ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนคะ : ) มือใหม่จริงคะ กรุณาเป็นกำลังใจให้ด้วยค่ะ

ตอนที่ 6 : พบพานเพื่อนเก่า

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 : พบพานเพื่อนเก่า

คำค้น : ย้อนอดีต,โรงเตี๊ยมแม่ลูกอ่อน,โรงเตี๊ยม,ตอนที่6 ,พบพานเพื่อนเก่า

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มี.ค. 2563 04:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 : พบพานเพื่อนเก่า
แบบอักษร

ตอนที่ 6 : พบพานเพื่อนเก่า 

หัวคิ้วขมวดเล็กน้อยอย่างพยายามนึกจากความทรงจำเดิม "เธอคือใคร???" คิดสิ คิดสิ คิด...คุณหนูหลินผิงอัน!!! อ๊ะ! นางคือเพื่อนสมัยเด็กของเจ้าของอิ๋วเหม่ยนี้นะ 

"แม่นมเชิญคุณหนูผิงอันเข้ามาเจ้าค่ะ" 

ไม่ช้าไม่นานก็มีสาวหมวยโฉมงามก็เดินเข้ามา สมัยนี้ไม่เหมือนสมัยที่ฉันจากมา คิดถึงก็โทรหา หรือส่งข้อความทาง Line ทางWhats App คุยกันได้ทุกวันแม้ห้างไกล แต่สมัยนี้โบราณนี้เพื่อนสนิทนะยังเจอหน้ากันยากเลย เห็นในความทรงจำของอิ๋วเหม่ย เดือนนึงจะได้พบเพื่อนยากแสนยาก ยิ่งแต่งไปอยู่ต่างเมืองก็เหมือนตัดขาดการติดต่อกันเลยทีเดียว 

เสียงนี้มาก่อนตัวกัน้ลยทีเดียว "เหม่ยเอ๋อร์! เป็นเจ้าจริงๆ" นางยิ้มหวาม "ข้าดีใจยิ่งนักที่ได้พบเจ้า เจ้าเป็นเช่นใดบ้าง?" นางยื่นมือมาจับมือฉัน ทันทีที่ได้สัมผัสมือนางฉันรู้สึกถึงความอบอุ่นเป็นมิตร ใช้ได้ส่งยิ้มตอบกลับไปว่า "ข้าสบายดี" ฉันคลียิ้ม นางเข้าสวมกอดฉัน ฉันจึงยกมือโอบไหล่กอดตอบนางเช่นกัน " ดีเหลือเกิดที่ได้พบเจ้า ข้าคิดถึงเจ้ามากเหม่ยเอ๋อร์ " 

ฉันจึงขยับออกห่างเล็กน้อย "แล้วเจ้าละอันเอ๋อร์ เจ้าอยู่ทางนี้เป็นอย่างไรบ้าง สบายดีรึ?" 

"ข้าสบายดี ออกจะแข็งแรงมากไปเสียด้วย เจ้าดูสิข้ามีน้ำมีนวลขึ้น" แล้วส่งยิมตาหยี่มาให้ฉัน จริงนางคงหมายถึงนางอวบขึ้น 

"มาครั้งนี้ทางสกุลฟางมิได้บอกเจ้าถึงการย้ายบ้านแก่เจ้ารึ? แล้วสามีเจ้าเล่า? "ฉันกำลังจะอาปาก นางก็ถามต่อ"ได้ยินว่ามาถึงก็เป็นลม นี้เจ้าป่วยหรือ? ท่านหมอว่าอย่างไรบ้าง? เป็นอันใดมากหรือไม่"ฉันคิดในใจ ถามเป็นชุดเลยนะย่ะหล่อน ส่วนอิฉันได้แต่อ้าปากหุ่บปากมิทันตอบนาง เลยปล่อยให้นางถามต่อไป จัดมา มีไรถามต่ออีก มีอีกมั้ยถามมาทีเดียวเลย 

"ถามจบแล้วเหรอ? นี้ข้าคงพูดได้แล้วสินะ"ฉันพูดยิ้มมองนาง นางก็ยิ้มอายๆรู้ตัวว่าไม่ได้เว้นระยะให้เพื่อนตอบโต้กลับบ้างเล่นถามเป็นชุดเลย "เหม่ยเอ๋อร์ เหม่ยเอ๋อร์ เจ้าก็รู้ว่าข้าดีใจและเป็นห่วงมาก" 

"เอาล่ะๆตอบข้าหน่อยเถอะนะเหม่ยเอ๋อร์" 

"ได้! ข้าสบายดี!"พูดพร้อมอมยิ้มขำๆ 

"อันนี้ข้ารู้แล้วเจ้าตอบบอกแล้ว" โอ้โหมีค้อนเล็กด้วย ทำแก้มป้องอีก ฮาๆ 

"ข้าหย่ากับสามีแล้ว " นางทำตาโต "เจ้าหย่าแล้วจร้งรึ?" 

