ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 09 #T-tonigh

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.พ. 2563 20:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
09 #T-tonigh
แบบอักษร

🚨ในบทนี้อาจมีบางส่วนที่ติดเรท(แต่ไม่เรทมาก)ขอให้อ่านอย่างมีสติ เรื่องนี้แต่งขึ้นมาด้วยความชิปไม่ได้มาจากเรื่องจริงและไม่มีเจตนาทำให้ตัวเซฟจีเสียหาย หากมีข้อผิดพลาด ขอให้เมนต์บอกทางเราจะปรับปรุง ขอให้อ่านอย่างมีความสุข ขอบคุณค่ะ//นอบน้อม

 

‘จี’

23:15 น.

“ไอ้เซฟ นี่มันโรงงานนรกชัดๆ” ผมเอนตัวขอบเตียง

“อีกนิดเดียวก็เสร็จละ”

“หมายถึงทั้งหมดอะนะ”

“ตัวบ้าน”

“โอยยย เซฟมึงทำคนเดียวนี่มาตลอดอะนะ” มันเหมือนจะตายเลยนะ

“มันก็ไม่ลำบากเท่าวิศวะมึงหรอก ไม่ได้ใช้แรงแค่ใช้รายละเอียด” แค่นี้มันก็จะบ้าตายละ งานบ้าอะไรวะอย่างกะมานั่งแกะสลัก

“ทำๆไปเถอะ เสร็จนี่เดี๋ยวกูให้มึงไปอาบน้ำนอน” แค่จะได้พักตัวผมก็มีแรง ผมลุกขึ้นรีบทำต่อให้เสร็จ

00:06 น.

“กูเหมือนโดนดูดวิญญานไปเลยเซฟ จะตายแล้ว” ผมกองลงไปบนพื้นอีกครั้ง พรุ่งนี้ผมมีเรียนเช้าไอ้เซฟก็บอกให้ผมไปอาบน้ำนอนก่อนก็ได้แต่ผมสงสารมัน อยากช่วยมันให้มันเสร็จจะได้นอนพร้อมกัน

“เสร็จละ ไปอาบน้ำก่อนเลยไปเดี๋ยวกูเอาเสื้อผ้าให้” เซฟลุกขึ้นไปหาเสื้อผ้าอยู่ตู้เสื้อผ้ามัน ผมมานอนค้างด้วยบ่อยๆเลยมีเสื้อผ้าผมติดบ้านมันอยู่บ้าง

ผมมองเซฟจัดแจงเสื้อผ้าผมไว้บนโต๊ะ เซฟถอดเสื้อออกเห็นรอยสักบนตัวมันจะว่าเยอะก็ไม่เยอะมันก็สักเอาพอสวยไม่ได้เหมือนนักเลงแถวบ้าน ผมเห็นรอยสักด้านขวาตรงไหล่เลยเดินไปดู ผมบอกมันแล้วว่าจะขอดูรอยสักเลยจะจับดูรายละเอียดรอยสักว่าเฮียป่านสักเป็นไงบ้าง

“เฮ้ย!” ผมสะดุ้งเมื่อไอ้เซฟหันมาหาผมอย่างไว หน้าของมันซีดดูตกใจมาก

“เป็นไรวะ”

“มึงจะทำอะไร”

“กูจะดูรอยสักมึงไง มึงบอกกูแล้วว่าจะให้กูดูรอยสัก” ผมมองรอยสักที่ไหปลาร้าเป็นชื่อของมัน ‘Saisawat’ ผมก้มมองพร้อมจับดูรายละเอียด

“มีคำเขียนอยู่ในตัวเอด้วยหรอวะ?” ผมมองเห็นรอยในวงของตัวเอทั้งสามตัว

“เออ คำว่า ‘me’ ‘my’ ‘map’” โห รายละเอียดสุดยอดเล็กขนาดนี้ยังสักใส่ลงไปได้โคตรเก่ง

“อีกลายอะ”

“หะ”

“ด้านหลังมึงไง ดูหน่อย”

“เออๆ” หน้าเซฟดูกังวลหน่อยๆแต่ก็หันหลังให้ผมดู

“มังกรหรอวะ?”

“เออ มังกรไฟ”

“คือ?”

“กูเข้มแข็ง กูยิ่งใหญ่”

“สุดยอด แต่ละลายมึงนี่ลึกซึ้งเนาะ” พูดจบผมสังเกตุเห็นเหมือนแผลรอยถูกขูดเป็นแผลเป็นจางๆแต่ถูกรอยสักทับไว้ ผมสงสัยเลยจับดู

“อย่า!” เซฟหันมาสบัดแขนผมทิ้งแรงๆ ผมตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเซฟไม่เคยผลักผมแรงหรือตีแรงๆเลยสักครั้ง เซฟเลิ่กลั่กหายใจหอบหืดหาด ผมเดินเข้าไปใกล้ๆแต่เซฟดันถอยห่าง

“เซฟ เป็นไรวะ?”

“ปะ เปล่า กู กู กูแค่เหนื่อย”

“โกหก” ผมพูดเสียงเรียบ รอยสักมันเป็นอะไรทำไมถึงจับไม่ได้ ทำไมถึงระแวงขนาดนั้น หรือว่าที่ระแวงไม่ใช่เรื่องรอยสักแต่เป็นเรื่องค้างคาใจจากจูบที่ร้านเฮียป่าน

“จี กูพูดจริงนะ”

“มึงโกหก กูดูยังไงก็รู้ว่ามึงโกหก”

“จี มึงฟังกูก่อนดิ”

“ฟังอะไรวะ มึงอึดอัดอะไรมึงก็พูดมาดิ”

“กูมีเหตุผลของกูมึงเข้าใจกูนะ”

“แล้วเหตุผลของมึงคืออะไร ฟังขึ้นปะ”

“...”

“มึงไม่พูด หรือว่ามึงรังเกียจกู มึงระแวงกูเพราะกูจูบมึงที่ร้านเฮียป่าน มึงคิดมากตั้งแต่เราเดินออกจากร้านมากูก็นึกว่ามึงคิดมากเรื่องชื่อเสียงห่าเหวแบบที่มึงพูด แต่ดูมึงตอนนี้ดิ!”

“จีมึงอย่าขึ้นเสียงดิ ฟังกู!”

“มึงเดินถอยจากกูทุกๆก้าวที่กูเดินไปหา มึงไม่ให้กูจับตัวมึงเหมือนเมื่อก่อนแบบนี้ให้กูคิดว่าไงวะ! คิดว่ามึงหวงรอยสักนั้นหรือไง!”

“ไอ้จี! มึงฟังกูดิมึงหยุดเลือดขึ้นหน้าหยุดหัวร้อนแล้วฟังกูไอ้เวร!”

“เออ!งั้นมึงพูดมาว่าทำไมถึงไม่ให้กูจับตัวมึง ทำไมมึงระแวงกูตั้งแต่เมื่อกี้”

“กูมีปมที่ไหล่ด้านหลังกูเลยไม่ให้ใครจับ”

“แล้วเฮียป่านล่ะ เฮียป่านสักให้มึงยังไงวะ ไม่จับต้องไหล่มึงเลยหรือไง”

“ไอ้จี มึงฟังกูอยู่จริงๆปะวะ”

“มันฟังไม่ขึ้นเว้ยเซฟ ฟังไม่ขึ้นโคตรๆ”

“มึงจะฟังขึ้นได้ไงในเมื่อสวิทสติมึงหลุดขนาดนี้แล้ว”

“กูก็อยากรู้ว่ามันจะขนาดไหนกันวะ!” ผมกระชากไอ้เซฟมาแล้วพยายามจับรอยสักนั้นแต่แรงที่เซฟผลักมันแรงไม่ลดลงเลย มันผลักแบบสุดแรง ผลักให้ผมออกจากมัน

