facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Daddy Deep Inside Me. 07

คำค้น : ดองกี้ Daddy Yaoi เรื่องสั้นวาย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.พ. 2563 23:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Daddy Deep Inside Me. 07
แบบอักษร

คุณเชษฐ์พาผมโดดงานมาที่เกาะส่วนตัว เขาไม่ได้บอกว่าจะกลับเมื่อไหร่ในขณะที่ตัวเขาเอาแต่ทำงาน งานทั้งหมดถูกคุณคิดส์และคนสนิทที่เปรียบเหมือนมือซ้ายอีกคนขนมาให้ การเดินทางคือทางอากาศเท่านั้นครับ ที่ชายหาดจะมีแค่เจ็ตสกีและเรือยอร์ชส่วนตัวจอดเทียบท่าอยู่ ผมเดินดูรอบ ๆ เพนท์เฮ้าส์แล้วก็ไม่มีอะไรผิดปกติ แต่คนที่พาผมมานั่นแหละครับที่ผิดปกติ เขาเอาแต่ทำงานแล้วปล่อยให้ผมเบื่อ ผมเล่นเกมส์กับพวกพี่เขาบ้าง ดูพวกพี่เขาเล่นไพ่กันบ้าง แต่มันไม่สนุกเพราะผมคุยไม่เก่ง เข้ากับคนยาก สถานที่ที่ผมมาพักเวลาไม่มีคุณเชษฐ์ก็คือเรือยอร์ชที่จอดเทียบท่าอยู่

ผมชอบขึ้นมานั่งมองวิวทะเลเล่น ๆ ไม่ได้อะไรมากครับ แต่ผมไม่ได้มาคนเดียวหรอก มีคนของคุณเชษฐ์มาด้วย เขาไม่ได้กลัวผมหนีเพราะยังไงผมไม่หนีหรอก ผมไม่ได้ถูกจับมานี่ครับแต่ที่มาเฝ้าก็เพราะคำสั่งของเขา ผมเพิ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรก คุณเขาคงกลัวผมหลงหายไม่ก็ตกทะเลตาย ถึงได้มีเหล่าบอดี้การ์ดตามมา แล้วแต่ละคนคือเงียบมาก อย่างน้อยเข้าหาผมสักคนเถอะ

“คุณเชษฐ์เขายังมีงานอีกมาเลยหรอครับ”

“ครับ” ตอบกลับมาแบบไม่ต้องคิดแล้วหันหน้าหนี ผมถอนหายใจก่อนเดินเข้ามาในห้องของกัปตันแล้วนั่งลง คิด ๆ ดูแล้วก็เสียใจนะครับที่เรื่องมันเป็นแบบนี้ คนรอบข้างคุณเชษฐ์ไม่ได้ยอมรับเรื่องของเราอย่างเต็มใจแต่พวกเขา ‘จำยอม’ เพราะอำนาจของคุณเชษฐ์ เห็นจากเมื่อกี้ไหมล่ะครับ การตอบกลับแบบคำเดียวสั้น ๆ แล้วหันหน้าหนีคือการตัดบท ตอนตอบผมแอบเห็นว่าคิ้วเขาขมวดนิด ๆ เหมือนรำคาญและไม่อยากตอบทั้งที่ผมเพิ่งถามคำถามแรกกับเขา ผมเลยหนีเข้ามาในนี้ยังไงล่ะครับ

ก็นึกอยู่แล้วว่าเรื่องของเราคนจะยอมรับยาก แต่พอเป็นคนใกล้ตัวของคุณเชษฐ์ที่แสดงท่าทีไม่โอเคก็ทำผมเจ็บปวดแล้ว ผมเชื่อนะครับว่าถ้าผมมาในฐานะอื่น พวกเขาคงไม่แสดงท่าทีแบบนี้หรอก แต่นี่ผมคือ ‘ลูกเขย’ ที่แต่งงานกับ ‘ลูกสาว’ คุณเชษฐ์ซึ่งมีสถานะเป็นคุณหนูของพวกเขา พวกเขาก็คงรู้สึกเหมือนถูกหักหลังล่ะมั้งครับ…? ไหน ๆ ก็มาสถานที่ที่มีทะเลล้อมรอบแล้ว ผมกระโดดน้ำฆ่าตัวตายเลยดีไหม? ถึงจะว่ายเป็นแต่แค่ปล่อยตัวให้จมก็ไม่ยากอะไรหรอก

“คุณภัทรครับ บอสเรียกพบ”

“อ่า โอเคครับ” ผมยิ้มนิด ๆ แต่เขากลับหน้านิ่งเดินออกไป ผมเลยออกไปบ้างแล้วลงจากเรือยอร์ชโดยไม่รอพวกเขาหรือให้พวกเขาช่วยเหลือตอนลง ผมกลับเข้ามาในเพนท์เฮ้าส์แล้วขึ้นลิฟต์กดไปที่ชั้นห้า ตลอดเวลาที่ลิฟต์กำลังทำหน้าที่ของมัน อยู่ ๆ ผมก็เหนื่อยขึ้นมา ผมว่าผมรับไม่ไหวแน่นอนครับ แค่กับคนของเขาผมยังไม่ไหวเลย

