ติดตามด้วยนะจ้ะ

5. ฝันไปหรือเปล่า...

ชื่อตอน : 5. ฝันไปหรือเปล่า...

คำค้น : นิยายโรแมนติก ญี่ปุ่น

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 261

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.พ. 2563 22:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
5. ฝันไปหรือเปล่า...
แบบอักษร

หิมะกำลังโปรยปราย นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้สัมผัสหิมะจริงๆ อุณหภูมิค่อยๆลดต่ำลงซึ่งตอนนี้น่าจะติดลบแล้ว แต่มือหนาของคนตัวสูงกุมมือฉันไว้แน่นทำให้รู้สึกอบอุ่นอยากบอกไม่ถูก ถึงวันนี้จะจบลงแค่นี้ ฉันก็ขอเป็นนางเอกซีรี่ส์สักครั้ง ฉันอยากจะก่นด่าตัวเองสักสองร้อยครั้งที่ยอมให้เขาจูบง่ายๆ เพียงเพราะว่าเขาหน้าตาดี ฮือ...ยายหมูบ้า

“คุณยังไม่ตอบผมเลยจะคบกับผมไหม”

“ตอบก็ได้ค่ะ ฉันจะคบกับคุณค่ะ” เขายิ้มกว้างอวดลักยิ้มอีกแล้ว ฮือ....ยิ้มทีใจฉันละลาย อปป้าฮยอนบินก็เหอะเจอนาโอกิ

ณ เกาะฮอกไกโดยังชิดซ้าย เขาค่อยๆโน้มตัวลงมาทำท่าจะจูบฉันอีกครั้ง คนที่เดินตามถนนไม่ใช่น้อย ๆ และสาวๆแถวนี้ก็ส่งสายตาหวานเชื่อมให้เขาเป็นระยะ ก็เค้าดูดีอะไรเบอร์นั้น และที่เดินสวนมาตะกี้ก็เป็นคนไทย

“หล่อมากแก ดารารึเปล่า แฟนก็หน้าตางั้นๆ ฉันสวยกว่าอีก” พูดแล้วก็หัวเราะคิกคัก จ้าพวกแม่มิสยูนิเวิร์สมั่นหน้ามั่นโหนกเหลือเกิ้น แล้วไงใครแคร์เค้าชอบฉันย่ะ ฉันกอดแขนเค้าแน่น ยิ้มเยาะสองสาวคนไทย 

“หมั่นไส้ยัยเตี้ยนั่นจัง”  ยัง..ยังไม่จบอีก สองคนนั้นคงคิดว่าฉันฟังไม่ออก คนอะไรหน้าตาก็สวยพูดจาดูถูกคนอื่นนี่มันบูลลี่กันชัดๆ คำก็เตี้ย สองคำก็หน้าตางั้นๆ เชอะ พวกพ่อแม่ไม่รัก เรื่องอะไรฉันต้องเอาพิมเสนไปแลกกับเกลือ ร่างสูงเดินพาฉันไปหยุดที่โรงแรมแห่งหนึ่ง พอเราเดินเข้าไป พนักงานที่เปิดประตูโค้งทำความเคารพ พอเดินผ่านฟร้อนท์ ก็ทักทายและโค้งทำความเคารพอีก พนักงานที่นี่สุภาพมาก ลิฟท์พาเรามาถึงชั้นสุดท้าย ห้องพักในชั้นนี้มีเพียงไม่กี่ห้อง ขณะที่เขากำลังจะเปิดประตูห้อง ฉันเกิดความลังเล นี่มันไม่ใช่แล้วฉันกำลังจะเข้าโรงแรมกับผู้ชาย ถ้าแม่รู้โดนตีตายแน่ เมาแล้วรั่วมาก ยายหมูบ้า พอเห็นฉันชะงัก เขาส่งรอยยิ้มพร้อมผายมือและชวนเข้าไปในห้อง

“ด้านในมีสองห้องนอนครับ” โอ้ยผู้ชายคนนี้สุภาพจริงๆ ไม่คิดจะทำอะไรกับผู้หญิงเมาและไม่สวย ฉันเดินสำรวจห้องพัก และมานั่งลงตรงวิวกระจกมองเห็นเมืองซัปโปโรในเวลาค่ำคืน สวยงามราวภาพฝัน  

“ดื่มไวน์หน่อยครับเข้ากับบรรยากาศสวยๆ” เขายื่นแก้วไวน์ซึ่งในนั้นมีไวน์องุ่น ฉันยกแก้วชนกับเขา กลิ่นหอมและรสชาติหวานนุ่มลิ้นของไวน์ซึ่งฉันเป็นมือใหม่หัดดื่มรู้สึกชอบมันซะแล้ว เมื่อกี้ตอนเดินมาที่โรงแรมใบหน้าสัมผัสกับอากาศเย็นเลยเริ่มสร่างเมาจากการดื่มเบียร์ ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเริ่มจะเมาไวน์อีกหน เราทั้งคู่นั่งตรงริมหน้าต่างบนพื้นพรม

“สวยจังเลยนะคะ ห้องนี้ราคาคงแพงมาก” พนักงานโรงแรมที่นี่รายได้คงดี ก็อย่างว่าแหละคุณภาพชีวิตของคนที่นี่ดีมาก อาหารอร่อย บ้านเมืองปลอดภัย ฉันยังอยากมาเที่ยวบ่อยๆ

“เป็นสวัสดิการของพนักงานน่ะครับ” เขายิ้มพลางรินไวน์ให้ฉัน ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าดื่มไปกี่แก้วแล้ว รู้สึกมึนๆ แต่ยังพอมีสติ ผู้ชายตรงหน้าอยู่ในเสื้อเชิร์ตพับแขนปล่อยชายเสื้อ ผมข้างหน้าดูยุ่งไม่เป็นทรง แต่กลับดูดีอย่างเหลือเชื่อ สายตาเจ้ากรรมของฉันดันมาหยุดตรงเสื้อเชิร์ตที่ปลดกระดุมประมาณสามเม็ด เผยให้เห็นถึงกล้ามเนื้อตรงอกผิวขาวเนียนละเอียดนั้นอีก ทำไมมันดูเซ็กซี่อย่างนี้ โอ้ย เลือดกำเดาฉันแทบพุ่ง

“ถ้าคุณจะมองผมด้วยสายตาแบบนี้ ผมคิดว่าคงจะทนไม่ไหว” เขาวางแก้วไวน์ลง เชยคางฉันขึ้นริมฝีปากอุ่นจัดทาบทับริมฝีปากของฉัน จากครั้งที่แล้วที่ฉันจูบผู้ชายเป็นครั้งแรกซึ่งทำอะไรไม่ถูก ครั้งนี้ฉันเรียนรู้ได้เร็วขึ้นมือสองข้างโอบรอบลำคอของเขา  เขาใช้ริมฝีปากกดเน้นเบาๆ และเนิ่นนาน ซึ่งจากต่างจูบแรกของเรา ฉันรู้สึกล่องลอยราวกับฝันไป รู้ตัวอีกทีลมหายใจอุ่นๆ ก็กระทบตรงซอกคอของฉันเขาใช้ริมฝีปากกดเน้นเบาๆ  ฉันรู้สึกแปลกๆ ร่างกายเริ่มร้อนขึ้นจากนั้นใช้มือปลดกระดุมเสื้อ

เชิร์ตของฉัน อยู่ๆฉันก็รู้สึกมึนหัวและสติของฉันก็ดับวูบไป  

เช้าอันแสนสดใส ฉันค่อยๆกระพริบตาถี่ๆ  เนื่องจากแสงแดดยามเช้าลอดเข้ามาในห้อง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่คุ้นเคยหอมอบอวลอยู่ใกล้ๆ คุณยายชอบใช้น้ำหอมแบบนี้ด้วยเหรอ ใบหน้าของฉันแนบกับผิวกายอุ่นๆ แข็งๆ ฉันค่อยๆเบิกตากว้าง 

นี่มัน! ซิกแพคผู้ชายความชัดแบบโฟร์เค  ฉันต้องฝันไปแน่ๆ ฉันอมยิ้ม ใช้มือลูบไปทั่วแผ่นอกแน่นนั้น

“โอ้ย ไม่อยากตื่นเลย อปป้าฮยอนบินคะ ฮือ...” อยู่ๆมือของอปป้าในฝันคว้าหมับเข้าที่เอวของฉันดึงฉันเข้ามาในอ้อมกอดของเขา ใบหน้าของฉันแนบกับซอกคอของเขา ใจของฉันเต้นรัว นี่ขนาดในฝัน ใจฉันแทบจะทะลุออกมาจากอก อยู่ๆฉันก็เจ็บจี้ดที่แขน

“มดในฝันก็กัดเจ็บเหมือนกันนะเนี่ย” ฉันใช้มือจับมดออก แต่! มันไม่น่าจะเจ็บนี่นา หรือว่า ฉันลุกพรวดขึ้นอย่างรวดเร็ว เสื้อเชิร์ตถูกปลดกระดุมถึงเม็ดที่สี่และแทบจะหลุดแหล่ไม่หลุดแหล่ แถมบรายังโผล่โชว์ร่องอกอีกด้วย ฉันค่อยๆนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ฉันดื่มเบียร์หนักมากจากนั้นฉันก็เข้าโรงแรมกับเขา เราดื่มไวน์อีกหลายแก้ว เขาจูบฉันที่ริมหน้าต่างกระจกแล้วฉันก็จำอะไรอีกไม่ได้ พอตื่นมาก็อยู่บนเตียงแถมเค้ายังนอนเปลือยอกและด้านล่างที่ผ้าห่มคลุมไว้ฉันไม่อยากจะนึกเลย นี่มันบ้าไปแล้ว...เมาและเลยเถิดมีอะไรกับผู้ชา ย ยายหมูมิ  ถ้าพ่อกับแม่รู้ต้องผิดหวังมากแน่เลย แต่เดี๋ยวก่อนนะ ฉันเคยอ่านมา ครั้งแรกต้องเจ็บมาก แต่ฉันไม่รู้สึกอะไรเลยเสื้อผ้าก็ยังใส่ครบยกเว้นเสื้อเชิร์ตที่กระดุมถูกปลดเท่านั้น คงยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอก  พอคิดได้ดังนั้นฉันรีบใส่กระดุมเสื้อเชิร์ต  ฉันไม่กล้าสู้หน้าเขา  เค้าคงคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงใจง่ายแน่ๆ ดังนั้นฉันต้องออกไปตอนที่เขายังไม่ตื่นขอให้เรื่องของเราเป็นแค่ความฝัน พอเค้าตื่นมาก็จะไม่เห็นฉันอีก ยังไงซะเรื่องของเราก็เป็นไปไม่ได้ เพราะฉันต้องกลับไทยวันนี้และไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนจะได้กลับมาที่นี่อีก  พอลุกจากเตียงก็สวมเสื้อโค้ทคว้ากระเป๋าสะพายข้างค่อยๆ เปิดประตูเดินออกจากห้องไป ก่อนออกไปฉันมองไปที่เตียง เขายังคงหลับอยู่ผมสีดำสนิทตัดกับผิวขาว เนียนละเอียดเหมือนผิวของผู้หญิง และที่ติดอยู่ในหัวฉันที่สุดคือซิกแพค ผู้ชายคนนี้สมบูรณ์แบบจริงๆ และเค้าคือคนที่ฉันเกือบจะพลาดพลั้งมีอะไรกับเขาครั้งแรก ขณะที่กำลังลงลิฟท์ ฉันมองเห็นเงาสะท้อน ที่คอของฉันมีรอยแดงๆ และฉันไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดนั้น เมื่อคืนเขาทำรอยคิสมาสค์ให้ฉัน คิดแล้วใบหน้าก็ร้อนวูบ จึงติดกระดุมเสื้อเชิร์ตจนเม็ดสุดท้ายและกระชับเสื้อโค้ทเพื่อปกปิดรอยนั้น พอลิฟท์เปิดฉันยืนคว้างไม่รู้จะเดินไปทางไหนดี พนักงานสาวที่ฟร้อนท์คนเดิมมองมาที่ฉันแล้วหัวเราะซุบซิบ วันนี้เครื่องออกสิบโมงครึ่งตอนนี้เจ็ดโมง ฉันต้องรีบไปที่สนามบิน ปัญหาคือฉันจะติดต่อคุณยายยังไง ฉันรู้สึกมืดสิบด้าน มองไปไหนก็เจอแต่สายตาแปลกๆของพนักงานที่นี่

“มิจัง” เสียงของคุณยายเรียกมันเหมือนเสียงสวรรค์  ฉันวิ่งเข้าไปกอดคุณยายแล้วร้องไห้ ความรู้สึกกลัวอึดอัดหน่วงๆ เมื่อกี้เหมือนได้รับการปลดปล่อยออกมาบ้างแต่ไม่ทั้งหมด

“นึกว่าจะไม่ได้เจอคุณยายแล้วค่ะ ฮือ” คุณยายใช้มือลูบหลังฉันเบาๆ 

“ไม่เป็นไรนะ ยายเจอหนูแล้ว ยายเก็บของมิจังมาหมดแล้ว นี่โทรศัพท์ เมื่อคืนกลัวมากใช่ไหม” พูดถึงเมื่อคืนหน้าฉันก็แดงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

“แล้วนี่มีไข้ด้วยใช่ไหม เมื่อคืนหิมะตก อากาศเย็นมาก ท่าทางจะป่วย” คุณยายใช้มือแตะหน้าผากฉันเบาๆ 

“แต่ไม่มีไข้นี่นา ทำไมหน้าแดง” 

“หนูไม่เป็นไรค่ะ เราไปสนามบินเลยใช่ไหมคะ” ฉันกลัวนาโอกิจะตื่นและลงมาเจอกับฉัน จึงคว้ากระเป๋าและเดินออกไปขึ้นรถที่หน้าโรงแรม งั้นแสดงว่าโรงแรมที่คุณยายพักเป็นโรงแรมเดียวกันกับที่ฉันมาพักเมื่อคืนนี้  คุณเคนช่วยยกกระเป๋ามาเก็บที่ท้ายรถ รถค่อยๆแล่นผ่านหน้าโรงแรมอย่างๆช้า ฉันค่อยๆหลับตาลง

Naoki talks 

ผมได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเส้นผมของใครสักคน กลิ่นนั้นทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลาย นานแค่ไหนที่ไม่ได้นอนหลับสบายขนาดนี้ คงต้องให้ เรียวหาซื้อน้ำหอมอโรมากลิ่นนี้มาไว้ในห้องนอนซะแล้ว ผมเคลิ้มหลับไปอีกครั้ง แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอน ผมค่อยๆลืมตาขึ้น กลิ่นหอมที่ว่ายังอยู่ แต่เจ้าของกลิ่นนั้นไม่อยู่แล้ว ผมนึกถึงเรื่องเมื่อคืน อยู่ๆก็ยิ้มแบบไม่รู้ตัว  เธอชื่อมิราอิ ผมจำชื่อเธอได้ขึ้นใจ ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มเวลายิ้มทำให้โลกดูสดใสขึ้นมาทันที คิดหนีไปแบบไม่บอกเหรอ

 ฝันไปเถอะ ถ้าเธอยังอยู่เกาะฮอกไกโด ไม่มีวันหนีผมพ้นหรอก คิดได้ดังนั้นจึงหยิบโทรศัพท์มือถือ ต่อสายถึงเรียวคนที่เป็นทั้งเพื่อนและเลขาส่วนตัว โทรศัพท์ดังอยู่ไม่นานเรียวจึงรับสาย

“เรียว ตามหาผู้หญิงคนหนึ่งให้ผมด้วย เธอชื่อมิราอิ มาพักที่โรงแรมของเราเมื่อคืนก่อนสืบดูข้อมูลในระบบของโรงแรมเรา เอย์จิกับโนโซมิ กลับไปเรียนแล้วใช่ไหมขอบคุณมากที่ช่วยดูแลน้องๆให้ผม ” ผมมั่นใจว่าไม่เกินสามสิบนาที เรียวต้องติดต่อกลับมาอย่างแน่นอน เรียวคือมือขวาของผม เขาดูแลเรื่องทุกอย่างในตระกูลของเรา เพราะตระกูลยามาดะของเรียวทำงานเป็นผู้ดูแลฟุจิวะระตั้งแต่รุ่นคุณปู่ของเขา  เพราะฉะนั้นเรียวถูกฝึกฝนมาเพื่อทำหน้าที่นี้ตั้งแต่เขายังเด็ก เขาเป็นทั้งเพื่อนเล่น เพื่อนร่วมชั้นตั้งแต่ประถมศึกษาจนถึงอุดมศึกษา เขาดูแลทั้งผมและน้องๆของผม รวมถึงงานในบริษัท ถ้าไม่มีเรียวสักคนผมคงแย่แน่ๆ               

ความคิดเห็น