ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เปล่วไฟ...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 86

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2563 15:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เปล่วไฟ...
แบบอักษร

เธอนิ่งก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟาที่ตัวเองนอนอยู่

"..มาอยู่ที่นี่ได้ไงเนี้ย...ฉันน่าจะตายไปแล้วด้วยซ้ำ" เธอหันมองรอบๆก่อนที่จะพยายามลุกขึ้นและเดินออกไปแต่ว่า...ก็มีคนๆหนึ่งเปิดประตูเข้ามา

"ยังเป็นเด็กดื้อไม่เคยเปลี่ยนเลยนะแกนี่.." พ่อของเธอเดินเข้ามาด้วยท่าทางนิ่งๆเย็นชาเหมือนทุกๆครั้ง

"พ่อ...ห-หนู..ขอโทษ" พ่อของเธอนิ่งไม่พูดอะไรก่อนที่จะมีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา

"แบธ์..จัดการเธอสะอยากจะทำอะไรก็ทำให้สมใจเลยแล้วค่อยฆ่าเธอสะ" แบธ์คือคนสนิทของพ่อเธอที่ฉลาดมากและทรยศทุกอย่างให้เธอได้หนีไปเป็นอิสระ พ่อของเธอเดินออกไปและปิดประตูให้ทั้งคู่อยู่ด้วยกันสองต่อสอง

"ไม่ต้องขยับอะไรทั้งนั้นล่ะถอดเสื้อออกจะได้ทำแผลให้" เธอนิ่งก่อนจะถอดเสื้อให้อีกฝ่ายทำแผลให้สะดวก

"แบธ์..ยังอยู่ที่นี่อีกเหรอ?"

"ก็ใช่ อย่างที่คิดยังไงเธอก็ต้องกลับมาและพ่อเธอก็จะตามฆ่าเธอจนได้ทั้งๆที่บอกให้หนีไปก็ยังจะต้องกลับมาเจอกันอีก" เธอนิ่งที่ได้ยินอีกฝ่ายพูดแบบนั้นพอทำแผลให้เสร็จเขาก็คุยบางอย่างกับเธอ...อีกเรื่อง

"พ่อของเธอวางแผนไว้ตั้งแต่แรกแล้วล่ะที่จะพยายามฆ่าเธอให้ตายอย่างช้าๆน่ะแนะนำนะฆ่าพ่อเธอไปเลยก็ดีเขาทำลายชีวิตเธอไม่สิทุกอย่างในชีวิตก็ด้วย"

"จะทำได้ไง? เขาเป็นพ่อฉันนะ?"

"อย่ามาโลกสวยฆ่าคนคือเรื่องปกติไงเดรนทำไมไม่คิดแบบนี้ก่อนเริ่มฆ่าคนเล่า?!"

"ไม่ได้หรอก" เขาทำหน้านิ่งใส่เธอก่อนจะหัวเราะออกมาสะแบบนั้น

"ฮ่าๆๆ!! ถ้าเธอไม่ทำฉันจะทำให้..เผาที่นี่สะแล้วเธอก็จะหนีเป็นอิสระอีกครั้งนะดีไหม" อีกฝ่ายแสยะยิ้มอย่างโรคจิตก่อนจะเดินออกไปข้างนอกด้วยบาดแผลทำให้เธอเลือกที่จะนอนนิ่งๆไม่ยุ่งกับแผลจนเผลอหลับไปจริงๆ

.

.

.

.

.

.

.

กลิ่นไหม้?? ที่แบธ์พูดทำจริงงั้นเหรอ!! เธอวิ่งออกจากประตูอย่างรวดเร็วก่อนจะเจอควันเต็มไปหมดทั้งตึกบอดี้การ์ดต่างพากันวิ่งออกมาบางคนก็วิ่งสวนเข้าไปไม่ได้สนใจที่จะจับเธอเลยแม้แต่น้อย

"พ่อล่ะ? ฉันถามว่าพ่ออยู่ที่ไหน" เธอถามบอดี้การ์ดคนหนึ่งก่อนที่อีกฝ่ายจะทำหน้านิ่ง

"คุณพ่อของคุณหนูอยู่ข้างในนั้นครับ.." เธอนิ่งก่อนจะวิ่งเข้าไปข้างในอย่างไม่คิดชีวิตก่อนที่จะเปิดประตูแต่ละห้องหาแต่ไม่เจอจนมาสุดที่ห้องโถงที่ไฟไหม้แรงที่สุดควันก็เยอะมากเช่นกัน

"พ่อ!! นั่นพ่อใช่ไหมคะ!!?" เธอตะโกนเรียกสุดเสียงก่อนที่พยายามจะเดินเข้าไปในกองไฟแต่ก็ถูกกระชากให้ล้มลงกับพื้น

"ปล่อยพ่อเธอตายไปก็ดีแล้วนี่เดรน? จะไปช่วยทำไมล่ะไม่อยากล้างแค้นรึไง" แบธ์เป็นคนทำก่อนที่เธอจะผลักเขาอย่างแรงและวิ่งเข้าไปโดยไม่คิดชีวิต

"แบธ์ไม่ต้องยุ่งอะไรทั้งนั้นล่ะนายไม่เกี่ยวจะไปไหนก็ไปเลยไป!!" เธอหันมองข้างหน้าที่มีแต่ควัน

"พ่อ..พ่ออยู่ที่ไหนน่ะ??" ถึงพ่อจะทำแบบนั้นกับฉันแต่ถ้าไม่สอนแบบนั้นฉันก็คงจะตายไปตั้งแต่แรกถึงแม้ว่าจะโกรธพ่อมากแค่ไหนอยากจะฆ่าแค่ไหนแต่สิ่งที่แม่บอกไว้สำคัญที่สุดถ้าจะตายก็ต้องตายที่เดียวกับทั้งสองคนแม่และเดียร์....

"หนีไปสิเดรนแกเป็นบ้าอะไรถึงมาเรียกหาฉันกันเล่าอยากตายนักรึไง" เธอตกใจที่เห็นพ่อของตัวเองยืนหันหลังให้เธออยู่ใกล้ๆแต่ควันนั่นทำให้เห็นแค่ลางๆเธอพยายามจะเดินเข้าไปแต่ว่า

 

((ตึง!!!!!!))

 

เสาของห้องโถงร่วงลงมาและเกิดไฟไหม้เพิ่มขึ้นอีกกลั้นระหว่างเธอกับพ่อที่ไม่สามารถจะไปหากันได้

"ไหนๆก็จะตายทั้งที...ฉันยังไม่ได้บอกแกเรื่องนี้งั้นสิเดรนทำหน้าที่หัวหน้าแก๊งของแกให้ดีที่สุดนะเดรนเพราะถ้าฉันตายก็ต้องตกเป็นของแก"

"พ่อคะ..หนูจะเข้าไปเอง..."

"เข้ามาตายแล้วใครจะดูแลลูกน้องที่เหลือของฉันเล่า? ที่ฉันสอนแกทำอะไรที่ดูเลวๆนั่นน่ะฉันแค่หวังว่าแกจะพึ่งพาตัวเองและปกป้องคนอื่นได้ไม่ใช่เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาๆอ่อนแอไร้ประโยชน์นั่นแล้วแกก็ทำสำเร็จสมที่เป็นลูกพ่อแล้วนะเดรน...พ่อรักลูกนะเดรน" เธอนิ่งก่อนจะร้องไห้ออกมา

 

((ปั้ง!!!!!!!))

 

เสียงเพดานข้างบนร่วงลงมาใส่พ่อของเธอเต็มๆแน่นอนว่าถ้าไม่ตายก็น่าจะเละพอสมควรเลย

"พ่อ!!!!" เธอนิ่งก่อนจะลงไปนั่งกับพื้น

"หนูน่ะปกป้องใครไม่ได้สักคน!! ทั้งแม่ทั้งเดียร์แล้วก็.....พ่อหนูสมควรเป็นลูกพ่อด้วยอย่างงั้นเหรอ...ทำไมคนอื่นๆต้องตายแต่หนูต้องอยู่คนเดียวล่ะ!!" แบธ์ลากเธอออกมาจากตึกปล่อยให้มันถูกไฟไหม้ส่วนเธอก็เสียสติไปแล้วเอาแต่นิ่ง...จนพาไปส่งโรงพยาบาล

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"คุณหนูครับ...บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า?" บอดี้การ์ดคนหนึ่งพูดก่อนจะหยิบน้ำเปล่าให้เธอดื่ม

"ตรงท้อง..แล้วก็แผลจากไฟนิดหน่อย" เธอพูดและดื่มน้ำจนหมดแก้วก่อนที่พยาบาลจะเข้ามาดูอาการและหยิบอาหารมาให้เธอ

"เดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้ว..พาฉันไปหาพ่อได้ไหม?" บอดี้การ์ดนิ่งที่ได้ยินแบบนั้นและพยักหน้า

"เอ่อ..ครับคุณหนู" หลังจากที่เธอกินเสร็จบอดี้การ์ดก็พาเธอนั่งรถเข็นไปที่หลุมศพหลังโบสถ์ (พ่อของเดรนเป็นคนเยอรมนีนับถือคริสต์ส่วนแม่เป็นคนไทย)

"คุณหนูไม่โกรธคุณท่านเหรอครับ?"

"โกรธสิ..โกรธมากๆด้วยแต่ฉันไม่เคยเกลียดพ่อ" เธอลงไปนั่งที่พื้นก่อนจะวางช่อดอกไม้ลงบนหลุมศพ

"ผมว่ากลับโรงพยาบาลเถอะครับ"

"ไม่กลับ...ฉันจะกลับบ้านฉันเดินได้ไม่ได้เจ็บอะไรเลยสักนิดไอเครื่องช่วยหายใจนั่นล่ะที่จะทำให้ฉันหายใจไม่ออกตาย" บอดี้การ์ดนิ่งรู้ว่ายังไงก็คงห้ามเธอไม่ได้เลยพาเธอกลับไปที่บ้านทันทีที่ถึงเธอรีบวิ่งเข้าไปดูในบ้านทันที...

"ภาชิล่ะ..."

"คุณหนูหมายถึงเด็กที่คุณท่านซื้อมาเป็นเครื่องระบายอารมณ์งั้นเหรอครับ?"

"ใช่.." เธอตกใจที่ไม่ได้อยู่ที่นี่ก่อนที่จะให้บอดี้การ์ดพาไปที่บ้านของคุณอาจิ

 

((ทางฝั่งของภาชิ))

 

"ออกไปดูสิลูกว่าใครมา?"

"ผมไม่อยากออกไปไหนทั้งนั้นล่ะครับ...ผมอยากอยู่คนเดียว" ทำไมผมถึงวิ่งหนีอย่างขี้ขลาดแบบนั้นทั้งๆที่น่าจะรู้ว่าถ้าปล่อยเดรนก็จะต้องตายตอนนี้เธอจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้

"สวัสดีค่ะ..คุณอาจิ" เสียงนี่มัน..ผมรีบวิ่งออกไปจากห้องทันทีก่อนที่จะเห็นเดรนในชุดคนไข้

"เดรน...ไม่เป็นไรใช่ไหม"

"ก็อย่างที่นายเห็นนั่นล่ะฉันสบายดี" เธอทำหน้าตายใส่ผมจะว่าโกรธที่วิ่งหนีน่าจะไม่ใช่แต่เรื่องอะไรถึงทำหน้าแบบนั้นล่ะ?

"ผมคิดถึงเธอมากเลยนะทำไมถึงทำหน้าแบบนั้น" เธอทำหน้านิ่งใส่ผมก่อนจะเดินเข้ามาหาผมและลูปหัวเบาๆเหมือนทุกๆครั้ง

"มาบอกลาน่ะฉันเป็นศัตรูนี่ไม่ควรจะมาเหยียบบ้านหลังนี้อีกด้วยซ้ำ..ฉันจะต้องแยกจากแก้งปลามังกรเสือมาอยู่แก้งของพ่อน่ะ"

"...ไม่มาเป็นพันธ์มิตรกันล่ะ?" ผมถามก่อนที่เธอจะยิ้มให้สะแบบนั้น

"นายไม่รู้อะไรเลยจริงๆสินะ...พ่อของฉันฆ่าคนของนายท่านไปตั้งเยอะ..และไม่มีวันที่จะเป็นพันธ์มิตรกันได้หรอกถ้าจะเป็นพันธ์มิตรก็คงต้องแต่งงานหรือไม่ก็มีประโยชน์ส่วนมากร่วมกันซึ่งเป็นไปไม่ได้" พอพูดคุยอะไรกันเรียบร้อยเธอก็จากไป...เรียกว่าคงจะไม่มีโอกาสได้เจอกันอีก

ความคิดเห็น