ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่วยเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะ.

สารลับ(ปรับปรุง)​

ชื่อตอน : สารลับ(ปรับปรุง)​

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มิ.ย. 2563 13:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สารลับ(ปรับปรุง)​
แบบอักษร

 

 

 

เขามาตั้งแต่เมื่อไหร สีหน้าที่เย็นชาจนเดาความคิดของเขาไม่ออก ไม่มีใครพูดอะไรจนกระทั่งแม่นวลขอตัวออกไป ทิ้งให้ฉันอยู่กับเขาตามลำพัง สายตาคมมองฉันนิ่งก่อนจะเดินล้วงกระเป๋าเข้ามาใกล้ฉันที่นั่งพิงหัวเตียง 

"นวลเล่าอะไร" 

"เปล่า" 

"อย่ามาโกหก" 

"แม่นวลไม่ได้เล่าอะไรทั้งนั้น" 

"ที่โดนไปยังไม่เข็ด?" 

"อึก! " 

ฉันก้มมองแผลตัวเองและมันช่วยเตื่อสติฉันว่าไม่ควรลองดีกับคนอย่างเขา 

"บอกมา" 

เขากดเสียงต่ำลงกดดันให้ฉันบอก เขาไม่ได้มาตั้งแต่เเรกหรอกหรอ 

"คือ...นายป่วย?" 

"แล้วไงต่อ" 

"นายควรได้รับการรักษา" 

"ฉันก็ปกติ ทำไมต้องรักษา" 

"ก็นายป่วยทางจิตไม่ใช่หรอ?" 

" ก็บอกว่าไม่ได้ป่วยไง! " 

เขาตะคอกออกมาเสียงดังจนฉันสะดุ้งโหยง มือหนาเสยผมขึ้นอย่างหงุดหงิด ก่อนจะปรับอารมณ์ให้กลับมาปกติ 

"พักผ่อนซะ แผลเธอยังไม่หายดี" 

เขาเดินเข้ามาล้มตัวลงนอนข้างๆ แล้วดึงฉันให้นอนลงด้วย 

" โอ้ย!" 

แรงที่เขากอดรัดมันโดนแผลฉันจนมันปวดขึ้นมา 

" นอนนิ่งๆถ้าไม่อยากไม่เจ็บกว่าเดิม" 

ฉันพึ่งตื่นเมื่อกี้เองไม่ใช่หรอ แต่เขากลับบังคับให้ฉันนอนต่อ ฉันคงหลับลงหรอก 

"คือ... ฉันพึ่งตื่นเมื่อกี้เอง"  

"แล้วไง"  

"ฉันนอนไม่หลับ"  

"ก็แค่นอนเฉยๆจะตายไหม"  

"....."  

ความเงียเข้าครอบงำทั้งห้อง ฉันไม่รู้ว่าจะเถียงเขายังไง ถึงเถียงไปก้แพ้เขาอยู่ดี เลยได้แค่นอนลืมตามองใบหน้าหล่อที่หลับตาสนิทเท่านั้น ลมหายใจอุ่นๆเข้าออกสม่ำเสมอ​ เขาคงหลับไปแล้ว ฉันมองใบหน้าหล่อที่หลับสนิท​ ต่างกับเวลาที่เขาตื่น ใบหน้าหล่อสงบนิ่งดูไม่มีพิษภัยอะไร 

ผ่านไปสักพักฉันค่อยๆขยับตัวออกห่างจากเขา​ ยกลำเเขนหนาที่พาดเอวออกช้าๆกลัวว่าเขาจะตื่น​  

"จะไปไหน"  

"นะ​ นายยังไม่หลับหรอ"  

น้ำเสียงเขาดังขึ้นแต่ยังคงหลับตาอยู่เขากอดรัดฉันแน่นขึ้น ทำให้ฉันต้องกลับไปนอนในท่าเดิม 

"ทำไมชอบขัดเวลานอน"  

"คือ​ฉันอยากเข้าห้องน้ำ"  

"ไปไหว?"  

"เอ่อไหวสิ"  

"อย่าทำเป็นอวดเก่ง​ แค่ก้าวขาลงจากเตียงก็ล้มพับแล้ว"  

เขาลืมตาขึ้นมาพูดกับฉัน​ ตอนนี้เขาคงตื่นแล้ว  

"ฉันอยากเข้าห้องน้ำ​ จะให้ปล่อยบนนี้รึไง" 

" พูดมาก" 

เขาลุกขึ้นก่อนจะเดินอ้อมเตียงมาตรงหน้าฉันแล้วอุ้มฉันในท่าเจ้าสาว ด้วยความที่กลัวจะร่วงตกก่อนไปถึงห้องน้ำ แขนเล็กก็รีบโอบกอดรอคอแกร่งไว้ 

" นะ​ นายจะทำอะไร" 

" อยากเข้าห้องน้ำ​ ก็จะพาไป"  

"นี่​ปล่อยเลยนะ​ ฉันเดินเองได้"  

"ดูสังขารตัวเองก่อนไหม" 

เขาก้มหน้าลงมาใกล้จนฉันต้องหันหนี​ แต่ก็จริงอย่างที่เขาบอก​ ลำพังแค่นั่งยังลำบากเลย​ ฉันเลยยอมให้เขาพามาส่งในห้องน้ำ 

"ออกไปได้แล้ว" 

" กล้าไล่ฉันหรอ" 

"เปล่าสักหน่อย​ แต่ฉันต้องทำธุระส่วนตัว" 

" ก็ทำไปสิ​จะอายทำไมเห็นทุกซอกทุกมุมแล้ว "  

"นายจะบ้ารึไง​ นายยืนอยู่อย่างนี้ใครจะกล้าล่ะ​ นายไม่อายแต่ฉันอายนี่"  

"พูดเพราะๆไม่เป็น?"  

