facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

แม้อุปสรรคที่พานพบจะเป็นโชคชะตาขีดลิขิตไว้ ทว่าหากมีองค์ชายอย่างเขาคอยเคียงข้าง นางก็หวังเพียงว่าจะฝ่าฟันมันไปได้...

ตอนที่ 24 ฝูงหมาป่ากัดกัน

ชื่อตอน : ตอนที่ 24 ฝูงหมาป่ากัดกัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.พ. 2563 15:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 24 ฝูงหมาป่ากัดกัน
แบบอักษร

 

ขณะเติมตี้กู่ผี ลงไปในขั้นสุดท้าย โอสถเหลวในเตาหลอมก็เหนียวข้นแล้ว ส่วนประกอบทั้งหมดถูกสกัดออกมา ขั้นตอนต่อจากนี้ก็คือทำให้สารพิสุทธิ์ทั้งหมดรวมตัวกันกลายเป็น...ยาพิษอย่างแท้จริง 

ท่ามกลางเปลวไฟ โอสถเหลวเหนียวข้นที่เดือดพล่านก็เหนียวหนืดจนเป็นกาว เวลาผ่านไปส่วนที่เป็นน้ำในกาวก็ระเหยออกไป โอสถทิพย์จึงค่อยๆ ปรากฏเป็นรูปเป็นร่าง เหออันโหรวรู้ว่านี่เป็นขั้นตอนสำคัญที่สุดจึงรีบถ่ายทอดพลังมหาศาลเข้าไปอีก นางต้องควบคุมอุณหภูมิของเปลวไฟให้ดี ไม่เช่นนั้นงานที่ทำทั้งหมดก็สูญเปล่า 

พอหลอมขั้นตอนสุดท้ายเสร็จ เหออันโหรวก็หายใจหอบหยิบขวดหยกออกมาวางเตรียมไว้แล้วกวัดแกว่งมือให้โอสถทิพย์ในเตาตกใส่ขวดหยกจนหมด 

“โอสถทิพย์สือหูตาน ระดับกลางบนขั้นสูงเป็นยาพิษอย่างแท้จริง” อาจารย์อินซู่ซึ่งเป็นกรรมการตัดสินพูดขึ้น  

ไม่เกินความคาดหมาย เหออันโหรวติดอันดับสิบคนแรกที่เข้ารอบสองของการแข่งขัน ส่วนไป๋หลัวมู่ไม่ติดอันดับห้าสิบคนแรก ท่ามกลางศิษย์สำนักในและสำนักนอกซึ่งเข้าร่วมแข่งขันทั้งหมดห้าร้อยกว่าคน นางสามารถเลื่อนจากอันดับสุดท้ายมาเป็นอันดับสิบคนแรกนับว่าไม่ง่าย  

แต่นางยังไม่ทันดีใจและไม่ทันพูดคุยกับเยี่ยนสี่ก็ถูกลู่ซิงหัวพาตัวออกไปแล้ว 

แสงอาทิตย์ร้อนแรงกลางฤดูร้อนสาดส่องภูเขาจงหนานให้ดูเขียวชอุ่ม แต่สำหรับคนเดินทางพอย่างเท้าลงบนดินเหลืองก็ปะทะเข้ากับกระแสลมร้อนที่ซัดเข้ามา ยามนี้ภูเขาจงหนานมีแต่เหออันโหรวกับลู่ซิงหัวสองคน เขาพานางเข้าป่าลึกค้นหาสมุนไพรทิพย์หายากที่ไม่มีขายในตลาด 

“การแข่งขันรอบสุดท้ายอนุญาตให้เอาสมุนไพรทิพย์เข้าไปเอง การหลอมโอสถทิพย์สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่พลังแต่เป็นสมุนไพรทิพย์พื้นฐานที่สุด” พอได้ยินเหออันโหรวบ่น ลู่ซิงหัวก็อธิบายให้นางฟัง 

“แต่เราค้นหาไปทั่วโดยไม่มีจุดหมายคงไม่ใช่วิธีที่ดีแน่” เหออันโหรวหยุดทันที นางหายใจหอบ 

“ก็เหมือนกับค้นหาหญ้ากระดูกงูก่อนหน้านี้ สมุนไพรทิพย์ล้ำค่าหายากส่วนใหญ่มีสัตว์ทิพย์คุ้มครอง เราเพียงแต่ค้นหาถ้ำก็จะพบสมุนไพรทิพย์ และพบถ้ำว่างที่เราจะใช้นอนตอนกลางคืน” ลู่ซิงหัวท่าทางผ่อนคลายไม่เหมือนเหออันโหรวซึ่งเหนื่อยแทบแย่  

จนใกล้พลบค่ำ ทั้งสองก็ยังไม่พบถ้ำขนาดใหญ่ เหออันโหรวจึงนอนบนต้นไม้ใช้สองมือรองหัวมองดูลู่ซิงหัวกำลังจุดไฟอยู่ใต้ต้นไม้บนภูเขาสูงยามนี้ที่แสงจันทร์ริบหรี่ 

ท่ามกลางป่าลึกมีเสียงหมาป่าหอนดังขึ้นเป็นระยะชวนขนลุก แต่เหออันโหรวอยู่บนต้นไม้จึงไม่ห่วงว่าหมาป่าจะเข้ามา  

“เจ้าหลับเถอะ ข้าจะเฝ้าให้” ลู่ซิงหัวแหงนหน้ามองเหออันโหรวบนต้นไม้ ผมสีดำปรกไหล่เหมือนถูกกลืนเข้าไปในความมืดยามค่ำคืน 

“ถ้าอย่างนั้นกลางดึกเจ้าปลุกข้า ข้าจะเฝ้า” เหออันโหรวไม่อยากติดหนี้มากเกินไป 

ลู่ซิงหัวพยักหน้าแล้วเติมฟืนเข้าไปในกองไฟ 

ขณะที่เหออันโหรวกำลังกึ่งหลับกึ่งตื่น จู่ๆ ลู่ซิงหัวก็สะกิดนาง พอลืมตาขึ้นก็เห็นใบหน้าหล่อเหลาของลู่ซิงหัว ดวงตารีเล็กของเขาจ้องหน้านางอยู่ 

ลู่ซิงหัวพอเห็นเหออันโหรวลืมตาก็พยุงนางลงมาพร้อมพูดเบาๆ “เสียงหอนของหมาป่าต่างออกไป คล้ายกับกำลังเลือกจ่าฝูง เป็นโอกาสดีที่เราจะเข้าไปดูถ้ำหมาป่า” พูดจบก็ดับไฟในกอง 

เหออันโหรวสีหน้างุนงงปล่อยให้ลู่ซิงหัวจูงมือเดิน 

บนเส้นทางชันบนเขา ลู่ซิงหัวเอามือข้างหนึ่งถือกระบี่เสวียนเปิดเส้นทาง มืออีกข้างหนึ่งจูงเหออันโหรว เงาของคนสองคนเดินไปช้าๆ ก็ใหญ่ขึ้นภายใต้แสงจันทร์ทันที พวกเขาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ฝูงหมาป่าที่กำลังเลือกจ่าฝูงตัวใหม่อยู่ใต้หน้าผาสูงชัน 

เหออันโหรวเห็นหมาป่าทั้งฝูงต่อสู้กันเป็นพัลวัน ดวงตาเปล่งแสงสีแดงดุร้าย นางตกใจเกือบกรีดร้องออกมาแต่รีบเอามือตะครุบปากไว้ 

หมาป่านับร้อยกัดกันพร้อมเสียงหอนดังระงม ลู่ซิงหัวเห็นท่าทางของนางจึงพูดขึ้น “กฎของสัตว์ก็เป็นเช่นนี้ คนเราก็ไม่ต่างกัน” 

“เห็นครั้งแรก...น่ากลัวจริงๆ” เหออันโหรวเบือนหน้าไปทางอื่นไม่อาจทนดูต่อไป 

ทันใดนั้นลู่ซิงหัวก็หยิบเชือกจากแหวนมิติของตนเองเอามาผูกกับต้นไม้ใหญ่ใกล้ตัวแล้วเอาอีกปลายหนึ่งผูกกับตัว เหออันโหรวเห็นเขาทำเช่นนั้นจึงถามขึ้น “จะทำอะไรหรือ” 

“หาสมุนไพรทิพย์” ลู่ซิงหัวพูดแค่นี้ก็เดินไปหาเหออันโหรวแล้วอุ้มนางแนบอก 

พอถูกอุ้มกะทันหันอย่างนี้ เหออันโหรวก็โกรธขึ้นมาทันทีนางทุบอกเขาแต่ไม่กล้าร้องเสียงดังเกรงว่าจะทำให้ฝูงหมาป่าแตกตื่นได้แต่ด่าเบาๆ “คนบ้าอุ้มข้าทำไม!”  

“จับให้แน่น” ลู่ซิงหัวยังคงตอบสั้นๆ แล้วกระโดดลงจากหน้าผาทันที 

ขณะลงจากหน้าผาอย่างรวดเร็ว ลู่ซิงหัวจับหัวของเหออันโหรวแนบกับอกแน่น แต่แขนที่โผล่ออกมาของนางถูกกิ่งไม้บนหน้าผาครูดจนบาดเจ็บ 

แม้นางเจ็บจนน้ำตาไหลแต่ก็ไม่ยอมส่งเสียง พอใกล้จะถึงจุดหมายลู่ซิงหัวรีบโคจรพลังออกมาห่อหุ้มตนกับเหออันโหรวไว้แล้วลดความเร็วลง ฝูงหมาป่าอาศัยอยู่ตามหน้าผาดังนั้นโพรงที่หมาป่าอยู่จึงเป็นถ้ำใต้หน้าผาสูงชัน  

ลู่ซิงหัวคลายเชือกออกตบหลังเหออันโหรวบอกว่า “ถ้าให้นกยักษ์ออกมาจะสะดุดตาเกินไป ทำให้ฝูงหมาป่าเห็นเสียก่อน ไปเถอะ ดูว่ามีอะไรให้เก็บบ้าง” พูดจบก็ล้วงเอาแท่งเชื้อไฟออกจากอกเสื้อมาถือไว้เดินนำหน้าเข้าไปในถ้ำ 

เหออันโหรวมองเข้าไปในถ้ำมืดมิดแล้วมองลู่ซิงหัวซึ่งเดินอยู่ข้างหน้า นางก้าวอย่างลังเลแต่ก็กัดฟันเดินตาม ถ้าเกิดอะไรขึ้นยังมีลู่ซิงหัวอยู่ทั้งคน 

กลางฤดูร้อนยามค่ำคืนอากาศไม่เย็นสบายแต่พอเข้าไปในถ้ำเหออันโหรวก็รู้สึกมีไอหนาววนเวียนรอบตัว ในถ้ำมีเพียงเสียงก้าวเท้าเบาๆ ของคนทั้งคู่และเสียงน้ำไหลซู่ๆ ไม่รู้มาจากไหน  

ความมืดในถ้ำทำให้เหออันโหรวอดสั่นสะท้านไม่ได้ นางมองดูลู่ซิงหัวซึ่งเดินนำหน้าอยู่ก็รีบก้าวตามหลังไปติดๆ  

หลังจากเดินอยู่หลายนาที จู่ๆ ลู่ซิงหัวก็หยุดกะทันหัน เหออันโหรวพยายามยืนให้มั่นแต่ก็เกือบชนถูกหลังเขานางถามขึ้น “ทำไมจู่ๆ ก็หยุด” 

“ข้างหน้ามีถ้ำ” ลู่ซิงหัวกระแอมราวกับรู้สึกอึดอัดขึ้นมา 

เหออันโหรวเดินไปดูข้างหน้าเห็นปากถ้ำสูงเท่าครึ่งตัวคน ดูลักษณะน่าจะเป็นโพรงที่หมาป่าขุดเอง “เข้าไปได้” เหออันโหรวมุดเข้าไปก่อน 

“เจ้าควรให้ข้าเข้าไปก่อน” ลู่ซิงหัวพูดอย่างไม่พอใจ 

ทั้งสองเข้าไปถึงข้างในสุดของโพรง เห็นพื้นที่ข้างในขยายกว้าง ลู่ซิงหัวจึงชูแท่งเชื้อไฟขึ้นพลางเดินส่องรอบๆ “ที่นี่คงเป็นบริเวณที่หมาป่ารวมตัวกัน” ทันใดนั้นเขาก็ชะงักเท้า ใจกลางบริเวณนั้นมีสมุนไพรทิพย์ต้นหนึ่งสูงประมาณยี่สิบเซนติเมตร ส่งกลิ่นหอมประหลาดอบอวลไปทั่ว 

“หญ้าเพลิงหนาวทิพย์” ลู่ซิงหัวเรียกชื่อออกมา 

เหออันโหรวจ้องมองหญ้าต้นนั้น เห็นใบมีสองสีคือสีแดงกับสีน้ำเงิน กิ่งสีน้ำเงินมีเม็ดคล้ายน้ำค้างแข็งเกาะอยู่ ส่วนกิ่งที่อยู่ใจกลางพุ่มมีสีเหมือนเปลวไฟกำลังลุกไหม้ สีสันและคุณสมบัติที่แตกต่างกันสองขั้วปรากฏอยู่บนหญ้าต้นหนึ่ง มิน่าจึงขึ้นเฉพาะในถ้ำลึก 

ความคิดเห็น