ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนคะ : ) มือใหม่จริงคะ กรุณาเป็นกำลังใจให้ด้วยค่ะ

ตอนที่ 7 : สำรวจตลาด

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 : สำรวจตลาด

คำค้น : ย้อนอดีต,โรงเตี๊ยมแม่ลูกอ่อน,โรงเตี๊ยม,ตอนที่7,สำรวจตลาด

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มี.ค. 2563 04:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 : สำรวจตลาด
แบบอักษร

ตอนที่ 7 : สำรวจตลาด 

ฉันก่อน*ยามเหม่าเล็กน้อย ลุกขึ้นล้างหน้า เปิดหน้าต่างมองออกไปเห็นฟ้าเริ่มสว่างและผู้คนยังออกมากันไม่มาก จึงกะว่าจะออกไปเดินเล่นชมเมืองสักหน่อยก่อนกินอาหารเช้า พอเปิดประตูก็ได้ยินเสียงหรู้เอ๋อร์และชุนเอ๋อร์สาวใช้ที่ตามมาจากจวนแม่ทัพมารอหน้าประตูพอฉันเปิดประตูพวกนางก็ประสานเสียง "คุณหนู! จะไปไหนแต่เช้าเจ้าคะ?" ว่าจะแอบไปคนเดียวเสียหน่อย "เฮ้อ!" 

"นี่พวกเจ้าตื่นมาทำไม่กันแต่เช้า หึ" 

"พวกบ่าวนอนไม่ค่อยหลับเจ้าค่ะ"ตอบแล้วก้มหน้าตามเดิม 

"เอาล่ะ ลุกขึ้นมา เราจะไปเดินเล่น แถวๆนี้กัน แล้วค่อยกลับมากินอาหารเช้า"พูดจบฉันก็เดิน นางจึงลุกเดินตามมา 

อากาศยามเช้าที่นี้ดีมาก ต่างจากชาติก่อนแม้จะตื่นเช้าอากาศหาสดชื่นไม่ ที่นี้บริสุทธิ์สดชื่นสูดหายใจสดชื่นยามเช้าเข้าปอดได้เต็มจริงๆ เดินออกมาหน้าโรงเตี้ยมผู้คนเริ่มเปิดร้าน บ้างก็ตั้งโต๊ะขายอาหาร ฉันเดินไปทางที่เห็นขายซาลาเปา กะว่าขากลับค่อยซื้อ ยังมีขนมเปี๊ย มีเซาปิ่ง หรือ ฮวงกั๊วะเปี๊ยะดูน่ากินมาก เก็บข้อมูลสรุปในใจเป็นที่เรียบร้อย ดันเผลอหัวเราะอย่างนางร้าย 

" อิอิอิ !!!" พอรู้สึกตัวว่าหลุดหัวเราะออกมาจึงรีบหันไปมองสาวใช้ พวกนางกำลังมองฉัน สายตาดูมีเครื่องหมายคำถาม ??? แบบว่าเจ้านายเป็นอะไรมาป่าวเนีย "คุณหนูเป็นอะไร ?....คือมีอะไรจะพูดกับหรู้เอ๋อร์รึชุนเอ๋อร์ รึป่าวเจ้าคะ!"หรู่เอ๋อร์นางเป็นคนถามแบบไม่มั่นใจ ฉันเลยตอบว่า"ไม่มี ไม่มี ข้าแค่คิดอะรขึ้นได้นะ ไม่ต้องใส่ใจหรอก" แล้วเดินต่อไปเล็กน้อยก็เห็นร้านผ้า และร้านขายยา ส่วนเลยไปก็เป็นบ้านเจ้าเมืองเซียงถง และที่ว่าการเมือง เดินไปอีกนิดก็เป็นร้านขายภาพวาด พัด กระดาษ พู่กัน พิจารณาดูแล้วคงเป็นร้านขายพวกเครื่องเขียน เนนี้ฉันเดินได้สักพักใหญ่แล้ว ร้านค้าเปิดบริการหมดแล้ว คิดๆแล้วกลับดีกว่า เดี๋ยวกินอาหารเช้าแล้วรอพบท่านหมออีก "หรู้เอ๋อร์ ชุนเอ๋อร์กลับกันเถอะ วันหน้าค่อยหาเวลามาสำรวจตลาดใหม่!" 

