ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

#คนโง่ของผม :: Episode 13 [UP 20%]

ชื่อตอน : #คนโง่ของผม :: Episode 13 [UP 20%]

คำค้น : คนโง่ของผม นานะคนโง่

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 861

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.พ. 2563 01:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#คนโง่ของผม :: Episode 13 [UP 20%]
แบบอักษร

“ลืมแฟนคนนี้ไปแล้วเหรอครับ” น้ำเสียงเย็นๆ กับกลิ่นตัวของผู้ชายคนนี้ที่คุ้นเคยเริ่มแทรกซึมเข้ามาในโสตประสาท  

นั่นจึงเป็นสาเหตุให้ฉันรีบกระตุกแขนออกทันที 

“อย่ามาจับ”  

แสงไฟสลัวๆ ณ ที่แห่งนี้ไม่ได้ทำให้ฉันเห็นหน้าของร่างสูงชัดน้อยลง คนที่ไม่ได้เจอมาสองวันหลังจากเรื่องวันนั้น ดูไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่ เมฆส่งยิ้มที่แผงเลศนัยแปลกๆ มาให้ ซึ่งมันค่อนข้างที่จะน่าขนลุกมากเลยทีเดียว 

“เธอมากับใคร กับเพื่อนเหรอ” เมฆแทบจะไม่สนใจปฏิกิริยาที่ฉันแสดงใส่เขาเมื่อครู่แม้น้อย เพราะต่อมาเขาก็เบียดร่างกำยำของตัวเองเข้ามาใกล้ๆ จนได้กลิ่นประจำตัวของเขาอย่างชัดเจน ฉันพยายามใช้มือดันแผงอกเขาให้ออกห่าง แต่ก็เป็นไปได้ยาก เพราะหลายปัจจัย  

ปัจจัยแรก เขาแรงเยอะเกินไป อีกทั้งแอลกอฮอล์ในร่างกายฉันยังทำให้การคอนโทรลแรงมันยากขึ้น  

ปัจจัยต่อมาคือที่ฉันยืนอยู่ตรงนี้มันใกล้กับกับทางเข้าออก ดังนั้นบริเวณนี้จึงมีคนเดินไปมาค่อนข้างเยอะ การที่มีชายหญิงสองคนยืนขวางทางเข้าออก ก็ย่อมทำให้การสัญจรมันชะงักอยู่แล้ว ผลที่ตามมาคือเราเบียดกันมากขึ้นกว่าเดิม ไม่โดนคนอื่นด่าก็ดีเท่าไหนแล้ว  

ฉันบอกตรงๆ นะ ฉันในตอนนี้น่ะ ไม่รู้จะต้องแสดงอะไรออกไป ไม่รู้จะต้องพูดยังไงกับเขา ในหัวตอนนี้มันสับสนไปหมด ทั้งความรู้สึกความนึกคิด ฉันไม่รู้ตัวเลยว่าระหว่างที่กำลังคิดๆ อยู่นั้น ร่างได้ถูกชักจูงไปที่ไหนสักแห่งตามแรงของคนร่างกำยำ  

ฉันจำได้ว่าตัวเองพยายามจะขัดขืนอย่างสุดแรงแต่มันก็เท่านั้น ดวงตาฉันมองไม่เห็นอะไรเลย นอกจากความมืดมิด จากนั้นฉันก็ไม่รับรู้อะไรอีก 

 

[Mhek’s Talk] 

10 ชั่วโมงก่อนหน้านี้ 

 

[แม่ฝากกฤษช์เป็นธุระเรื่องน้องเมื่อหลายปีก่อนแล้ว ยังไงเมฆก็ดูๆ ไว้ด้วยนะ] 

“ผมรู้แล้ว แม่อยู่ที่นู่นก็รักษาตัวด้วยนะครับ” 

[ไว้แม่จะกลับไปหา] แล้ววันนั้นมันเมื่อไหร่กันนะ? 

ยังไม่ทันได้ตอบอะไร สายจากต่างประเทศก็ถูกตัดไป ผมถอนหายใจออกมาแรงๆ แล้วปาโทรศัพท์ทิ้งไปไกลๆ  

ตั้งแต่วันนั้นผมก็ได้แต่นอนเป็นซังตายอยู่คอนโดไม่ไปเรียน ไม่ทำอะไรทั้งนั้น บอกตรงๆ ว่าสิ่งที่ผมทำกับนานะวันนั้นเป็นสิ่งที่เหนือการควบคุม ผมไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนั้น แต่ว่าเพราะท่าทาง สายตา น้ำเสียงจองเธอที่มีต่อผม มันทำให้ความรู้ผมมันแตกสลาย จนควบคุมตัวเองไม่ได้  

ผมแทบจะหยุดตัวเองไม่ได้ แต่พอได้เห็นน้ำตาและแววตาที่หวาดกลัวของเธอก็หยุดผมได้ ถึงแม้อยากจะทำให้เธอเจ็บยังไงก็ตาม แต่ผมก็ ‘ทำ’ เธอไม่ลง  

ความย้อนแย้งในตัวผมมันโคตรน่าหงุดหงิด 

ผมจบความสัมพันธ์กับผู้หญิงที่คบๆ เอาไว้ เพราะเริ่มรู้สึกเบื่อ สิ่งที่คิดไว้ กับความเป็นจริงมันแตกต่างราวฟ้ากับเหว ตัวผมเองตอนนี้มันไร้ประโยชน์ที่ใจแข็งไม่มากพอ 

ถ้าคนเราไม่มีความรู้สึกของคงจะดี 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นสักพักแล้วแต่ผมไม่คิดจะลุกไปควานหาโทรศัพท์เพื่อจะรับสาย ผมเพียงแต่นอนมองเพดานแล้วก็คิดถึงผู้หญิงคนหนึ่งเหมือนคนบ้า ตลอดที่ห่างกันผมพยายามหาผู้หญิงคนอื่นมาระบายและแทนที่นานะ แต่ก็ไม่มีใครสามารถทำให้ผมลดความคิดถึงนี้ได้ลง  

อยากเลิก อยากพอแล้ว แต่ผมทำไม่ได้จริงๆ  

“มึงจะนอนตายอีกนานไหม” ผมไม่แม้แต่เหลือบตามองเจ้าของประโยคด้วยซ้ำ แล้วก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่ที่อยู่ๆ มันถึงเข้ามาในห้องของผมได้ 

ไอ้เจเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่รู้สันดานผมดีกว่าใครทั้งหมด ถ้าหากมันเป็นศัตรูกับผม ก็คงช้ำหน่อย 

“โทรไปเป็นร้อยสายไม่รับ ไอ้ควาย เมียได้กับผู้ชายคนใหม่ยังไม่รู้ตัว”  

 

[Loading...20%] 

ความคิดเห็น