ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อดิตแสนโหดร้ายของเดรน

ชื่อตอน : อดิตแสนโหดร้ายของเดรน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 95

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2563 13:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อดิตแสนโหดร้ายของเดรน
แบบอักษร

"วันนี้พี่ยังไม่อยากคุยกับเดรนน่ะคงต้องใช้เวลาทำใจสักพักนั่นล่ะ...เดรนรู้ไหมว่าพี่ช่วยตัวเองตอนเธอเดินออกไปด้วยนะ"

"ไม่ได้อยากรู้เรื่องนั้นหรอกนะคะคุณหนู" คุณหนูก็ยังทำตัวเป็นเด็กอีกตามเคยนั่นล่ะนะ

"เดรนอ่า....มีหนักกว่านั้นอีกนะพี่มีทุกรูปของเธอเลยด้วยไม่รู้ว่าไปหาวาปมาจากไหนตั้งเยอะแยะพี่น่ะโรคจิตดีแล้วที่เดรนไม่เอาคนอย่างพี่น่ะ"

"ไอนที!!!!!" เสียงตะคอกลงมาถึงข้างล่างก่อนที่คุณหนูจะทำหน้ายิ้มเย้ยใส่ด้วยความสะใจ

"ทำไมหึงเดรนงั้นเหรอ?? น่าเสียดายจังเลยที่ผมได้กอดเดรนแค่คนเดียว"

"นี่ถ้าแกยังไม่หยุดเอาฉันไปพูดเรื่อยเปื่อยฉันจะตัดลิ้นของแกแน่"

"เหมือนกลัวอะ?! ยังไงเดรนก็ต้องปกป้องผมอยู่แล้วนี่นาแม้แต่พี่ก็ไม่กล้าทำร้ายเดรนหรอก" ทะเลาะกันอีกตามเคยสองคนนี้แล้วอะไรทำให้ลงมากันล่ะ?

"ที่แก้มไปโดนอะไรมา?"

"ไม่ๆออกไปห่างๆเดรนเลยนะเพราะพี่นั่นล่ะที่ทำให้เดรนโดนพ่อตบหน้าจนเป็นรอยแบบนี้คนอกหักต้องร้องไห้อยู่บนห้องไหนลงมาเล่า?"

"นที..แกนั่นล่ะออกไปให้ห่างอย่าขวาง"

"ไม่ออก!! เดี๋ยวเดรนก็โดนตบอีกหรอกน่าถ้าพ่อมาเห็นทำตัวเป็นคนอกหักร้องไห้อยู่บนห้องนะไอพี่เวร" แต่ก็แปลกจริงๆนั่นล่ะดูไม่โกรธหรืออะไรเลยสักนิดเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"นั่นมันยังน้อยไปกับสิ่งที่พ่อของเธอจะฆ่าเธอในวันนี้นทีแกถอยไปกับอีกคนนึงด้วยที่ชื่อภาชิ"

 

((ปั้ง!!!!!!))

 

เธอถูกยิงที่ท้องเข้าเต็มๆก่อนที่แทบจะล้มไปกับพื้น

"เดรน...ไอตาลุงเวรนี่บังอาจกล้าทำร้ายเดรนงั้นเหรอพวกแกไม่ได้ตายดีแน่" พ่อของเธอถอดแว่นดำออกมาก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาเธอบอดี้การ์ดของแต่ละฝั่งต่างชี้ปืนใส่กันพร้อมจะยิงทุกเมื่อ

"อย่ามาสำออยหน่อยน่าเดรนแกถูกยิงแค่นี้อย่ามาทำเป็นไม่มีแรงลุกขึ้นมานี่!!" เธอพยายามจะลุกขึ้นแต่ก็แทบจะลุกไม่ได้เรียกว่าอดทนเจ็บเพื่อลุกขึ้นมาก็ว่าได้

"จำไอเด็กนั่นได้สินะที่แกช่วยมันแล้วหันหลังมาทรยศฉันเนี้ยแกกับน้องแกแล้วก็แม่ของแกนี่ไม่ควรมีชีวิตอยู่บนโลกจริงๆเอามันเข้ามา" พ่อของเธอให้บอดี้การ์ดแบกภาชิที่สลบอยู่มาให้เธอเห็น

"ภาชิ...พ่อจะทำอะไรน่ะ"

"กลับสู่นรกของแกสะไปฉันซื้อแกแล้วยังไงสะมันก็ต้องทำหน้าที่เดิม" หมายถึงภาชิจะต้องเจออะไรแบบนั้นอีกใช่ไหมแค่ฉันกับน้องแล้วก็แม่ก็มากพอแล้ว..

"ไอตาลุงเวรนี่แกกล้าทำร้ายเดรนงั้นเหรอแกกับพวกของแกไม่ได้ตายดีแน่!!" คุณหนูแบกแขนข้างหนึ่งเธอเอาไว้ก่อนที่คุณหนูจะหยิบปืนขึ้นมา

"เดรนกลับบ้านสะ..กลับไปนรกที่ๆแกเคยอยู่ทั้งแม่แล้วก็น้องของแกอยากจะทิ้งพวกมันไว้ที่นั่นเหรอ? ถ้ามันยังมีชีวิตกันอยู่ก็คงอยากเจอหน้าแกไม่น้อยเลยนะส่วนคนที่ไม่เกี่ยวข้องน่ะ"

 

((ปั้ง!!!!!!))

 

เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้งพ่อของเธอพยายามจะยิงคุณหนูนทีแต่เธอเอาตัวเองขวางเอาไว้ได้รับกระสุนไปอย่างเต็มๆ

"เดรน!!!!!" เธอล้มลงที่พื้นทันทียังไม่ตายเพียงแค่ไร้แรงที่จะสู้ขัดขื่นต่อไปแล้วก่อนที่พ่อของเธอจะเดินมาตรงหน้าเธอ

"...พ่อ..หนูข-ขอโทษ..ห-หนู..ไม่ด-ด-ได้---"

"ไอลูกไม่รักดีอย่างแกให้เป็นเครื่องระบายอารมณ์ก็ดีเหมือนกันนะโดนแบบนี้ไอเด็กนี่ก็โดนไงเดรน" เขาใช้เท้าเหยียบหัวของเธออย่างแรงแต่เธอก็พยายามจะนิ่งไม่ร้องไห้หรือมีเสียงอะไรออกมา

 

((ปลั้ก!!!))

 

"พอได้แล้วถึงฆ่าเธอมันจะมีประโยชน์อะไรเล่ายังไงเธอก็ต้องรับช่วงต่อมาเฟียนั่นต่อจากแกไม่ใช่เหรอ" นายท่านผลักพ่อของเธอให้ออกห่างเธอก่อนที่คุณหนูจะแบกเธอขึ้นมาทันทีพยายามออกห่างพ่อของเธอไว้

"เดรน...ทำใจดีๆไว้นะผมจะพาเธอไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย" สุดท้ายเธอก็สลบไปในที่สุด

.

.

.

.

.

.

"แม่จ๋า..พ่อจ๋า" ก็ไม่เคยคิดเลยสักนิดว่าต้องมาเจออะไรแบบนี้ทั้งๆที่พ่อก็มีพวกเราแต่ก็ยังจะมีผู้หญิงคนอื่นนอกจากแม่ความรักที่พ่อเคยมีให้มันเริ่มหายไปทีละนิดสินะกลายเป็นความเกลียด

"เธอเลิกยุ่งกับเขาทีได้ไหม..เขามีลูกแล้วแต่งงานแล้วถ้าเกลียดฉันอย่างน้อยก็ช่วยสงสารเด็กๆด้วยเถอะฉันไม่รู้จะอธิบายให้พวกเขาฟังว่ายังไง" แม่เป็นคนใจดีสุภาพมากผิดกับพ่อเลยตรงข้ามกันพ่อดูน่ากลัว..

"มันจะยากอะไรเล่า...ถึงฉันจะเป็นเมียน้อยของผัวเธอแต่เขาก็ไม่เห็นจะสนใจเมียหลวงอย่างเธอเลยนี่ถ้าทนอยู่ที่นี่ไม่ได้ก็ไปตายพร้อมกับลูกๆแกสะไปมีปัญหาเหรอที่ผัวไม่สนใจ!!?" ไม่รู้ว่าทำไมแต่ฉันเกลียดเธออย่างไม่มีเหตุผลเพราะเธอชอบพูดจาแบบนั้นใส่แม่ประชดประชัดเป็นที่หนึ่งล่ะมั้งตั้งแต่จำความได้ฉันก็ไม่ชอบเธอ

"อ๊าา!!!!" พ่อกับนางนั่นชอบมีอะไรกันในห้องแน่นอนว่าเสียงมันดังพอที่ฉันจะได้ยินแม่ไม่อยากให้ฉันรับรู้อะไรเลยบอกว่า..

"สงสัยเธอคงจะทำแก้วแตกอีกแล้วมั้งลูกนอนก่อนนะพรุ่งนี้ก็ต้องรีบตื่นไปโรงเรียนกัน" น้องสาวที่ไม่แม้แต่จะสงสัยอะไรนอกจากฉันที่รู้สึกคาใจมาโดยตลอด

"แก้วแตกแล้วทำไมเธอถึงร้องไม่หยุดแบบนั้นล่ะคะแม่...เธอโง่ขนาดที่เดืนเหยียบเศษแก้วเหรอคะ"

"คงงั้นมั้ง..แม่ก็ไม่เข้าใจเธอเหมือนกัน" ฉันรู้ว่าแม่โกหกเพื่อปิดอะไรบางอย่างแม่เป็นคนที่ชอบพูดออกมาตรงๆแต่ก็คิดก่อนพูดเสมอ

"เสียงเบาๆหน่อยนะคะคุณ...เมื่อคืนลูกนอนไม่หลับเลย" พ่อกับแม่ทะเลาะกันหนักมากหนักกว่าที่เป็นประจำทุกครั้งเพราะพ่อนั่นล่ะที่ผิดแต่ว่า

 

((ฉึก!!!!!))

 

"แม่..นี่พ่อทำบ้าอะไรเนี้ยแม่....แม่ได้ยินหนูไหมคะแม่.." พ่อฆ่าแม่แถมพ่อไม่ได้รู้สคกผิดหรือเสียใจเลยสักนิด

"เดรน...ออกไปไกลๆหรือแกอยากตามมันไปด้วยอีกคน" แล้วตอนนั้นเด็กอายุเพียงแค่ 9 ขวบมันจะรู้สึกยังไงล่ะถ้าเห็นอะไรแบบนี้ความรุนแรงสิ่งที่ไม่น่าจะมีเด็ก 9 ขวบอย่างฉันเห็นหรอกสักพักพ่อก็ออกไปกับนางนั่นทิ้งแม่ให้นอนเลือดไหลออกมาเรื่อยๆ

"แม่...แม่ตื่นสิแม่..แม่" ฉันอยากจะฆ่าพ่อตัวเองสะตรงนั้นในเมื่อไม่ได้รักแม่พ่อก็ไม่ควรมีสิทธิจะมีชีวิตต่อไปไม่ใช่เหรอ?!

"เดรน...อย่าโกรธพ่อเขาเลยนะ..เขารักลูกมากนะเดรน..เดียร์ด้วย"

"พ่อไม่เคยรักเราหรอกแม่...เขาหลอกให้แม่รักเขามันก็เท่านั้น" นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่แม่ได้บอกไว้..สิ่งสุดท้ายความสุขสุดท้ายการเสียใจครั้งสุดท้าย...

"เข้มแข็งนะเดรน..พ่อน่ะไม่มีวันทำร้ายเดรนหรอกเขารักเดรนมากนะเชื่อแม่สิ" ตั้งแต่แม่จากไปฉันกับน้องก็ไม่ต่างอะไรกับหมาหัวเน่าสองตัวหรอกด้วยความเป็นพี่ทำให้น้องไม่ค่อยจะโดนลงโทษหรือทำอะไรมากเท่ากับฉันโดนตีหนักมากสะจนร่างกายเต็มไปด้วยแผล

 

((แปร๊งง!!!!)) ชีวิตม.ปลาย

 

"นี่แกทำบ้าอะไรของแกน่ะเดียร์อยากโดนตีอีกคนรึไงเมื่อเช้าเดรนก็พึ่งโดนไปไม่เห็นรึไง??" แจกันสุดแพงของพ่อถ้าเอาไปขายก็มีเงินมากพอที่จะหนีจากนรกนี่..

"เดียร์..กลับเข้าห้องไปพี่จัดการเอง"

"ไม่เอา...พี่พึ่งเจ็บตัวเมื่อเช้าไม่ได้หรอก"

"เดียร์!!! แกอยากตายแทนฉันรึไงกลับเข้าห้องเดี๋ยวนี้!!" หน้าที่พี่น่ะต้องรับผิดชอบแทนน้องอยู่แล้วนี่ถ้าจะตายฉันก็สมควรที่จะตายไม่ใช่เธอเดียร์...

 

((แพยะ!!!!!))

 

"เดรน..เจ็บไหมพี่ไม่น่ารับแทนฉันเลย"

"ให้ฉันตายตามแม่ไปก็ดีอยู่แล้วนี่พ่อเราคงเป็นตัวเหี้ยแทนพ่อคนแล้วล่ะเหี้ยคงจะไม่เลวเท่าสิ่งที่พ่อทำด้วยซ้ำ" เธอหยิบกระดาษทิชชู่มาซับเลือดบนหน้าผากให้ฉัน

"เราหนีไปด้วยกันเถอะเดรนฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว...พี่ต้องมาเจ็บตัวต้องระวังคนในบ้านแบบนี้มันน่ากลัวออกนะ"

"เอาสิฉันก็อยากออกจากนรกนี่เหมือนกัน..." พวกเราน่ะมันโง่ชะมัด..สุดท้ายแล้วมันจบอย่างที่เธอต้องการไหมเดรน...แย่ชะมัด..เป็นความคิดที่โง่เง่าสิ้นดี

"เดรนหนีไป.." สุดท้ายฉันก็หนีออกมาได้แค่คนเดียวส่วนเดียร์ก็ต้องอยู่ในนรกนั่นต่อไปแต่ไม่นานหรอกถ้าฆ่าพ่อได้เมื่อไหร่ฉันจะรีบมารีบฆ่าแกสะรีบจบทุกอย่างนี้

"ดูแลยัยน้องสาวของเด็กเวรนั่นให้ดีๆนะฉันจะออกไปทำธุระกับคุณผัวของฉันเฝ้าไว้ให้ดีๆล่ะถ้าเดรนมันมาก็ฆ่ามันสะ" นางนั่นเองก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรหรอกแต่ในเมื่อขวางทางแล้ว

 

((ฉึก!!!!!))

 

ก็ตายๆไปเถอะ..ไอกล้องวงจรเวรนี่ก็ด้วยคิดว่าโง่เหรอ?

 

((ปลัก!!!!))

 

เธอปามีดไปโดนกล้องวงจรอย่างแรงจนมันแทบจะตกลงมาข้างล่าง

 

((ฉึกๆๆ!!!!!!))

 

เดียร์น่าจะอยู่...แถวนี้...... เธอนิ่งก่อนจะเห็นโครงกระดูกของคนๆนึงอยู่ในกรงเธอหยิบกุญแจจากศพที่ฆ่าไปมาไขดูมันมีจดหมายที่เปื้อนเลือดอยู่

"พี่สาว...ถ้าฉันตายพี่ช่วยหน่อยได้ไหม..พาฉันออกจากที่นี่นะได้โปรดพวกนั้นข่มขืนฉันเดรน..อยากตาย.." เธอ..ตายแล้ว

"ม-ไม่จริง..เดียร์....เดรนแกนี่มันโง่จริงๆทำไมล่ะถึงทิ้งเธอไว้ทำไมถึงปกป้องใครไม่ได้สักคน..ทั้งแม่ทั้งน้องฉันมันอ่อนแอ"

"อ๊าก!!!!!!!!" เสียงผู้ชายคนนึงกำลังกรีดร้องอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้เธอแอบย่องเดินเข้ไปดูก่อนจะเห็นลูกน้องของพ่อกำลังทำ..การข่มขื่นผู้ชายคนนั้นเรียกว่าดูน่าขยะแขย้งดีกว่า...

"ให้มันรู้ไปวะว่าฉันปกป้องใครไม่ได้สักคนแล้วจะช่วยคนอื่นได้ไหม.."

.

.

.

ภาชิ...

.

.

.

.

.

ฉันมันคนอ่อนแอปกป้องใครไม่ได้สักคนแต่ถึงยังไงสะฉันจะพยายามด้วยชีวิตของฉันๆจะปกป้องนายภาชิถึงตายก็ไม่สน..ภาชิ

.

.

.

.

end。

ความคิดเห็น