“ไอ้จีปล่อยกู! ไอ้จี! อึก! ปล่อยกู!” เซฟผลักผมออกผมจับถูกรอยสักแล้วกำขย้ำเท่าที่จะถูกตัวมันได้ เซฟผลักผมแรงถึงขั้นสุด น้ำตามันไหลลงมาตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ ผมจับรอยสักเซฟได้เซฟก็หยุดดิ้นแล้วกำเสื้อผมแน่น

“แฮ่ก แฮ่ก” ทั้งผมและเซฟต่างหอบกันใหญ่ทั้งตะคอกใส่กันทั้งแรงผลักกันเมื่อกี้

“จี อึก” เซฟตัวอ่อนแรงลง ผมและเซฟทรุดลงมากองกันอยู่ที่พื้นเซฟหายใจหืดหอบมือกำเสื้อผมไว้แน่น

“เซฟ เซฟมึงเป็นไรวะ?” ผมตั้งสติได้เซฟโพงเข้ากอดผม เสียงหายใจมันดูกลัวแถมตัวสั่น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เซฟเป็นไรไหมลูก?” เสียงแม่ของเซฟถามด้วยความเป็นห่วงแต่ดูตื่นระแวงมากกว่า

“เซฟ เป็นไรไหมวะ?” ผมถามเซฟที่กอดผมอยู่ มันไม่หายใจแรงแล้วแต่ยังกอดผมแน่นเหมือนเดิม

“บอกแม่ไปว่าไม่เป็นไร” เสียงเซฟเบาและเหนื่อยมาก

“ไม่เป็นไรครับแม่” ผมตอบกลับแม่เซฟไป

“ไม่เป็นไรแน่นะ แม่ได้ยินเสียงโวยวายกันแต่ฟังไม่ออก ทะเลาะกันหรือเปล่าจี”

“ไม่เป็นไรครับแม่ แกล้งกันนิดหน่อย” เซฟตะโกนกลับไป เสียงสั่นและแตก

“มีอะไรเซฟรู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไง”

“ครับ” เซฟตอบกลับ

เสียงเท้าเดินกลับไปของแม่เซฟเบาลงเรื่อยๆจนฟังไม่ได้ยิน ผมมองไอ้เซฟที่ตัวร้อนกอดผมแน่นอยู่ตอนนี้ ‘ทำอะไรลงไปวะจี’ ผมนึกกับตัวเองมือลูบหัวลูบหลังเซฟเบาๆให้เซฟเบาอารมณ์ลงแต่ที่ผมรู้สึกได้ตอนนี้คือ ไอ้เจ้านั้นของเซฟมันแข็งตัวขึ้นมา

“ไอ้เซฟ มึงมามีอารมณ์ไรตอนนี้วะ?” ในเวลาที่ตัวเองเหมือนคนใกล้ตายแบบนี้เนี่ยนะ ให้ตายเถอะเซฟคิดอะไรของมึงอยู่เนี้ย

“จีมึงอย่าปล่อยกูนะ”

“ไม่ให้กูปล่อยได้ไงดูมึงดิ” ตั้งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

“กูก็ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ไง แต่นี้เป็นครั้งแรกที่กูรู้สึกกลัวน้อยกว่าแต่ก่อน มึงกอดกูก่อนนะกูสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรมึง กูรู้สึกดีที่มีมึงอยู่ข้างๆ”

“...” ผมไม่ผลักมันแต่กลับดึงมันมากอดแทน ผมอาจเป็นส่วนหนึ่งทำให้มันต้องเป็นแบบนี้มันอาจจะเกี่ยวกับปมมันที่มันพูดแต่ที่มากกว่านั้นผมดันรู้สึกที่มีมันอยู่ด้วยถึงมันจะเป็นแบบนี้ก็ตาม

“กูโดนโจรเข้ามาป้นบ้านตอน10ขวบ”

“...” ผมเงียบฟัง

“ผู้ชายร่างใหญ่สามคนป้นบ้านกูตอนกูกลับมาจากสนามเด็กเล่นพอดี โจรป้นบ้านเงียบไม่ให้ยายกูได้ยิน พ่อกูยืนยกมือขึ้นไว้บนหัวแม่กูหลบอยู่สักที่ในบ้าน กูถูกโจรสามคนนั้นลากไปข่มขืนพ่อกูพยายามช่วยกู ดีที่เพื่อนบ้านแจ้งตำรวจแล้วมีส่วนหนึ่งเข้ามาช่วยบ้านพวกกูไว้” บ้านหลังนั้น บ้านที่ไอ้เซฟอยู่คือบ้านที่อยู่ในฝันของผม เด็กที่ร้องให้ผมช่วยอยู่ในบ้านคือเซฟ ‘ไอ้เวรเอ้ย’ ทำไมผมถึงจำเรื่องพวกนี้ไม่ได้ เรื่องสำคัญแบบนี้ผมดันลืมมันไปซะหมดจำไม่ได้สักอย่าง

“บาดแผลถูกพวกโจรลากเด็กอายุแค่10ขวบไปข่มขืนมันติดอยู่บนตัวกู ความรู้สึกมันยังติดอยู่ในตัวกูฝังลึกเข้าไปในสมอง กูกลัว กูกลัวมาตลอด ทุกครั้งที่เกิดความรู้สึกกลัวกูทำได้แค่นั่งกอดตัวเองร้องไห้เงียบๆคนเดียวไม่ให้ใครได้ยิน แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิม มันรู้สึกดีที่มีมึงอยู่ตรงนี้อยู่ข้างๆกู” เซฟมองน้ำตาไหลไม่หยุดมือยังคงกำเสื้อผมแน่นแต่ตัวอ่อนแรงไปหมด

‘กูขอโทษ’ คำนี้อยู่ในใจผม ผมพูดออกไปไม่ได้ทำได้เพียงกอดร่างสั่นบอบบางอยู่ตรงหน้า รอยสักนี่มันเหมาะกับมึงที่เข้มแข็งนะเซฟ

“เซฟ ให้กูช่วยปะ?”

“ไอ้สัส” เซฟหัวเราะแต่ก็คงสะอื้นอยู่อย่างนั้น

“ไม่ต้องกลัวนะเซฟ กูจะสร้างความทรงจำใหม่ให้มึงเอง” ผมจับเซฟมาสบตา เซฟร้องไห้ตาบวมแถมเสื้อยังถอดอยู่อย่างนั้น ร่างเล็กๆตรงหน้าผมตัวเย็นเฉียบเพราะไม่ได้ใส่เสื้อเลยแถมยังเอาแต่ร้องไห้

“มึงพอเลย”

“เวลาเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกมึงจะได้คิดถึงแต่กูไง ไหนมึงบอกว่ารู้สึกดีที่มีกูอยู่ข้างๆวะ”

“ไม่กูจะทำเอง” เซฟพยายามลุกขึ้นแต่ผมดึงไว้

“เซฟ~” ผมดึงมันลงมาให้นั่งที่เดิม

“กูรักมึงนะเซฟ”

“0_0!”

ผมค่อยขยับเข้าไปหา ปากประกบกันเบาๆมือข้างขวาผมลูบแกนกายเซฟขาเซฟหนีบเข้าผมเลยจับกางออก ปากจูบสลับข้างไปมาให้เจ้าตัวผ่อนคลายจนเปิดปาก ลิ้นค่อยๆสอดเข้าสลับกลวกเกียวกันไปมา เสียงลมหายใจดังเป็นระยะ ผมละปากเซฟแล้วจูบคอลงมามือปลดเข็มขัดและกระดุมพร้อมรูดซิบลง มือเซฟจิกหัวผมกดขึ้นลงตามความต้องการ เซฟหายใจปนเสียงครางเล็กน้อยกลัวคนอื่นได้ยิน เสียงจวบจาบเป็นจังหวะ

“อึก เร็วอีก” ผมขึ้นลงตามความต้องการของเจ้าของแกนกาย

02:55 น.

“มึงนี่แรงเหมือนกันเนอะ” ผมพูดขึ้นพร้อมมองไปยังเจ้าตัวแสบที่นอนห่มผ้าขดเป็นก้อนอยู่ข้างๆอกผม

“หมายถึงไร?”

“แรงจิกหัวกูนี่แหละ ผมกูตรงนั้นเหลืออยู่ไม่กี่เส้นละ” แรงจิกหัวเซฟเยอะมากๆแถมใช้สองมือทั้งขย้ำทั้งจิกทั้งจับดึกโยกขึ้นลงเอียงไปมา หนังหัวถลอกกันก่อนพอดี

“ไอ้สัส กูอายเป็นนะ”

“อายทำไม กูเห็นหมดละ”

“แต่กูยังไม่เห็นของมึงนี่ เล่นให้กูถอดอยู่คนเดียวโคตรขี้โกง”

“ขี้โกงไรวะ ถ้ามึงใส่เสื้อผ้ามันก็เลอะหมดดิ”

“มันไม่เลอะมึงหรือไง?”

“ตัวนี้กูจะเอาไปซักเอง เดี๋ยวแม่มึงเห็นแล้วจะสงสัย”

“...” เราสองคนอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเข้านอน แต่ผมมีเรียนเช้านะเวลาขนาดนี้ถ้าอยู่หอคือไม่นอนแล้วนะ เวลานี้อยู่หอคงเล่นเกมอยู่แต่นี่มันบ้านไอ้อ้วนเลยต้องรีบเอามันเข้านอนแถมยังมาเป็นอะไรแบบนี้อีก ยิ่งต้องนอนเยอะๆมันยิ่งป่วยง่ายแถมป่วยบ่อยๆ

“มองห่าไร?”

“มึงน่ารักจังวะ”

“ไอ้สัส” เซฟมุดกลับไปซุกอกผมเหมือนเดิม ผมยิ้มพร้อมกอดคนน่ารักเจ้าอ้วนนุ่มๆของผม ร้อยวันพันปีไม่เคยคิดว่าจะมาช่วยเหลือเรื่องแบบนี้ให้เพื่อน พอเจอเข้ากับตัวจริงๆมันดันเหมือนคนเชี่ยวชาญไปซะได้เหมือนคนทำมาบ่อยทำจนชินมือทั้งที่คือครั้งแรกแถมเป็นเพื่อนสนิทอีก

“ขอบใจนะที่ช่วยกู” เสียงเบาๆผ่านผ้าห่มขึ้นมา เซฟหลับตานิ่งดูจากดาวอังคารก็รู้ว่าไม่ได้หลับจริง ผมจุ๊บหัวเซฟหนึ่งครั้งแล้วยีผมเบาๆ

“ฝันดีนะครับ ไอ้สัสเซฟ”

 

ใบมิ้นตั้น🌼:มาช้าแต่มานะคะทุกคน555 ช่วงนี้ใบมิ้นตั้นมีกิจกรรมที่โรงเรียนเยอะมากๆค่ะแงงงㅠㅅㅠ แถมต้นเดือนมีนาใบมิ้นตั้นสอบปลายภาคอีกค่ะ ถ้าอัพช้าต้องขออภัยนะคะ แต่อัพแน่นอนน่าาาา พยายามไม่ให้มันห่างกันเกิน2-3วันงับ//จะพยายามนะคะ ขอบคุณทั้ง100คนที่ติดตามเรื่องนี้นะคะ ฝากติดตามใบมิ้นตั้นและพี่ๆ Saveg ด้วยนะคะ ดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ บ้ายบายยย

ความคิดเห็น