ติดตามด้วยนะจ้ะ

3. จิโกคุดานิ...หุบเขานรก

ชื่อตอน : 3. จิโกคุดานิ...หุบเขานรก

คำค้น : นิยายโรแมนติก ญี่ปุ่น

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 213

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.พ. 2563 20:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3. จิโกคุดานิ...หุบเขานรก
แบบอักษร

3. จิโกคุดานิ...หุบเขานรก 

“ช่วยเอายานี่ให้พนักงานที่ทำงานในห้องอาหารเย็นเมื่อวานด้วยค่ะ คือฉันทำซุปหกรดเค้า เค้าชื่อนาโอกิ ”ฉันพูดกับพนักงานที่อยู่ตรงฟร้อนท์ ฉันเห็นสายตาซึ่งบ่งบอกถึงความประหลาดใจตามมาด้วยความไม่พอใจ แต่แค่แว่บเดียว เธอเปลี่ยนมายิ้มบางๆ รับบัวหิมะของฉันมา ไม่ตอบอะไร ฉันกล่าวขอบคุณและเดินไปหาคุณยายซึ่งเชคเอาท์เรียบร้อยแล้ว คืนนี้เราจะไปพักในเมืองซัปโปโร พรุ่งนี้เช้าฉันจะกลับไทย เนื่องจากแม่ขาดคนช่วยงาน และฉันรับปากคุณยายว่าคราวหน้าจะมากับแม่และสไมล์และจะอยู่กับคุณยายนานๆ คุณเคนขับรถประมาณสามสิบนาทีจึงพาเรามาถึงจิโกคุดานิ หรือที่เราเรียกว่าหุบเขานรก เป็นปากปล่องภูเขาไฟที่มีพลัง มักจะพ่นควันออกมาเสมอ เกิดขึ้นมาตั้งแต่ 20,000 ปีที่แล้ว เป็นหุบเขาที่มีกลิ่นเฉพาะตัว เราจะได้กลิ่นทั้งไอน้ำ น้ำพุร้อน และทะเลสาบ ก่อนจะได้เห็นด้วยตาซะอีก

“มิจังรอยายแถวนี้นะ เดี๋ยวยายจะเดินไปด้านโน้น ยายนัดคนรู้จักไว้น่ะ” คุณยายบอกและเดินไปตามทางเดินที่ปูด้วยไม้ ฉันยิ้มรับ และเดินถ่ายรูปและวิดิโอเพื่อไปอวดสไมล์ ควันสีขาวๆ พวยพุ่ง กลิ่นกำมะถันฉุนๆ ทำให้ฉันอดกลั้นหายใจไม่ได้ จึงคิดว่าจะเดินมารอคุณยายที่ใกล้ๆลานจอดรถ พอเห็นวิวสองข้างทางก็อดที่จะหยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูปไม่ได้ เสียงเตือนให้ชาร์ทแบตเตอรี่ซึ่งเหลืออยู่เพียงแปดเปอร์เซ็นฉันเก็บมือถือเข้ากระเป๋า เดี๋ยวขึ้นรถจะเอาแบตสำรองมาชาร์ท ฉันเปลี่ยนเอากล้องตัวจิ๋วที่คล้องคอไว้ขึ้นมาถ่ายรูปแทน ขณะที่เดินถอยหลังเพื่อหามุมถ่ายภาพไม่ได้สังเกตว่าด้านหลังเป็นบันไดเพื่อลงไปสู่จุดชมวิว ทำให้เสียหลักไปชนกับผู้ชายที่กำลังเดินขึ้นมาจากจุดชมวิว เขาใช้มือข้างหนึ่งคว้าราวบันไดไว้อีกข้างหนึ่งคว้าฉันเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด ฉันเผลอสูดเอากลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เข้าเต็มปอด  กลิ่นนี้ทำไมฉันรู้สึกคุ้นจัง  อ้อมกอดนี้ด้วย  พอตั้งหลักได้ฉันจึงผละออกมาจากเขา กำลังจะเงยหน้าเพื่อกล่าวขอบคุณ

“คุณ....” เขาคือผู้ชายที่ฉันเอาน้ำซุปราดนั่นแหละและตอนนี้ เขาก็ช่วยฉันเอาไว้อีกหน  วันนี้เขาสวมเสื้อโค้ทสีดำ และกางเกงสแล็กสีเดียวกัน  เขาสวมเสื้อผ้าเรียบๆ สีทำไมกลับดูดีกว่าคนอื่นอย่างเหลือเชื่อ เหมือนมีแสงเปล่งประกายออกมาจากตัวเขา หัวใจฉันเต้นแรงอย่างไม่รู้สาเหตุ ยายหมูมิบ้าผู้ชาย เอ้ย ทำไมมันไม่หยุดเต้นแรงซะที 

