ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่วยเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะ.

ชื่อตอน : แผนการ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2563 16:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แผนการ
แบบอักษร

 

 

 

สองอาทิตย์ต่อมา...  

ร่างกายฉันเริ่มหายดีขึ้นบ้างแล้ว​ แต่ก็ยังคงมีเจ็บที่แผลอยู่บ้างเป็นระยะ​ ฟ้าครามดูจะให้ความสนใจฉันมากเป็นพิเศษ​ หลังจากทำงานเสร็จเขาก็มาหาฉันที่บ้านเล็กทุกวัน​ แต่ไม่มีอะไรมากกว่านั้นนอกจากนอนด้วยกัน 

ฉันได้จดหมายลับจากพี่ดินมาอีกสองสามครั้งหลังจากวันนั้น​ นั่นยิ่งทำให้ฉันมั่นใจว่าอีกไม่นานก็จะได้ออกไปจากที่นี่​ แผนการของพี่ดินที่เตรียมไว้คงใกล้จะสำเร็จ 

"คุณน้ำคะ​ อาหารเช้ามาแล้วค่ะ"  

แม่นวลนำข้าวเช้ามาให้เช่นทุกวัน​ วันนี้เป็นข้าวต้มกุ้ง​ของโปรดฉันเลย​  

"ขอบคุณนะคะ​ น้ำชอบข้าวต้มของแม่นวลที่สุดเลย"  

"แหม​ คุณน้ำก็พูดเกินไปค่ะ​"  

"ไม่เกินหรอกค่ะ​ ก็มันอร่อยจริงๆนี่คะ"  

ฉันว่าแล้วตักข้าวต้มคำโตๆพร้อมเข้าปาก​ แต่กินไปได้ไม่กี่คำ​ก็รู้สึกผะอืดผะอมขึ้นมา 

"อุ๊บ​!"  

ฉันพยายามกลั้นเอาไว้แล้วผืนจะกินต่อ​ แต่ก็ต้านความรู้สึกนี้ไม่ไหว 

"อื้อ​ อ้วก" 

ร่างกายมีปฎิกิริยารีบขยับลุกขึ้นวิ่งไปเข้าห้องน้ำทันที 

"คุณน้ำ! " 

เสียงแม่นวลดูตกใจและวิ่งตามมาดูฉันในห้องน้ำทันที 

"อ้วก!"  

ร่างฉันเริ่มอ่อนแรงจากอาการคลื่นไส้เป็นเวลานาน​ หน้าฉันแทบจะมุดลงกับโถชักโครงได้ 

"คุณน้ำ​ ไม่สบายหรอคะ" 

"สงสัยจะเป็นอย่างนั้นค่ะ" 

ฉันตอบออกมาอย่างเสียงแหบแห้ง​ อ้วกจนไม่เหลือเเรงจะลุกขึ้น​ ผ่านมาเกือบครึ่งวันอาการของฉันดูเหมือนจะไม่ดีขึ้นเลย​  

" อื้อ​ อ้วก!"  

เป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ที่ฉันวิ่งเข้าออกห้องน้ำเป็นว่าเล่น​ ฉันเริ่มจะเวียนหัวหนักขึ้นเรื่อยๆ 

"ไปโรงพยาบาลดีไหมคะ​ คุณน้ำเป็นนี้มาตั้งแต่เช้าแล้วนะคะ" 

"ไม่เป็นไรค่ะ​แม่นวล น้ำพักสักหน่อยคง​ อุ๊บ! อ้วก" 

"คุณน้ำ" 

"น้ำโอเค​ อ้วก! " 

ความรู้สึกทุกอย่างมันตื้อและตัน ในสมองหมุนเคว้ง​จนมองข้างหน้าไม่ชัด​ แม่นวลคงเห็นอาการฉันไม่ดีขึ้นเลยเรียกให้การ์ด​พาฉันไปส่งโรงพยาบาล​และแน่นอนว่าฟ้าครามรู้เรื่องนี้แล้ว 

" อื้อ​ " 

ฉันลืมตาขึ้น​ก็รู้ว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องของโรงพยาบาล​ สายน้ำเกลือถูกเจาะเข้าที่แขนระโยงระยาง​ ฉันเป็นหนักขนาดนี้เลยหรอ 

"พื้นแล้วหรอ" 

ฉันหันไปตามเสียงนั่น ก็พบว่าเป็นฟ้าครามกำลังเดินเข้ามาหาฉัน ใบหน้าหล่อดูเป็นกังวลนิดหน่อย 

"นายเป็นคนพาฉันมาหรอ" 

"เปล่า​ นวลให้ลูกน้องพามา​ ฉันตามมาทีหลัง" 

" คุณชายคะ​ ไปพักสักหน่อยเถอะค่ะ​ เดี๋ยวนวลดูแลคุณน้ำเอง"  

"แต่..."  

" ตั้งแต่มาถึงคุณชายยังไม่ได้พักเลยนะคะ เชื่อนวลเถอะค่ะ​ ถ้าคุณชายป่วยขึ้นมาอีกคนจะลำบากนะคะ" 

" อืม​ งั้นฉันฝากนวลด้วยนะ​" 

ฟ้าครามยอมออกไปพักตามที่แม่นวลบอก​ แม่นวลจัดการหาน้ำและของกินรองท้องมาให้ฉันทานก่อน แต่เหมือนว่าอาการฉันยังไม่ค่อยสู้ดี ได้กลิ่นแล้วยังผะอืดผะอมอยู่ แม่นวลคงเข้าใจแกเลยเดินออกไปตามหมอมาดูอาการฉัน 

แกร็ก!  

" ใคร? " 

ฉันเอ่ยถามชายชุดดำที่คลุมหน้าตาไม่ให้เห็น จู่ๆเขาก็เข้ามาในห้องแถมไม่เคาะประตู  

พึบ! 

​ ชายคนนั้นถอดผ้าคลุมออก เผยใบหน้าหล่อที่คุ้นเคยอย่างดีจนตกใจ 

"พี่ดิน!"  

"น้ำ​ เป็นอะไรมากไหม?"  

พี่ดินเดินเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง 

"น้ำไม่เป็นไร​ ว่าแต่พี่รู้ได้ยังไงว่าน้ำอยู่ที่นี่"  

"พี่ขอโทษนะ​ที่ต้องใช้วิธีนี้"  

"ขอโทษ? พี่หมายความว่าไง"  

"คือพี่แอบให้คนเอายาไปใส่ในอาหารที่น้ำ​กิน เลยทำให้น้ำต้องเป็นแบบนี้​ พี่ขอโทษ..."  

พี่ดินทำหน้ารู้สึกผิดหนักที่เป็นต้นเหตุทำให้ฉันต้องเข้าโรงพยาบาล 

" น้ำรู้ว่าพี่มีเหตุผล"  

" ถ้าพี่ไม่ทำอย่างนี้​ น้ำคงไม่ได้ออกมาจากบ้านหลังนั้น" 

" หมายความว่าทั้งหมดเป็นแผนของพี่หรอ" 

" ใช่​ มันเป็นวิธีทีเดียวที่พี่คิดว่าดีที่สุด" 

"แล้วพี่จะพาน้ำหนีตอนนี่เลยหรอ"  

"ยังหรอก​ รอหมอยืนยันว่าน้ำหายดีเมื่อไหร่​ วันนั้นพี่จะมารับ​" 

พี่ดินพูดแผนการที่วางไว้ให้ฉันฟังทุกขั้นตอน​ และฉันก็พร้อมที่จะทำตามแผนทุกอย่าง​ ขอเพียงแค่ได้หลุดพ้นจากนรกของเขาก็ดีมากแล้ว ฉันทำตัวตามปกติไม่ให้มีพิรุธหลังจากพี่ดินกลับไป ฟ้าครามกลับมาเร็วมากจนฉันและพี่ดินหาทางรอดแทบไม่ได้ 

" หมอเข้ามาตรวจรึยัง" 

ร่างสูงถามขึ้นขณะเดินมานั่งบนเตียงเดียวกัน 

"ยัง... ค่ะ"  

ฉันเกือบลืมว่าต้องพูดเพราะๆกับเขา​ ถ้าฉันเผลอพูดห้วนใส่เมื่อไหร่​ก็หนีไม้พ้นจูบร้ายกาจจากเขา​ เขามันจอมเผด็จการ​ ฉันก่นด่าคนตรงหน้าอยู่ในใจสักพัก​หมอก็เปิดประตูเข้ามา 

"คุณน่านน้ำใช่ไหมครับ" 

" ค่ะ"  

"ช่วงนี้คุณน่านน้ำมีอาการแบบนี้บ่อยไหมครับ"  

"ไม่ค่ะ"  

"ช่วงนี้พักผ่อนน้อยไหมครับ"  

"ก็ไม่นะคะ"  

"สรุปเธอเป็นอะไร?"  

เหมือนเขาจะทนฟังหมอซักถามต่อไม่ไหวเลยรีบตัดบทถามทันที 

"คือที่คนไข้มีอาการแบบนี้ก็เพราะได้รับสารพิษบางอย่างครับ​ ทำให้ร่างกายเกิดการอาเจียนรุนเเรง​"  

"สารพิษ? " 

" ใช่ครับ​ ถึงแม้อาการจะใกล้เคียงกับอาหารเป็นพิษแต่ก็รุนแรงกว่ามากและมีต้นเหตุมาจากสารที่ว่านั่นแหละครับ"  

"แล้วฉันต้องอยู่ที่นี่อีกกี่วันคะคุณหมอ"  

"คงต้องอยู่ดูอาการอีกสักสองวันน่ะครับ​ เพราะในร่างกายอาจจะมีสารตกค้างอยู่​ ถ้าไม่มีอะไรแล้วหมอขอตัวนะครับ" 

พอหมอออกจากห้องไป​ ในห้องก็เงียบลงทันที​ ฟ้าครามไม่พูดอะไรแต่ใบหน้าเขาดูคิดหนัก​และเริ่มสงสัยว่ามีบางอย่างผิดปกติ 

 

 

 

................................................................  

แผนการของไอดินแลพน่าน้ำจะสำเร็จไหม​ หรือจะโดนฟ้าครามจับได้ก่อน​ มารอลุ้นกันน้าาา 

มาต่อแว้วค่าาา​ สนุกไหมคะ​เม้นบอกกันได้นะ 

ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว