาหน่ะ" ฉันจึงตอบคำถามของกัสโซ่ไปค่ะ ทันทีที่ตอบจบดวงตาของกัสโซ่ก็เบิกกว้างด้วยความตกใจในทันที

"มีอะไรหรอ?" ฉันถามไป ทำไมต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นด้วยอ่ะ?

"ป่ะ..เปล่า ม่ะ..ไม่มีอะไรหรอก" มีคนเคยบอกไหม? กัสโซ่ว่าตัวเองโกหกไม่เนียนเลยสีน่งสีหน้าคำพงคำพูดไปหมดเลยอ่ะ?

"อื้ม" แต่ว่า...ถ้าเจ้าตัวไม่อยากบอกก็ไม่เป็นอะไรค่ะ ฉันเองก็ไม่อยากเซ้าซี้นักหรอกนะ

 

และฉันกับกัสโซ่ก็เงียบกันมาตลอดทางกลับอพาร์ทเม้นท์ของฉันค่ะ ซึ่งยิ่งกัสโซ่เป็นแบบนี้มันยิ่งทำให้ฉันแน่ใจว่า...ตัวของกัสโซ่มีเรื่องที่กำลังปิดบังฉันอยู่แน่นอน

 

@Q Apartment ห้องของฉัน เวลา20:55น.

 

ฟู่~ ฟู่~ ฉันพ่นยาก่อนนอนค่ะ ความจริงก็พ่นไม่บ่อยหรอกค่ะแต่...วันนี้รู้สึกว่าหายใจไม่ค่อยคล่องจมูกนิดหน่อยก็เลยพ่นๆไปค่ะ

 

"เฮือก~" ก่อนที่ฉันจะหายใจเข้าทางจมูกค่ะ

 

ฟุ๊บ~ และฉันก็ล้มตัวนอนลงบนเตียงนอนค่ะ

 

"อ่า" สบายจัง...

 

เอาจริงก็ว่าจะเช็ดผมให้แห้งก่อนนอนนะแต่ว่าฉันก็เผลอหลับไปซ๊ะก่อน

 

เช้าวันต่อมา เวลา08:35น.

 

"อื้อออ~" ตื่นมาพร้อมกับอาการคั่นเนื้อคั่นตัวเหมือนคนจะมีไข้

"อ่า...ปวดหัวจัง" คิดว่า...ไม่ใช่น่าจะเหมือนแล้วหล่ะแต่...ฉันน่าจะมีไข้จริงๆแล้วสินะ

"....ซื้ดดด~ ฮู้ว์~" อ่า...เกลียดตัวเองตอนไม่สบายที่สุดเลยอ่า เพราะมันหายใจเข้าออกยากมากค่ะ

 

แกร็กๆ! แอ๊ดดดด~ เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นมาไม่ต้องมองก็รู้ว่าใคร

 

"ไง....เฮ้ย! ข้าวไม่สบายหรอ?" อ่า...รู้ได้ยังไงเนี้ย?

"อื้ม! นิดหน่อยหน่ะ" ฉันตอบไปเพียงแค่นั้น ก่อนที่จะค่อยๆลุกขึ้นนั่งและก็ลุกขึ้นยืน

 

ฟุ่บ~ และฉันก็ต้องกลับลงมานั่งที่เดิมเนื่องจากว่าไม่มีแรงจะยืนเลย

 

"เฮ้ย! ไหวเปล่าเนี้ย...? แม่งเอ๊ย! ว่าจะซื้อกับข้าวมาให้ข้าวทำให้กินสักหน่อยแต่...ไม่เป็นไรเดี๋ยววันนี้โซ่ทำให้กินเอง" หืม?

"น่ารักจังอิจฉาคนที่จะมาเป็นเมียของโซ่เลยนะเนี้ย..." ฉันอิจฉาจริงๆนะ

"หืม? หึ! ยังไงเมียก็แพ้ข้าวอยู่ดี" ห๊ะ!?

"ยังไงหรอ?" ฉันถามไป

"ก็ข้าวเป็นผู้หญิงคนแรกที่โซ่ทำกับข้าวให้กินไง!" กัสโซ่ตอบมา

"อ๋อ...ก็นึกว่าโซ่จะรักข้าวมากกว่าเมียซ๊ะอีกนะ" ฉันพูดไป

"ฮ่าๆ ถึงจะไม่ได้รักมากกว่าแต่ก็...รักคนแรกเลยนะเว้ย!" ฉันรู้ค่ะว่า...ที่กัสโซ่พูดมาอ่ะมันหมายความว่ายังไง ก็หมายความว่า ฉันเป็นผู้หญิงคนแรกที่กัสโซ่รักมาก ไงหล่ะคะ

"อ่า...รู้สึกโชคดีจัง"

"งั้นเดี๋ยวโซ่ไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้นะครับ~" กัสโซ่บอกฉันมา

"อื้มๆ" เพราะรู้ว่าถ้าไข้ไม่ลดก็เดินไม่ไหวแน่ๆฉันจึงพยักหน้ารับไป

 

อ่า...และหลังจากที่กัสโซ่มาเช็ดตัวให้ฉันเสร็จเจ้าตัวก็ไปทำกับข้าวมาให้ฉันกินซึ่งอาหารวันนี้ก็คือโจ๊กหมูก้อนค่ะแบบว่าเอาหมูสับมาปั้นเป็นก้อนใหญ่ๆหน่ะนะ และเจ้าตัวก็ทำอย่างงี้วนไปสามรอบเช้า-กลางวัน-เย็น นั่นแหละค่ะ

 

เช้าวันต่อมา เวลา08:30น.

 

"อื้มมม~" ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการที่ดีขึ้น

 

แน่หล่ะ เมื่อคืนนี้กัสโซ่ตื่นมาปลุกฉันให้ลุกขึ้นมากินยาเกือบจะทุกๆสี่ชั่วโมงแถมยังคอยเช็ดตัวให้ฉันเกือบทั้งคืน เห้อ~ ไม่หายให้มันรู้ไปสิคะ

 

"โซ่! โซ่!" ฉันเอ่ยเรียกกัสโซ่ไปค่ะ

"อื้อออ~ หืม? ตื่นแล้วหรอ? ห๋าวว~ เป็นไงบ้างดีขึ้นไหม?" พอตื่นปุ๊บก็ถามมาปั๊บ

"อืม ดีขึ้นแล้วหล่ะ ถ้าโซ่ง่วงนอนก็มานอนบนเตียงได้เลยนะ" ฉันบอกกัสโซ่ไป และก็ค่อยๆลุกขึ้นไปอาบน้ำ

 

@เวลา13:10น.

 

หลังจากที่อาบน้ำเสร็จฉันก็ต้องมานอนต่ออีกค่ะ ก็กัสโซ่อ่ะดิ่กลัวไข้กลับเลยไม่อยากให้ฉันทำอะไร และพอตื่นมารอบที่สองเจ้าตัวก็บอกให้ฉันมานั่งรอเฉยๆที่เตียงนอนนี่แหละ

 

Rrrrr Rrrrr Rrrrr หืม? ใครอ่ะ? เบอร์ไม่มีชื่อหน่ะค่ะ

ฉันจึงกดรับสายไปอย่างถือวิสาสะแทนกัสโซ่ที่กำลังทำกับข้าวอยู่

 

"ฮัลโหลค่ะ" ฉันเอ่ยไปน้ำเสียงทักทาย

(ขอสายกัสโซ่หน่อย) คนปลายสายพูดมา

"โซ่ มีผู้ชายโทรมาขอสาย!" ฉันตะโกนบอกกัสโซ่ไปค่ะ แต่...เจ้าตัวก็ไม่แม้แต่จะหันมามอง

"ก็รับดิ่ว๊ะ ข้าว!" แต่ก็ยังหันมาใช้ฉันให้รับให้อีกนะ

"รับแล้วเค้าบอกขอสาย กัสโซ่นี่หน่า" ใช่! ก็ต้องรับแล้วสิถ้าไม่รับจะรู้ได้ยังไงเล่าว่าเป็นผู้ชาย

 

และกัสโซ่ก็ยกถ้วยโจ๊กหมูมาวางไว้บนโต๊ะทานอาหารค่ะ

 

"มาๆ ไปกินข้าวป้ะ..." กัสโซ่เดินมาหาฉันที่เตียงนอนและรับโทรศัพท์ไปและเดินไปคุยที่อื่น ส่วนฉันหน่ะหรอคะก็ลุกขึ้นและเดินไปตักโจ๊กหมูกินหน่ะสิคะ

 

อ่า ขมคอเป็นบ้าเลยอ่ะคงเพราะฉันกินยามากไปหล่ะมั้ง งื้อออ~ ไม่อร่อยแล้วอ่ะ

 

"โซ่ ยาหล่ะ?" ฉันจึงถามกัสโซ่ไปค่ะ

"แป๊บนึงนะครับ เดี๋ยวเอาไปให้ครับ" กัสโซ่ตอบมา และก็ยกโทรศัพท์ออกจากหูในเวลาต่อมา

"กินน้อย ไม่อร่อยหรอ?" ในเมื่อกล้าถาม

"อื้มๆ มันขมคออ่ะ" ฉันก็กล้าตอบไปตามความจริง

"อ่า กินยาเยอะไปสินะ? พรุ่งนี้สอบแล้วนะไปไหวหรอ?" กัสโซ่เอ่ยถามฉันขึ้นมาพร้อมกับเอามือขึ้นมาอังหัวฉันค่ะ

"อื้อ! ไม่ไหวก็ต้องไหวแล้วปัะ?" ฉันถามกลับไป

"ต่อล้อต่อเถียงเก่งขนาดนี้คงหายแล้วหล่ะ" ก็ใช่ไงคะ

"ใช่มั้ยหล่ะ? ข้าวอ่ะแข็งแรงจะตาย ไม่ตายง่ายๆหรอกหน่า..." ฉันบอกเจ้าตัวไป

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@Tts. Club ชั้น2 ห้องVIP เวลา21:00น. (หลังสอบเสร็จ)

 

"....." ผมนั่งมองลงไปข้างล่างพร้อมกับจิบเหล้าเข้าปาก

 

อ่า...ชีวิตของผม ผมชอบความสงบสุขแบบนี้แหละครับ เอาจริง ความสงบสุขสำหรับผมแบบนี้มันมักจะมาพร้อมกับพายุลูกใหญ่เหมือนกับว่าผมมีชีวิตที่สงบสุขได้ไม่นานหน่ะครับ

 

"กูว่า...กูกลับก่อนดีกว่าว่ะ..." ผมบอกไอ้เพื่อนเหี้ยทั้งสองตัวของตัวเองไปครับ

"เออ กลับดีๆ" ไอ้ทิศเหนือพูดมา

"ครับ! กลับดีๆครับเพื่อนน่าน~" ไอ้ล่ามโซ่ก็พูดขึ้นมา

"อ่า..." และผมก็ลุกขึ้นจากโซฟาพร้อมกับบิดตัวไล่ความขี้เกียจออกไปแต่แล้วสายตาของผมมันก็ไปปะทะเข้ากับร่างสวยของใครคนนึง

"!!!" และดวงตาก็ต้องเบิกกว้างทันทีที่เธอหันหน้ามาทางผมแต่ว่า...เธอไม่ได้มองมาที่ผมเธอแค่หันมาสะบัดผมของเธอและไอ้กัสโซ่ก็เดินมาโอบเอวเธอเดินขึ้นไปนั่งที่ชั้นสอง

 

ตุ่บ! ผมทิ้งตัวนั่งลงที่เดิมทันที

 

"ไม่กลับแล้ว?" ไอ้ทิศเหนือ

"อืม...ขออยู่กินเหล้าอีกแป๊บ..." ผมตอบมันไป

 

หน้าตาใช่เลยยัยเด็กคนนั้นใบหน้านั่นยังไงๆผมก็ไม่ลืม

แต่...การแต่งตัวที่ออกไปทางแรดผสมร่านแบบนั้นมันไม่น่าใช่ป้ะ? ก็ยัยเด็กข้าวสวยคนนั้นอ่ะเรียบร้อยจะตายไปนี่หว่า...ไม่ใช่หรอว๊ะ?

หรือว่า...แค่คนหน้าเหมือนว๊ะ? แต่...เหมือนขนาดนี้ก็ไม่ไหวป้ะและดูความสนิทสนมระหว่างเธอกับไอ้กัสโซ่ดิ่ว๊ะ!? ทำไมมันถึงได้ทำให้ผมหงุดหงิดง่ายขนาดนี้ป้ะ?

อ่า...นมนั่นใหญ่ขึ้นเป็นกองเลยนี่หว่าแถมการแต่งตัวยั่วโฑสะตัณหาขนาดนั้นถ้าเป็นคนคนเดียวกันจริงๆก็คงจะแรดขึ้นสินะแต่ว่า...มันจะเป็นไปได้ยังไงว๊ะ?

 

End ep.4

.

.

.

.

.

{To be continue}

 

"อ๊ะ!! น่ะ..นี่คุณจะไปไหน!?"

"หึ! แกล้งจำไม่ได้แบบนี้สงสัยต้องไล่กระ*รี่ออกไปแล้วหล่ะ!"

 

Talk

 

รู้สึกว่าการสปอยล์มันน้อยไปอิไรท์เลยเพิ่มให้นะคะ

พอออกมาแล้วก็รู้สึกดีเหมือนกันนะ ขอบคุณที่สอนให้ไรท์รู้ว่าการปล่อยอะไรสักอย่างออกไปจากชีวิตก็เป็นเรื่องที่ดีเหมือนกัน อย่างน้อยๆก็ในตอนนี้อ่ะนะ

.....

 

เย้! ตอนนี้อิเฮียน่านมันเจอน้องแล้ว ตอนหน้าพอเผชิญหน้ากันแล้วมันก็จะมีเหตุการณ์ที่ทำให้อิเฮียน่านปากหมากับน้องเลยนะคะ

.....

 

เนื่องจากว่าน้องอยู่ในสภาพแวดล้อมที่อ่อนโยนแต่ไม่อ่อนแออ่ะนะมันก็ต้องมีการต่อปากต่อคำหน่อยแล้วป้ะ?

.....

 

แล้วแกมีสิทธิ์อะไรไปหงุดหงิดใส่เขาว๊ะะะะะะะ? อิเฮีย...? ผัวเมียก็ยังไม่ใช่ไม่ใช่หรอจ๊ะะะะะ?

ตอนหน้าไม่มีไรสปอยล์มากแค่อ่านจากการสปอยล์ก็น่าจะรู้แล้วหล่ะมั้ง...?

.....

 

โปรดติดตามอ่านตอนต่อไปด้วยนะคะ

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจทุกไลค์ค่ะ~~~~

ผิดพลาดตรงไหนขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว