facebook-icon

ผลงานเรื่องแรก คิมเมจงเจริญ

💖 ตอนพิเศษ : Valentine Day

ชื่อตอน : 💖 ตอนพิเศษ : Valentine Day

คำค้น : คิมหันต์, เมษา, นิยายวาย, นิยายy, lastlove, รักสุดท้ายนายบ้านนอก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 43.2k

ความคิดเห็น : 67

ปรับปรุงล่าสุด : 08 เม.ย. 2561 16:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
💖 ตอนพิเศษ : Valentine Day
แบบอักษร

กรุณาอ่านเพื่อทำความเข้าใจ

เนื้อหาในส่วนนี้เป็นตอนพิเศษ เพราะฉนั้นเนื้อหาจะไม่ต่อกับตอนที่ 18

・:*:・。(〃・ω・)ノ Happy Valentine’s Dayヽ(・ω・〃)。・:*:・゚

“ป้าแหม่ม คิมหันต์ไปไหนครับ”

เมษาเดินเข้ามาในครัวที่มีกลิ่นโชยของอาหารหอมกลุ่น มันเป็นเวลาเพียงเก้าโมงกว่าๆ ซึ่งคนนอนกินบ้านกินเมืองอย่างคิมหันต์ไม่น่าจะเป็นไปได้ที่จะออกไปทำธุระแต่เช้า

“คุณหนูไปช่วยงานคุณสิระแต่เช้าแล้วค่ะ วันนี้ที่คลับมีอะไรนะ ป้าเรียกไม่ถูก ฮ่าๆ จัดเป็นวันแห่งความรักแนวๆนี้แหละค่ะ”

“อ้ออออ คอนเซ็ปวันวาเลนไทน์ใช่มั้ยป้าแหม่ม”

“ใช่ค่ะ แบบนั้นแหละค่ะ เห็นบอกว่ามีแต่สีชมพูกับสีแดง คุณหนูออกไปตั้งแต่ตีสี่น่าจะกลับเที่ยงๆ”

“อ่อ…..ครับ”

เมษาพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปหาหญิงสาววัยชราขณะที่หล่อนกำลังยุ่งกับงานในครัว

“มีอะไรให้เมษาช่วยรึเปล่า เมษาพอทำกับข้าวเป็นบ้าง”

“ไม่มีหรอกค่ะ หนูเมษาไปพักเถอะค่ะ หน้าที่นี้ป้าทำเอง”

“เมษาอยากทำนี่นาครับ อีกอย่างเมษาไม่ได้ทำอะไรมันน่าเบื่อ”

“งั้นหนูช่วยป้าหั่นผักพอค่ะ”

“ครับ”

รอยยิ้มถูกส่งผ่านใบหน้าหวานของเมษา แน่นอนเพราะงานบ้านเป็นหนึ่งสิ่งที่คนตัวเล็กคอยทำแก้เหงาเวลาอยู่คนเดียว

“คุณหนูเป็นไงบ้างคะ เวลาอยู่ที่นั่น”

ป้าแหม่มทักถามเมษาที่งุ่นง่านอยู่กับผักสดที่เป็นวัตถุดิบในการทำอาหารมื้อเช้านี้

“ฮ่าๆ เอาแต่ใจเหมือนเด็กเลยครับป้าแหม่ม”

“คุณหนูนะคะ ถึงจะปากร้ายแต่ลึกๆเป็นคนจิตใจดีมาก ป้าอยากให้ใครหลายๆคนเข้าใจในสิ่งที่คุณหนูเป็น”

“ผมก็คิดแบบนั้นครับ ลึกๆแล้วผมคิดว่าคิมหันต์ใจดี และใส่ใจคนรอบข้างเสมอ”

“คุณหนูอาจจะใส่ใจแค่หนูเมษาก็ได้ค่ะ นิสัยคุณหนูถ้าไม่สนใจใครก็จะไม่สนเลย แต่ถ้าใส่ใจใครแล้วล่ะก็…ป้าว่าหนูเมษาน่าจะรู้นะคะ แต่อยู่กับคุณหนูอาจจะต้องเดาใจเก่งซักนิดหน่อย…. ปากนักแต่เด็กแล้วค่ะ”

“บางทีเมษาก็เดาใจเขาไม่ออกหรอกครับ ชอบทำเป็นหงุดหงิดหัวเสียอยู่เรื่อย เลยกลัวอยู่บ่อยๆไม่อยากทำให้หงุดหงิดเพราะผม แถมดุเก่งอีก”

“จริงค่ะ ป้าเกรงว่าถ้าซักวันถ้าคุณหนูมีลูก ลูกจะไม่เข้าหาเพราะนิสัยของคุณหนูนี่แหละค่ะ”

“ใครจะไปรู้ อาจจะเป็นพ่อลูกอ่อนจอมตามใจลูกก็ได้ ฮ่าๆๆๆ”

“อย่าหาว่าป้าพูดจาเพ้อเจ้อนะคะ ป้าคิดว่า….ถ้าหนูเมษาเป็นผู้หญิงล่ะก็ จะต้องเป็นเจ้าสาวที่เหมาะสมกับคุณหนูมากแน่ๆ”

“ไม่หรอกครับ สังคมผมกับเขามันต่างกัน”

“ป้าเป็นห่วงคุณหนูเรื่องของคู่ชีวิต ผู้หญิงแต่ละคนที่เข้ามาในชีวิตคุณหนูไม่มีใครรักคุณหนูในสิ่งที่คุณหนูเป็นซักคนหรอกค่ะ พวกเธอรักเงิน รักข้าวของ รักรถหรูราคาแพงที่คุณหนูขับ….มากกว่ารักคุณหนูเสียอีก อีกอย่างคนจะครองคู่กันไม่เกี่ยวกับบริบทหรือสังคมหรอก ฝากดูแลคุณหนูของป้าด้วย หนูเมษา”

“ครับ….”

บทสนทนาของทั้งคู่จบลงท่ามกลางบรรยากาศพูดคุยถึงบุคคลที่สามอย่างอบอุ่น บ้างส่งเสียงหัวเราะชอบใจในเมื่อคำพูดที่พูดถึงบุคคลที่สามเห็นด้วยตรงกันเสียขนาดนั้น

ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง …..

“ป้าแหม่มครับ เปิดประตูบ้านให้คิมหันต์หน่อย”

เสียงบุคคลที่สามอย่างคิมหันต์ดังขึ้นผ่านระบบไมโครโฟนของที่บ้าน

“ค่ะ เดี๋ยวป้าออกไปนะคะคุณหนู ต้มกำลังจะเดือด”

ป้าแหม่มผู้กำลังยุ่งกับการทำอาหาร ทั้งปัดกวาดเช็ดเค้าท์เตอร์ในห้องครัว เก็บของวัตถุดิบ ข้าวของเนื้อสัตว์และผักสดมากมาย หญิงสาววัยชรารีบร้อนทั้งที่ร่างกายตัวเองทำอะไรไม่ทันใจคิด

“ผมไปเปิดให้เองครับ ป้าแหม่มไม่ต้องรีบหรอก”

ทันทีที่เมษาพูดจบก็รีบวิ่งไปเปิดประตูรับคนต้นเสียง บานประตูถูกเปิดออกจนแสงแดดสาดส่องเข้าตัวบ้าน ชายร่างสูงคุ้นตาสวมเสื้อแจ๊กเก๊ตสีดำตัวเก่ง สองมือโอบกอดถือช่อดอกกุหลาบอย่างพะรุงพะรัง มันมีทั้งช่อเล็กช่อใหญ่ ปะปนรวมกันไปหมด

บ้างเป็นดอกสีขาว สีชมพู สีแดง ดอกเดี่ยวรวมทั้งช่อรวม ยังไม่พอยังมีตุ๊กตาตัวเล็กตัวน้อย การ์ดเขียนข้อความสีหวาน กล่องช๊อคโกแลตกล่องใหญ่ที่ถูกถือรวมๆกันมาในมือ ช๊อคโกแลตบางยี่ห้อถูกทำเป็นช่อคล้ายช่อดอกไม้ มันยังไม่หมดในเมื่อยังมีถุงกระดาษที่ถูกห้อยอยู่ที่คอของคิมหันต์ภายในนั้นก็ถูกยัดเต็มไปด้วยดอกกุหลาบสีแดงสด

ภาพตรงหน้า…เมษามองไม่เห็นแม้แต่ใบหน้าของคิมหันต์เลยด้วยซ้ำ ในเมื่อมันถูกบดบังไปด้วยของขวัญวันวาเลนไทน์ที่ได้มาเพราะสาวๆจากไนท์คลับของสิระเป็นคนให้หลังจากไปช่วยจัดงานกันมา

“เอ้ารับสิ!! ฉันหนักจะตายอยู่แล้ว แล้วนี่ป้าแหม่มไปไหน”

คิมหันต์พูดด้วยน้ำเสียงเชิงหงุดหงิดก่อนจะยื่นยัดของขวัญวันวาเลนไทน์ที่สุดแสนพะรุงพะรังใส่เมษาที่ออกมาเปิดประตูให้

“อ่ะ อื้มมมม ป้าแหม่มทำกับข้าวอยู่ในครัว”

เมษากางแขนออกรอรับสิ่งที่คิมหันต์หยิบยื่นให้ คนตัวเล็กพยายามหยิบรับทั้งช่อดอกไม้ ตุ๊กตารวมทั้ง ช๊อคโกแลตกล่อง ของขวัญที่คิมหันต์ได้รับมันมีมากมายเสียจนบางชิ้นหล่นล่วงตกไปอยู่บนพื้น

“วุ๊!! ง่วงฉิบหาย หน้าเทศกาลคนก็เยอะ ไอ้พวกบูชาความรักให้เกลื่อนไปหมด”

เมษารับของที่คิมหันต์ยัดใส่มือให้ยังไม่ทันหมด ร่างสูงก็ปล่อยมันออกจากมือเสียจนคนตัวเล็กต้องนั่งยองๆลงเก็บข้าวของที่หล่นตามพื้น คิมหันต์ขยี้เข้าที่ผมรองทรงสูงของตัวเองอย่างหัวเสีย เสื้อแจ๊กเก็ตตัวเก่งถูกถอดออกวางฟาดพาดไปบนโซฟาอย่างแรง ก่อนที่จะเอนกายทิ้งตัวลงนอนเพราะความเหนื่อยอ่อน

“ของพวกนี้จะเอาไปเก็บไว้ที่ไหน”

เมื่อเมษาจัดการกับข้าวของที่หล่นเต็มพื้นเสร็จเรียบร้อย คนตัวเล็กยืนหอบของเต็มไม้เต็มมือเดินมาหยุดอยู่ตรงปลายโซฟาที่คิมหันต์นอนอยู่

“ที่ไหนก็ได้ ที่ไม่ใช่ห้องฉัน มันเกะกะ”

คิมหันต์หลับตาพูดพรางขมวดคิ้ว เขาพลิกตัวเข้าหาด้านในของโซฝา

“คนให้มาจะไม่รู้สึกไม่ดีหรอ เขาอุส่าให้มา”

“ฉันไม่ได้อยากได้”

“แต่นายน่าจะคิดบ้างว่าคนให้เขาอยากให้”

“………………”

“จะให้เก็บไว้ที่ไหน”

“ซักที่เถอะ และหยุดถามได้รึยัง ฉันจะนอน อีกสองชั่วโมงอาบน้ำเตรียมตัวซะจะพาออกไปข้างนอก”

เพื่อเป็นการตัดปัญหาในข้อสักถาม คิมหันต์ดึงเสื้อแจ๊กเก็ตตัวโปรดที่ถูกวางพาดอยู่บนโซฟามาคลุมหัวไว้พร้อมพูดเชิงออกคำสั่งใส่อีกคนที่ได้แต่ยืนมองความหงุดหงิดงุ่นง่านของตน

ห้องครัว

“ป้าแหม่มครับ ของพวกนี้เอาไปไว้ที่ไหนได้บ้าง มีคนให้คิมหันต์มาเต็มเลย”

ป้าแหม่มหันมองตามเสียงเรียกถามของเมษา

“เอาไว้ในครัวนี่แหละค่ะ ช๊อคโกแลตแช่ในตู้เย็น ส่วนดอกไม้ป้าจะจัดการเอง วางไว้บนโต๊ะเลยหนูเมษา ป้าคิดแล้วเชียวคุณหนูได้ของขวัญมาทุกปีเลย บางปีต้องรีบช่วยกันกินให้หมด”

เมษาจัดการวางพวกมันลงบนโต๊ะในห้องครัวแล้วทิ้งตัวนั่งเก้าอี้ก่อนจะทักถาม

“ได้มาทุกปีเลยหรอครับ”

“ค่ะ ถึงแม้คุณหนูจะไม่ออกไปไหนในวันวาเลนไทน์ พวกเจ้าหล่อนก็จะมากดกริ่งหน้าบ้านป้าก็ต้องออกไปรับแทนอยู่ดีตั้งแต่เช้ายันค่ำเลยล่ะค่ะ”

“อ้อ… ก็คิมหันต์หน้าตาดีนี่เนอะป้าแหม่ม”

เมษาตอบ เขาเอื้อมหยิบช่อดอกไม้มาดู มันถูกจัดทำอย่างสวยหรูดูท่าทางราคาแพงไม่น้อย สายตาเหลือบไปเห็นการ์ดเขียนข้อความอยู่หลายสิบใบ จึงเลือกที่จะหยิบมาอ่าน

เนื้อความเขียนว่า

สุขสันต์วันวาเลนไทน์ ว่างๆไปเที่ยวด้วยกันน่าจะดีแต่ไม่มีโอกาสได้ชวนเลย

ช๊อคโกแลตที่ให้ไป กินให้หมดนะ จุ๊บๆ

เคยเจอที่ไนท์คลับ พอรู้ว่าคุณจะมาที่นี่อีกฉันก็รีบสั่งช่อดอกไม้เลยล่ะ ช่วยรับดอกไม้ของฉันแล้วเก็บรักษามันให้ดีด้วยล่ะ

ช่วยกอดตุ๊กตาที่ให้ไปแทนกอดฉันด้วยเถอะค่ะ

ชื่อน้ำหวาน อยากรู้ว่าหวานจริงมั้ย คืนนี้***@คอนโด xxx ซอย 8 ชั้น 23 ใกล้ถึงโทรมาบอกก่อนนะ จะลงไปรับ 085 xxx xxxx***

คิมหันต์ วาเลนไทน์ปันี้อยากรู้จริงๆว่าร้อนแรงสมชื่อที่แปลว่าฤดูร้อนรึเปล่า

089 xxx xxxx ห้อง 02 ชั้น 19 คอนโด xxxx ติดกับ  BTS สถานีอโศก ปล. ไลน์ไอดีอันเดียวกับเบอร์

โต๊ะมุมสุดเข้ามามองมาทางซ้าย***@ไนท์คลับคุณสิระ***

LIND ID  beexx---12mr อย่าลืมแอดมาคุยแก้เหงา

อยากลองคบด้วย ขอใช้โอกาสนี้เป็นการสารภาพรักแล้วกัน***: โมเม***

ถ้าไม่รังเกียจเย็นนี้ไปทานข้าวด้วยกัน******093 xxx xxxx  ร้าน xxx You can call me ปุ้ยฝ้าย

ได้ยินว่าเป็นช่างสักด้วย ช่วยรับงานสักฉันด้วยเถอะค่ะ อยากสักกับเขาบ้าง******088 xxx xxxx

ใบแล้วใบเล่าที่เมษาหยิบการ์ดสีหวานขึ้นเปิดอ่าน ทันทีที่อ่านจบบ้างอ่านแทบไม่หมดเพราะมันมีเยอะเหลือเกิน การ์ดพวกนั้นถูกปัดให้ออกห่างจากตัว เสียงฝ่ามือถูกตบฟาดลงโต๊ะในห้องครัวจนเกิดเสียง ทำเอาป้าแหม่มที่กำลังเพลิดเพลินกับการเก็บของขวัญวันวาเลนไทน์เข้าที่เข้าทางตกใจผวามือทาบอก

-_-

เมษา Said.

เนื้อหอมนักนะไอ้ผมรองทรงสูง

ป้าบ!!!!!

“ว้าย!!!! แม่หก ตก ตก ตก!!!! มีอะไรคะลูก”

“พวกมดแมงแมลงมันเยอะน่ะครับป้าแหม่ม เมษาเลยตบมัน… แค่นั้นเอง”

16.00

ดีนะที่จอดลูกชายไว้บ้าน รถติดฉิบหายวันนี้ทนเบียดคนบน******BTSหน่อยแล้วกัน

คิมหันต์มองเห็นรถบนเส้นทางจราจรมันจอดติดเรียงรายกันเป็นสายแทบไม่ขยับ สัญญาณไฟแดงก็แทบไม่ขยับเขยื้อน ก่อนจะหันมาให้ความสนใจต่อคนที่ยืนอยู่ข้างๆ

“สอดบัตรไปในช่องแล้วเครื่องมันจะดูดบัตรเข้าไป แถบกลั้นก็จะเปิดออกก็ต่อเมื่อนายดึงบัตรออก”

“อื้มมมม เอ่อความจริงฉันออกเองก็ได้ตั้งแต่มานี่นายก็ออกค่าใช้จ่ายเองหมดเลย เวลาไปไหนมาไหน ฉันว่า…”

“คนรอเยอะ เลิกพูดมากซะที”

“อื้มมมมม”

คนตัวเล็กรีบสอดบัตรเข้าเครื่องผ่านทางของสถานี ก่อนจะเดินไปรออีกฝั่ง ขณะที่คิมหันต์ผ่านมาได้แล้วจึงเดินล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกงเลยผ่านหน้าเมษาไป สองเท้าของเขาหยุดก้าวเดินซักพัก

“ควงแขนฉันไว้ คนเยอะมากวันนี้เดี๋ยวหลง”

ความเขิลอายเกิดขึ้นเมื่อรอบตัวของเมษาต่างมีผู้คนมากมายเดินควงแขนกัน ใบหน้าหวานผุดเม็ดเลือดฝาดสีแดงก้มหน้างุดๆแล้วคว้าเข้าควงแขนของคิมหันต์ที่ยืนรออยู่ ร่างสูงกระชับอ้อมแขนของตัวเองให้ตัวเล็กได้เกี่ยวกอดควงแขนตนแน่นกว่าเก่า

ตื้ด ตื้ด ตื้ด ตื้ด ตื้ด แกร่ก!!!

ประตูรถไฟฟ้าปิดลง ภายในตู้โดยสารมีผู้คนยืนเบียดเสียดหวังจะออกไปฉลองในวันแห่งความรัก แรงออกตัวของขบวนรถ ด้วยความไม่คุ้นชินทำให้เมษาทรงตัวไม่ได้จนเซถลาไปข้างหน้า

หมั่บ!!!!

คิมหันต์รีบคว้าเข้าที่เอวของคนตัวเล็กไว้หวังเพื่อไม่ให้ล้ม พร้อมออกแรงเกี่ยวดึงให้เมษามายืนพิงอกตนไว้ ขณะที่มืออีกข้างโหนห่วงคล้องเป็นการพยุงตัวไม่ให้ตนล้ม ขบวนรถยังคงขับเคลื่อนต่อไปถึงแม้เมษาจะพอตั้งตัวได้ ร่างสูงก็ไม่ได้ปล่อยอ้อมกอดนั้นออกจากเอวคอดบางนั้นเลย

การกระทำของคิมหันต์ ทำเอาคนในตู้โดยสารต่างมองเป็นตาเดียวกันเมื่อเห็นผู้ชายร่างสูงหน้าตาหล่อเหลายืนโอบกอดเอวผู้ชายที่ตัวเล็กกว่า

Next station Siamสถานีต่อไป…สยามท่านสามารถเปลี่ยนเส้นทางไปยังสายสีลมได้ที่สถานีนี้โดยประตูรถจะเปิดทางด้านขวา

สยาม***…***

เสียงประกาศจากสถานีรถไฟฟ้ายามที่ประตูรถเปิด ผู้คนเบียดเสียดแย่งกันที่จะออกจากตู้โดยสาร วันนี้รอบตัวทั้งคู่มีแต่คู่รักทั้งสาวน้อยสาวใหญ่ เด็กมัธยมปลาย เดินถือดอกไม้และตุ๊กตากันให้เกลื่อน

เมษายังคงควงแขนของคิมหันต์ไว้ขณะที่ร่างสูงพาลงบันไดเลื่อน ไปจนถึงหน้าลาน สยามพารากอน

ฟิ้ววววววววว

ท่ามกลางผู้คนมากมายที่เดินจับมือกันหน้าลาน วันแห่งความรักเช่นนี้น้อยนักที่จะมาเดินเที่ยวโดยไร้คู่ ลมแรงพัดผ่านหน้าลานกว้าง น้ำพุกลางลานเปิดใช้งานเต้นระบำพร้อมเสียงเพลงและแสงไฟ หลายสถานที่และสิ่งของถูกจัดวางให้เป็นสีชมพูและแดงเสียส่วนใหญ่

“จะหาอะไรกินหรือจะซื้อกลับไปทำเองที่บ้าน”

คิมหันต์ทักถาม สายตาของเข้าจ้องมองไปที่ไฟประดับประดา

“กลับไปทำที่บ้านดีกว่า ป้าแหม่มได้กินด้วย”

“อืมมมมงั้นตอนกลับค่อยแวะซุปเปอร์ แต่ตอนนี้อยากกินขนมหวานอีกแล้ว”

17.oo น.

ร้านฮันนี่โทสต์สวีทตี้

“เชิญค่ะ กี่ท่านคะ”

เด็กพนักงานสาวผายมือเข้าไปภายในร้านที่ถูกประดับด้วยโบสีแดงทั่วร้าน ดอกกุหลาบดอกใหญ่ถูกจัดวางประดับอยู่บนโต๊ะสีเหลี่ยมไม้ก๊อก

“สองครับ”

คิมหันต์ตอบ

ทั้งคู่ถูกพาไปด้านในสุดของร้าน แสงไฟสีส้มถูกสาดส่องลงใจกลางโต๊ะพอดี ก่อนที่พนักงานสาวจะหยิบยกออเดอร์สีชมพูหวานแหววออกมาวาง

“สุขสันต์วันวาเลนไทน์ค่ะ ขอให้ความรักของคุณลูกค้ายืนยาววันนี้มีชุดพิเศษต้อนรับวันวาเลนไทน์ ฮันนี่โทสต์สตอเบอร์รี่ช๊อคโก้คาราเมลเสิร์ฟพร้อมกับไอศกรีมบลูเบอร์รี่กีวี่ค่ะ ลูกค้าสามารถนำบิลเงินสดร่วมสนุกรับรางวัลตุ๊กตาหมีสีขาวส่วนสูง 130 เซนติเมตร โดยทางร้านจะจับรางวัลเมื่อเวลา 18.00 ค่ะ”

ระหว่างที่ฟังการแนะนำโปรโมชั่นจากเด็กพนักงาน เมื่อได้ยินอย่างนั้นคิมหันต์รู้สึกสนใจกับของรางวัลประจำวันวาเลนไทน์ขึ้นมา

“เอาชุดพิเศษที่ว่าน่ะครับ จะสั่งอะไรเพิ่มรึเปล่าเมษา”

“มีอะไรที่ไม่มีผลไม้บ้าง มีแต่ผลไม้นายกินไม่ได้นี่”

“เออ จะกินอะไรก็สั่งมาเถอะ ไม่ต้องห่วงฉัน”

“อยากกินร้านที่นายกินได้ด้วยนี่นา”

“…………………….”