ฉันพยักหน้าแล้วพูดต่อ "หย่าขาดและข้าย้ายกลับมานี้ บิดามารดาของข้าไม่ได้ส่งใคร หรือส่งจดหมายไปแจ้งข้าว่าจะย้ายลงใต้ ข้าเพิ่งรู้เมื่อครู่นี้" นางมองหน้าอย่างตั้งใจฟัง ฉันเลยพูดต่อ "เดิมทีข้าย้ายกลับมาเพื่ออยู่กับพ่อแม่เช่นเดิม แต่ในเมื่อไม่มีบ้านสกุลฟางในเมืองนี้แล้วข้าก็ควรย้ายตามบิดามารดาลงใต้ไปเมืองโจว แต่ทว่า ท่านหมอจางที่เพิ่งตรวจอาการข้าตอนข้าเป็นลม ได้บอกกับข้าว่า ข้าตั้งครรภ์"นางตาโตนักมากและจับหมับที่มือทั้งสองของฉัน 

"เจ้าตั้งครรภ์ เจ้าตั้งครรภ์จริงรึนี้?" ถามพร้อมกับมองหน้า ฉันจึงพยักหน้าตอบ "ท่านหมอบอกว่าไม่ควรเดินทางไกล ข้าจึงตั้งใจหาบ้านหลังเล็กๆสักหลังที่พอสำหรับข้าและบ่าวไพร่ เพราะข้าเพิ่งตัดสินใจว่าอยู่ที่นี้จนกว่าจะคลอด และให้ลูกข้าโตสักหน่อยค่อยคิดเรื่องย้ายตามบิดามารดาเมืองโจว"นางฉีกยิ้มกว้างอย่างยินดีนางจับมือฉันพร้อมกับเขย่าๆ 

"ข้าจะมีหลานแล้ว ข้าจะมีหลานแล้ว ข้าจะเป็นท่านน้าแล้ว เหม่ยเอ๋อร์ เหม่ยเอ๋อร์ ข้าดีใจยิ่งนัก"แล้วสวมกอดฉันด้วยความดีใจ 

"เจ้าไมต้องไปไหนทั้งนั้น อยู่กับข้าที่นี้ ไม่ต้องหาบ้านแล้ว บ้านข้ามีห้องหลายห้องเจ้าไปอยู่กับข้านะ นะเหม่ยเอ๋อร์" แล้วพยักหน้าหงึกๆให้ข้าตอบรับ 

"ได้อย่างไรอันเอ๋อร์ ข้ามีบ้าวไพร่หลายคน ทั้งยังมีข้าวของที่ข้ามากมายหลายคันรถ อีกทั้งข้าต้องอยู่เป็นระยะเวลานานเป็นปีหรืออาจนานกว่านั้น แล้วต่อไปเมื่อข้าคลอดบุตร อยู่กันในบ้านเจ้าอย่างไรก็ไม่สะดวก และท่านหมอช่วยนัดคนที่จะหาบ้านให้ข้ามาพบพรุ่งนี้แล้ว เจ้าไม่ต้องกลัว ข้าอยู่ที่นี้อีกนาน หากเจ้าอยากมาหาข้า ข้าอยากพบเจ้า เราไปมาหาสู่กันได้ทุกวัน"พูดจบฉันก็ตบหลังมือผิงอันเพื่อปลอบใจเบาๆ นางก็ยิมกว้างแล้วตอบว่า "เช่นนั้นก็ได้ ตามใจเจ้า" 

"นี้ก็เย็นมากแล้ว วันนี้ข้าเดินทางทั้งวันรู้สึกอ่อนเพียมาก ข้าอยากอาบน้ำ กินอาหารและพักผ่อนสักหน่อย" เดินทางมาทั้งวันประกอบกับท้องด้วย จึงรู้สึกอ่อนเพียมาก 

"เช่นนั้นข้ากลับก่อนแล้วพรุ่งนี้ข้าจะมาหาเจ้าอีก" 

"พรุ่งเช้าข้าได้นัดท่านหมอจางไว้ ท่านหมอจะพาคนหาบ้านให้ข้ามาพบ ข้ารีบหาบ้านให้ได้โดยเร็วจะได้ย้ายของ ของข้าที่ขนย้ายมาเข้าบ้านเสียโดยเร็ว ข้าถึงจะสะบายใจได้ จากนั้นยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องจัดการ อย่าแรกคือข้าต้องมีที่อาศัยเสียก่อนจัดการหรือคิดทำอย่างอื่น" นางก็รีบพูด 

"เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะมาหาเจ้าแต่เช้า เป็นเพื่อนเจ้าคอยช่วยเจ้า" ฉันก็ได้แต่พยักหน้ารับอย่างอ่อนใจ พอนางกลับไปฉันอาบน้ำชำระร้างกาย เสร็จก็กินอาหารไปเล็กน้อย โดยเรียกให้บ่าวไพร่มากินอาหารพร้อมกัน บ่าวไพร่ทั้งชายหญิงไม่เคยกินอาหารพร้อมเจ้านาย ไม่ต้องพูดถึงนั่งโต๊ะเดียวกับเจ้านายยิงไม่เคย พอฉันอนุญาติให้นั่งกินด้วยกัน พวกเขาจึงแยกโต๊ะนั่งกันต่างหากอย่างไรก็ไม่ยอมนั่งกินโต๊ะเดียวกันกับฉัน เขาบอกว่าไม่สมควร ไม่เหมาะสม ฉันจึงแต่แม่นมที่นั่งกินด้วย เอาเถอะ เอาที่สบายใจก็แล้วกัน 

หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ พูดคุยพวกเขาอย่างเป็นทางการถึงสถานะการตอนนี้ เริ่มตั้งแต่บ้านสกุลฟางย้ายไปทางใต้ ฉันท้อง และฉันตัดสินใจที่จะปักหลักอยู่กันที่เมืองนี้ จึงต้องหาบ้าน เพื่อให้ทุกคนรับทราบ เข้าใจสถานะการ ทุกคนเข้าใจเป็นอย่างดี และยินดีติดตาม 

พอทุกคนแยกย้ายกันไปพักผ่อน ฉันหลับตาลงครุ่นคิดถึงว่า ต่อจากนี้ชีวิตฉันจะเป็นเช่นไร่ต่อไปนะ? ด้วยการเดินทางมาทั้งวันทำให้เพลียและง่วงจึงหลับไปอย่างง่ายดาย 

ความคิดเห็น