พอลิฟต์พาผมมาที่ชั้นห้าแล้ว ผมเปลี่ยนไปสวมสลิปเปอร์ก่อนตรงไปที่ห้องทำงาน เคาะประตูเป็นมารยาทก่อนจะเปิดเข้าไป ทุกครั้งที่เห็นหน้าคุณเชษฐ์ ผมจะมีความรู้สึกดี ๆ และความรู้สึกอยากกอด อยากให้เขากอดผมแต่กลับตอนนี้ เวลานี้ มีแต่ความกระอักกระอ่วนจวนอยากร้องไห้ อยากอ่อนแอออกมาแต่ผมต้องท่องจำไว้ว่าผมเข้มแข็งและผ่านเรื่องราวเหล่านี่ไปได้

“เรียกผมหรอครับ?” ปั้นยิ้มแล้วเดินเข้าไปหาเขาที่โต๊ะทำงานก่อนหอมแก้มเขา ตอนได้กลิ่นกายคุณเชษฐ์ ผมเกือบจะร้องไห้อยู่แล้วแต่ดีที่ดึงสติทัน

“ใช่ นั่งสิ” เขาบอกแล้วใช้เท้าดันพื้นเพื่อถอยห่างจากตัวโต๊ะเล็กน้อย ผมนั่งลงบนตักเขาอย่างรู้งานว่าที่บอก นั่งสิ คือนั่งตรงไหน “ฉันมีเรื่องที่อยากคุยกับนาย” ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งลูบไปตามใบหน้าผม สัมผัสเขาอ่อนโยนจนผมสั่น ความอ่อนแอที่คิดจะซ่อนเริ่มสั่นคลอนทีละนิด

“อือ คุยมาเลยครับ” ผมระบายยิ้มก่อนถูกปลายนิ้วโป้งของคนตรงหน้าปาดริมฝีปากแผ่วเบา ผมเลยจูบนิ้วโป้งเขาแล้วรอฟังว่าเขาจะพูดอะไร

“นายอาจจะเกลียดฉันในอนาคตข้างหน้า แต่ฉันอยากให้นายรับรู้ว่าทุกอย่างที่ทำก็เพราะฉันต้องการนาย” ความกลัวผุดขึ้นมาหลังจากได้ยินประโยคนั้นของเขา ผมปั้นยิ้มรับเหมือนรับไหวแต่จริง ๆ ไม่เลยครับ ผมรับไม่ไหวเพราะผมไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรบ้าง

“ผม…”

“ไม่ต้องตอบอะไรฉัน แค่ฟังสิ่งที่ฉันบอกก็พอ” ผมพยักหน้า คุณเชษฐ์เลยพาผมขึ้นมาบนดาดฟ้า เขานั่งกอดผมโดยที่ผมเอนหลังพิงกับอกแข็งแรงของเขา เรานั่งบนเก้าอี้ตัวยาวขณะสายตาทอดมองไปที่ทะเล แสงสีส้มเริ่มทอบนท้องฟ้าสะท้อนลงบนผิวทะเล มันดูสวยและเศร้าในคราเดียวกันเลยนะครับ

“ฉันต้องการนาย นายรับรู้ใช่ไหมภัทร?” เขาถามผมเสียงเบาขณะที่มือขวาของเขาขยับสอดประสานกับมือขวาผม เขายกมือผมขึ้นมาแล้วมองที่แหวนสีทอง ผมพยักหน้า ในใจตอนนี้คือกลัวทุกประโยคของเขาเลยครับ

“ความต้องการของฉันมันรุนแรง ฉันปรารถนานาย ฉันต้องการนาย จากที่ถูกใจกลายเป็นฉันไม่อยากยกนายให้ใคร” หัวใจเต้นแรงและเต้นหนักขึ้นกับประโยคของเขา แผ่นหลังที่แนบชิดกับแผ่นอกก็รับรู้ถึงจังหวะหัวใจของผู้ชายอายุห้าสิบคนนี้

“…ผมก็ด้วยครับ ผมต้องการคุณเชษฐ์ ผมปรารถนาคุณมาก…” ผมเลือกที่จะเก็บความจริงของความรู้สึกของตัวเองไว้ก่อน จะบอกรักเขาทั้งที่เขาแค่บอกว่าไม่อยากยกให้ใคร มันไม่ได้แปลว่าเขารักผม

“ต่อจากนี้มันถึงเวลาที่ฉันต้องทำอะไรบางอย่าง มันอาจโหดร้ายสำหรับนายแต่มันเป็นเรื่องดีสำหรับฉัน”

“…”

“อดทนและเข้มแข็งเข้าไว้” คุณเชษฐ์พูดแค่นั้นก็ดันปลายคางผมให้เงยหน้าขึ้นและเอียงให้ได้องศาก่อนที่ริมฝีปากหนาจะทาบทับลงมา สัมผัสที่แสนจะอ่อนโยนและแผ่วเบากว่าทุกครั้งทำผมน้ำตารื้น ผมเอี้ยวตัวหันไปหวังจะกอดเขาแต่กลายเป็นถูกคุณเชษฐ์จับกดลงบนเก้าอี้ตัวยาวที่นั่งอยู่ ผมโอบรอบคอเขาและบดเบียดริมฝีปากเข้าหา ทั้งปากล่างปากบนต่างสลับขบเม้มกันและกันจนชุ่มน้ำลาย เสียงจูบเริ่มดังทีละนิด สองลิ้นเริ้มพันนัวกันไม่หยุด

ความเสียใจในตอนแรกถูกกดทับด้วยความโหยหาและปรารถนา จะว่าบ้าก็ได้แต่การที่คุณเชษฐ์ทำแบบนี้มันเหมือนว่าเขาช่วยฉุดผมจากห้วงความรู้สึกที่แสนทรมาน จากที่จะร้องไห้เพราะเสียใจ กลายเป็นร้องเพราะเสพสุขจนต้องร้องขอครั้งแล้วครั้งเล่า ท้องฟ้ามืดลง เพนท์เฮ้าส์เปิดไฟรอบด้านรวมถึงบนดาดฟ้า เสื้อผ้าของเราสองคนกระจัดกระจายไปทั่ว สองแขนผมถูกมัดด้วยเสื้อที่คุณเชษฐ์ฉีกขาด เขามัดติดกับขาโต๊ะในขณะที่สะโพกถูกยกสูงจนเข่าลอย ช่องทางถูกกระหน่ำจากส่วนแข็งขืนของเขา

“อ๊ะ อ๊ะ มัน อือ ลึกอีก…!” ผมแนบหน้ากับพื้นเย็น ๆ ก่อนขยับตะแคงแนบแก้มแล้วร้องบอกเขาเสียงหลง นี่คือเซ็กซ์ของเราที่เปลี่ยนไปครับ จากที่ไม่มีอะไร ตอนนี้เริ่มมีการมัดขึ้นมา มีการใช้อุปกรณ์ต่าง ๆ และเป็นการที่ร่วมรักโดยไร้ซึ่งความอ่อนโยนใด ๆ คุณเชษฐ์ฟาดก้นผมด้วยฝ่ามือเต็มแรงแล้วจิกขยำจนเจ็บร้าวทั้งแก้มก้น ตอนนี้ผมรู้สึกว่าแก้มผมมันจะชุ่มด้วยน้ำลายตัวเองแล้วเพราะปากที่อ้าร้องไม่หยุดทำให้ของเหลวใสไหลออกมุมปาก

“ชอบใช่ไหม? อืม… รัดฉันทุกทีเลยสิน่า” คุณเชษฐ์ตีก้นผมอีกหลายครั้ง ผมสะดุ้งครางเสียงสั่นก่อนจะร้องขอให้เขาแรงและลึกกว่านี้ คุณเชษฐ์วางสะโพกผมลง เขาโน้มลงมาแกะเสื้อที่มัดข้อมือออก จากนั้นก็รวบแขนดึงไปด้านหลังให้สุดจนช่วงอกผมงอโค้ง ใบหน้าเชิดหงายสบตากับเขาพอดี คุณเชษฐ์ยิ้มแล้วหยัดกระแทกส่วนแข็งขืนเข้ามาถี่ยิบ ผมหลับตาอ้าปากครางอย่างน่าอาย ไม่รู้ว่าทำหน้าแบบไปให้เขาดู แต่ที่แน่ ๆ ผมเริ่มจะไม่ไหวแล้ว ผมโดนคนด้านหลังใส่แรงไม่กี่ทีก็ถึงปลายทาง น้ำกามสีขุ่นพุ่งออกมาเลอะพื้นและขาโต๊ะ

“อึก อ๊า! เจ็บ อื๊ออ…” อาจจะเพราะโดนแรงไปเลยเจ็บรอบ ๆ ปากทางขึ้นมา คุณเชษฐ์ครางเสียงทุ่มต่ำแล้วขยับไม่กี่ครั้งก่อนจะดึงมันออกมาแล้วพาดมันบนก้นพร้อมกับปลดปล่อยใส่แผ่นหลังผม ผมเคยขอเขาครับว่าอย่าปล่อยในถ้าผมไม่ต้องการ ผมขี้เกียจล้างเพราะกว่าจะมั่นใจว่าไม่ตกค้างจริง ๆ ก็เหนื่อยเอาเรื่อง เสร็จรอบนี้ไม่พอหรอกครับเพราะมันเป็นรอบแรก ผมถูกพาลงมาในสระที่ระดับน้ำแค่เอว ในขณะที่ผมเกาะขอบสระสุดแรงเกิด คนด้านหลังก็ใส่สุดแรงมาเช่นกัน แต่ในน้ำค่อนข้างจุกครับ ทั้งแรงดันน้ำและเหมือนจะมีน้ำเข้ามาให้เย็นช่องทาง

ความสุขที่น่าทึ่งถูกมอบบนดาดฟ้าครั้งแล้วครั้งเล่า ในรอบสุดท้าย ข้อมือผมถูกมัดติดกับข้อเท้า ทรมานมากแต่ก็สุขมาก ยิ่งเขารุนแรงพาส่วนนั้นเข้าออกอย่างหนักหน่วง ผมยิ่งชอบและเกือบจะสำลักความสุขตาย ยิ่งเขาจูบผม ผมยิ่งรู้สึกว่าผมได้รับความรักจากเขา รอบสุดท้ายนี้ผมขอให้เขาปล่อยข้างในและผมก็ได้รับมันสนใจและอยากจะเก็บมันไว้สักพัก กลับเข้ามาในเพนท์เฮ้าท์ก็คิดว่าจะได้พัก แต่ทันทีที่เข้ามาผมก็ถูกเขาจัดตั้งแต่หน้าประตู รู้สึกดีอยู่ครับ ถ้านี่คือกอดและความรักจากเขาในครั้งสุดท้ายก่อนที่เรื่องราวบทสุดท้ายจะเกิดขึ้น

“…ผมอยากกินน้ำ” บอกกับเขาเสียงแหบและนอนหอบหนักบนตัวเขา รอบสุดท้ายแบบท้ายจริง ๆ เลยก็คือผมขึ้นให้ ตอนนี้ความรู้สึกเหล่านั้นยังหลงเหลืออยู่ในตัวผม ผมไม่อยากให้เราหยุดทำกันเลยแต่คนเราก็มีขีดจำกัด

“ใช้คอเยอะเกินไปหรือไง?” เขาแซวก่อนอุ้มผมมาที่ครัว ลำบากผมที่ต้องคอยขมิบช่องทางไว้ไม่ให้น้ำกามข้างในหยดเปื้อนพื้น คุณเชษฐ์วางผมลงบนโต๊ะทานข้าว ผมเสียดก้นจนต้องนั่งตะแคงแต่เหนือสิ่งอื่นใดคือ… รู้สึกว่าก้นผมเริ่มจะเหลว ๆ แบบจากที่ก้นแน่น ๆ พอถูกขยำมาก ๆ หนัก ๆ เข้าก็เหมือนเนื้อจะเหลวไปโดยปริยาย ยิ่งใส่ชั้นในตัวเล็กรัด ๆ นะ… มันไปสุดมากครับ

“ขอบคุณครับ” ผมยิ้มรับและรับแก้วน้ำเย็นมาดื่ม ชื่นใจมาก ๆ เลยครับแต่แก้วเดียวไม่พอผมเลยขอเขาอีกแก้ว ผมชอบบรรยากาศหลังเสร็จเรื่องอย่างว่าของเรานะครับ คือไม่มีใครแยกไปอาบน้ำก่อน นอนกอดกันบนเตียงที่เปื้อนคราบสมรภูมิรัก หิวก็พากันกินและถ้ามีแรงและยังไหวก็จัดในครัวหน่อย ไม่จำเป็นต้องมีน้ำปล่อยออก แค่แข็งและใส่ได้ มันก็โอเคแล้วล่ะครับ

“ล ลึกกว่านี้ อ๊ะ! ด แด๊ดครับ อื๊อ!” จิกปลายเท้ากลางอากาศยามเขาหยัดกระแทกส่วนแข็งขืนเข้ามาลึกและเน้น ช่วงก้นที่แนบกับโต๊ะกินข้าวถูกสองมือหยาบสอดช้อนแล้วบีบขยำยกขึ้นจากนั้นกลายเป็นแผ่นหลังสัมผัสกับผนังครัวก่อนเขาจะหยัดกระแทกเข้ามาถี่รัวจนได้ยินเสียงเฉอะแฉะของน้ำรอบก่อนที่คั่งค้างอยู่ ผมกอดเขาแน่น เงยหน้าส่งเสียงราวกับจะขาดใจ หากเป็นไปได้…ผมอยากจะหยุดเวลาตรงนี้และตอนนี้จัง ไม่อยากรับรู้เรื่องราวที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้เลย

22:30 น. 

ผมนอนหอบและขาสั่นอย่างหมดแรงบนเตียงกว้างที่เปลี่ยนผ้าปูที่นอนเรียบร้อยแล้ว ผมมองคุณเชษฐ์ที่นั่งอ่านเอกสารในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวแล้วอยากให้เขามานอนกอดผมตรงนี้จัง แค่นอนกอดกันเฉย ๆ นะครับ

Rrrr~ 

นอน ๆ อยู่ เสียงเรียกเข้าของสมาร์ทโฟนผมก็ดังขึ้นเรียกให้คุณเชษฐ์มอง ผมยิ้มก่อนจะหยิบมันมาดูเบอร์ว่าใครโทรเข้า

[ดา] 

เห็นเบอร์แล้วความรู้สึกผิดก็วิ่งเข้ามาอีกครั้งหลังจากหายไป ผมสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะกดรับสาย

“ครับดา” คุณเชษฐ์หันหน้ากลับไปสนใจเอกสารต่อพอรู้ว่าเป็นใคร แอบน้อยใจนิด ๆ แฮะแต่ไม่อยากพูด

(…ไม่ได้คุยกันนาาเลยนะภัทร)

“อืม นั่นสิ” น่าแปลกที่เสียงของเราทั้งคู่มันฟังดูไร้เยื่อใยต่อกันแต่มันก็ยังมีความเจ็บปวดปะปนกันอยู่ ผมได้ยินดาถอนหายใจก่อนเสียงเยียร์จะแทรกเข้ามา

(บอกภัทรหรือยัง/ขอดาคุยก่อนสิคะ) จุกและเจ็บเล็กน้อยที่ได้ยินภรรยาคุยกับผู้ชายอื่นด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกมากมาย เธอรู้หรือยังว่าพ่อของเธอส่งเยียร์ไปหวังให้เราได้เลิกกันน่ะ

(ภัทรคะ)

“ครับดา” อ่า เสียงผมเบาลงจนฟังแล้วน่าสมเพชเลย เสียงยังสั่นเหมือนกับกลัวที่จะได้ยินอะไรจากเธอ

(…เราเลิกกันนะคะ)

“…” ไม่คิดว่ามันจะมาถึงไว้ขนาดนี้ ไม่เจ็บมากเท่าที่คิดแต่…แต่มันบอกไม่ถูกครับ เราคบกันนานมาก ๆ จนได้แต่งงานกัน ผ่านอะไรมาด้วยกันตั้งมากมาย แต่ผมกลับ… “…ผมขอโทษ”

(ไม่เลย ไม่ใช่ความผิดของภัทรเลยนะคะ ดาต่างหากที่ใจไม่แข็งพอ… และดาก็สู้คุณพ่อไม่ได้แต่ดามั่นใจว่าคุณพ่อจะดูแลภัทรได้ดีกว่าดานะคะ)

“…คุณรู้? ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ”

(สองสามวันก่อนที่คุณพ่อโทรมาค่ะ แอบตกใจที่ถูกสั่งให้เลิกกับภัทร ดาเลยมาถามกับเยียร์ ยอมรับว่าโกรธมาก ๆ แต่ดาก็โล่งใจที่คุณพ่อไม่ได้ไปคว้าใครที่ดาไม่รู้จักมา ดาเชื่อนะคะว่าภัทรเป็นคนรักที่คู่ควรกับคุณพ่อมากกว่าดา)

“…”

(เดือนนี้ดาจะกลับไปหย่านะคะ แล้วจะแต่งงานกับเยียร์…)

“แพลนฮันนีมูนของเราก็คงใช้กับเขาใช่ไหม?”

(ถ้าภัทรไม่ว่าอะไร ดาจะขอใช้มันได้หรือเปล่าคะ?) ทั้งที่เราทั้งคู่ควรมีความสุขบนเส้นทางที่เลือก แต่ทำไมทั้งเธอและผมกลับดูเจ็บปวดและพร้อมจะสลายทุกช่วงเวลา ความผูกพันของเรามันยาวนานมากจริง ๆ ครับ

“ไม่ครับ ผมไม่ว่าหรอก… ขอให้มีความสุขกับเขานะครับ”

(เช่นกันนะคะ ดาขอให้ชีวิตภัทรมีความสุขมากกว่าตอนที่อยู่กับดา ดารักภัทรนะ ถึงตอนนี้จะเป็นฐานะเพื่อนก็ตาม)

“อืม รักเหมือนกันครับ โชคดีนะ” ผมวางสายจากดาด้วยความรู้สึกที่โคตรจะยุ่งเหยิงเลย พอวางสมาร์ทโฟนลงที่เดิมผมถึงลุกเดินไปหาคุณเชษฐ์ด้วยร่างกายที่ไร้อาภรณ์ปกปิด ผมแค่อยากถามเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้

“…ดาโทรมาบอกเลิกผมแล้วก็เดือนนี้เธอจะกลับมาหย่า” พูดขึ้นเมื่อเดินมาหยุดตรงหน้าเขา คุณเชษฐ์ยังคงสนใจงานเขาอยู่ ไม่ได้แม้แต่จะมองผมเลย “คุณรู้ใช่ไหม? คุณจัดการทุกอย่างใช่ไหมครับ?” มือที่จับปากกาชะงักก่อนเขาจะวางมันลงแล้วเงยหน้ามองผม ริมฝีปากที่ขยับยิ้มในเวลานี้นั้น… ผมบอกไม่ถูกเลยว่าเขาจะสื่ออะไร

“ใช่ ฉันจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง” เขาพูกออกมาด้วยน้ำเสียงที่เฉยชาเหมือนไม่รู้สึกผิดอะไร มีแต่ผมที่อึ้ง ก็พอรู้ว่าการที่เขาตั้งใจส่งเยียร์ไปก็เพราะต้องการแบบนี้แต่นี่… มันได้ผลจริง ๆ น่ะหรอครับ

“ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่านายอาจจะเกลียดฉันในอนาคตข้างหน้านี้” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนรวบตัวผมไปกอด อ้อมกอดเขายังคงอบอุ่นเหมือนเดิมแต่…แต่ครั้งนี้มันให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป

“แต่นี่เป็นบทสุดท้ายแล้วภัทร ฉันกับนายจะได้ครองคู่กันอย่างไม่ต้องหลบซ่อนอีกต่อไป”

“…” ผมเริ่มกลัวและลังเลที่จะกอดเขาดีหรือไม่ แต่สุดท้ายคุณเชษฐ์ก็ผละออกแล้วอุ้มมาที่เตียง

“ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี” เขาบอกแบบนั้นพร้อมถอดแหวนข้างซ้ายออกแล้วเปลี่ยนเอาแหวนทองบนนิ้วนางขวามาสวมลงนิ้วนางซ้ายแทน กดจูบที่แหวนแผ่วเบา ผมมองคุณเชษฐ์ที่กลับไปทำงานด้วยความรู้สึกที่ยุ่งเหยิง นี่สรุปว่าทุกอย่างมันจะผ่านไปด้วยดีจริง ๆ น่ะหรอ?

ลับหลังภัทรที่นอนอยู่บนเตียง เชษฐาส่งอีเมลให้กับสำนักข่าวสำนักหนึ่งและติดสินบนให้เขียนข่าวเลิกราของลูกสาวนักธุรกิจและสามีที่แต่งงานกันเมื่อหกเดือนที่แล้ว บอกใบ้ว่าต่างคนต่างมีคนอื่นในระยะเวลาที่ห่างกัน แต่นอกจากนั้นนักข่าวจะเขียนยังไงก็ตามแต่ เขาจะไม่ยุ่ง

วันต่อมา 

ผมคิดว่าการที่ผมมาอยู่เกาะที่ล้อมรอบด้วยทะเลน่ะดีที่สุดแล้ว แต่สุดท้ายมันก็ไม่ใช่เพราะบนดาดฟ้าของเพนท์เฮ้าส์ดันเป็นสถานที่ที่มีสัญญาณอินเตอร์เน็ตและโทรศัพท์ ผมเข้าเฟซบุ๊กมาก็แทบช็อกเพราะข่าวเลิกราของเรากลายเป็นที่พูดถึงเป็นวงกว้างมาก ผมงงว่าข่าวหลุดรอดไปได้ยังไง แถมยังแนบภาพแต่งงานของผมกับดาแบบไม่ปิดหน้าชัดหราเลย

‘รักเตียงหัก! ลูกสาวนักธุรกิจรายใหญ่ได้เลิกรากับสามีเป็นที่เรียบร้อยแล้วหลังแต่งงานและกอดใบสมรสไว้ได้เพียง 6 เดือน ทั้งนี้จากข่าววงในว่ากันว่าในระยะเวลา 6 เดือนที่ทางฝ่ายหญิงทำงานที่เปรู ต่างคนต่างมีคนอื่นเข้ามาในชีวิต ใครกันที่เป็นมือที่สาม!? *อ่านต่อคลิ๊ก*’ 

ผมเครียดมากตอนอ่านคอมเมนต์ของชาวเน็ต หลายต่อหลายคนโทษทางผมว่าต้องมีก่อนแน่นอน ใคร ๆ ก็ต้องโทษฝ่ายชายไว้ก่อนครับ ...แต่มันก็จริงน่ะนะแต่ผมว่ามันหนักถึงขนาดว่าตามล่าหาเฟซบุ๊กและโซเชียลอื่น ๆ ของผมกับดากันเลย มีคนแคปโพสต์ที่ดาอัปลงว่ากำลังเดินทางกลับมาไทยพร้อมเยียร์มาลง แถมคอมเมนต์นั้นยังบอกอีกว่า ‘ในขณะที่ฝ่ายชายเงียบ ฝ่ายหญิงเขาเปิดตัวแฟนใหม่แล้วจ้าา ลูกเจ้าของห้างเพชรด้วยแกรรร’ 

ผมนั่งอ่านไปคิดไปว่าทำไมกระแสทางผมถึงแย่นัก หรือเพราะผมเป็นแค่คนธรรมดากัน? ผมกดออกจากแอปพลิเคชั่นเฟซบุ๊กแล้วเข้าไอจี ไดเรคผมก็แทบพัง ไลน์ก็ถูกพนักงานที่บริษัททักมาถามกันจนไลน์ผมร้อน ทุก ๆ อย่างตอนนี้ที่คุณเชษฐ์บอกว่ามันถึงบทสุดท้าย… ดูท่าบทนี้ของเขาจะทำลายชีวิตผมลงเลยนะครับ หรือจุดประสงค์ที่พาผมมาเพนท์เฮ้าท์ก็เพื่อการนี้กันนะ?

ผมลงจากดาดฟ้าแล้วเข้าลิฟต์ลงมาชั้นล่าง ตอนนี้ฮ. ไม่อยู่เพราะคุณเชษฐ์ไปทำงาน ผมเลยอยู่กับคนของเขาไม่กี่คน ผมถอดรองเท้าเดินย่ำทรายแล้วนั่งลงให้น้ำทะเลสาดซัดเข้าใส่ เฮ้อ อยากหายไปจังครับ ตอนนี้ผมเหมือนถูกทุกอย่างบนโลกโจมตีเลย จะอยู่หรือจะพังก็ขึ้นอยู่กับความเข้มแข็งของผมแล้วครับ

บ้านอภิวัฒณกรณ์ 

ห้องใต้ดิน 

สถานการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้ชณินขมวดคิ้วแลเวไล่สายตาอ่านข่าว แม้เขาจะพยายามปิดแต่พอรู้ว่าคนปล่อยคือพ่อของตนเอง เขาก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากโทรไลน์หาน้องสาวที่กำลังเดินทางกลับไทย

“เธอไม่โกรธอดีตสามีเลยหรือไง”

(ไม่ค่ะ ยังไงดาก็นอกใจเขาเหมือนกัน อีกอย่างดาว่าดีเสียอีกที่คนดูแลภัทรต่อจากดาคือคุณพ่อ ดาเชื่อว่าคุณพ่อจะดูแลภัทรได้ดีค่ะ)

“เธอใจกว้างไปแล้วดา”

(แล้วพี่เป็นอะไรทำไมถึงโกรธล่ะ? อ๋อ อย่าบอกนะว่าพี่เองก็เข้าหาภัทรเหมือนกัน?) ชณินเงียบกับการมองออกของน้องสาว เขาถอนหายใจก่อนตอบกลับไป

“อืม”

(เฮ้อ นี่พี่ยังไม่เลิกนิสัยนี้อีกหรอคะ ยังไงพี่ก็เหมือนคุณพ่อได้แค่หน้าตาและนิสัยบางส่วนที่รับมาหรอกน่า)

“รู้ดีจังนะยัยน้องบ้า”

(รู้สิ นี่ดายังเคืองไม่หายที่พี่รับคนเดียวสี่บริษัท ดาได้มาแค่ที่เดียวเอง)

“ที่พี่ทำมากมายขนาดนี้ก็เพื่อตัวเธอ ตั้งใจจะให้ใช้ชีวิตสบาย ๆ แล้วแท้ ๆ”

(ดาอยากทำงานมากกว่าค่ะ ไว้เจอกันนะ ดาขอพักก่อน)

“โอเค เดินทางปลอดภัย”

(ค่า รักพี่นะ)

“อืม รัก” ชณินวางสายจากน้องสาวแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาบุหนัง ตอนนี้เขาอยู่ในห้องที่อบอวลด้วยควันของบุหรี่ กัญชา สารเสพติดต่าง ๆ รวมถึงเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ หญิงสาวร่างบางในชุดน้อยนิดเดินนวยนาดเข้ามาก่อนจะนั่งคุกเข่าตรงกลางระหว่างขา มือเรียวจัดการงัดแงะนำพาส่วนอ่อนไหวออกมาแล้วเริ่มปรนนิบัติด้วยริมฝีปากและเรียวลิ้นนิ่ม ชณินครางในลำคออย่างพอใจก่อนเงยหน้าขึ้นแล้วจูบนัวลิ้นกับชายหนุ่มร่างเล็กที่ดูเหมือนเด็กแต่จริง ๆ อายุพอ ๆ กับเขา

ปาร์ตี้นี้เขาจัดขึ้นมาเพื่อลบล้างความรู้สึกหมองมัวในใจ มันคลุกกรุ่นและบดบังหัวใจจริง ๆ เขามิดแต่มันก็ดีที่เขาไม่ต้องเผยตัวตนให้ใครเห็น ชณินถอนจูบออกแต่ฝ่ามือหนายังคงรั้งท้ายทอยของร่างเล็กไว้

“ช่วยใช้ร่างกายสวย ๆ ของคุณทำให้ผมผ่อนคลายหน่อย”

“ได้สิครับ” ชายหนุ่มตอบรับก่อนผละออกเดินไปที่กลางห้องซึ่งมีเสาเหล็กตั้งอยู่ เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งถูกถอดออกก่อนร่างกายขาวนวลจะเริ่มโยกกายไปตามท่วงทำนองที่แสนยั่วยวน ชณินมองดูสลับกดหัวหญิงสาวให้พาส่วนนั้นเข้าปากลึกขึ้น

“เอ้า” เหลือบสายตามองต้นเสียงแล้วรับแก้วเหล้าดีกรีแรงจาก เอริก เพื่อนสนิทมาดื่ม

“แกไม่ไปทำงานหรือไง” ชณินเอ่ยถามเพื่อนสนิทในขณะที่สายตาจับจ้องร่างกายขาวนวลที่เต้นโพลแด๊นซ์ได้อย่างน่ามอง เขายกยิ้มพอใจ ไล่หญิงสาวที่มัวเมาในรสของสารเสพติดออกไปก่อนจะกวักมือเรียกชายหนุ่มคนนั้น ถุงยางถูกฉีกสวมแล้วตามด้วยก้นงามงอนกดครอบลงจนสุด

“อ๊าา… อื๊ออ” คนตัวเล็กเงยหน้าครางเสียงสั่นยามถูกเอริกดันส่วนแข็งขืนเข้ามาร่วมด้วย การร่วมรักแบบทรีซัมมันเป็นเรื่องปกติไปแล้วของคนกลุ่มนี้

“แล้วแกจะจัดการเรื่องน้องเขยยังไง?” ขณะที่คนตัวเล็กกำลังขยับควบแกนกายทั้งสอง หนุ่ม ๆ สองคนนี้ก็คุยข้ามหัวอย่างไม่สนใจ

“ฉันทำอะไรไม่ได้นอกจากมองสิ่งที่พ่อฉันทำ”

“พ่อแกนี่น่ากลัวจริง ๆ แต่ตัวแกก็ได้รับส่วนนั้นมานี่” ชณินยิ้มมุมปากแล้วลูบฝ่ามือไปตามใบหน้าหวานก่อนสอดฝ่ามือเข้าไปในกลุ่มผมสีดำขลับแล้วจิกจนหน้าหวานเชิดหงาย เรียวลิ้นและฟันคม ๆ ของเขาสัมผัสกับคอระหงส์ ส่วนเอริกก้มจูบริมฝีปากเล็กอย่างรุนแรง ต่างฝ่ายต่างแลกลิ้นกันอย่างไม่ยอมใคร สาว ๆ ที่เมากับสารเสพติดก็หันไปนัวกันเองในขณะที่ช่วงล่างของพวกเธอก็โดนกระทำจากผู้ชายร่วมปาร์ตี้

“แล้วคุณล่ะครับ ชอบผมหรือพ่อผมมากกว่ากัน?” เอ่ยพามเจ้าของร่างเล็กและก้นงอนงามที่ควบสองอันพร้อมกัน เอริกถอนจูบออกเพื่อให้คนตัวเล็กได้ตอบเพื่อนตน

“ชอบคุณชณินมากกว่า อ๊ะ! เอาอีกครับเอริก ช ชณินกินผมตรงนี้นะ” บอกกับเอริกที่กระแทกเข้ามาเล่นร่างเล็กจุกแต่ก็ไม่วายยกฝ่ามือรั้งท้ายทอยของชณินให้เข้าใกล้พร้อมแอ่นอกโชว์ยอดอกสีชมพูบวมและยังมีห่วงจิวเจาะทั้งสองข้าง ชณินเชยชิมตามที่เจ้าของตัวเสนอโดยที่ไม่รู้เลยว่าอีกไม่กี่นาที พ่อของเขากำลังจะกลับมาถึงบ้าน

เชษฐากลับมาถึงบ้านในหนึ่งชั่วโมงต่อมาหลังออกจากเกาะส่วนตัวตั้งแต่เช้ามืด เขาจำต้องทิ้งภัทรให้อยู่คนเดียวและจัดการเรื่องราวบทสุดท้ายที่เขาบอกกับภัทรไป

“บอสครับ คุณชายพาเพื่อน ๆ มาจัดปาร์ตี้ที่ห้องใต้ดินครับ” หน้าที่ของผู้ดูแลบ้านยามเขาไม่อยู่ก็คือรายงานสถานการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นหลังเขากลับมา

“ปล่อยมัน แล้วให้คนจัดส่งดอกไม้รวมถึงของกำนัลให้ทางบ้านของเยียร์ แสดงความยินดีที่ได้ปรองดองกัน บอกทางนั้นว่าฉันจะออกค่างานแต่งงานทั้งหมดเอง”

“ครับบอส”

“อีกเรื่องคือฉันจะปล่อยข่าวเรื่องฉันกับภัทร พวกนายเตรียมแรงปะทะกับนักข่าวให้ดี”

“ครับบอส!” เชษฐาเดินเข้ามาในบ้านแล้วปรายตามองทางลงไปห้องใต้ดิน ชณินเองก็คงรู้ข่าวเกี่ยวกับน้องสาวแล้วแต่คงคิดจะทำอะไรต่อจากนี้แน่นอน เขาจะไม่เข้าไปยุ่ง ตราบใดที่ไม่ลามถึงภัทร

TBC… 

ความคิดเห็น