ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนคะ : ) มือใหม่จริงคะ กรุณาเป็นกำลังใจให้ด้วยค่ะ

ตอนที่ 1 : บทนำ'เริ่มต้น'

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 : บทนำ'เริ่มต้น'

คำค้น : ย้อนอดีต,โรงเตี๊ยมแม่ลูกอ่อน,โรงเตี๊ยม,ตอนที่ , เริ่มต้น,บทนำ

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มี.ค. 2563 04:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 : บทนำ'เริ่มต้น'
แบบอักษร

ตอนที่ 1 : บทนำ'เริ่มต้น' 

อิ๋ว สุกัญญา หญิงสาวผู้อาภัพ 

หลังจากพ่อแม่เสียชีวิต อิ๋วอายุแค่2ขวบ อยู่กับยาย2คน 

ยายขายกับข้าวหน้าวัดและจัดชุดอาหารสำหรับใส่บาตร ขายเป็นชุดๆ และทุกเช้ายายพาอิ๋วใส่บาตรทุกวัน รายได้จากการขายอาหารของยายที่ส่งเสียเลี้ยงดูหลานสาวตั้งแต่พ่อแม่เสียจนเข้าม.4 ยายก็มาเสียชีวิต "ฮือๆ ยาย... ยายอย่าทิ้งอิ๊วไป อิ๊วจะอยู่กับใครละยาย" 

"อิ๋ว หลานรักของยาย อิ๋วต้องเข้มแข็ง ยายจะคอยปกป้องหลาน" 

"ฮือๆ ฮือๆยายยยยยยยยย" 

จากนั้นอิ๋วอยู่เพียงลำพังหาเลี้ยงตัวเองด้วยอาชีพที่ยายทิ้งไว้ให้ ตารางชีวิตอิ๋วในแต่ละวันเริ่มตั้งแต่ตี4 ทำของขาย เกือบๆ8โมงเช้าต้องรีบปั้นจักรยายไปเข้าเรียน จนกระทั้งจบม.6 อิ๊วสอบเข้าเรียนมหาวิทยาลัยคณะคหกรรมศาสตร์ เพื่อจะเป็นเชฟ อิ๋วเป็นเด็กเรียนเก่งและเป็นที่รักของครูบาอาจารย์เพื่อนๆและเพื่อนบ้าน เธอมักจะครัวเวลาว่าง เพราะชอบทำอาหารและขนมต่างๆ และมักจะนำไปแบ่งปันอาจารย์ เพื่อนในห้องเรียนและเพื่อนบ้านเสมอๆ เมื่อเข้ามหาลัยตารางงานก็เพิ่มขึ้นเพราะเล่าเรียนที่ต้องจ่ายมากขึ้น อิ๋วสุกัญญา เริ่มต้นตี4ของแต่ละวันทำอาหารขาย สายไปมหาลัย เย็นเป็นผู้ช่วยแม่ครัวในร้านอาหาร กว่าจะได้นอนก็เที่ยงคืน เธอจะอาศัยเวลาว่างระหว่างเข้าเรียนวิชาต่อไปหลับเสมอ เธอตั้งใจว่าเรียนจบจะเป็นเชฟในโรงแรมให้ได้ และจะเก็บเงินเปิดร้านอาหารเป็นของตนเองสักร้าน 

แต่แล้วทุกอย่างก็จบลง วันซ้อมรับปริญญาวันสุดท้าย อิ๋วประสบอุบัติเหตุก้าว พลาดตกบันใดตัวกระแทกพื้น "โอ๊ย!" รู้สึกเจ็บแป๊บๆ ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น ตนเองก็ได้เห็นภาพตนเองที่นอนแน่นิ่งกับพื้น 

"ฉันตายแล้วเหรอเนี่ย?...ไม่นะ!!! ฉันไม่ยอม ฉันยังไม่ได้ทำสิ่งที่ตนเองวาดฝันไว้หลังเรียนจบเลย...ไม่ๆๆๆๆ ฉันจะตายไม่ได้" แต่จู่ๆก็รู้สึกว่ามีแรงดึงจากที่ใดสักแห่งดึง วิญญาณของฉันอย่างแรง ภาพรอบกายวูบไหว จากเดิมเป็นภาพที่ต่างและแปลกตา ดวงวิญญาณดิ่งลงอย่างเร็ววูบนึง 