“กินคนเดียวมันไม่อร่อย….”

เมษาปิดออเดอร์เมนูฮันนี่โทสต์ลงทันทีแล้วเลื่อนไปไว้ที่มุมโต๊ะให้กับพนักงาน

“น้องครับ เอาชุดแอลมอนช๊อคโกแลตไอศกรีมมาด้วย ท๊อปปิ้งที่เป็นผลไม้ก็แยกมาให้หน่อย พี่กินไม่ได้ เครื่องดื่มขอเป็นชาเขียวเย็นสองที่”

คิมหันต์ตัดสินใจสั่งออเดอร์เพิ่มและเลือกชุดที่ไม่มีท๊อปปิ้งหรือส่วนผสมของผลไม้ จากใบหน้าหวานของเมษาที่กำลังบูดบึ้งมันก็กลับมาเปื้อนยิ้มทันทีอีกครั้ง

“พอใจรึยัง กำชับซะยังกับเป็นแม่ฉันเลยนะ”

“นายไม่รู้หรอกว่าตอนตัวนายเองไม่สบายมันพาคนอื่นเดือดร้อนไปด้วย”

ขณะที่ถกเถียงกันพนักงานสาวซึ่งกำลังยืนดูทั้งสองที่ใกล้ทะเลาะกันเต็มที เธอยิ้มออกมาเมื่อเห็นถึงความน่ารักของทั้งสอง

“ขออนุญาตส่งออเดอร์นะคะ” พูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“อ่ะครับ”

เมษาหันไปพยักหน้าตอบให้กับพนักงานก่อนที่เธอจะเดินเข้าครัวไป เพื่อเตรียมชุดขนมหวานฮันนี่โทสต์

25 นาทีผ่านไป

“ฮันนี่โทสต์สตอเบอร์รี่ช๊อคโก้คาราเมลไอศกรีมบลูเบอร์รี่กีวี่ แอลมอนช๊อคโก้ ชาเขียวเย็นสองที่ได้แล้วค่ะ ออเดอร์ที่สั่งไปครบใช่มั้ยคะ ขอให้อร่อยกับของหวานในมื้อนี้ สุขสันต์วันวาเลนไทน์สองพันสิบหกค่ะ”

ฮันนี่โทสต์ขนมปังชิ้นหนาถูกตัดเป็นสี่เหลี่ยมจตุรัตรวมกันเก้าชิ้นถูกทาด้วยเนยชั้นดีและคาราเมลราดเป็นรูปตารางขวางสลับแยงกันไปมา สำหรับของเมษามีการแยกท๊อปปิ้งออกมา ซอสสตอร์เบอร์รี่และไอศกรีมถูกจัดใส่ในถ้วยที่พนักงานเตรียมไว้ให้

ส่วนของคิมหันต์ถูกจัดวางด้วยเมล็ดแอลมอลมากมายข้างชิ้นขนมปังสี่เหลี่ยมจัตุรัตเก้าชิ้น ซอสช๊อคโก้ถูกราดเป็นลายตารางขวางสลับแยงกันไปมาเช่นกัน

ท่ามกลางร้านขนมหวานที่ทั่วทั้งร้านอบอวนไปด้วยกลิ่นครีมและแป้งขนมปัง โต๊ะมุมสุดของร้านและเป็นมุมที่เงียบที่สุด ทั้งคู่นั่งอยู่ท่ามกลางแสงไฟสีส้มที่ถูกสาดส่องลงกลางโต๊ะพอดี ถึงแม้จะมีคู่รักหลายคู่ต่างมาฉลอง แต่เหมือนว่าภายในสายตาของเมษามีเพียงเขาเพียงสองภายในร้านแห่งนี้

ชิ้นขนมปังและท๊อปปิ้งถูกจิ้มขึ้นด้วยซ่อมก่อนจะถูกงับด้วยริมฝีปากอวบอิ่มของคนตัวเล็ก ใบหน้าหวานยิ้มออกมาพร้อมดวงตาคู่สวยใสเมื่อลิ้นได้รับรสหวาน

“อร่อยรึเปล่า”

“อื้มมมม หวานดี ชอบๆๆ”

ชิ้นแล้วชิ้นเล่าที่ทั้งคู่ได้ช่วงชิงรสหวานจากฮันนี่โทสต์ทั้งสองชุด ไอศกรีมถูกตัดแบ่งทานจนหมดถ้วย ท๊อปปิ้งและเครื่องเคียงค่อยๆหมดจากจานสีหวานของทั้งคู่

“ลองกินของฉันสิ แอลมอนอร่อยนะ”

คิมหันต์พูดพรางตัดแบ่งชิ้นขนมปังให้เมษา

ทันทีที่ชิ้นขนมปังถูกจัดวางในจานของตน เมษาไม่รอช้าจิ้มมันขึ้นมาแล้วป้อนเข้าปากตนจนช๊อคโกแลตเปรอะเปื้อนข้างขอบริมฝีปาก

“อื้มมม อร่อย คาราเมลฉันนี่ก็อร่อยลองมั้ย”

“ไม่”

คนตัวเล็กไม่รู้เลยว่าตอนนี้ตัวเองมอมแมมเหมือนเด็กแค่ไหน ความไม่รู้ของเมษาทำให้คิมหันต์หัวเสียเล็กน้อย ร่างสูงดึงทิชชู่ในถาดที่ร้านจัดวางไว้ให้ก่อนจะพับเป็นสี่เหลี่ยม ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อคิมหันต์เงื้อมมือขึ้นก่อนจะเช็ดคราบช๊อคโก้แลตสกปรกให้ตน

“………………” ./////.

“กินให้มันดีๆไม่เป็นรึไง ฉันอายเค้า”

ไม่นานนักเพลงในร้านฮันนี่โทสต์สวีทตี้กลับดังขึ้น ความหมายของมันทำเอาเมษาจำต้องตกอยู่ในภวังค์อีกครั้ง ดวงตาคู่สวยจดจ้องไปที่ใบหน้าหล่อเหลาของคิมหันต์ที่กำลังบรรจงเช็ดคราบช๊อคโก้จากริมฝีอวบอิ่ม ภายในหัวมันมีแต่ภาพของร่างสูงกับการกระทำที่อ่อนโยนโดยไม่ได้สนใจว่าตอนนี้พระเอกของเราเอ็ดดุอะไรออกมาบ้าง

[เพลงประกอบ]

Cr : [Ellie Goulding ](https://www.youtube.com/watch?v=U1gXhb1ANMs "Ellie Goulding - Army (Live from the Victoria’s Secret 2015 Fashion Show)") - Love Me Like You Do

[เนื้อเพลงแปลไทย]

เธอมีทั้งด้านสว่าง และด้านมืด

แต่เธอคือประกายสีสันในสายเลือดของฉัน

เธอสามารถช่วยเยียวยาได้ ในขณะเดียวกันเธอก็ทำให้เจ็บปวดได้เช่นกัน

มีเพียงเธอเท่านั้นที่ฉันต้องการที่จะสัมผัส

ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า มันจะมีค่ามากมายมหาศาลขนาดนี้

เธอทำให้ฉันกลัว แต่ฉันไม่สนใจประเด็นนี้หรอก

นั่นเพราะฉันไม่เคยรู้สึกดีเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิตนี้

โปรดตามฉันมา เพื่อที่เราจะผ่านความมืดมิดนี้ไปด้วยกัน

ปล่อยให้ฉันเป็นคนพาเธอไปสู่อวกาศ ที่ดาวเทียมของเรา

เพื่อที่เธอจะได้มองเห็นโลกใบนี้ โลกที่เธอทำให้ฉันเห็นว่าโลกนี้มีชีวิตชีวาแค่ไหน

ดังนั้น เธอช่วยรักฉัน เหมือนที่เคยเป็น

ช่วยรักฉัน เหมือนที่เคยเป็น

สัมผัสฉัน เหมือนอย่างเคย

เธอจะมัวรีรออะไรอยู่ล่ะ………..

เธอช่วยรักฉัน เหมือนที่เคยเป็น

รักฉัน เหมือนที่เคยเป็น

สัมผัสฉัน เหมือนอย่างเคย

เธอจะมัวรีรออะไรอยู่ล่ะ

เธอช่วยรักฉัน เหมือนที่เคยเป็น

รักฉัน เหมือนที่เคยเป็น

สัมผัสฉัน เหมือนอย่างเคย

เธอจะมัวรีรออะไรอยู่ล่ะ...........

Cr : educatepark

เสียงเพลงภายในร้านยังคงดังกึกก้องทั่วโสทประสาทของเมษา ดวงตาคู่สวยทอดมองใบหน้าหล่อเหลาแทบไม่กระพริบ ก่อนที่คิมหันต์จะทักท้วงขึ้น

“เห้ เห้!!!”

“อื้มมม”

มันทำให้คนตัวเล็กจำต้องหลุดออกจากภวังค์ ดวงตาคู่สวยพยายามหลบเลี่ยงต่อใบหน้าหล่อเหลา

“ร้านจะจับของรางวัลกันแล้ว ฉันจะเอาบิลไปยื่น”

ก่อนที่ร่างสูงจะลุกยืนขึ้นไปที่หน้าเคาเตอร์ พร้อมจัดการกับการร่วมกิจกรรมในครั้งนี้

“ครับ โต๊ะสิบเอ็ดครับ สองที่ครับ”

“สองที่นะคะ ค่ะจะเอาบิลใส่กล่องแล้วจับขึ้นมานะคะ เราจะเขียนเลขทีโต๊ะไว้หลังใบเสร็จถ้าจับขึ้นมาเป็นเลขโต๊ะของคุณลูกค้าก็รับไปเลยค่ะ”

เสียงพูดคุยชี้แจงเจื้อยแจ้วระหว่างพนักงานกับคิมหันต์ดังมาทางโต๊ะเมษาที่นั่งรออยู่

เมื่อลูกค้าภายในร้านร่วมสนุกครบทุกโต๊ะแล้ว ไม่นานนักเสียงประกาศจึงดังขึ้นจากพนักงานสาวทั้งสองคนที่ยืนพูดชี้แจงกติกาอยู่หน้าร้าน

“สวัสดีค่ะ กิ๊บค่ะ”

“สวัสดีค่ะ มายด์ค่ะ”

“เอาล่ะค่ะ ในที่สุดก็ถึงเวลาแล้วนะคะ วันนี่มายด์มีของขวัญต้อนรับวันวาเลนไทน์มาให้ลูกค้าค่ะ ให้เอาไปฝากคู่รักนะคะ คนรักของคุณ หรือจะเอาไปฝากพี่น้องพ่อแม่ที่บ้านก็ได้ค่ะ ให้สำหรับคนที่คุณรักและรักคุณนะคะ”

“ใช่แล้วค่ะ วันนี้กิ๊บมีตุ๊กตาหมีสีขาวสูงถึง 130 เซนติเมตร!!! ว้าววววน่ารักมากๆเลย น่าเอากลับบ้านเองเนอะมายด์ ฮ่าๆๆๆ”

“ไม่ได้ๆๆ ต้องแจกให้ลูกค้าๆๆ เอาล่ะค่ะตอนนี้ใบเสร็จของลูกค้าทุกท่านสำหรับที่สั่งชุดฮันนี่โทสต์สตอเบอร์รี่ช๊อคโก้คาราเมลเสิร์ฟร้อมไอศกรีมบลูเบอร์รี่กีวี่ได้มาอยู่ในกล่องของเราแล้ว นี่ๆๆๆ ในกล่องนี้เลยยย”

พนักงานสาวหน้าตาน่ารักคนหนึ่งถือกล่องกระดาษแล้วชูขึ้นแกว่งไปมา

“ไหนใครอยากได้บ้างเอ่ยยยยย เรามาจับรางวัลกันเลยดีกว่า เอ้ามายด์จับเลยยๆๆ เดี้ยวกิ๊บถือกล่องให้”

บรรยากาศการจับของรางวัลครึกครื้นไปด้วยเสียงเชียร์หวังรลุ้นจะได้เลขที่โต๊ะของตัวเอง ขณะที่คิมหันต์ได้แต่ยืนอยู่ห่างๆเพราะไม่ชอบที่จะไปยืนเบียดใคร ที่เข้ามาร่วมสนุกหวังจะได้ตุ๊กตาหมีไปให้อีกคนที่นั่งรออยู่มากกว่า

“จับขึ้นมาแล้วววว!!!เลขนำหน้าเลข…….เลข….”

“เลขมีสองหลักค่ะ!!!

ไหนใครโต๊ะสิบขึ้นไปเตรียมลุ้นเลย”

เสียงฮือฮาดังขึ้นเมื่อพนักงานสาวจับเลขรางวัลหลังใบเสร็จขึ้นมา เหลือเพียงลุ้นว่าหลังใบเสร็จนั้นเป็นเลขอะไร

“เลข……..หนึ่งค่ะ!!!!!!!”

“เอ้าต่อไปๆๆๆ ไวๆๆเลยๆๆ เลขหลักสองเลขอะไร กิ๊บบอกลูกค้าไปสิ”

“ใครนะจะเป็นผู้โชคดีได้ตุ๊กตาหมีตัวนี้ไป ขอดูก่อนๆๆ รอกิ๊บหน่อยน้า”

พนักงานสาวๆค่อยคลี่ใบเสร็จที่ถูกม้วนอยู่ออกให้เผยเห็นเลขหลักสองที่ซ่อนอยู่ ไม่นานนักหล่อนก็ประกาศผลรางวัลออกมา

“เลข…หนึ่งเช่นกัน!!! โต๊ะที่ สิบเอ็ดค้า!!!!!!!!!!ตบมือๆๆๆๆ รับของรางวัลไปเลยยยยย มาทางนี้ค่ะลูกค้าๆๆๆ มายด์ๆๆไปเอาของรางวัลมาเร็ว”

ร่างสูงที่ยืนอยู่ถูกฉุดดึงเข้าไปยืนระหว่างกลางของพนักงานสาวทั้งสอง บรรยากาศหน้าร้านดังเอ้าจนผู้คนที่ผ่านไปมาต่างให้ความสนใจและหยุดดู พร้อมยินดีกับคิมหันต์ที่ได้รับรางวัลตุ๊กตาหมีในครั้งนี้

“อุ้ยยหล่อด้วยๆๆ เอาไปให้ใครคะ แฟนรึเปล่า ฮ่าๆๆๆ”

พนักงานทั้งสองพูดคุยหยอกล้อกับคิมหันต์ที่ยืนเงอะๆงะๆทำอะไรแทบไม่ถูก เพราะไม่รู้ว่าควรวางตัวยังไงมากกว่า ขณะที่พนักงานสาวอีกคนปลีกตัวไปจัดเตรียมของรางวัล

“อ่ะ แนะนำชื่อก่อนค่ะ ชื่ออะไรคะ”

“คิมหันต์ครับ”

ร่างสูงพูดใส่ไมค์ที่พนักงานสาวส่งยื่นมาให้

“คิมหันต์ ว่าวววฤดูร้อนคงจะร้อนแรงน่าดู แหย่เล่นนะคะ ว่าแต่ของรางวัลจะเอาไปให้ใครคะ”

“…. ไม่รู้จะให้ใครเหมือนกันครับ ฮ่ะๆ คงจะให้คนที่ผมพามาด้วย”

ขณะที่สัมภาษณ์ก่อนรับรางวัล ทางร้านก็ได้อัดวิดีโอเอาไว้เพื่อเอาไว้เปิดฉายจอLEDหน้าร้านเป็นกิจกรรมพิเศษที่ทางร้านเคยจัดขึ้น

“พาใครมาๆๆๆ ไหนๆๆ มายด์เตรียมของรางวัลเสร็จไปรับลูกค้าโต๊ะสิบเอ็ดมาสิ้ พี่คนนี้เค้าจะเอาตุ๊กตาให้คนที่พามาด้วย แฟนรึเปล่าๆๆๆ”

“มาแล้วๆๆๆ พามาแล้ว มาแล้วจ้าผู้โชคดีที่ได้รับตุ๊กตา”

พนักงานสาวสวยฉุดลากดึงข้อมือเมษาพร้อมพาฝ่าวงล้อมของผู้คนมากมายท่ามกลางบรรยากาศแจกของรางวัล

คนตัวเล็กอย่างเมษาถูกลากพามาให้ยืนอยู่ข้างคิมหันต์ ที่ร่างสูงได้แต่ยืนเกาต้นคอแก้เขิลเมื่อถูกซักถามเกี่ยวกับเรื่องของรางวัลว่า…..จะเอาไปให้หวานใจที่ไหน

“คนนี้รึเปล่าที่คุณลูกค้าจะให้ตุ๊กตา”

“ค ครับ”

“ว้ายมายด์ งานนี้ชะนีอด พี่ผู้ชายคนนี้ได้ตุ๊กตาหมีแหละ”

“ฮ่าๆๆ อดไปเนอะเรา ยินดีด้วยค่ะสำหรับคุณ”

พูดพร้อมส่งไมค์ไปให้เมษา

“เมษาครับ….”

“เอาล่ะค่ะ ตบมือให้ทั้งคู่ด้วยสำหรับคุณลูกค้าอย่างพี่ผู้ชายสุดหล่อ คิมหันต์ ที่ตุ๊กตาตัวนี้ไม่ได้เอาไปให้สาวที่ไหนนอกจากคุณเมษาค่ะ ตบมืออออๆๆๆ ยินดีด้วยยยยย เย้ๆๆๆๆ”

เสียงวี้ดวิ่วฮือฮาดังขึ้นอีกครั้งเมื่อคิมหันต์รับตุ๊กตาหมีสีขาวตัวใหญ่จากพนักงาน เขาส่งยื่นให้เมษาคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆ

“ถ่ายรูปๆๆๆๆ ถ่ายรูปกันเร็วๆๆ”

พนักงานสาวทั้งสองขนาบข้างทั้งสองคนแล้วออกแรงดันให้ทั้งคู่ยืนชิดใกล้กัน เมษายืนอุ้มตุ๊กตาหมีตัวใหญ่จนขาตุ๊กตาแทบจะลากพื้น ขณะที่คิมหันต์ถูกดันให้เข้าไปใกล้เมษากว่าเดิม

“ชิดหน่อยค่ะๆๆ ชิดๆกันหน่อยยย พี่คะก้มหน้านิดดนึง”

พนักงานสาวอีกคนปลีกตัวออกมาเพื่อมาดูมุมกล้อง เธอออกคำสั่งให้คิมหันต์ลดย่อตัวแล้วยื่นหน้าให้เข้าใกล้เมษากว่าเก่า ร่างสูงจำต้องทำตามเขาย่อตัวให้ต่ำลงพร้อมเงื้อมมือขึ้นโอบไหล่ของคนตัวเล็กไว้ ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะฉีกยิ้มออกมา

ไม่แตกต่างกันขณะที่เมษาเองก็ถูกพนักงานสาวอีกคนจัดท่าทางที่ยืน ใบหน้าหวานถูกจัดให้ยื่นเข้าใกล้กับคิมหันต์ที่ยืนย่อตัวอยู่ข้างๆ

“พูดคำว่า ฮันนี่โทสต์สวีทตี้………. แล้วลากเสียงยาวๆเลยนะคะ เอ่า หนึ่งงง สองงงง สามมมม”

“ฮันนี่โทสต์สวีทตี้……….”

“ฮันนี่โทสต์สวีทตี้……….”

“ฮันนี่โทสต์สวีทตี้……….”

“ฮันนี่โทสต์สวีทตี้……….”

แชะ!!!!!

เสียงชัตเตอร์กล้องDSLRดังขึ้นพร้อมกับกล้องโพรารอยส์ที่กำลังปริ้นภาพถ่ายของทั้งคู่ออกมา พนักงานสาวจึงหยิบยื่นรูปโพรารอยส์ของทั้งคู่ให้คิมหันต์

“นี่ค่ะ รูปในกล้องDSLRคุณลูกค้าสามารถเข้าไปบันทึกที่แฟนเพจของทางร้านได้นะคะ พวกเราจะอัปโหลดไว้ให้ สุดท้ายนี้ขอให้ความรักของพี่ผู้ชายทั้งสองสมหวังนะคะ”

“ครับ”

“สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะคะ บ้ายบายยยยยย”

พนักงานทางร้านออกมายืนส่งทั้งคู่พร้อมโบกมือบ้ายบายหลังจากที่คิมหันต์และเมษาได้ปลีกตัวออกมานอกอนาเขตร้านเรียบร้อย

“อึกอื้ออ!!!”

ร่างสูงหันมองคนตัวเล็กข้างๆอย่างเมษาที่เดินหอบถือตุ๊กตาจนขาของตุ๊กตาหมีสีขาวแทบจะลากพื้น จะอุ้มให้สูงก็คงจะมองทางไม่เห็น คิมหันต์ถอดถอนหายใจก่อนจะยื้อแย่งตุ๊กตาหมีออกมาจากอ้อมกอดของคนตัวเล็ก

“เอามานี่ ฉันถือเอง”

ภาพตรงหน้าที่เมษาได้เห็นคือ ตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ได้ขี่อยู่บนสันคอของคิมหันต์ มันถูกกางขาออกแล้วจับให้นั่งบนคอของร่างสูง แขนทั้งสองข้างของมันถูกคิมหันต์ยึดดึงไว้ไม่ให้หล่นขณะที่คางของมันเกยอยู่บนไรผมอ่อนนุ่มรองทรงสูง

“ฮ่ะๆ”

“ขำอะไรไม่ทราบ!!!”

เสียงหัวเราะคิกคักจากเมษาทำให้คิมหันต์ไม่พอใจ ใบหน้าหล่อเหลาหันควับ!!!ส่งสายตาขวางจ้องเขม่งต่อคนตัวเล็กที่ยืนอยู่

“เปล่าซักหน่อยยยย”

ใบหน้าหวานยังคงส่งยิ้มขำอย่างสนุกสนาน

“ถ้าไม่หยุดขำฉันจะโยนไอ้หมีควายนี้ทิ้ง คอยดู”

คิมหันต์กระฟัดกระเฟียดเดินนำหน้าหอบอุ้มตุ๊กตาหมีที่ขี่คอตนอยู่เดินหนีเมษาไป ปล่อยให้คนตัวเล็กได้เดินและมองตามหลังพร้อมใบหน้าหวานที่เปื้อนยิ้ม

19.00 น.

หน้าลานพรารากอน

“หยิบไฟแช๊กให้ทีแล้วจุดให้ด้วย อยู่ในกระเป๋าเสื้อ”

คิมหันต์พูดผ่านช่องไรฟัน ร่างสูงยืนคาบมวนบุหรี่อยู่ ขณะที่หยิบมันออกมาแล้วมือของเขาคงไม่ว่างพอที่จะจุดไฟแช๊ก จึงร้องขอความช่วยเหลือจากคนตัวเล็กที่เดินอยู่ข้างๆ

เมื่อได้ยินอย่างนั้นเมษาล้วงมือเข้ากระเป๋าเสื้อที่คิมหันต์สวมใส่อยู่ ก่อนจะหยิบไฟแช๊กออกมาจุดรนที่ปลายมวน จนมันผุดแสงไฟสีส้มอ่อน

พุบ!!!!

เมื่อไฟสีส้มอ่อนผุดขึ้นเรื่อยๆ ควันสีขาวค่อยๆพวยพุ่งออกมา ตุ๊กตาหมีถูกดึงออกจากต้นคอของร่างสูง คิมหันต์จิกหัวมันออกมาแล้วเหวี่ยงยื่นให้เมษาที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาหันมาให้ความสนใจกับมวนบุหรี่มากกว่า

“เดินตามมา”

สองเท้าของร่างสูงก้าวเดินนำหน้าเมษาไป มืออีกข้างล้วงเข้ากระเป๋ากางเกงเป็นท่าประจำที่เมษาเห็นจนชินตา

ทั้งคู่มาหยุดที่บันไดหน้าลานพารากอน มันพอมีที่ว่างให้เขาทั้งสองได้นั่งพักบ้าง ข้างๆและรอบตัวรายล้อมไปด้วยคู่รักต่างนั่งซบอิงถ่ายรูปคู่กัน ทันใดนั้นก็มีบทสนทนาปริศนาดังขึ้น

“แกๆ โคตรหล่อเลยว่ะ”

“ไหนๆๆๆ”

“คนที่นั่งสูบบุหรี่ไง  ที่นั่งข้างผู้ชายตัวเล็กๆที่อุ้มตุ๊กตาหมีอ่ะ โคตรหล่อเลย ไม่มากับผู้หญิงแสดงว่าแฟนไม่มี” >..<

“ก็ผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆนั่นไง แฟนเขา อดแดกค่ะ……… ชะนีไม่ได้แดก”

“อะไร!! แกพูดอะไร”

“ไม่เห็นรอยดูดที่คอผู้ชายคนที่ตัวเล็กกว่ารึไง เมื่อกี้คอเสื้อมันเปิด…สงสัยคนหล่อๆจะเป็นพวกกินเนื้อ แยกๆๆไปหาข้าวกิน”

บทสนทนาของหญิงสาวทั้งคู่ไม่ได้รู้เข้าถึงหูของเมษาและคิมหันต์แต่กลับได้รับความสนใจจากคนรอบข้างที่พอจะได้ยินบทสนทาของเจ้าหล่อนทั้งสอง ทำเอาคนในล้านกว้างบริเวณอนาเขตนั้นหันมองเป็นตาเดียวกัน

เมษาได้แต่นั่งซบอิงพิงตุ๊กตาหมีตัวใหญ่รอคิมหันต์ที่กำลังพ่นควันพุ้ยๆ

“นี่…. ขอบคุณนะ วันนี้สนุกมากเลย”

“อ่าห๊ะ”

ร่างสูงพยักหน้าเพียงตอบกลับมาสั้นๆ ขณะที่มือข้างขวาคีบมวนบุหรี่ไว้

“นี่ๆๆๆ ยิ้มหน่อยสิ”

ตุ๊กตาหมีตัวโตถูกจับมือขึ้นแล้วไปแตะเบาๆที่แก้มของคิมหันต์ เมษาผู้นั่งอยู่ข้างหลังตุ๊กตาหมีกำลังใช้มันให้เป็นประโยชน์ในการหยอกล้อ

“สวัสดี ทำไมนายชอบทำหน้านิ่วคิ้วขมวดนักล่ะ”

แขนทั้งสองข้างของตุ๊กตาถูกแตะไปมาตามตัวของคิมหันต์ เขาหันมองทันใดนั้นเมษาก็โผล่หน้าออกมาแล้วส่งยิ้มให้ ใบหน้าหวานเปื้อนยิ้มถูกส่งมาให้ร่างสูงทีมีสายตาเมิดเฉย

“ยิ้มหน่อยสิๆๆ ยิ้มหน่อย”

เมษายังคงส่งยิ้มให้หวังจะให้อีกคนยิ้มตอบออกมาบ้าง

“…………………”

คิมหันต์ยังคงเพิกเฉย เขาส่งสายตาเรียบนิ่งผ่านดวงตาคู่เฉี่ยวทั้งสองข้าง

“ยิ้มหน่อย…นะ”

คนตัวเล็กเริ่มหน้าหงอยเมื่อคิมหันต์ไม่ยอมเล่นด้วย ก่อนที่ ฟู่ววววววววววว

ควันบุหรี่สีขาวถูกพ่นออกจากริมฝีปากสีชมพูสดของคิมหันต์ มันถูกพ่นรดใบหน้าหวานจนเมษาต้องถดถอยหน้าหนีและหลับตาปี๋ พร้อมเอามือปัดๆมันออก ควันบุหรี่ถูกส่งเข้าลำคอจนเมษาสำลักไอออกมา

“แค่กกๆๆ แค่กๆ!!”

“ฮ่าๆๆๆ สมน้ำหน้า”

ร่างสูงหัวเราะยิ้มขำใส่เมื่อเห็นว่าตนแกล้งเมษาได้สำเร็จ

“ไม่เล่นด้วยแล้ว!! อื้อ!!!”

ปุบ ปุบ!!!

แขนของตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ถูกฟาดลงที่กลางหลังของคิมหันต์ ร่างสูงได้แต่หัวเราะกับการกระทำของเมษา แขนทั้งสองข้างปัดป่ายเจ้าตุ๊กตาหมีให้ออกห่างเสีย

“พอแล้วๆๆ ฮ่าๆ กลับบ้านกัน”

ทันทีที่พูดจบคิมหันต์ลุกขึ้นยืนปัดเนื้อปัดตัวจัดเสื้อผ้าตัวที่สวมใส่อยู่ มวนบุหรี่ถูกทิ้งไปเสียเขายื่นมือมาให้เมษาจับ แต่กลับลืมไปว่าหน้าที่ถือตุ๊กตาเป็นของตน

ทั้งคู่มาหยุดอยู่ที่หน้าเครื่องสอดบัตรของรถไฟฟ้า คิมหันต์จัดการสอดบัตรเข้าไปในเครื่องก่อนที่มันจะดูดบัตรเข้าไปและเด้งออกมาทำให้ร่างสูงสามารถเดินข้ามไปอีกฝากฝั่ง แต่ขณะนั้น……………

“ง้าาาาาาาา คิมหันนนนนนนต์ ตุ๊กตามันติดผ่านไม่ได้”

เสียงร้องเรียกทำให้คิมหันต์ต้องหันมองตามเสียง เขาเห็นคนตัวเล็กอย่างเมษาถูกบดบังด้วยตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ และไม่สามารถผ่านเครื่องสอดบัตรมาได้ ในเมื่อตัวเจ้าตุ๊กตามันใหญ่คับเส้นทางไปหมด

ร่างสูงกลับหลังหันเดินกลับมาพร้อมถอดถอนหายใจส่ายหัวเอือมๆ ท่ามกลางผู้คนคู่รักมากมายที่จดจ้องมองทั้งคู่อยู่ แค่ตุ๊กตาตัวใหญ่ที่เมษาถือมันก็เป็นจุดเด่นมากพอแล้ว

“เอามานี่!! หึ้ยยย ไอ้หมีควายนี่มันเกะกะดีจริงๆ”

คิมหันต์คว้าดึงหัวตุ๊กตาด้วยแขนเพียงข้างเดียวเขาดึงมันมาจับกางขาออกแล้วจับเจ้าหมีสีขาวขี่คอตัวเองไว้เสีย ใบหน้าหล่อเหลานิ่วหน้าขมวดคิ้วขึ้นทันที เมื่อผู้คนมากมายจ้องมองมาที่ตนและเมษา เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นฮือ

น่ารักว่ะ

หล่อ

เป็นแฟนกันนแน่ๆแก๊

คนตัวเล็กอุ้มตุ๊กตาไม่ไหว พี่คนนั้นเลยเอาตุ๊กตาหมีไปขี่คอตัวเอง น่ารักกกก

ซุบซิบบๆ

“เอ้าตามมา !!เดี้ยวหลง”

เมื่อเมษาผ่านช่องสอดบัตรมาได้เรียบร้อย คิมหันต์ยื่นมือให้ขณะที่มืออีกข้างจับเกี่ยวกอดขาตุ๊กตาหมีบนคอไว้เพื่อไม่ให้มันหล่น

“อื้มมมม”

เมษาอดยิ้มไม่ได้ใบหน้าหวานเปื้อนยิ้มพรางส่งเสียงหัวเราะอีกครั้ง เมื่อตอนนี้ร่างสูงที่มีสีหน้าหงุดหงิดจนคิ้วขมวดแทบจะชนกันกลับมาตุ๊กตาหมีสีขาวน่ารักขี่คออยู่ ภาพตรงหน้ามันดูย้อนแย้งกันสิ้นดี

“ถ้าขำอีกรอบฉันจะโยนไอ้หมีบ้านี่ให้ตกรถไฟฟ้าตาย”

“ไม่ขำ ไม่ขำแล้ววว ฮ่ะๆ”

“เดินเร็วๆ คนมองเต็มแล้ว ไม่ชอบ”

คิมหันต์จิ๊ปาก เขารีบฉุดดึงข้อมือเล็กๆของเมษาให้เดินตามมาท่ามกลางสายตาผู้คนมากมายที่จดจ้องมาที่เขาทั้งสองไม่หยุด

เมษาก้าวเดินตามพร้อมก้มมองมือของคิมหันต์ที่กำลังกอบกุมข้อมือของตนอยู่ ถึงจะโดนฉุดลากดึงแต่สัมผัสจากร่างสูงที่ถูกส่งมามันช่างอ่อนโยน…..จนใบหน้าหวานแอบยิ้มออกมาคนเดียว

ตื้ด ตื้ด ตื้ด ตื้ด ตื้ด แกร่ก!!!

ทั้งสองได้เข้ามาอยู่ภายในตู้โดยสารรถไฟฟ้า ทันทีที่ประตูปิดลงคิมหันต์ลดเลื่อนตุ๊กตาหมีลงจากคอแล้วกอดมันไว้ เข้าดึงมือเมษาให้มากอดตุ๊กตาหมีบ้างแล้วจับกุมเรียวแขนของคนตัวเล็กไว้

“นี่ ไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้”

พวงแก้มทั้งสองข้างเผยเม็ดเลือดฝาดสีแดงจัด เมษากระซิบกระซาบเมื่อคนในตู้โดยสารต่างมองเป็นตาเดียวกัน

“เดี๋ยวล้มไงเล่า”

“ไม่ล้มหรอก…หวา!!!!”

ทันทีที่รถไฟฟ้าออกตัวเมษาก็เซถลาทันที คิมหันต์ที่ยืนอยู่รู้สถานการณ์จึงเหนี่ยวกอดไว้ทัน

“ไม่เป็นไรหรอกน่า วันนี้วันวาเลนไทน์ เขาอาจจะคิดว่าเราเป็นคู่รักกันก็ได้ไม่เห็นเป็นไร เนอะ”

พูดจาอ้อล้อไม่พอยังเลิกคิ้วหลิ่วตาทำหน้าทะเล้น ความเขิลอายทำให้เมษาต้องหลบหนีใบหน้าหล่อเหลานั้นด้วยการทิ้งหัวซบอิงไปที่ตุ๊กตาหมี

21.00

บ้าน

ทันทีที่ประตูบ้านเปิดออกป้าแหม่มเห็นผู้เมษาเดินกอดตุ๊กตาตัวใหญ่เข้าบ้านแถมยังใช้ใบหน้าฝืดเฝือไปมาบนขนอ่อนนุ่มปุกปุยจึงร้องถาม

“ตุ๊กตาน่ารักจังเลย หนูเมษาได้มากจากไหนคะ”

“ได้รางวัลมาจากร้านฮันนี่โทสต์ที่คิมหันต์พาไปกินมาครับป้าแหม่ม”

เมษาทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาสีหน้าดีใจเมื่อได้เล่นตุ๊กตาหมีซักที แหงล่ะตราบใดที่อยู่ข้างนอกหน้าที่โอบอุ้มเจ้าหมีตัวนี้คงจะเป็นหน้าที่ของคิมหันต์

“หึ หมีควายครับป้าแหม่ม ปวดคอเป็นบ้าแบกมันมาตลอดทาง”

“น่ารักจะตายไปค่ะคุณหนู เหมาะกับหนูเมษาดี”

“ใช่ๆๆ ออกจะน่ารักใช่มั้ยป้าแหม่ม…..”

“ใช่ค่ะ คุณหนูทั้งสองทานอะไรมารึยังป้าเตรียมมื้อค่ำไว้ให้แล้ว”

“ยังครับตอนแรกว่าจะซื้อของมาทำกินกันที่บ้านสามคน ดันมีไอ้หมีควายแถมไม่ได้เอารถไปคิมหันต์เลยกลับมาตัวเปล่า ห้าวววว เพลียๆจังครับวันนี้ คิมหันต์อยากนอนแล้ว”

ใบหน้าหล่อเหลาซุกลงช่วงไหล่ของหญิงสาววัยชราด้วยความเหนื่อยอ่อน สองอ้อมแขนโอบกอดเอวป้าแหม่มไว้ ในเมื่อวันนี้ได้ออกตะลอนนอกบ้านมาทั้งวัน

“งั้นคุณหนูอาบน้ำอาบท่านอนเลยค่ะ ถ้าหิวค่อยลุกมากิน นะคะ”

มือที่เหี่ยวย่นเงื้อมขึ้นลูบไรผมอ่อนนุ่มรองทรงสูงเบาๆ

“ครับ…. เดี๋ยวถามเมษาก่อนว่าหิวรึเปล่า”

คิมหันต์เงยหน้าขึ้นจากช่วงไหล่ของป้าแหม่มแล้วหันมองไปที่เมษา แทนที่จะทักถามเรื่องมื้อค่ำ ภาพตรงหน้าที่เห็นกลับเป็นคนตัวเล็กนอนขดอยู่บนโซฟา เมษาใช้ใบหน้าของตนซบอิงหนุนไปที่ตุ๊กตาหมีสีขาว อ้อมแขนทั้งสองข้างกอดเกี่ยวเอวเจ้าหมีไว้แน่น ดวงตาคู่สวยผล็อยหลับปิดสนิทเพราะความเหนื่อยอ่อน

“…………………..” -_-

“ฮ่าๆ หลับไปซะแล้วค่ะ”

#

1 โหวต 1 ถูกใจ 1 Comment เป็นกำลังใจให้ผู้เขียนได้เยอะเลย http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon00021.gif

เป็นไงกันบ้างงงงงงงงงกับตอนพิเศษต้อนรับวันวาเลนไทน์

ตอนนี้ไม่เน้นเลือดเน้นละมุน มุ้งมิ้งจ้าาาาาาาาาาาาา

ว่าแต่เมษารู้สึกจะหึงโหดไปนะ

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/1.gif

14.02.16

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว