facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

แม้อุปสรรคที่พานพบจะเป็นโชคชะตาขีดลิขิตไว้ ทว่าหากมีองค์ชายอย่างเขาคอยเคียงข้าง นางก็หวังเพียงว่าจะฝ่าฟันมันไปได้...

ตอนที่ 25 กินโอสถทิพย์ผิด

ชื่อตอน : ตอนที่ 25 กินโอสถทิพย์ผิด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.พ. 2563 15:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 25 กินโอสถทิพย์ผิด
แบบอักษร

 

พอดูอย่างละเอียด หญ้าต้นนี้เหมือนมีไอหมอกวนเวียนอยู่รอบๆ ราวกับอยู่บนท้องฟ้า เหออันโหรวขยี้ตานึกสงสัยว่าตนตาฝาด  

ลู่ซิงหัวเห็นท่าทางของนางจึงพูดขึ้น “เจ้าไม่ได้ตาฝาด หญ้าเพลิงหนาวทิพย์ขึ้นในบริเวณที่มีไอทิพย์เข้มข้น มิน่าหมาป่าฝูงนี้จึงมาอยู่ที่นี่ ถ้าคนมาฝึกพลังที่นี่คงบรรลุได้เร็วกว่าปกติ” 

เหออันโหรวส่งเสียงแสดงความประหลาดใจ 

“หมาป่าคงจะเลือกจ่าฝูงใหม่ เวลานี้เป็นช่วงที่มันอ่อนแอที่สุด ถ้าหญ้าเพลิงหนาวทิพย์ถูกถอนไป มันจะรู้ทันที เราต้องทำให้เร็วที่สุด” ลู่ซิงหัวเร่งเหออันโหรวเสียงเบา 

เหออันโหรวรับรู้ นางนั่งยองๆ ใช้มือถอนหญ้าเพลิงหนาวทิพย์อย่างระมัดระวังแล้วใส่ไว้ในแหวนมิติ จากนั้นก็กลับไปทางเดิมพร้อมกับลู่ซิงหัวทันที ขณะออกมาถึงปากถ้ำก็ได้ยินเสียงหอนของฝูงหมาป่าดังไกลออกไปเรื่อยๆ ลู่ซิงหัวขมวดคิ้วตะโกนบอกเหออันโหรวซึ่งอยู่ข้างหลังว่า “ตามข้ามา!” 

ฝ่ามือของลู่ซิงหัวเปล่งแสงนวลดั่งรวมตัวกับแสงจันทร์ นั่นทำให้นางรู้ว่าเขาเรียกนกยักษ์มาหา 

ขณะนั้นมีหมาป่าตัวหนึ่งวิ่งทะยานเข้ามาอย่างรวดเร็ว สายตาดุร้ายน่ากลัวจ้องมองคนทั้งสอง ลู่ซิงหัวชักกระบี่เสวียนออกมาฟันหมาป่าที่พุ่งเข้าใส่ ความคมจากพลังทำให้ฟันถูกร่างหมาป่าขาดอย่างง่ายดาย 

เลือดอุ่นๆ ของหมาป่าหยดลงมาจากปลายคมกระบี่ เหออันโหรวเบือนหน้าหนีไม่อาจทนดูได้ หมาป่าพุ่งเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ นกยักษ์ก็มาถึงพอดี ลู่ซิงหัวรีบอุ้มเหออันโหรวร่อนลงไปนั่งบนหลังนกยักษ์อย่างมั่นคง 

ฝูงหมาป่ายังไม่เลิกรา บางตัวกระโดดสูงถึงสองเมตรเกือบกัดถูกปีกของนกยักษ์ พอพ้นหน้าผาแล้วเหออันโหรวจึงถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก 

จู่ๆ ลู่ซิงหัวก็ยื่นมือไปทางเหออันโหรว นางมองผลึกสีแดงของเลือดที่ยังไม่แห้งในมือ “นี่คือ...แก่นมาร?” เหออันโหรวเคยแต่อ่านเจอในตำราจึงรู้สึกตะลึงเล็กน้อย  

“ได้มาจากร่างของหมาป่าที่ถูกฆ่าเมื่อครู่” ลู่ซิงหัวพูดราบเรียบ “เป็นประโยชน์สำหรับเจ้าในการหลอมโอสถทิพย์ เอาไว้ใช้เวลาแข่งรอบสุดท้าย” 

“หมาป่าธรรมดาทำไมจึงมีแก่นมาร” เหออันโหรวถามเขาด้วยอาการนิ่งกว่าปกติ  

ลู่ซิงหัวหรี่ตาจ้องมองแก่นมารในมือนาง “มันจึงเป็นทั้งเรื่องดีและร้าย” 

เมื่อร่อนลงถ้ำที่ทั้งสองอาศัยชั่วคราว ฟ้าก็สว่างแล้วเหออันโหรวสะลึมสะลือกระโดดลงมาเกือบหัวคะมำ เมื่อคืนถ้าช้าอีกนิดนางกับลู่ซิงหัวคงเข้าไปอยู่ในท้องของหมาป่าแน่ 

“เจ้าพักก่อนเถอะ ฟื้นฟูให้ดีแล้วค่อยฝึกก็ยังไม่สาย สองสามวันนี้เจ้าไม่ต้องรีบหลอมโอสถทิพย์ระดับสูง เพียงแต่จำวิธีหลอมและฝึกพลังก็พอ สมุนไพรทิพย์ที่ลำบากหามาเอาไว้ใช้ตอนแข่งรอบสุดท้าย” ลู่ซิงหัวกำชับ 

เหออันโหรวรับปากแล้วเข้าไปในถ้ำ เมื่อเห็นหนังเสือยังอยู่จึงเข้าไปนอน 

ตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นเวลาสายโด่งแล้ว เหออันโหรวออกไปเดินข้างนอก ไม่เห็นแม้แต่เงาของลู่ซิงหัว ไม่รู้ว่าเขาไปทำอะไรแต่นางไม่สนเขาหรอก นางเริ่มต้นฝึกหลอมโอสถทิพย์ตามตำรา  

ตำราได้เขียนสรรพคุณต่างๆ ของโอสถทิพย์ เช่นโอสถทิพย์ที่ช่วยฟื้นฟู ยกระดับพลัง ทำให้ผู้หญิงหน้าตาผิวพรรณสวย เพิ่มพลังเพศ ทำให้ร้องไห้หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เหออันโหรวอยากหลอมโอสถทิพย์ที่ไม่เหมือนใคร นึกไม่ถึงว่าพอพลิกถึงหน้าสุดท้ายกลับเป็นโอสถทิพย์พวกนี้ 

แต่พอคิดอีกที สำนักศึกษาเคยจัดแข่งการหลอมโอสถทิพย์พิษมาแล้ว ถ้าจะแข่งการหลอมโอสถทิพย์พวกนี้ก็ไม่มีอะไรแปลก ถ้าบังเอิญแข่งจริงๆ จะทำอย่างไร นางจึงลงมือหลอมโอสถทิพย์หวนเซี่ยวตานซึ่งมีสรรพคุณทำให้หัวเราะอย่างบ้าคลั่งและโอสถทิพย์กุ่ยชี่ตานซึ่งมีสรรพคุณทำให้ร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง 

เมื่อหลอมโอสถทิพย์หวนเซี่ยวตานกับโอสถทิพย์กุ่ยชี่ตานเสร็จ นางก็ใส่ในขวดเคลือบวางเรียงกันเป็นแถวในถ้ำ พอขวดเคลือบไม่พอเหออันโหรวก็เอาโอสถทิพย์กุ่ยชี่ตานใส่ลงไปในกล่องไม้จากการซื้อคราวก่อนมันดูสง่ามาก 

พอตกเย็นลู่ซิงหัวจึงกลับมาพร้อมกับสมุนไพรทิพย์กำใหญ่ 

เขาวางสมุนไพรทิพย์ลง ดูในถ้ำเต็มไปด้วยขวดเคลือบแต่ไม่เห็นเหออันโหรว 

เขาหยิบโอสถทิพย์ขวดหนึ่ง ยกขึ้นมาดมกลิ่นหอมประหลาดฟุ้งออกมา อาจารย์เซียวอู๋เคยบอกว่าวิธีที่ดีที่สุดในการจำแนกโอสถทิพย์ก็คือกิน ลู่ซิงหัวเชื่อสนิทใจจึงหยิบโอสถทิพย์เม็ดหนึ่งขึ้นมากิน มันก็ละลายเข้าปากทันที ลู่ซิงหัวเม้มปากก็ยังมีรสหวานปะแล่มติดอยู่ 

ระดับสูงขั้นต่ำ ลู่ซิงหัวชมพลางพยักหน้า จากนั้นก็หยิบโอสถทิพย์อีกขวดหนึ่งซึ่งมีจุกไม้อุดอยู่ พอเปิดจุกออกก็มีกลิ่นหอมประหลาดฟุ้งออกมา เขาเพิ่งหยิบโอสถเม็ดนั้นเข้าปากไป กลับได้ยินเสียงร้องของเหออันโหรวดังมาจากปากถ้ำ “ทำอะไรน่ะ!” 

ลู่ซิงหัวถือขวดเคลือบหันหน้ามาพูดอย่างไม่เข้าใจ “ลองโอสถทิพย์ดูว่ายังบกพร่องตรงไหน ร้องเสียงดังทำไม” 

เหออันโหรวหลอมโอสถทิพย์เสร็จก็ไปอาบน้ำล้างกลิ่นโอสถทิพย์ที่ติดตัว ผมยังมีน้ำหยดเส้นเอ็นที่หน้าผากโปนออกมา นางรีบเข้าไปแย่งขวดโอสถทิพย์ในมือลู่ซิงหัว “นี่คือโอสถทิพย์หวนเซี่ยวตาน” 

พอได้ยินอย่างนี้ลู่ซิงหัวก็ตัวเกร็งไปครู่หนึ่งแล้วถามเสียงสั่น “แล้วนี่โอสถทิพย์อะไร” 

“โอสถทิพย์กุ่ยชี่ตาน เมื่อครู่เจ้ากินโอสถทิพย์หวนเซี่ยวตานไปแล้วใช่ไหม” เหออันโหรวร้องด้วยความตกใจ 

“ในถ้ำอากาศทั้งมืดทั้งชื้นเจ้าเพิ่งอาบน้ำเสร็จควรออกไปตากแดด” ลู่ซิงหัวสงบลงทันทีรีบผลักเหออันโหรวออกไปแล้วสะกดวงอาคมที่ปากถ้ำ พลางพูดกับเหออันโหรวอีกฟากหนึ่งว่า “ห้ามเข้าชั่วคราว...นะ...” 

เหออันโหรวได้แต่มองดูลู่ซิงหัวสะบัดแขนเสื้อเดินเข้าไปในถ้ำตาปริบๆ 

วงอาคมของลู่ซิงหัวกั้นเหออันโหรวไม่ให้เข้าไปได้ แต่ไม่อาจกั้นเสียงได้ เดิมทีนางคิดว่าลู่ซิงหัวกินโอสถทิพย์หวนเซี่ยวตานอย่างเดียว นึกไม่ถึงว่าครู่หนึ่งก็มีเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น ครู่หนึ่งก็มีเสียงหัวเราะฮ่าๆๆ ดังออกมา  

พอฟ้ามืดลู่ซิงหัวก็คลายวงอาคมเดินออกมาอย่างช้าๆ เหออันโหรวซึ่งนั่งข้างกองไฟเห็นใบหน้าซีดเซียวทำเป็นไม่รู้สึกอะไรของเขา ก็อยากหัวเราะแต่ก็ต้องกลั้นไว้ได้แต่พูดว่า “เห็นผลเร็วมาก” 

“ข้าหลอมยาถอนได้แล้ว” ลู่ซิงหัวนั่งลงข้างนาง ใบหน้าซีดขาวสะท้อนแสงไฟ “ข้านึกว่าเจ้าอาศัยความสามารถหลอมโอสถทิพย์ระดับสูงขั้นต่ำได้ แต่ความจริงแล้วเพราะโชคช่วย” 

“ข้าเพียงแต่คิดว่าในเมื่อเคยแข่งหลอมโอสถทิพย์พิษแล้ว อาจมีการหลอมโอสถทิพย์หวนเซี่ยวตานกับโอสถทิพย์กุ่ยชี่ตานพวกนี้ก็ได้” เหออันโหรวรู้ว่าลู่ซิงหัวหวังดี แต่เขากลับรู้สึกว่านางแกล้ง จึงรู้สึกผิดอยู่บ้าง 

“เจ้าหลอมได้ปริมาณมากแสดงว่าเจ้าโคจรพลังได้ดีกว่าเมื่อก่อน” ลู่ซิงหัวกลับทำเหมือนว่าไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้ เขายังสนใจเรื่องของเหออันโหรวด้วย 

ลู่ซิงหัวชี้ไปยังสมุนไพรทิพย์ที่เก็บได้ก่อนฟ้ามืดพลางบอกว่า “เอาไว้ให้เจ้าใช้ฝึกหลอม พวกหญ้าเพลิงหนาวทิพย์ที่เก็บได้เมื่อวานเตรียมใช้ตอนแข่งรอบสุดท้าย แม้เจ้าหลอมโอสถทิพย์ได้ดีกว่าเมื่อก่อนแต่ก็ต้องพัฒนาต่อไป” 

ความคิดเห็น