"สำรวด? สำรวจ? ตลาดใหม่ !!! คืออะไรเจ้าคะ?" 

ฉันหลุดปากไปอีกรีบอธิบาย" ไม่มีอะไร ข้าหมายถึงวันหน้า จะมาเดินตลาด ดูร้านค้าต่างๆให้ ทั่วถึง ไม่สิ! ครั้งหน้านั่งรถดีกว่าจะได้สำรวจได้ไกลขึ้น ไปเรากลับกันเถอะ" จึงข้ามไปอีกฝากของถนนเพื่อเดินกลับโรงเตี้ยม แล้วหันไปบอกสาวใช้ว่า "เดี๋ยวเราแวะซื้อซาลาเปา กับเซาปิ่ง ไปกินเป็นอาหารเช้าดีหรือไม่" นางดูเบิกบานมาก เช่นเดียวกันกับฉันอยากกินเซาปิ่งมากๆ เลยจัดหนักจัดเต็ม ถึงโรงเตี้ยมขึ้นห้องล้างหน้าล้างตากินอาหารเสร็จ ฉันหยิบหนังสือที่เอามาด้วยอ่านระหว่างรอท่านหมอจาง สักได้ยินชิงเอ๋อร์บอกว่าท่านหมอจางมาแล้ว ฉันจึงบอกให้เชิญเข้ามา ท่านหมอจางมากับบุรุษมีอายุสักหน่อยอีกคนนึง รูปร้างท้วมไม่ถึงกับอ้วน อายุราว40กว่าๆ 

"เหม่ยเอ๋อร์คาระวะ ท่านหมอจางเจ้าค่ะ แล้วท่านนี้คือ?" 

"ไม่ต้องมากพิธีคนกันเอง ท่านนี้ เถ้าแก่หวังอี้ซิงที่พามาช่วยหาบ้านให้เจ้ายังไรเล่า" 

"นี้คือแม่นางฟางที่ข้าได้คุยไว้กับเถ้าแก่หวังฟังเมื่อวานนี้" 

"ข้าหวังอี้ซิงคาระวะ แม่นางฟาง" 

"ข้าฟางอิ๋วเหม่ยคาระวะเถ้าแก่หวังอี้ซิงเจ้า ท่านหมอกับเถ้าแก่เชิญนั่งก่อนเจ้าค่ะ"เมื่อทุกคนนั่งเรียบร้อยแล้ว 

"เถ้าแก่หวัง ข้าขอคุยเรื่องบ้านเลยก็แล้วกันนะเจ้าค่ะ ข้าร้อนใจมากกับเรื่อง นี้ข้าต้องการบ้านที่มีขนาดไม่ใหญ่มาก มีสักห้าห้องขึ้นไปถึงแปดห้อง มีบริเวณรอบบ้านเล็กน้อยยิ่งดี ข้าไม่ชอบคนพรุกพลาน ที่สำคัญข้าหาบ้านที่ไม่แพงเกินไป ท่านเฒ่าแก่พอจะหาให้ข้าได้เร็วที่สุดเมื่อไหร่เจ้าค่ะ" 

"ข้าบ้านที่มีอยู่ตอนนี้นำแม่นางฟางอยู่ สามหลังที่ว่าง หลังแรกอยู่ห่างจากที่นี้สักหน่อยมีแปดห้องพร้อมย้ายเข้าอยู่ได้เลย อีกหลังอาจจะใหญ่ไปสักหน่อย มีสิบสองห้อง และมีเรือนเล็กอีกหลังอยู่ด้านหลัง อาจจะใหญ่เกินไปกระมัง ส่วนอีกหลังนึงเดิมมีแปดห้อง แต่เจ้าของเดิมทำไฟไหม้ห้องเก็บที่ติดกับโรงครัวของก่อนจะขาย ไฟไหม้ไม่มากแต่ต้องก็ซ่อมแซมอยู่บ้าง จึงมีห้องสภาพดีเจ็ดห้องที่สามารถอยู่ได้เลย หากแม่นางจะไปดูบ้านก็สามารถไปดูได้เลย " 

"หากดูแล้วข้ายังไม่ชอบ จะต้องรอนานหรือไม่ถึงจะมีบ้านใหม่มาให้ข้าดู" 

"หากแม่นางไปดูบ้านแล้วยังไม่ชอบ อยากดูเพิ่ม ก็ต้องให้เวลาข้าหา เร็วหนึ่งถึงสามวัน อย่างช้าห้า หรือนานกว่านั้น เรื่องเวลานี้ไม่แน่นอน ก็คือถ้ามีให้แม่นางดูแล้วข้าจะบอกมาแม่นางอีกครั้ง" 

"เช่นนั้นข้าขอดูบ้านแรกที่เถ้าแก่บอกว่ามี แปดห้องสภาพดี และหลังที่ไฟไหม้ห้องเก็บของวันนี้เลยได้หรือไม่เจ้าค่ะ" 

เถ้าแก่อึ่งๆไปเล็กน้อยแล้วตอบว่า "ได้! ข้าจะนำทางไป" 

ท่านหมอนั่งอยู่นาน"ถ้าเหม่ยเอ๋อร์ต้องการไปดูเช่นนั้นข้าจะไปด้วย" 

"แม่นมให้พี่หลงเอารถออกข้าจะไปดูบ้าน ท่านก็ไปกับข้าด้วยนอกนั้นรอข้าอยู่ทีนี้" 

แล้วจู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นมา เสียงมาก่อนตัวเช่นนี้จิมีผู้ใดได้นอกจากนาง"เหม่ยเอ๋อร์ เหม่ยเอ๋อร์ ข้ามาแล้ว "พอเข้ามาในห้องก็อึ้งกันทั้งห้อง นางก็อึ่ง "อุ๊ย!"พอเห็นมีคนอื่นอยู่ด้วย นางรีบเดินมาหาแก้เก้อฉันจับมือ"ข้ามาทันใช่หรือไม่"แล้วยิ้มให้ฉันอย่างเอาใจ ฉันไม่รู้จะร้องไห้หรือว่าขำดี "อันเอ๋อร์ เจ้าคาระวะท่านหมอจาง กับเถ้าแก่หวังอี้ซิงก่อน แล้วตามข้ามาเราจะไปดูบ้านกัน" 

"หลินผิงอันเสียมารยาทต้องขออภัยเจ้าค่ะ ข้าหลินผิงอันขอคาระวะ ท่านหมอจาง และเถ้าแก่หวังอี้ซิงเจ้าค่ะ" 

ท่านหมอโบกมือไปมาแล้วบอกว่า"ไม่ถือ ไม่ถือ ข้ารู้จักบิดามารดาแม่นางหลินดี" 

ส่วนเถ้าแก่ทักผิงอันว่า" แม่นางหลินลูกสาวเจ้าของโรงเตี้ยมนี้เอง คนกันเอง ข้าก็ไม่ถือสาเช่นกัน เช่นนั้นเราไปกันเลยดีหรือไม่" ทุกคนพยักหน้าพร้อมกัน เถ้าแก่หวังอี้ซิงผายมือเชิญให้พวกเราเดินไป ฉันจึงไม่รีรอเดินไปพร้อมจูงมือเพื่อนสาวไปด้วย 

  

*ยายเหมา คือ เวลา 05.00 น. ถึง 06.59 น. 

ความคิดเห็น