"คุณชายฟ้าครามคะ​ ขอความกรุณาออกไปรอดิฉันข้างนอกได้ไหมคะ​ ถ้าคุณชายยังอยู่ในนี้ดิฉันจะลำบากน่ะค่ะ"  

" ก็แค่นี้​ ห้ามปิดประตู" 

" ไม่นะ!​ แล้วมันต่างอะไรกับนายอยู่ในนี้ล่ะ" 

" ก็เลือกเอาว่าจะให้ฉันอยู่ในนี้... หรือเปิดประตู" 

" เปิดประตูก็ได้" 

ฉันรีบตอบทันที​ อย่างน้อยก็ดีกว่าเขายืนมองฉันอยู่ในนี้​ หลังจากที่มั่นใจว่าเขาออกไปเรียบร้อยแล้ว ฉันก็รีบหยิบกระดาษใบเล็กๆที่แอบเก็บไว้ในเสื้อ​ มันซ่อนอยู่ใต้ชามข้าวต้มที่เเม่นวลเอามาให้​ แต่ดูแล้วแม่นวลก็คงจะไม่รู้เรื่องนี้ คงมีคนแอบเอาใส่มาแน่ๆ 

'รออีกหน่อยนะ​ พี่จะรีบหาทางช่วยเราออกมา​แล้วพี่จะหาทางติดต่อไป'​ 

ลายมือคุ้ยตาแบบนี้​เป็นของพี่ดิน แอบเข้ามาในนี้ได้ยังไง ระบบคุ้มกันออกจะแน่นหนา​ แต่นั่นก็ทำให้ฉันมีความหวังที่จะได้ออกไปจากที่นี่สักที 

"เสร็จรึยัง"  

พึบ! ครืดดด 

ฉันรีบทิ้งเศษกระดาษนั่นลงชักโครกทันที​ โชคดีที่เขาไม่ได้พรวดพราดเข้า 

"สะ​ เสร็จแล้ว"  

ฟ้าครามเดินเข้ามาในห้องก่อนจะอุ้มฉันขึ้นวางบนเค้าเตอร์ล้างหน้า​ แต่ไม่วายเขาแทรกตัวมาอยู่ตรงกลางหว่างขาฉัน​ ในหัวมีแต่เรื่องลามกแบบนี้รึไงนะ 

"นะ​ นายจะทำอะไร"  

"คิดว่าฉันจะทำอะไรล่ะ​ หืม?"  

ใบหน้าหล่อเริ่มซุกไซร้ซอกคอขาว แต่ฉันใช้มือดันอกเเกร่งไว้ถึงแม้จะไม่เป็นผลก็เถอะ 

"แต่ฉันยังเจ็บอยู่"  

"ก็รีบๆหายสิ"  

"แล้วใครเป็นคนทำแผลนี่ให้ฉันล่ะ"  

"จิ๊!"  

เขาจิ๊ปากไม่พอใจแล้วถอนหน้าออกมามองฉันนิ่ง​ ก่อนจะถามคำถามที่ทำให้ฉันแทบสะอึก 

"ซ่อนอะไรไว้"  

"นายหมายถึงอะไร"  

"อย่าโกหก"  

"ฉันไม่ได้ซ่อนอะไรสักหน่อย"  

"อย่าให้ฉันจับได้​ เพราะถ้าฉันรู้ว่าเธอปิดบังอะไรไว้ร่างกายเธอจะไม่มีแผลแค่นี้แน่" 

เขาจ้องหน้าฉันอย่างจับผิด​ แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจากคำขู่ที่ทำให้ฉันเสียววาบ ฉันรู้ว่าเขาไม่ได้เเค่ขู่แต่ทำจริง!  

" อึก" 

หรือว่าเข้าจะเห็นว่าฉันแอบเปิดกระดาษนั่น​  

 

 

 

 

...................…...…………….….  

น่านน้ำเธอจะทำยังไงล่ะทีนี้​ ชีวิตเริ่มยากเเล้ว 

มาต่อแล้วค่าาาา​ ต่อจากตอนเดิมแหะๆ 

ต้องขอโทษด้วยนะคะ​ เป็นความสะเพร่าของไรท์เองที่ไม่ได้ตรวจดูให้ดีก่อน​ ต้องขอโทษจริงๆนะคะ​ คราวหลังไรท์จะระวังให้มากกว่านี้ 

ขอบคุณที่ติดตามอ่าน​ และฝากติดตามตอนต่อไปด้วยน้าาาาา 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว