ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รอยยิ้มของวิศวะ : งอแง

ชื่อตอน : รอยยิ้มของวิศวะ : งอแง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 37.6k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.พ. 2563 14:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รอยยิ้มของวิศวะ : งอแง
แบบอักษร

แสงแดดที่ส่องผ่านม่านเข้ามา ในยามสายของวัน เป็นสิ่งที่ปลุกคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอด ให้ตื่นจากการหลับไหล 

“อืออ” เราลืมตาขึ้นมา สิ่งเแรกที่เราเห็นคือแขนแกร่ง ที่กอดเราอยู่ เหตุการณ์เมื่อคืนฉายช้ำเข้ามาในสมอง จนเรารู้สึกร้อนที่แก้มมากๆ เราว่าแก้มเราต้องแดงมากแน่ๆ  

เราพลิกตัวหันหลัง เพื่อหันกลับไปมองคนที่นอนอยู่ข้างๆเรา เรามองหน้าที่สมบูรณ์แบบ ยกมือขึ้นไปวางที่แก้มขาวนั้นอย่างแผ่วเบา ย้ายมือไปสัมผัสที่ดวงตา ดวงตาที่อ่อนโยน แต่มีความกล้าหาญ เลื่อนไปลูบที่สันจมูก จมูกที่โด่ง รับกับใบหน้าที่เพอร์เฟคอย่างลงตัว และที่สุดท้ายคือปาก ปากที่น่ามอง ปากที่ค่อยบอกรักเรา ปากที่จูบเราด้วยความละมุม ค่อยห่วงเรา ค่อยถามไถ่เราอยู่เสมอ 

“ทำแบบนี้ เฮียจะไม่ไหวเอานะ” เราสะดุ้ง ยกมือออกมา เพราะเรามัวแต่จ้องริมฝีปากของเฮีย จนไม่รู้ว่าเฮียตื่นตั้งแต่ตอนไหน 

“ตื่นตอนไหนคะ” เราเงยหน้าไปมองเฮีย ด้วยความตกใจหน่อยๆ 

“ตื่นตั้งแต่หนูขยับตัวแล้วครับ” เฮียตอบเรายิ้มๆ และกอดเราแน่นขึ้น 

“เราทำไม่ลืมตาค่ะ” เรามองหน้าเฮีย แล้วถามด้วยน้ำเสียงงอลๆ 

“ถ้าลืม เฮียก็ไม่รู้สิ ว่าหนูจะลวนลามเฮีย” ยังจะมีหน้ามายิ้มหน้าบานอีกนะ 

“คนบ้า” มันน่าหนัก ฮึ๊ย 

 

 ตุ้บ ! 

“อ้ะ เจ็บนะครับ ทำร้ายเฮียหรอ” คนเจ็บอะไร ยิ้มอยู่ได้ 

“ใช่สิค่ะ ถ้ายังไม่หยุด หนูจะตีให้เจ็บจริงๆเลย” เราบอกเฮีย เพราะครั้งที่แล้ว เราตีไม่ได้แรงเลยสักนิด ยังมีหน้ามาบอกว่าเจ็บ  

“โอเคๆ หยุดก็ได้ แต่เฮียว่าหน้าหนูแดงๆนะ” คนบ้านี้หยุดแล้วหรอห้ะ >< 

“เฮีย ! หนูจะโกรธแล้วนะ” จะงอลจริงๆแล้วนะ เรามองค้อนเฮีย 

 

ฟอดดดดด  

“ฮ่าๆ ไม่แกล้งแล้วครับ” เฮียบอก แล้วก้มมาหอมแก้มเรา เราเอาหน้ามาก้มมาซบที่อกเฮีย เพื่อหนีความอาย 

“หิวแล้วค่ะ” เราเงยหน้า เมื่อเรานอนกอดกันนิ่งๆได้สักพัก 

“จริงสิ หนูยังไม่ได้กินอะไรเลยนี้” ก็ใช่นะสิ ตั้งแต่เมื่อวาน 

“ข้าวเย็นยังไม่ได้กินเลยค่ะ ตอนนี้หนูหิวมาก” เราบอกแบบอ้อนๆ 

“ครับ เฮียขอโทษ เพราะเฮียมัวแต่กินหนู หนูเลยไม่ได้กินข้าวเลย” ทำไมเข้ามาเรื่องนี้อีกแล้ว == 

“.....” เราจ้องมองเฮีย แล้วส่งสายตานิ่งไปให้ 

“อย่ามองแบบนั้นครับ หึๆ หนูอยากกินอะไรเอ่ย” เฮียยกมือมาขยี้หัวเรา แล้วถามขึ้น 

“อะไรก็ได้ค่ะ” ตอนนี้อะไรก็ได้ ขอแค่มีพอ  

“งั้นเดี๋ยวโทรสั่งเอาเนอะ” เฮียบอก แล้วหันไปหยิบโทรศัพท์ 

“หนูไปอาบน้ำนะคะ” เราลุกขึ้น จะไปอาบน้ำ แต่พอขยับเท่านั้น คือมันเจ็บตรงกลางกาย จนเราชะงักอยู่กลับที่  

“เจ็บหรอ เฮียขอโทษครับ มาเดี๋ยวเฮียอุ้มเราดีกว่า” เฮียรีบวางโทรศัพท์ หันมาจับตัวเราแทน 

“อะ เอ่อ แต่เฮียค่ะ” เราจับมือของเฮียที่จะอุ้มเราไว้ก่อน 

“เฮียเห็นมาหมดแล้ว มากกว่ามองก็ทำมาแล้ว” 

นั้นแหละคำตอบ เฮียอุ้มเราขึ้น และเดินตรงไปที่ห้องน้ำ ส่วนเราทำอะไรได้ นอกจากเอาหน้าซบกับอกเฮีย ถึงเราจะผ่านจุดนั้นมาแล้ว แต่การมาอุ้มโดยไม่มีเสื่อผ้า ร่างกายไร้สิ่งปกปิดแบบนี้ เราก็อายอยู่ดี 

“หึๆ” เสียงหัวเราะของเฮีย ในตอนที่อุ้มเราไปส่ง มันไม่ตลกเลยนะ == ยังจะมาขำกันอีก คนหน้ามึน ! 

 

หลังจากที่ทานอาหารที่สั่งมาเสร็จเรียบร้อยแล้ว เราทั้งคู่ก็มานอนดูหนังกันที่ห้องนั่งเล่น โดยการที่เราย้ายโต๊ะออกไปวางไว้ข้างๆ ดันโซฟาถอยหลังไปหน่อย แล้วเอาที่นอนปิกนิกมาปู ขนหมอนขนผ้าห่มมานอนกันที่หน้าโทรทัศน์ 

“หนูจะดูอะไรครับ” เราทั้งสองคนตอนนี้อยู่บนที่นอนกันแล้ว เหลือแค่ว่าจะดูอะไรกัน 

“ดูซีรีย์ได้มั้ยคะ” เราถามเสียงอ้อนๆ อยากดูมาก บอกเลย 

“ถ้าไม่ได้ล่ะ”  

“ไม่ได้ก็ไม่เป็นไรค่ะ” เราตอบเสร็จ ก็พลิกตัวนอนหันหลังให้เฮีย  

“หึๆ หันมาก่อนเร็ว” เฮียจับเราหันกลับมา 

“.....” เราไม่ตอบ แต่ยอมหันกลับมา 

 

จุ้บ ! 

“งอลเฮียหรอ” เฮียก้มมาจูบปากเรา ถามด้วยเสียงนุ่มๆ 

“เปล่าค่ะ” เราตอบด้วยใบหน้านิ่งๆ 

“ครับๆ มาครับ อยากดูซีรีย์อะไร” เฮียดึงเราเข้าไปกอด 

“ให้ดูจริงๆนะคะ” เราถามขึ้นด้วยความตื่นเต้น 

“จริงครับ” เฮียยิ้มให้เรา 

 

ฟอด! ฟอด! 

“ขอบคุณค่ะ” เราหอมแก้มเฮียทั้งสองข้าง พร้อมกับยิ้มตาหยีไปให้ 

เราจะบอกว่าซีรีย์ที่เราจะดูก็คือ Wei Wei Beautiful Smile ยิ้มนี้โลกละลาย เรื่องนี้ดีมาก เนื้อเรื่องน่ารัก ดูสบายๆ ไม่เคลียด มีความฟินจิกหมอนอยู่ตลอด พระเอกหล่อ นางเอกสวย คือดีไปหมด เราดูหลายรอบแล้ว ดูจนจำได้ แต่ก็ยังอยากที่จะดูอีก ^^ (หยางหยาง สามีไรท์เอง โฮ้ะๆ >0< : ไรท์) เอาที่สบายใจค่ะไรท์ 

 

“ไม่ต้องทำหน้าฟินขนาดนั้นก็ได้มั้ง” อ้าว เราดูของเราดีๆ ก็โดนว่าแหะ 

“หนูผิดหรอคะ” เราถาม แต่ตาจ้องโทรทัศน์อยู่ หาได้สนใจเฮียไม่ 

“หนูสนใจแต่มัน” อยู่ดีๆก็งอแง เฮียค่ะ โตแล้วนะ 

“โอ๋ๆ ไม่งอแงนะคะ” เราหันไปกอดเฮีย แล้วเฮียก็ก้มมาซบกับอกของเรา 

“ก็มันน่านิ” ยัง ยังไม่หยุด == 

“ใครจะสนคนอื่นมากกว่าเฮียละค่ะ” นี้เราต้องมาโอ๋เฮีย เพราะเรื่องซีรีย์จริงๆหรอ บอกเราที ฮ่าๆ  

เฮียไม่ได้ตอบอะไรเรากลับมา แต่กับกอดเรา แล้วซบหน้าอยู่แบบนั้น ไอ่เราจะทำอะไรได้ นอกจากกอด และลูบหลังคนตัวโตที่ง้อแงเป็นเด็กๆ แล้วกลับมาสนใจดูซีรีย์ต่อ 

ผ่านไปสักพัก เรารู้สึกว่าเฮียเงียบแปลกๆ จังหวะหายใจเข้าออกที่สม่ำเสมอ สงสัยจะหลับไปแล้วแน่ๆ หลับด้วยท่าแบบนี้อ่ะนะ เชื่อเขาเลยจริงๆ 

 

“เฮียค่ะ ตื่นได้แล้วค่ะ” ตอนนี้ก็เย็นแล้ว เริ่มหิวแล้วด้วย เราจึงปลุกเฮียให้ตื่น จะได้ไปหาอะไรกินกัน  

“อือออออ” มีเสียงตอบรับเหมือนจะตื่น แต่ไม่เลย ไม่พอแค่นั้น ซุกหน้าซบอกเข้าไปอีก เฮ้อ ! มองบน 

“ถ้ายังไม่ตื่น หนูจะไปคนเดียวแล้วนะคะ” ต้องมีขู่บ้างแล้ว ไม่งั้นหิวตายก่อนแน่ๆ 

“อีกนิดไม่ได้หรอ” เสียงพูดอู้อี้ตอบกลับมา 

“จะลุกไม่ลุก ถ้าไม่จะไม่ให้ซุกอีกเลยนะ” เอาสิ มาดูกัน 

“ห้ะ !!” แหม่ ที่งี้ล่ะ ตาโต ลุกไวเชียวนะ 

#คนหื่น   

 

--------------------------- 

เจอกันตอนหน้านะคะ 

เอาแปะ !!  

ใครสนใจไปดูได้นะ ^^ 

ความคิดเห็น