"โอ๊ย!อูยยย! เจ็บหัวจัง" ฉันร้องออกมาทั้งที่ยังหลับตา และจึงค่อยๆลืมตา ภาพทุกอย่างแปลกไป"ที่นี้เป็น สวรรค์ใช่มั้ย !" ฉันค่อยๆหันดูรอบๆตัว ที่นี่ตกแต่งเหมือนห้องในหนังจีนดูโบราณ คิดไปก็ยกมือเกาหัวด้วยความงง สงสัย แปลกใจ แล้วก็ 

"โอ้ย!เจ็บๆๆๆ ทำไมบวมเป็นลูกมะกรูดอย่างงี้เนี่ย เกิดอะ..." มีหญิงสาวละอ่อนเปิดประตูเข้ามาในห้องพร้อมกับร้องเรียกและกระโจนมาหาฉัน 

"ฮูหยินน้อย...แม่นม" "ฮูหยินน้อยฟื้นแล้ว" "แม่นมหลี ฮูหยินน้อยฟื้นแล้ว" "ฮูหยินน้อยเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ?" ยังไม่ทันตอบ ก็มีหญิงอายุมากกว่าหญิงคนแรก วิ่งเข้ามาอีกคน"ดีเหลือเกินๆเจ้าค่ะ...คุณหนู..ฮือๆ"แล้วจะร้องให้กันอีกนานมั้ยเนี่ย ฉันถอนหายใจแล้วพูดว่า "ฉันหิวน้ำ" 

"ได้ๆเจ้าค่ะ...แล้วหิวหรือไม่เจ้าคะ? ฮึก! เดี๋ยวให้ห้องครัวเตรียมสำรับด้วยเลยดีหรือไม่เจ้าคะ ฮึก!"นางพูดทั้งน้ำหูน้ำตา ฉันถอนหายใจ เฮ้อ! และได้แต่ พยักหน้าหงึกๆ 

มันก็ยังงงๆอยู่ 

คือไรฟ่ะ! 

เดี๋ยวนะ เดี๋ยวนะ ตะกี้ พวกเขาเรียกฉันฮูหยิน!!! ฮูหยินเหรออออออ 

"เดี๋ยวๆๆ!!! 

พวกเธอเป็นใคร? 

แล้วที่นี้ที่ไหน? 

ทำไมเรียกฉันว่าฮูหยิน? 

พูด! พูดมา!" 

สองคนมองหน้ากันงง 

"ฮูหยินเป็นอะไรไปเจ้าค่ะ ? จำบ่าวไม่ได้เหรอเจ้าคะ? 

ตายแล้ว!!!แม่นมหลี ฮูหยิน ฮูหยินหัวฟาดพื้นจนจำอะไรไม่ได้แล้ว...ฮือๆๆ" 

แม่นมหันไปตะคอกใสสาวน้อยทั้งน้ำตา "ไปชุนเอ๋อร์ ไปดูสิ ชิงเอ๋อร์ไปตามท่านหมอมาถึงรึยัง" สาวน้อยชุนเอ๋อร์รีบลุกออกไปทั้นที "เจ้าค่ะเจ้าค่ะ" 

" โถ่!..คุณหนู เจ็บมากไหม้เจ้าค่ะ ฮือๆฮือๆ"ร้องไห้ร้องห่มโอ้แม่เจ้า 

"ตกลงน้ำจะได้กินไหม" 

"ได้ๆเจ้าค่ะ"นางรีบรินน้ำจากกาใส่ถ้วยชาเล็กส่งให้ ฉันดื่มน้ำเสร็จก็ให้นางเล่าให้ฟัง 

เจ้าของร้างนี้ชื่อ อิ๋วเหม่ย เป็นฮูหยินแม่ทัพหยางเฟิง บุตรชายคนโตของแม่ทัพใหญ่หยางรั่ว พ่อแม่สามีรักและห่วงใยดี 

แต่งงานเข้ามาได้3เดือน สามีก็รับอนุ อยู่จวนมานี้6เดือนนับจากที่แต่งเข้ามา โดนอนุแกล้งสารพัด และสามียังให้ท้ายอนุ เห็นได้ชัดว่าสามีมิได้รักนาง คงจะไม่เต็มใจแต่งแน่นอน 

ยังไม่ทันคิดอะไรต่อหรือถามอะไร หญิงนางนึงเดินกรีดกรายเข้ามา และส่งเสียงจีบปากจีบคอ "อุ๊ย! พี่หญิงเป็นอันใดมากหรือไม่เจ้าคะ ?" ฟังผิวเผินก็คิดว่าห่วงใย หากมิได้เห็นท่าทางและกิริยา 

ความทรงจำของเจ้าของร้างเดิมค่อยๆเข้ามาเล็กน้อยทำให้รับรู้ และเข้าใจ ประกอบกับแม่นมเล่าให้ฟัง 

นึงพอรู้ว่านานมิได้มาดี คงมาดูว่าอาการหนักแค่ไหนละซิ ชิ! 

"ไม่เป็นอันใดมาก"ฉันตอบเรียบๆ พอจบคำหญิงนางนี้ก็ตบหน้าตนเองอย่างแรง แล้วสงเสียงกรีดร้อง ร้องไห้ร้องห่ม ปากก็พูดว่า"พี่หญิง อย่าทำอนุชิงเจ้าค่ะ" ขณะที่ฉันลุกขึ้นยืนตะลึง งงและงงอ่ะ??? ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าชายรูปร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับคว้าอนุเข้าอ้อมอกหมายปกป้อง 

"หยุดนะ! อิ๋วเหม่ย อย่าได้ทำกิริยาต่ำช้าในจวนนี้ จะมากเกินไปแล้ว!!!" 

ฉันยืนอึ้งพินิจหน้าตา อีตานี้สามีฉันเหรอ! หน้าตาก็ดีคมเข้ม หุ่นดีนะ แต่ไม่ฉลาด ฉันบ่นพึมพำออกมา "สมัยนี้ผู้ชายถูกหลอกง่าย สงสัยจะไม่ค่อยกินปลา เลยไม่ทันคน เฮ้อ!!!" 

"อิ๋วเหม่ย! เจ้าว่าอะไรนะ?"แม่ทัพถามทันควัน 

"ไม่มีอะไรๆ" รีบตอบ 

"อิ๋วเหม่ย เจ้า! เจ้าทำร้ายรั้วชิงทำไม? ที่เจ้าตกลงมามันเป็นอุบัติเหตุ " 

"ข้ามิได้ทำอันใดนาง และท่านแน่ใจเหรอว่าเป็นอุบัติเหตุ!!! ทั้งที่ท่านไม่ได้อยู่ในเหตุการ?" 

"อิ๋วเหม่ย!!!" 

"เรียกชื่อทำไมบ่อยๆ ข้าจำชื่อตัวเองได้นะ!" 

"อิ๋วเหม่ย!!! จะมากไปแล้ว กล้าต่อปากต่อคำกับข้า อย่าคิดว่าข้าไม่กล้าลงโทษเจ้านะ"แม่ทัพเงื้อมมือตบ แต่อิ๋วเหม่ย ถอยหลบทันและตอบกลับว่า 

"ใช่ข้ากล้า แล้วอย่างไร!!!" แม่ทัพตบครั่งแรกไม่โดน 

"เจ้าว่าอันใดนะ!!! อิ๋วเหม่ย!!! เจ้ายัวโมโหข้ารึ!!!"แม่ทัพเงื้อมมือตบอีกครั้ง เขามันใจว่าครั้งนี้ต้องโดนแน่ แต่ก็ตบได้เพียงลม 

ฮันแน่หมายจะตบตีฉันเหรอไม่ได้กินฉันหรอกตาแม่ทัพห่วยห่วย สู้เต็มกำลังเฟ้ย!!! 

ความคิดเห็น