ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนค่ะ รักรีดทุกคน อยากพูดคุยทักทายกันเข้ามาได้จ้า 😁😁😁

บทที่ 2 ณภัทร วิเศษโยธา

ชื่อตอน : บทที่ 2 ณภัทร วิเศษโยธา

คำค้น : คาลอส , จันทร์ , มาเฟีย , เลือดเย็น , ท้อง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.1k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2559 10:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 ณภัทร วิเศษโยธา
แบบอักษร

บทที่ 2 ณภัทร วิเศษโยธา

 

กริ๊งๆๆๆ  กริ๊งๆๆๆ

เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์รุ่นทันสมัยที่เป็นที่นิยมในปัจจุบัน  ร้องเป็นสัญญาณบอกว่ามีสายเข้า ปลุกให้ผู้ที่กำลังอยู่ในนิทรารมย์อันแสนสุขต้องตื่นไปโดยปริยาย

ฮา โหลเสียงหวานยานครางที่บ่งบอกว่าผู้เป็นเจ้าของเสียงยังไม่ตื่นเต็มตานัก  กรอกเสียงตอบปลายสายทั้งที่ยังไม่ดูชื่อผู้ที่โทรเข้ามาขัดขวางการนอนอันแสนสุขของเขาแต่เช้าขนาดนี้  แน่นอนว่าผู้ที่จะโทรเข้ามาในเช้าวันหยุดอย่างนี้มีเพียงคนเดียวและคนนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้  นอกจาก พี่เมฆพี่ชายแท้ๆของเขาเอง!!

จันทร์ ! อยู่ไหน! กับใคร! ทำไมยังไม่มาอีก พ่อแม่รออยู่และก็เป็นไปดังที่คิดไว้ไม่มีผิด  เสียงทุ้มของพี่ชายรัวเข้ามาไม่ยั้ง แบบไม่รอให้เขาได้ตั้งตัวเลยแม้แต่นิด

โอ๊ย ค่อยๆพูดก็ได้พี่เมฆ   รีบไปไหนกัน แล้วนี่มันพึ่ง 7 โมงครึ่งเองนะเอ่ยตอบพี่ชายกลับไป  เมื่อเหลือบสายตามองนาฬิกา แล้วก็ต้องโอดครวญใส่พี่ชายตนเองเมื่อเห็นว่านี่ยัง 8 โมงเช้าด้วยซ้ำ แต่พี่ชายเขากลับโวยวายเหมือนกับว่าเลยเที่ยงวันมาแล้วอย่างนั้นแหละ

ไม่ต้องมาพูดเลย ตัวแสบ ไหนบอกว่าจะรีบกลับไง นี่คุณแม่เตรียมเข้าครัวเองเพื่อทำอาหารต้อนรับลูกชายสุดที่รักเลยนะและสาเหตุที่ทำให้พี่ชายโทรมาโวยวายตนแต่เช้าอย่างนี้คงไม่พ้นโทรมาเร่งให้ตนรีบกลับบ้านไวๆหรอก  ก็แน่สิเพราะที่จริงแล้วไม่มีใครในบ้านเห็นด้วยเรื่องที่เขาย้ายมาพักที่คอนโดใกล้กับโรงแรมที่เขาฝึกงานอยู่เลย  แต่เพราะปีนี้เป็นปีสุดท้ายที่เขาและเพื่อนๆต้องไปฝึกในร้านอาหารหรือโรงแรมต่างๆจึงจำเป็นต้องหาที่พักใกล้กับที่ฝึกงานของตนเพื่อความสะดวกและกันความผิดพลาดจากปัญหารถติดในกรุงเทพด้วย  ซึ่งกว่าที่บ้านจะยอมให้เขามาพักที่นี่ได้ก็ต้องชักแม่น้ำไม่ต่ำกว่าสิบสายเลยทีเดียว  จนเขาต้องใช้ลูกอ้อนประจำของตัวเองนั่นแหละทั้งพ่อ แม่ แล้วก็พี่ชายจอมหวงถึงได้ยอมปล่อยมา แต่มีข้อแม้ว่าต้องกลับไปนอนที่บ้านทุกวันหยุด    และเพราะเป็นวันหยุดประจำของเขา พี่ชายสุดหล่อถึงได้โทรมาเร่งกันแต่เช้าแบบนี้ ซึ่งมันก็เป็นแบบนี้มาเกือบ 3 เดือนแล้ว และตอนนี้เขาก็ใกล้จะจบการฝึกงานแล้วจึงค่อนข้างยุ่งเรื่องเอกสารจบสักหน่อยทำให้ไม่ค่อยมีเวลาโทรหาที่บ้านเหมือนช่วงแรกๆ  เลยเป็นสาเหตุให้วันหยุดนี้พี่ชายที่เคารพโทรมาโวยวายซะใหญ่โตขนาดนี้  เฮ้อ เป็นที่รักของทุกคนก็เหนื่อยอย่างนี้ล่ะ

(เหรอยะ!!! : ไรท์)

จันทร์!!”เสียงตะโกนจากพี่ชายดึงสติของร่างบางให้กลับมา

โอ๊ย! พี่เมฆ ตะโกนทำไมเนี่ย หูจันทร์แตกพอดีเอ่ยว่าผู้เป็นพี่ชาย มือก็พลางลูบหูป้อยๆเนื่องจากเสียงที่ดังพอสมควร แต่ก็ไม่ได้พูดหยาบคายกับผู้เป็นพี่เหมือนน้องชายทั่วไป เพราะถูกเลี้ยงดูเหมือนลูกสาวมากกว่า เพราะผู้เป็นพ่อกับแม่อยากได้ลูกสาว แล้วเขาก็ดันเกิดมาหน้าหวานแปลกจากคนอื่นซะได้

ก็เรานั่นแหละ มัวเหม่ออะไรอยู่พี่เรียกตั้งนานแล้ว เราก็ไม่ตอบสักทีนี่ผู้เป็นพี่ตอบกลับมาเล่นเอาร่างบางเถียงไม่ออกเลยทีเดียว เพราะเขาก็เผลอคิดอะไรไปไกลจริงๆนั่นแหละ

อื้ม! ขอโทษครับ  แล้วเมื่อกี้พี่พี่ว่าไรนะ

พี่ถามว่าเราจะมาถึงกี่โมง แม่ฝากถามมาจะได้ตั้งโต๊ะรอ

งั้นจันทร์ขอเวลาชั่วโมงหนึ่งนะ น่าจะถึงไม่เกินแปดโมงครึ่ง แล้วเจอกันครับ บายเอ่ยบอกระยะเวลาที่คาดการณ์ไว้กับผู้เป็นพี่ชายแล้วก็ขอไปตรียมตัวทันที เพื่อจะได้กลับบ้านเร็วๆ เดี๋ยวจะโดนคุณแม่สุดที่รักบ่นชุดใหญ่อีก

โอเค  ขับรถระวังด้วยล่ะอย่าขับเร็วนักที่จริงแล้วจันทร์ไม่ได้ขับรถเร็วอะไรมากหรอก แต่เขาก็ยังห่วงอยู่ดี ก็น้องเขาทั้งคนนี่ (เกินไปแล้วนายเมฆ : ไรท์)(อะไรของเธอยายมานี่ : เมฆ)(มณีโว้ยไม่ใช่มานี่ : ไรท์)<<<เอิ่มไปไกลละ 555>>>

คร้าบ คุณพ่อเสียงหวานลากยาวอย่างกวนอารมณ์ แต่ถึงอย่างนั้นก็ดูน่ารักในสายตายเมฆอยู่ดี

เดี๋ยวเหอะเสียงทุ้มเอ่ยคาดโทษก่อนจะกดตัดสายไป เพื่อให้น้องชายได้เตรียมตัว

 

 

บ้านวิเศษโยธา

รถเก๋งสมรรถภาพเยี่ยมสีขาวแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านสองชั้นขนาดไม่ใหญ่จนเกินไป ที่บริเวณหน้าบ้านและสองข้างทางถูกจัดแต่งสวนไว้อย่างสวยงาม ตามความชอบของนายหญิงของบ้าน ส่งให้บ้านดูร่มรื่นหน้าอยู่ขึ้นเป็นเท่าตัว ร่างบางก้าวลงจากรถอย่างคล่องตัว ชายร่างบาง ผิวขาวเนียน แถมหน้าหวานราวกับผู้หญิง ปากบางเป็นกระจับ ดวงตาเรียวขับให้ดวงหน้าหวานเกินชายดูมีเสน่ห์มากขึ้น ด้วยสาเหตุนี้ทำให้จันทร์ถูกทักว่าเป็นผู้หญิงอยู่บ่อยๆ  จนร่างบางเริ่มชินเสียแล้วแถมชื่อเขาก็ไม่ได้บ่งบอกความเป็นผู้ชายนักหรอก แต่จะทำไงได้ ก็แม่เขาชอบชื่อนี้นี่!!

คุณจันทร์! มาแล้วเหรอครับ  รีบไปหาคุณๆท่านเถอะครับป่านนี้คงคอยกันแย่ ลุงชื่น คนขับรถของบ้านที่เป็นเหมือนครอบครัวเดียวกันเพราะอยู่ด้วยกันมานาน  เอ่ยทักร่างบางอย่างดีใจแล้วเตือนให้รีบไปหาบรรดาคุณๆทั้งหลายที่แทบจะนับวันรอให้ถึงวันหยุดของคุณหนูคนเล็กเร็วๆ

สวัสดีครับลุงชื่นแหมเจอหน้ากันก็เร่งกันใหญ่เชียว แล้วนี่อยู่กันที่ห้องนั่งเล่นใช่มั้ยครับ เอ่ยล้อชื่นด้วยความเป็นกันเองแล้วถามถึงพ่อ แม่ และพี่ชายของตน และก็เป็นแบบนี้กันทั้งบ้านไม่ดูถูก ไม่ถือตัว แถมเป็นเจ้านายที่ดีอย่างนี้เขาและเมียกับลูกเลยรักและเทิดทูนครอบครัวนี้มาก

ครับ อยู่ที่นั่นกันหมดเลย

แล้วนมกับจาละครับถามถึงนมและเพื่อนของตนซึ่งเป็นภรรยาและลูกของคนตรงหน้าที่เป็นเพื่อนเล่นของตนมาตั้งแต่เด็กเพราะอายุไล่เลี่ยกัน

ยายจิตจัดโต๊ะรอคุณจันทร์อยู่ละครับส่วนไอจาก็ช่วยแม่เขาอยู่นั่นแหละ คุณจันทร์ก็รีบไปเถอะครับเดี๋ยวลุงเก็บรถให้

ครับ ฝากด้วยนะครับ

 

ห้องนั่งเล่น

บุคคลทั้งสามที่ถูกกล่าวถึงกำลังทำกิจกรรมอยู่ต่างกันไป ชายวัยกลางคน ผู้เป็นประมุขของบ้านกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์เศรษฐกิจอยู่ ผู้เป็นแม่นั่งดูข่าว และลูกชายคนโตที่ทำงานผ่านระบบอินเตอร์เน็ตอยู่ ทำให้ไม่รู้ตัวเลยว่าผู้เป็นน้องชายที่ตนรออยู่นั้นอยู่ข้างหลังตัวเองแล้วเพราะนั่งหันหลังให้กับประตูอยู่

แฮร่!!!

เฮ้ย!!

“555”เสียงหัวเราะร่วนของคนแกล้งที่ตามมาจากเหตุการณ์เมื่อครู่

จันทร์เล่นอะไรเนี่ยเรา โวยวายน้องชายเสียยกใหญ่ เพราะทำตนตกใจจนเกือบทำแท็บเล็ตหลุดมือ

กลับมาแล้วเหรอตัวแสบ หื้ม กล่าวพรางลูบหัวร่างบางที่เข้ามานั่งแทรกกลางตนกับภรรยาเพื่อหลบพี่ชาย

นั่นสิ แล้วไปแกล้งพี่เขาทำไมคะผู้เป็นแม่เอ่ยเสียงอาทรหลังกอดและหอมลูกคนเล็กอย่างมันเขี้ยวไม่ต่างจาผู้เป็นสามี   ในขณะที่ร่างบางอยู่เฉยๆปล่อยให้ทุกคนกอดรัดอย่างเคยชินเสียแล้ว

ตัวแสบ! มานี่เลยนะมาให้ทำโทษซะดีๆ

เฮ้ย! พี่เมฆ เค้าขอโทษ 555 พะ พอแล้ว 555 อ๊ากกก!”ภาพร่างบางหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เนื่องจากโดนเมฆจี้ที่เอว เรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากผู้เป็นพ่อแม่ได้อย่างดี

และหลังจากนั้นทุกคนก็รับประทานอาหารเช้าด้วยกันโดยมีเสียงหัวเราะเป็นระยะ   จบจากมื้ออาหารก็พูดคุยกันตามประสาครอบครัว  ซึ่งตลอดเวลาก็จะมีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะไม่ขาดสาย แม้จะกลับบ้านเกือบทุกอาทิตย์และไม่ได้อยู่ไกลกันมากก็เถอะ  แต่ร่างบางก็ยังคงคิดถึงที่บ้าน ไม่ต่างจากทุกคนอยู่ดี

ใบหน้าหวานเกินชายประกอบไปด้วยรอยยิ้มสวยโดยไม่มีทางได้รู้เลยว่า  หลังจากนี้จะเกิดเรื่องร้ายแรงที่จะทำให้รอยยิ้มที่เคยมีจะจางหายไป ตลอดกาล

 

 

ไรท์กลับมาแล้วจ้า  เนื่องจากงานที่ค่อนข้างเยอะเน้อๆเลยทำให้มาลงช้าไปหน่อย (เหรอยะ!! : รีด1)(ไม่หน่อยแล้วเว้ย! : รีด2) บลาๆๆๆ

และอีกมากมาย   555 ขำๆเน้อ ตอนนี้จะเป็นการบรรยายเสียส่วนใหญ่นะ ไม่มีอะไรมาก แต่ตอนต่อๆไปนี่ อาจจะกระตุ้นการเต้นของหัวใจของทุกคนได้(เว่อร์!!!!!!) เตรียมตัวไว้เลย555 จะทำให้เต็มที่นะคะ ผิดพลาดยังไงขอคำแนะนำจากไรท์ด้วยน้า

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/yv01..gif

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว