Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ~ เรื่องที่3 เฮียน่านน้ำกับน้องข้าวสวย

น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.3 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.3 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2563 14:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.3 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

น่านน้ำ talk's

1 อาทิตย์ต่อมา

@คฤหาสน์สงค์ไพศาลโรจน์ บ้านใหญ่ ห้องทำงานคุณแม่ เวลา14:45น.

 

เพิ่งเลิกเรียนครับ เลยเพิ่งมา อุตส่าห์มาหาตามคำสั่งของประมุขของบ้านเลยนะ

ความหมายของคำว่า อุตส่าห์ ก็คือ จำใจ ต้องทำอะไรสักอย่างนั่นแหละครับ

 

"เฮ้อ~" มานั่งรอท่านเซ็นต์เอกสารจะสิบห้านาทีแล้วนะ

"รอแม่หน่อยไม่ได้เลยหรอไง?" ท่านถามมา

"สิบห้านาทีนี่มัน...ไม่หน่อยแล้วนะครับ..." ผมตอบท่านไปเสียงเนือย

 

ความจริงก็คือเหนื่อยเวลาที่ต้องพูดกับท่านเหมือนกันนะ

 

"แล้วทีแม่รอเราหล่ะน่านน้ำแม่รอเราเป็นอาทิตย์เลยนะ! กว่าเราจะเข้ามาหาแม่ได้! ทั้งๆที่ในข้อความแม่ก็ย้ำชัดไปแล้วนี่ว่าพรุ่งนี้ให้เข้ามาหาแม่ด้วย! แต่เราก็ไม่เข้ามา!" ท่านพูดมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

 

ก็เพราะผมรู้ไงครับว่าแม่เป็นคนยังไงผมถึงไม่เข้ามาในวันนั้นท่านอ่ะชอบนัดห่าเหวอะไรก็ไม่รู้ล่วงหน้าเป็นอาทิตย์ๆทุกทีผมเลยเข้ามาวันนี้เพราะรอให้ท่านโทรตามไม่ใช่ส่งข้อความมาหาผม

คือ...ถ้าไม่ได้สำคัญจริงๆผมก็จะไม่ตอบอ่ะนะ ขี้เกียจครับ บอกเลยว่า...ท่านไม่ได้มีความสำคัญกับผมถึงขนาดนั้นนะครับที่ผมต้องฟังคำสั่งที่ท่านพิมพ์มา

 

"เฮ้อ~ คุณแม่...มีอะไรก็พูดสักทีสิครับ..." ขี้เกียจต่อความยาวสาวความยืดผมจึงเร่งเอาคำตอบจากปากท่าน

"วันพรุ่งนี้หนูชะเอมจะกลับมาแล้ว ไปรับเธอที่สนามบินด้วย"

"....." ผมเงียบเพื่อรอฟังท่านพูดต่อ

"เธอจะมาถึงไทยประมาณสิบโมงไปรับเธอด้วย" เหอะ

"สิบโมง...? ผมมีเรียนครับ...ไม่ว่าง" ผมตอบท่านไป

"ก็หยุดไปสิ หยุดๆไปเถอะเรียนหน่ะเมื่อไหร่ก็เรียนได้" เอาความคิด...แบบคนไร้การศึกษามาจากไหนว๊ะ?

"ผมจะสอบแล้ว...ถ้าเธออยากเจอผมจนตัวสั่น...คุณแม่ก็ส่งข้อความมาหาผมแล้วกัน...ขอตัวครับ" ผมพูดเพียงแค่นั้นก็ลุกขึ้นยืนและก็ว่าจะเดินออกไปทันทีแต่ว่า...

"นับดาว!"

 

กึ่ก! หยุดชะงักทันทีที่ท่านพูดชื่อน้องสาวของผมขึ้นมา

 

"....?" ก่อนที่จะหันหน้ากลับไปมองหน้าท่านด้วยสายตาสงสัยปนหงุดหงิด

"เสี่ยทองเพื่อนของพ่อใหญ่เป็นม่ายเมียตายมาหนึ่งปีอยากได้นับดาวลูกสาวแม่เป็นภรรยา อืมม แม่จะตอบยังไงดีนะ?" เหอะ

 

ว่าแล้วเชียวท่านรู้จุดอ่อนผม...ฟังแล้วอาจจะเหมือนประโยคคำถามแต่มันไม่ใช่ไง มันเป็นประโยคคำสั่งแกมบังคับให้ผมทำตามที่ท่านบอก

 

"ก็ได้ครับ...ผมจะไปรับเธอ" ผมจึงไม่มีทางเลือกนอกจากตกลง

"ถ้าลูกตอบตกลงตั้งแต่แรกแม่ก็คงไม่ต้อง...พูดอะไรให้มากความ" ท่านพูดมาเหมือนกับให้คำแนะนำ

"หมดเรื่องแล้วใช่ไหมครับ? งั้นผมขอตัว..." ผมพูดเพียงแค่นั้นก็หันหลังและเปิดประตูเดินออกไปในทันที

 

ชะเอม เธอคืออดีตแฟนที่ควบสถานะคู่หมั้นของผมด้วย ผมเคยรักเธอมากแต่...ก็แค่เคยเพราะเธอเลือกที่จะหักหลังผมด้วยการไปรักคนอื่น

 

@ย้อนกลับไปเมื่อ5ปีก่อน

@P school โต๊ะหินอ่อนหลังโรงเรียน (ที่ประจำของกลุ่มพวกผม)

 

"หืม? ชะเอมนั่งสิ" ผมเอ่ยชวนผู้หญิงที่ผมรักมากให้นั่งลงที่โต๊ะหินอ่อนตัวเดียวกับผม

"น่านน้ำ! เราเลิกกันเถอะ!!" ผมที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ถึงกับชะงักค้างทันทีก่อนที่ผมจะ...

"ทำไมหล่ะ?" เอ่ยถามเธอไปเสียงเรียบนิ่งแต่ตายังคงจ้องหนังสืออยู่ จ้องไปงั้นๆแหละครับผมอ่านต่อไม่ไหวหรอก

"ก็เพราะนายไง! น่านน้ำเพราะนายไม่เคยแสดงออกว่ารักฉันเลย!! ฉันเบื่อกับความเฉื่อยชาของนายมากแล้วนะ!!" อ่า...ข้ออ้างหรือเปล่าว๊ะ?

"เหตุผลแค่นี้?" ผมเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเธอ ก่อนที่จะพูดออกไปพร้อมเลิกคิ้วขึ้นสูงเพื่อสื่อว่าผมกำลังถามเธอ

"แค่นี้หรอ!? มันไม่ใช่แค่นี้หรอกนะ! ฉันเบื่อ! ฉันเหนื่อย!! ฉันคบกับนายไม่ไหวแล้ว!!!" เธอพูดมา

"เธอมีคนใหม่แล้วหรอ?" ทันทีที่ผมถามคำถามนั้นออกไป ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างด้วยความตกใจในทันที

 

หึ...! ใช่จริงๆด้วยสินะ

 

"จริงๆด้วยสินะ?" ต้องการคำตอบไม่ใช่รีแอคที่ดูออกว่าใช่

"ใช่! ฉันมีคนใหม่แล้ว! จบได้หรือยังเรื่องของเราหน่ะจบได้หรือยัง!!?" เธอถามผมมาเสียงดังหงุดหงิด

"บอกอย่างงี้มาตั้งแต่แรกก็จบไปตั้งนานแล้ว!" ผมพูดไปแค่นั้นก็ก้มหน้าลงอ่านหนังสือต่อ

 

@กลับมาที่เวลาปัจจุบัน

 

ถ้าถามว่าตอนนั้นเจ็บไหม? บอกเลยครับเจ็บโครตเลยหล่ะ แต่ก็ควรที่จะขอบคุณเธอคนนี้ที่ทำให้ผมเจอกับเธออีกคนแต่...ผมก็รักษาเธอคนนั้นไว้ไม่ได้

และอีกอย่างนึงคือ...ผมไม่คิดว่าเธอจะยังไม่ถอนหมั้นและจะให้ผมแดกของเหลือจากใครหน้าไหนก็ไม่รู้เนี้ยนะ? หวังสูงไปตกลงมาแล้วมันจะเจ็บนะ

 

@บ้านสวน เวลา15:05น.

 

อ่า...ไหนๆก็มาบ้านแล้วพรุ่งนี้ก็ไม่ได้ไปเรียนด้วยผมเลยกลับเข้ามานอนที่บ้านเลยแล้วกันครับ ขี้เกียจไปผับไอ้เหนือด้วยแหละเพราะที่นี่กับผับของมันก็ไกลกันพอสมควร

 

@สวนหลังบ้าน

 

"พ่อ...หวัดดีครับ..." เดินเข้ามาถึงในสวนหลังบ้านก็เห็นคุณพ่อกำลังลงต้นกล้าอะไรสักอย่างก็ไม่รู้ครับ

"อ่า น่านน้ำเองหรอ?" ท่านถามมาด้วยน้ำเสียงอบอุ่นเหมือนเคย

"ครับ" ผมตอบท่านไปน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"วันนี้กลับมานอนบ้านหรอเรา อ่า..." ท่านลุกขึ้นยืน

"ครับ คุณพ่อ...มาครับผมช่วย" ผมตอบท่านไป ก่อนที่จะเดินเข้าไปให้ท่านจับแขนผมลุกขึ้น

"อื้ม! ขอบใจเรามากนะ" ท่านพูดมา ก่อนที่จะจับแขนผมและลุกขึ้นยืน

 

@ภายในบ้าน ห้องนั่งเล่น เวลา15:25น.

 

ตอนนี้ผมกำลังนอนเหยียดยืดตัวจนเต็มโซฟายาวด้วยความสบายพร้อมกับกำลังนอนเล่นโทรศัพท์คุยกับเพื่อนผ่านแอพพลิเคชั่นที่ชื่อว่า ไลน์ อยู่ครับ

 

"วันนี้คิดไงได้หล่ะถึงกลับเข้ามานอนที่บ้าน?" คุณพ่อถามผมขึ้นมาพร้อมกับในมือถือแก้วน้ำไว้

"ฮึ่บ" ผมจึงลุกขึ้นนั่งและรับแก้วน้ำที่ดูก็รู้ว่าท่านถือมาให้ผมแน่ๆจากท่านมาทันที

"ก็...ไม่มีอะไรหรอกครับ" ผมตอบท่านไป แน่นอนท่านไม่เชื่อหรี่ตามองผมด้วยสายตาจับผิดทันที

"ผมก็แค่...คิดถึงพ่อไม่ได้หรอครับ...?" ทิคกลบเกลื่อนเรื่องจริง ซึ่งมันได้ผลเสมอกับพ่อของผม

"คิดถึงพ่อหรอ? ฮ่าๆ วันนี้อยากกินข้าวกับอะไรหล่ะ?" เห็นไหมหล่ะ

"ครับ...กินไรก็ได้ผมกินง่ายกินได้หมด" ผมตอบท่านไป

"โอเค พ่อจะทำของโปรดเราให้กิน" หืม? ของโปรดผมหรอ?

"อะไรหรอครับพ่อ?" เอาจริงคือ...ผมจำไม่ได้แล้วหล่ะครับว่าผมชอบอะไรไม่ชอบอะไร

"หืม? โกหกใช่ไหมน่านน้ำเราลืมอาหารที่เราชอบไปได้ยังไง?" ท่านถามผมกลับมาแทนที่จะตอบผม

 

นั่นสินะ พวกคุณเคยลืมหรือเปล่าครับ? เหมือนว่า...เราไม่ได้ทำไม่ได้รู้สึกไม่ได้สัมผัสกับมันนานมันเลยลืมหล่ะมั้ง?

 

"???" ผมไม่ตอบแต่ส่งสายตาสงสัยไปให้ท่านแทน

.

.

.

ข้าวสวย talk's

@Q Apartment ห้องของฉัน เวลา16:45น.

 

"อ่ะ โซ่ลองกินดูสิแกงสายบัวของโปรดข้าวรับรองความอร่อยเพราะข้าวทำกินบ่อยอ่ะนะ" ฉันพูดพร้อมกับตักข้าวสวยร้อนๆใส่จานข้าวให้กับกัสโซ่

"หืม? หึ! มั่นหน้ามากเลยครับเพื่อนรัก~" ฉันเปล่ามั่นหน้านะ

"ข้าวเปล่านะ ปากดีไม่ต้องกินแล้วข้าวจะใส่ถุงไปฝากพี่ล่ามโซ่" ฉันพูดพร้อมกับดึงถ้วยแกงสายบัวของตัวเองมา

"เห้ย! ได้ไงว๊ะครับ? ถ้าฉันไม่ได้กินไอ้เฮียก็ไม่มีทางได้กินหรอกเว้ย!" ห๊ะ!?

 

จิ้ม!!! ฉันจึงจับซ้อมและก็ทิ่มลงบนมือของกัสโซ่แต่ว่า...

ปั่ก!!! มันดันปักลงโต๊ะเพราะกัสโซ่ปล่อยมือจากถ้วยแกงซ๊ะก่อน

บอกเลยถ้าโดนมือมาจริงๆฉันจะสมน้ำหน้าเลยด้วย

 

"เฮ้! เล่นของแหลมคมเลยหรอข้าว!? ป่ะกี๊ถ้าโซ่ไม่ชักมือออกโดนจังๆคามือเลยนะ!" ก็ตั้งใจไง

"ก็โซ่อ่ะแหละว่าข้าวเองและก็เรียกพี่ล่ามโซ่ว่า...ไอ้ด้วย" ฉันพูดไป

"เอ้า!? หมายความว่าตั้งใจหรอ!?"

"ก็ใช่" ฉันตอบไป

"อ่ะๆ ก็ได้ครับ~ ข้าวครับโซ่อยากกินกับข้าวอร่อยๆฝีมือข้าวอ่ะครับ~ ขอโซ่กินหน่อยนะเดี๋ยวถ้าข้าวฝากโซ่ไปให้เฮียสัญญาว่าจะส่งให้ถึงเฮียเลยครับ~" กัสโซ่พูดมาด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ

"จริงๆนะ?" ฉันพูดไปพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นเพื่อสื่อว่าฉันกำลังถามอยู่

"ครับ~"

"ก็ได้! ถ้าลองกินแล้วจะรู้ว่าข้าวพูดความจริง!" ฉันบอกไป กัสโซ่ไม่พูดอะไรออกมาแต่พยักหน้าขึ้นลงเหมือนกับบอกเป็นนัยๆมาว่า เชื่อก็ได้ ยังไงยังงั้น

 

ระหว่างกินข้าวฉันกับกัสโซ่ก็เงียบค่ะ ไม่รู้สิคะรู้แค่ว่าระหว่างกินข้าวไม่ควรพูดหน่ะค่ะใครๆก็สอนอย่างงี้อ่ะนะ

ความจริงก็ไม่รู้นะคะว่า...กัสโซ่ทำอย่างงี้กับทุกคนหรือเปล่าแต่...ต้องทำอย่างงี้กับฉันค่ะ

 

"อึ่กๆๆๆๆ" และกัสโซ่กับฉันก็กินข้าวเสร็จค่ะ

"อื้ม! ข้าววันนี้ไม่ต้องไปทำงานหรอ?" กัสโซ่ถามฉันขึ้นมา หลังจากที่ตัวเขาเองดื่มน้ำเสร็จ

"อื้อๆ วันนี้คาเฟ่หยุดหน่ะ" ฉันส่ายหน้าตอบไป ก่อนที่จะพูดตอบไปสบทบ

"เอาจริง ก็ชักงงกับคาเฟ่แมวนั่นแล้วนะ หยุดไม่เป็นวันเล้ย เดี๋ยวหยุดวันโน้นทีวันนี้ทีทำไมถึงไม่ทำวันหยุดให้มันแน่นอนว๊ะ?" บ่นอีกแล้วค่ะ เห้อ~

"ชั่งเถอะโซ่ อิ่มหรือยังหล่ะ? ข้าวจะได้เก็บจานไปล้าง" ฉันถามเจ้าตัวไป

"อิ่มแล้ว เดี๋ยวโซ่ช่วย" กัสโซ่ตอบฉันมาเพียงแค่นั้นและเค้าก็มาช่วยฉันเก็บจานไปล้าง

 

เวลาต่อมา เวลา19:30น.

 

ฟุ๊บ~ ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอนกระโปรงสีขาวและก็มาล้มตัวนอนลงบนเตียงขนาดสามฟุตครึ่งของฉันไปค่ะ ผมยาวสลวยของฉันแผ่สยายกับเตียงนอน

ส่วนกัสโซ่พอกินข้าวช่วยฉันล้างจานเสร็จก็กลับไปแล้วค่ะ

 

"อ่า..." สบายจังเลยนะ...

 

ฉันนอนตะแคงข้างไปหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูที่พี่ล่ามโซ่ซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อปี่ที่แล้วขึ้นมา ไม่รู้เหมือนกันนะว่าพี่ล่ามโซ่มีเงินได้ยังไงแต่...พี่ล่ามโซ่ก็ไม่ได้มีธุรกิจส่วนตัวอะไรมั้งนะคะ ก่อนที่จะกดเข้าไปที่แกลลอรี่เพื่อดูภาพ

 

"....เมื่อไหร่? เมื่อไหร่ถึงจะได้กลับคืนมาสักที...?" พึมพำออกมาพร้อมทั้งมองรูปถ่ายในโทรศัพท์ที่ฉันขอกัสโซ่มาถ่ายเพื่อติดเครื่องไว้

 

มันเป็นรูปของฉันตอนมัธยมต้นที่ฉันไม่มีความทรงจำอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว แต่...ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีตัวตนอยู่ที่ไหนสักที่ซี่งคือที่นี่ที่ประเทศนี้แน่นอนแต่แค่ยังหาจุดเชื่อมโยงของความทรงจำฉันไม่เจอ

 

"ถ้าเจอเมื่อไหร่..." ....แล้วจะทำยังไงต่อ?

 

นั่นสิ ฉันก็คงจะต้องกลับไปอยู่อเมริกากับพี่ปั้นหล่ะมั้งเพราะสัญญากับพี่ปั้นไว้ว่าถ้าความทรงจำของฉันกลับมาเมื่อไหร่ฉันจะกลับไป

เพราะว่า...ก่อนมาพี่ปั้นก็ยื้อแทบตายแต่ฉันก็ยังดื้อจะมาให้ได้เลยต้องแลกใจด้วยการสัญญา

ฉันเป็นพวกชอบลองอะไรด้วยตัวเองก่อนหน่ะค่ะใครจะพูดอะไรฉันจะไม่ฟังเลยจริงๆนะ นิสัยแบบนี้ของฉันเรียกว่า...พวกชอบลองของหรือเปล่านะ?

 

"เห้อ~" ฉันลุกขึ้นนั่งพร้อมกับเก็บโทรศัพท์และฉันก็เดินไปนอนดีๆ ก่อนที่ฉันจะคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยและฉันก็เผลอนอนหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ค่ะ

.

.

.

น่านน้ำ talk's

เช้าวันต่อมา

@PTK AIRPORT เวลา10:10น.

 

อ่า...เชื่อเลยว่ะ คิดว่าตัวเองเป็นใครว๊ะถึงได้มาเรทขนาดนี้อ่ะ? น่ารำคาณชิบหาย...

 

"....." คิ้วหนาขมวดเป็นปมด้วยความรำคาณใจ

 

ผลั่ก!! ก่อนที่ผมจะหันหลังกลับไปดูทางลงเครื่องอีกครั้งนึงและก็มีผู้หญิงร่างบางคนนึงเดินเข้ามาชนผม ย้ำ!! ว่าเธอชนผมเอง

ตุ่บ!! และเธอก็ล้มลงไปนั่งกับพื้น เป็นไรว๊ะ? ขาเป็นอัมพฤกอัมพาตไงชนแค่นี้ก็เสือกล้มแล้วแถมเธอเดินมาชนผมเองด้วย

 

"อ๊ะ!!" เธออุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด

"....?" ขมวดคิ้วหนาเป็นปมพร้อมมองหน้าเธอไปด้วยความสงสัยปนหงุดหงิด นี่คือ...ตอแหลช้ะ?

"อ่ะ ช่วยหน่อยสิ!" เธอพูดขึ้นมาพร้อมยื่นมือมาให้ผม

"....." คิดว่าไง? ผมควรช่วยเธอใช่ไหม? บอกเลยว่าเธอขอความช่วยเหลือผิดคนว่ะ ผมหันหลังและเดินหนีเธอทันที

 

หมับ!! แต่มือผมก็ถูกกระชากกลับไป

 

"นี่! น่านน้ำจำชะเอมไม่ได้หรอ!?" จำได้ตั้งแต่เธออุทานออกมาแล้ว

"....." ผมมองหน้าเธอไปด้วยสายตาเรียบนิ่ง ก่อนที่จะใช้สายตาเหยียดๆมองเธอไปตั้งแต่หัวจรดเท้า

"ปล่อย..." ผมบอกเธอไปน้ำเสียงเนือยๆ

"ขอจูบหน่อยนะคะ~ น่านน้ำชะเอมคิดถึงน่านน้ำมากๆ" เธอพูดมาเพียงแค่นั้นก็กอดคอผมและเขย่งขาขึ้นมานิดหน่อยหวังจะใช้ปากสกปรกนั่นมาจูบปากผมหรอครับ?

"ถอยไปซ๊ะอิตัวบนเตียง..." ผมก็ด่าเธอไปก่อน

 

เธอหยุดชะงักทันทีและก็ก้มหน้าลง ก่อนที่จะเงยหน้ามามองหน้าผมนิ่งๆด้วยสายตาเว้าวอน และเธอก็เปลี่ยนไปเป็น...

 

"ฮึ!" ยิ้มร้ายมุมปากแทน แววตาเว้าวอนป่ะกี๊นี้เปลี่ยนเป็นแววตาของผู้ชนะในทันที

"....." ผมมองหน้าเธอด้วยสายตานิ่งๆ

"ยังไงๆฉันกับนายก็หนีกันไม่พ้นหรอกน่านน้ำ" เธอพูดมา

"....."

"ยังไงเจ้าสาวของนายผู้หญิงที่นายต้องแต่งงานด้วยก็คือฉัน" อ่า...

"....ฮึ!" ผมจึงยิ้มมุมปากไปบ้าง ดวงตาเธอสั่นไหววูบทันที

"อย่าเสือกคิดว่าเธอจะมาเป็นเมียฉันเลยชะเอม ผู้หญิงแบบเธอเป็นอย่างมากสำหรับฉันก็แค่กระ*รี่เหเหม็นที่ฉันจะไม่มีวันเอาก็เท่านั้นแหละ" ผมพูดไปน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนที่จะสลัดมือเธอออกและเดินชิวๆออกไปจากสนามบินทันที

 

เหอะ พอมาเจอเธอในวันนี้มันยิ่งทำให้ผมแน่ใจว่า...ผมไม่เหลือความรักให้เธออีกแล้วต่อให้จะได้แต่งงานกันจริง ผมก็จะไม่มีวันแตะต้องตัวเธอเด็ดขาด ยิ่งเห็นหน้ายิ่งเกลียดครับ บอกเลย...

 

End ep.3

.

.

.

.

.

{Spoil next episode}

 

"ก็ที่คาเฟ่นั่นหน่ะสิ มีผู้หญิงเป็นลม...น่าขยักแขยงอ่ะ เธอป่วยหรือเปล่าก็ไม่รู้! แถมเธอยัง...."

 

{To be continue...}

 

ถ้าไลค์...ถึงยี่สิบไลค์วันอาทิตย์ไรท์จะมาลงให้นะคร้าบบ~

.....

 

เฮียน่านนางรักนับดาวนะคะ คงจะต้องรู้อะไรมาแน่เลยซึ่งก็เฉลยไปในเรื่องของนับดาวแล้วนะคะ

.....

 

ข้าวสวยขา~ เธอจะน่ารักแบบนี้กับคนอื่นที่ไม่ใช่อิเฮียไม่ได้นะงานนี้ต้องมีดัดนิสัยแล้วป้ะ? 55555 นิสัยของเธอคือชอบลองของสินะ?

.....

 

ใครว่าจะมีแค่นางเอกกับพระเอกที่เกลียดกันได้พระเอกกับตัวร้ายก็เกลียดกันได้เหมือนกันนะ 55555 แต่...อย่าลั่นวาจาอย่างงั้นสิน่านน้ำเดี๋ยวก็กลืนวาจาตัวเองหรอก!!

.....

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจค่าาา

ผิดพลาดตรงไหนขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว