facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

แม้อุปสรรคที่พานพบจะเป็นโชคชะตาขีดลิขิตไว้ ทว่าหากมีองค์ชายอย่างเขาคอยเคียงข้าง นางก็หวังเพียงว่าจะฝ่าฟันมันไปได้...

ตอนที่ 27 บรรลุระดับครุฟ้า

ชื่อตอน : ตอนที่ 27 บรรลุระดับครุฟ้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.พ. 2563 11:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 27 บรรลุระดับครุฟ้า
แบบอักษร

 

การแข่งขันเริ่มต้นขึ้น เหออันโหรวรวบรวมสมาธิ หยิบสมุนไพรทิพย์ออกจากแหวนมิติ อาจารย์เซียวอู๋ไม่ได้บอกว่ายาถอนพิษเป็นชนิดใด ในโลกนี้มียาพิษมากมายยาถอนเองก็เช่นกัน และไม่อาจจำแนกได้ว่ายาถอนชนิดใดมีสรรพคุณมากน้อยกว่ากันจำแนกได้แต่คุณภาพ 

โอกาสที่นางจะหลอมโอสถทิพย์ระดับสูงสำเร็จมีไม่มาก ตอนนี้จึงได้แต่อาศัยประสบการณ์ที่สั่งสมมา  

เหออันโหรวโคจรพลังจุดไฟในเตาหลอมโอสถทิพย์ จากนั้นจึงใส่กิ่งหลินจื่อลงไปหนึ่งกิ่ง แล้วเริ่มต้นหลอม กิ่งหลินจื่อพอสัมผัสเปลวไฟก็ละลายเป็นเหมือนน้ำอมฤตเปล่งแสงเรื่อเรืองในเตา เหออันโหรวรวบรวมพลังไว้ที่ปลายนิ้วถ่ายทอดลงไปขับสิ่งแปลกปลอมในกิ่งหลินจื่อ หลังจากสิ่งแปลกปลอมถูกขจัดแล้วจึงนำไปใส่ไว้ในบัวรัตติกาล  

กิ่งหลินจื่อในสภาพของเหลวใสสีฟ้าเข้าห่อหุ้มบัวรัตติกาลทันทีแล้วซึมเข้าไปภายใน บัวรัตติกาลพอดูดซึมกิ่งหลินจื่อแล้วดอกก็ขยายใหญ่ขึ้น 

เหออันโหรวส่งพลังเข้าไปอีก เปลวไฟลุกโหมขึ้นสูงถึงเพดานเตาทันที ขณะเดียวกันบัวรัตติกาลก็ค่อยๆ ถูกเผาจนกลายเป็นผง จากนั้นเหออันโหรวก็หยิบไป๋เย่เซียงขึ้นมาแล้วใช้พลังห่อหุ้มส่งเข้าไปในเตา ชั่วพริบตาไป๋เย่เซียงก็ถูกเผาเป็นผงตกอยู่มุมหนึ่งของเตา  

ผงสีดำของบัวรัตติกาลและผงสีขาวบริสุทธิ์ของไป๋เย่เซียงรวมตัวเข้าด้วยกัน ศิษย์ที่ชมอยู่นอกสนามต่างมองดูเตาหลอมโอสถทิพย์ตรงหน้าเหออันโหรว ไม่สามารถแยกสีขาวสีดำชั่วขณะได้ จากนั้นเหออันโหรวก็ทยอยเติมสมุนไพรทิพย์อีกสองสามชนิดเพื่อลดพิษของบัวรัตติกาลกับไป๋เย่เซียง ผงสีดำผงสีขาวที่ปะปนกันถูกเปลวไฟลามเลียจนพลุ่งพล่านอยู่ในเตา 

ช่วงเวลาสำคัญมาถึงแล้ว เหออันโหรวหยิบหญ้าเพลิงหนาวทิพย์ออกมา ส่วนยอดที่เป็นเหมือนเปลวเพลิงและส่วนรากที่เป็นเหมือนน้ำแข็งยังสดเหมือนเพิ่งเด็ดมาใหม่ ขณะหยิบออกมานั้น ไอทิพย์เข้มข้นก็แผ่ซ่านรอบทิศจนน่าอัศจรรย์ ผู้ชมยังไม่ทันสังเกตเห็นแต่อาจารย์ผู้เป็นกรรมการชำเลืองดูเหออันโหรวตลอดเวลา ผู้ร่วมแข่งขันบางคนซึ่งมีความสามารถสูงก็สัมผัสไอทิพย์นี้เช่นกัน พวกเขาต่างหันมามองเหออันโหรว และรู้สึกประหลาดใจ แต่ละคนทุ่มเทให้กับการแข่งขันครั้งนี้ สมุนไพรทิพย์ที่นำมาหลอมล้วนราคาแพง แต่ไม่อาจเทียบกับหญ้าเพลิงหนาวทิพย์ สมุนไพรทิพย์หายากชนิดนี้ถือว่าเป็นของล้ำค่า แม้มีเงินก็หาซื้อไม่ได้แต่กลับปรากฏในมือของศิษย์สำนักนอก 

เหออันโหรวแบ่งหญ้าเพลิงหนาวทิพย์เป็นส่วนยอดและส่วนราก โดยนำส่วนยอดซึ่งเป็นเหมือนเปลวเพลิงใส่เข้าไปในเตาก่อน ครู่หนึ่งเปลวไฟในเตาก็โหมกระพือขึ้นจนเหออันโหรวเกือบควบคุมไม่อยู่ 

นางต้องถ่ายทอดพลังเข้าไปมากเปลวไฟจึงลดลง ใบหน้าของเหออันโหรวถูกเปลวไฟที่ลุกโหมเมื่อครู่รมจนหน้าเริ่มดำ แต่นางก็ไม่ได้จัดการกับใบหน้าของตน นางไม่กล้าผ่อนการควบคุมเตาหลอมโอสถทิพย์แม้แต่น้อย 

รอกระทั่งส่วนยอดของหญ้าเพลิงหนาวทิพย์ถูกหลอมหมดจึงเติมส่วนลำต้นเข้าไป ลำต้นพอถูกเปลวไฟก็เกือบทำให้เปลวไฟแข็งตัวเป็นน้ำแข็ง การเผาเปลวไฟที่เป็นเหมือนน้ำแข็งให้ลุกไหม้ทำให้เหออันโหรวเกือบจะควบคุมไฟไม่อยู่อีกครั้งหนึ่ง 

ขณะยอดและลำต้นของหญ้าเพลิงหนาวทิพย์หลอมจนหมด ผงโอสถทิพย์ในเตาหลอมก็เปลี่ยนจากสีดำเป็นสีขาวและค่อยๆ รวมตัวกัน 

ผ่านขั้นตอนละลาย สกัด หลอมรวมกันแล้ว สุดท้ายก็ถึงขั้นตอนการทำให้จับตัวเป็นเม็ด พลังของเหออันโหรวเริ่มรวนแต่นางยังคงตั้งจิตแน่วแน่ นางนึกไม่ถึงว่าการหลอมหญ้าเพลิงหนาวทิพย์จะทำให้เสียพลังมากขนาดนี้ 

ผงสีขาวขุ่นไม่สามารถจับตัวเป็นเม็ดกันสักที นางร้อนใจอยู่ลึกๆ พลังถูกส่งเข้าไปราวกับไม่สิ้นสุด ทันใดนั้นนางก็นึกขึ้นได้จึงหยิบผลึกสีแดงออกมาจากแหวนมิติ แก่นมารนั่นเอง นางนำแก่นมารมาวางบนฝ่ามือใช้พลังทำลายโครงสร้างภายในจากนั้นจึงใส่เข้าไปในเตาหลอมโอสถทิพย์  

ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าเหออันโหรวใส่อะไรเข้าไปในเตา แต่เห็นเพลิงสีแดงดูดสารพิสุทธิ์ทั้งหมดในเตาเข้ามา ท้ายสุดเหออันโหรวก็ใช้พลังเกินตัว การหลอมโอสถทิพย์ขั้นสุดท้ายเหลือแต่การใช้เปลวไฟ 

ผู้ชมต่างเฝ้าดูเหออันโหรวพอเห็นท่าทางของนางต่างรู้สึกเสียดาย อาจารย์อินซู่ส่ายหน้าพูดขึ้น “พอเริ่มขั้นตอนการทำให้โอสถทิพย์จับตัวเป็นเม็ด พลังของนางก็ควบคุมไม่ไหวแล้วคงหลอมเป็นเม็ดไม่ได้แน่ น่าเสียดายหญ้าเพลิงหนาวทิพย์ต้นนั้นเหลือเกิน” 

แต่คนส่วนหนึ่งพอเห็นท่าทางของเหออันโหรวก็นึกดีใจที่ลดคู่แข่งที่น่ากลัวลงไปคนหนึ่ง แล้วหันมาสนใจโอสถทิพย์ในเตาของตน 

เหออันโหรวไม่ได้ใส่ใจความคิดของผู้คน เมื่อไม่สามารถรวบรวมพลังไว้ที่ปลายนิ้ว นางจึงใช้พลังสัมผัสซึ่งลู่ซิงหัวเคยสอนมาควบคุมเปลวไฟอย่างแน่วแน่ ไม่ให้โอสถทิพย์ในเตาเสียหาย หน้าผากของนางมีเอ็นสีเขียวปูดออกมา เหงื่อไหลโชกราวกับสายฝนพลังในตัวถูกใช้ไปหมดสิ้น  

ชั่วพริบตาร่างของเหออันโหรวก็เปล่งแสงสีทองเข้มออกมา นี่คือสีของพลัง ขณะผู้คนยังไม่ทันตั้งสติ ปลายนิ้วของเหออันโหรวก็รวบรวมพลังได้อีกครั้งและแข็งแกร่งกว่าเดิม 

อาจารย์อินซู่ชูกล้องยาค้างกลางอากาศท่าทางตื่นตะลึง เหออันโหรวบรรลุถึงระดับครุฟ้าแล้ว 

เหออันโหรวโคจรพลัง นางควบคุมพลังซึ่งแห้งงวดมานานเวลานี้หลั่งไหลออกมา ทำให้โอสถทิพย์จับตัวเป็นเม็ด ขณะเตาส่งกลิ่นหอมของโอสถทิพย์ออกมานั้น ลู่ซิงหัวซึ่งมองนางอยู่นอกสนามแข่งก็ยิ้มออก นางได้เม็ดโอสถทิพย์แล้ว ผู้ร่วมแข่งขันในสนามที่ดีใจเมื่อครู่ เวลานี้กลับตื่นตะลึงและกังวล 

อาจารย์อินซู่มองดูเหออันโหรวด้วยสีหน้าชื่นชมพูดกับอาจารย์หลินเปี๋ยเซิงว่า “เด็กคนนี้มีพื้นฐานดีสามารถฝึกได้อีก โอสถทิพย์เตานี้ส่งกลิ่นออกมาแล้วเจ้ารับเขาเป็นศิษย์คนโปรดในสำนักในได้เลย” 

อาจารย์หลินเปี๋ยเซิงพูดตามตรง “ยังต้องดูผลการแข่งขัน แม้คำตอบจะชัดเจนอยู่แล้ว” 

ยามนี้สนามแข่ง นอกจากมีเหออันโหรวซึ่งหลอมโอสถทิพย์ได้สำเร็จอย่างยากเย็นแล้ว ยังมีนักหลอมโอสถทิพย์อีกไม่น้อยที่ล้มเหลวและนั่งอยู่ตรงเตาหลอมโอสถทิพย์ ขณะเหออันโหรวนำโอสถทิพย์ใส่ขวดหยกมอบให้คนรับใช้ ผู้คนนอกสนามก็เริ่มส่งเสียงยินดี บรรดาศิษย์ทั้งชายหญิงต่างอิจฉา บรรลุขั้นครุฟ้าตอนไหนไม่บรรลุมาบรรลุตอนแข่งรอบสุดท้าย ไป๋หลัวมู่เห็นเหออันโหรวบรรลุถึงระดับครุฟ้าก็ตกตะลึงนึกในใจว่าทำไมนางพัฒนาได้รวดเร็วน่าอัศจรรย์ปานนี้ 

ผลการแข่งขันได้ข้อสรุปแล้ว อาจารย์เซียวอู๋ก็ลุกขึ้นประกาศเหออันโหรวหลอมโอสถทิพย์ระดับสูงขั้นต่ำเหนือกว่าศิษย์สำนักใน ชนะเลิศการแข่งขันหลอมโอสถทิพย์ครั้งนี้แล้วมอบเตาหลอมโอสถทิพย์ที่ตนสร้างเองให้เหออันโหรว 

เหออันโหรวมองดูเตาหลอมโอสถทิพย์ในมือดีใจไม่มีอะไรเทียบ อาจารย์อินซู่บอกนางว่า “โชคชะตาของเจ้าช่างน่าอัศจรรย์” 

เหออันโหรวยิ้มอย่างถ่อมตัว “เป็นเพราะข้าโชคดี โชคดีจริงๆ” 

การแข่งขันรอบสุดท้ายยุติลง เหออันโหรวมีชื่อเสียงเลื่องลือในบรรดาศิษย์ใหม่ไม่ด้อยกว่าลู่ซิงหัว 

ขณะกลับห้องพักลู่ซิงหัวเดินเข้ามาพูดกับเหออันโหรวว่า “โหรวเอ๋อร์ ความปรารถนาของเจ้าสำเร็จไปเรื่องหนึ่งแล้ว” 

เหออันโหรวตอบด้วยน้ำเสียงเดียวกัน “ได้รับเตาหลอมโอสถทิพย์แล้ว ข้าจะพัฒนาการหลอมโอสถให้เร็วที่สุดและจะพยายามเข้าใจความปรารถนาขององค์ชายสามให้เร็วที่สุด” 

ลู่ซิงหัวขมวดคิ้วแต่ไม่พูดอะไรแล้วเดินผ่านนางไป 

ความรู้สึกพอใจซึ่งบรรลุถึงขั้นครุฟ้าเริ่มจางหายไป หลังจากแข่งขันทั้งวันเหออันโหรวก็รีบกินอาหารที่คนรับใช้ยกมาให้แล้วล้มตัวลงนอนทันที 

ความคิดเห็น