“คุณไม่เป็นไรนะครับ” น้ำเสียงทุ้มชวนฟังเอ่ยขึ้น

“ขอบคุณมากนะคะ” ฉันโค้งศีรษะลง

“ไม่เป็นไรครับ” เขาทำท่าจะเดินออกไป

“แขนของคุณเป็นยังไงบ้างคะ ฉันฝากยาทาแผลน้ำร้อนลวกให้คุณที่ฟร้อนท์” เขาล้วงเข้าไปในเสื้อโค้ทและหยิบบัวหิมะที่ฉันฝากพนักงานที่ฟร้อนท์ไว้ออกมา

“ถ้าคุณหมายถึงยานี่ ผมได้รับแล้ว ขอบคุณมากนะครับ”

“แสดงว่าคุณยังไม่ได้ทา บัวหิมะดีมากเลยนะคะ ทาแล้วแผลจะแห้งหายเร็วมากค่ะ”

“ครับแล้วผมจะทานะ” เขายิ้มบางๆ และขอตัวเดินออกไป  ฉันมองตามร่างสูงนั้น จนเขาเดินลับตาไป แต่ใจเจ้ากรรมยังไม่หยุดเต้นแรง บ้าจริง ฉันถอนหายใจเข้าหายใจออก จนร่างกายเข้าสู่ภาวะปกติ

 

Naoki talks 

ตอนเช้าผมต้องพาคุณปู่มาจิโกคุดานิ วันนี้เป็นวันครบรอบที่คุณย่าเสีย ซึ่งท่านเสียตั้งแต่พ่อยังเด็กๆ ดังนั้นพ่อจึงเป็นลูกชายคนเดียวของคุณปู่ ได้เป็นผู้สืบทอดฟุจิวะระกรุ๊ป ทุกปีถ้าพ่อไม่ว่างผมต้องพาคุณปู่มาที่นี่เสมอ ขณะที่ผมกำลังเดินออกมาจากลิฟท์เสียงเรียกของพนักงานที่ฟร้อนท์ดังขึ้น

“รองประธานคะ” ผมเดินตรงไปที่ฟร้อนท์ พนักงานน่าจะชื่อ มาซามุเนะ ยูโกะ

“ครับ มาซามุเนะซัง” เธอยื่นหลอดครีมสีขาวให้เขา ใบหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย

“มีผู้หญิงฝากมาให้ค่ะ คนที่เมื่อคืนทำซุปหกรด รองประธานค่ะ” ผมนึกถึงเรื่องเมื่อคืนและพิจารณาหลอดครีมนี้ คงเป็นยาทาแผล แอบอมยิ้มน้อยๆ ผู้หญิงคนนี้จะปล่อยผ่านก็ได้ แต่เธอยังนึกใส่ใจและรับผิดชอบในสิ่งที่เธอทำ ผมนึกถึงแก้มกลมๆ แชมพูกลิ่นดอกไม้อะไรสักอย่าง จนถึงวันนี้มันก็ยังไม่ออกไปจากความคิดของผม พนักงานสาวทำหน้าประหลาดใจ ที่เห็นเจ้านายอย่างผมมายืนมองหลอดยาแล้วยิ้มคนเดียว

“นาโอกิ ไปกันได้หรือยัง” คุณปู่เดินมาตบไหล่ผมเบาๆ ผมจึงเดินตามหลังคุณปู่ออกไปเงียบๆ

ผมใช้เวลาขับรถไม่นาน จึงถึงจุดหมายที่เราจะไป ควันสีขาวพวยพุ่ง ตลบอบอวลด้วยกลิ่นกำมะถัน นักท่องเที่ยวเดินไปตามทางเดินที่ทำจากไม้ ถ่ายภาพตามจุดต่างๆ คุณปู่มักจะเดินไปตามทางเดินไม้คนเดียว ท่านให้เหตุผลว่าอยากคุยกับคุณย่าตามลำพัง ผมเดินลงบันไดไม้ มือพิมพ์ข้อความสั่งงานเลขานุการส่วนตัว อยู่ๆก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเสียหลักจากทางเดินกำลังจะตกลงบันไดไม้ ด้วยสัญชาตญาณผมคว้าแขนเธอไว้ด้วยมือข้างเดียว มืออีกข้างคว้าราวบันไดไม้ไว้แน่น กลิ่นหอมของเส้นผมที่คุ้นเคย ทำให้ผมสูดเข้าไปเต็มปอด ผู้หญิงที่ผมช่วยไว้หันมาช้าๆ เธอนั่นเอง ผมประหลาดใจเล็กน้อยที่เจอเธอที่นี่ ผู้หญิงแก้มกลมที่ทำให้ผมรู้สึกอยากไปจับแก้มเธอ เธอถามถึงหลอดยาทาแผล ผมขอบคุณเธอเบาๆแล้วขอตัวจากไป คงจะไม่บังเอิญเจอเธออีกแล้ว ผมมั่นใจเป็นครั้งที่สอง  

ความคิดเห็น