ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนคะ : ) มือใหม่จริงคะ กรุณาเป็นกำลังใจให้ด้วยค่ะ

ตอนที่ 4 : ตั้งครรภ์

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 : ตั้งครรภ์

คำค้น : ย้อนอดีต,โรงเตี๊ยมแม่ลูกอ่อน,โรงเตี๊ยม,ตอนที่4

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มี.ค. 2563 04:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 : ตั้งครรภ์
แบบอักษร

ตอนที่ 4 : ตั้งครรภ์ 

เมื่อรับหนังสือหย่าและต้องย้ายกลับไปบ้านพ่อแม่ของเจ้าของร่างไปเมืองเจียงถง จึงต้องว่าจ้างรถขนย้ายข้าวของหลายคันรถ แต่ว่าหลังเดินทางมาถึงเมืองเจียงถงก็เข้าโรงน้ำชา แต่ดันเป็นลมหน้าโรงน้ำชา โชคดีที่มีหมออยู่แถวนั้นจึงเข้าช่วยเหลือ พอฟื้นขึ้นมาก็เจอชายหนุ่มหน้าใสอายุราวสิบเก้า ยี้สิบ ถือว่าหล่อเหลาที่เดียว ^-^ 

"แม่นางฟื้นแล้ว! แม่นาง! แม่นาง!" 

"คุณหนูเจ้าค่ะ คุณหนู" แม่นมโผเข้ามาร้องเรียกนางเขย่าๆ ทำให้ออกจากภวังค์ 

"อ้อ! แม่นมข้าไม่เป็นอะไร แต่เวียนๆหัวคงเพราะนั่งรถเดินทางใกลๆและหิวด้วย เดี๋ยวกินอะไรสักหน่อยพักสักนิดคงดีขึ้น แม่นมไม่ต้องเป็นห่วง" แล้วหันไปมองชายหนุ่มหน้าใส "ท่านนี้คือ?" 

"ท่านหมอจางเจ้าค่ะคุณหนู โชคดีที่ท่านหมออยู่ใกล้ๆตอนคุณหนูเป็นลมหมดสติ ท่านหมอจึงมาช่วยดูอาการให้เจ้าค่ะ" 

"ต้องขอบคุณท่านหมอจางที่ช่วย"แล้วทำท่าจะลุกขึ้นโค้งคำนับ แต่ยังไม่ทันลุก ท่านหมอยกมือห้ามแล้วรีบพูด 

"ไม่เป็นไรๆ ข้าเป็นหมอ เมื่อมีคนป่วยไข้ บาดเจ็บ ยอมต้องช่วยต้องรักษา ไม่ได้เป็นการรบกวนหรอกแม่นาง " 

"รบกวนท่านหมอแล้ว แต่ข้าคงไม่เป็นอันใดมาก…" 

"ใช่ๆ ยินดีกับแม่นางด้วย แม่นางไม่เป็นอะไรมาก แค่กินยาบำรุ่งสักหลายเทียบ ระมัดระวังการเดินการกินอยู่ให้มากสักหน่อย แล้วนี่คงยังไม่มีอาการแพ้ท้องกระมัง?" 

"...แพ้ท้อง???" 

"แม่นางท่านตั้งครรภ์ สองเดือนกว่าแล้ว" 

"คุ้มจริงๆ!" 

"คุณหนูว่าอะไรนะเจ้าคะ?..." 

"เปล่าเปล่า!ไม่มีอะไร" หันไปหาท่านหมอ 

"รบกวนท่านหมอเขียนยาบำรุ่งสักหลายใบเจ้าค่ะ แม่นมได้ส่งใครไปแจ้งพ่อแม่ข้ารึยังว่าข้าย้ายกลับมา" 

"ให้ชิงชิง ไปแล้วเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวคงกลับมาเจ้าค่ะ" พอสินเสียงแม่นมก็เป็นเสียงสาวใช้วิ่งเข้ามาพร้องเรียงเรียกแม่นม 

"แม่นม แม่นม แย่แล้วๆเจ้าค่ะ" 

"ชิงชิง ข้าสอนกี่ครั้งแล้วว่าไม่ใช้วิ่งและตระโกนมาแบบนี้มันไม่งาม บอกไม่เคยจำเลยนังเด็กคนนี้" 

"แม่นม นายท่านและนายหญิงสกุลฟางย้ายบ้านไปแล้วเจ้าค่ะ!!!" 

"ย้ายบ้าน? แล้วตอนนี้ใครอยู่บ้านสกุลฟาง" 

"ย้ายบ้านไปหมดเจ้าค่ะ บ้านนายทานขายแล้วเจ้าค่ะ แล้วเราจะทำอย่างไรดีเจ้าคะฮูหยินน้อย" 

ท่านหมอที่ฟังอยู่นานจึงได้พูด" ได้ข่าวว่าสกุลฟางย้ายไปทางใต้ ย้ายไปเมืองโจว นี่เจ้า!เป็นอะไรกับตระกูลฟางรึ?" 

"เรียนท่านหมอข้าเป็นบุตรคนรองของสกุลฟางเจ้าค่ะ" 

"อืม!เป็นเช่นนั้นเอง แล้วเจ้าจะเดินทางต่อไปเมืองโจวอย่างงั้นรึ? ท้องอ่อนๆเดินทางไกลจะเป็นอันตราย ไม่ควรเดินทางไกล" 

"ท่านหมอจาง ข้าคิดว่าคงต้องหาบ้านเช่าที่นี้" 

"ทำไมแม่นางฟางไม่กลับบ้านสามีเจ้าล่ะ?" 

"ข้าคงกลับบ้านสามีไม่ได้แล้ว เพราะข้าเพิ่งหย่าขาดจากเขาและย้ายกลับมา" 

"คุณหนูเจ้าค่ะ แต่ตอนนี้คุณหนูตั้งครรภ์นะเจ้าคะ อย่างไรท่านแม่ทัพต้องยอมรับกลับเป็นแน่ และฮูหยินใหญ่กับฮูหยินเฒ่าคงดีใจที่มีทายาทแน่นอนเจ้าค่ะ" 

"ไม่ ไม่ ไม่ ! ข้าไม่กลับ แม่นมก็เห็นความเลวร้ายที่ข้าได้รับ และเกือบเอาชีวิตไม่รอดจะให้พวกเขารับกลับ พอข้าคลอดลูกก็แย่งลูกข้าไปงั้นเหรอ หรือถ้ากลับไปเขาไม่รับล่ะ? เขาใช่จะมีข้าภรรยาเพียงหนึ่งเดียวเสียที่ไหน เขายังมีอนุอีก และอาจรับเพิ่มอีก ในไม่ช้าก็เร็วอนุของเขาก็ต้องตั้งครรภ์ แม่นม! ข้าไม่อยากให้ลูกของข้าถูกรังแก ถูกทำร้าย ต้องโดดเดียว และถ้าถูกวางยาพิษล่ะ ชีวิตลูกข้าอาจอยู่ไม่ได้นาน อาจถึงชีวิตเป็นแน่ " แม่นมเข้ามากอดร้องไห้ 

"แม่นม!ข้าขอร้อง เขาไม่เคยสนใจ ไม่รักใคร่และไม่เคยห่วงใยข้า ข้ามีบุตรติดท้องมาโดยเขาและข้าไม่รู้มาก่อนจะหย่า ตอนนี้ในเมื่อหย่ากันแล้ว ก็ให้ต่างคนต่างอยู่ไม่ยุ่งเกี่ยวกันเถอะ" สูดลมหายใจลึกแล้วกล่าวอย่างหนักแน่นว่า 

" ลูกข้า ข้าเลี้ยงเองได้ เลี้ยงให้ดีที่สุดเท่าที่ข้าจะสามารถทำได้ จะไม่ให้ใครหน้าไหนมารังแกลูกของข้าและข้ายังเลี้ยงแม่นมและบ่าวไพรติดตามทั้งหมดได้อีกด้วย พวกท่านไม่ต้องกลัว"พอพูดจบ แม่นมกับสาวใช้ก็เข้ามากอดเอวร้องให้ 

"เจ้าค่ะๆคุณหนู" 

"ชิงชิงจะอยู่ดูแลฮูหยินน้อยและคุณชายน้อยตลอดไปเจ้าค่ะ" 

"ดี! ดีมาก! หยุดร้องไห้กันได้แล้ว อายท่านหมอจางแล้ว"แล้วฉีกยิ้มให้ท่านหมอ ท่านหมอจึงได้โอกาสพูด 

"ถ้าเช่นนั้นแม่นางฟางจะทำเช่นไรต่อไป?" 

ความคิดเห็น