โปรดปรารถนา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 7 ปลิว (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.1k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.พ. 2563 21:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 ปลิว (2)
แบบอักษร

 

สัปดาห์นี้มีเพียงแค่ครึ่งวันเท่านั้นที่เป็นวันพักผ่อนของนักศึกษาแพทย์ ชีวิตวนลูปแต่กับสถานที่เดิม ๆ เพื่อนร่วมงานคนเดิม ร้านสะดวกซื้อร้านเดิม เรื่องเม้าท์กันก็ยังคงเป็นเรื่องเดิม ๆ คือท่านรองประธานสิทธิกุลไพศาลนั้นโสดใช่หรือไม่ ส่วนคนคิดหัวข้อสนทนาก็ไม่ใช่ใครอื่นจักลินเพื่อนซี้ของกิ่งกาญจน์นั่นเอง

แม้ว่าไม่อยากสนใจแต่ก็ยังได้ยินผ่านหูเป็นระยะ ๆ เพราะคนที่ชอบเม้าท์มักจะวนมาเรื่องนี้อยู่ตลอด

เสียงเรียกเข้าของสมาร์ตโฟนดังปลุกร่างที่อยู่ในห้วงนิทราซึ่งคนที่นอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มก็เอื้อมมือไปคว้านหาโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้าง ๆ โคมไฟ ปกติก่อนนอนเธอจะปิดช่องทางการติดต่อในทุก ๆ ทาง สงสัยคราวนี้คงเหนื่อยจนลืม

“ว่าไงคะ” ตอบกลับทั้งที่หลับตา

“เหนื่อยมากเหรอลูก” คนในสายเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“เปล่าค่ะ แก้มง่วงเฉย ๆ”

“กลับบ้านมั้ยลูก ป้าจะทำของอร่อยให้ทาน จุ้นจ้านมันร้องหาแก้มตลอดเลย ท่าจะคิดถึง แล้วอีกอย่าง…”

ป้ามลเห็นว่าหลานสาวเงียบผิดสังเกตนางจึงเอ่ยเรียก “แก้ม แก้มลูก จริง ๆ เลยเด็กคนนี้”

คุณหญิงฝากนางบอกหลานสาวให้เอาเอกสารมาให้ ยังไม่ทันได้ความก็ชิงหลับไปเสียแล้ว ดูท่าหลานสาวเธอคงจะเหนื่อยมาก

 

กิ่งกาญจน์ตื่นมาอีกทีเกือบหกโมงเย็น คลับคล้ายคลับคาว่าตนได้คุยกับป้าเธอจึงหยิบโทรศัพท์มาเปิดดูแล้วก็เป็นจริงดังความรู้สึกบอก ในบันทึกการโทรมีสายของป้ามลจริง ๆ ด้วย

เห็นดังนั้นเธอจึงโทรกลับแต่เมื่อไร้การตอบรับก็เลยเสไปเปิดดูในช่องแชต ซึ่งก็มีข้อความค้างไว้มากมาย ในนั้นปรากฏข้อความของจักลินเสียเป็นส่วนใหญ่ ชายหนุ่มชวนเธอไปกินอาหารเกาหลีที่ร้านดัง กิ่งกาญจน์พิมพ์ตอบตกลงก่อนจะวิ่งไปจัดการธุระส่วนตัว

คนที่นั่งรออยู่ก่อนโบกมือเรียกหญิงสาวตัวเตี้ยซึ่งสวมเสื้อยืดสีขาวเข้ากับกางเกงยีนส์ขายาวสีซีด พร้อมทั้งใส่ผ้าใบที่จักลินมักบอกว่าซกมก ดูเหมือนว่าเขานัดเด็กสาวมัธยมมาเลี้ยงข้าวก็ไม่ปาน ดวงหน้าขาวผ่องไร้การแต่งแต้มเครื่องสำอางซ้ำยังเกล้าผมที่ยาวสยายไว้เป็นมวยจุกยิ่งทำให้เพื่อนของเขาดูเยาว์วัยมากขึ้นไปอีก

“ชะนีบอกให้หัดแต่งตัวให้ดูเป็นสาว เดี๋ยวชาวบ้านเขาจะหาว่าฉันคั่วเด็กม.ปลาย”

กิ่งกาญจน์ยิ้มขันกับประโยคที่เกินจริงของคนนั่งรอ “แบบนี้แหละ สวยสุดแล้ว”

“ค่ะ ยัยแม่ชี” แล้วหญิงสาวก็โดนคนที่มาก่อนส่งค้อนให้หนึ่งที

“แปลก ทำไมต้าปล่อยมาได้” ต้าคือแฟนหนุ่มของจักลิน สองคนนี้คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนอยู่ปี 3 ทั้งคู่มีเหตุให้ทะเลาะกันอยู่บ่อยครั้งแต่ก็อยู่กันมาได้ยืดยาวถึงทุกวันนี้ จักลินบอกว่าเป็นเพราะทำตามคำแนะนำของแม่หมออย่างเคร่งครัดเลยส่งผลให้คบกันยืด แต่ถ้าเมื่อไหร่เบื่อแฟนหนุ่มเขาจะเลิกทำตามที่หมอดูบอก หากว่าตอนนี้ยังรักอยู่ก็ต้องปฏิบัติตามกันต่อไป

เมื่ออาหารมาวางอยู่บนโต๊ะ สองเพื่อนรักจึงเงียบเสียงลงก่อนจะเริ่มจัดการอาหารที่วางล่อตาล่อใจ กิ่งกาญจน์คีบหมูเข้าปากชิ้นแล้วชิ้นเล่า นาน ๆ ทีถึงจะได้กินของอร่อยเธอไม่ควรปล่อยเวลาให้ศูนย์เปล่า ทว่ากิ่งกาญจน์กำลังจะคีบหมูชิ้นสุดท้ายแต่กลับโดนคนตรงข้ามคีบปาดหน้าไปเสียได้

จักลินก็ช่างปาดหน้าเพื่อนได้ลงคอ ดูหน้ากิ่งกาญจน์ตอนนี้สิเธอมองมันหมูที่เขาคีบไปอย่างอาวรณ์ ตาละห้อยเชียว

“น้อย ๆ หน่อยเหอะ น้ำหนักลงมาตั้ง 5 โลแล้ว อยากให้มันกลับมาอีกเหรอยะ” ไม่ว่าเปล่าจักลินยังเคี้ยวหมูเย้ยกิ่งกาญจน์อีกด้วย

“ก็นาน ๆ จะได้กิน”

“สั่งเพิ่มมั้ยล่ะ”

กิ่งกาญจน์คลี่ยิ้มในทันที “ได้เหรอ”

“ปอ-รอ-อะ ประ ชอ-โอะ-ดอ ชด ประชด”

กิ่งกาญจน์กอดอกทำหน้ายู่อย่างเซ็งๆ สักพักก็ยื่นมือไปหยิกแก้มคุณหมอหนุ่มพร้อมทั้งบ่นจักลินเสียยืดยาว ในระหว่างที่รออาหารย่อยก็ถึงช่วงขาเม้าท์ฆ่าเวลา จักลินช่างสรรหาเรื่องคุยได้หลากหลาย และเรื่องสำคัญที่ขาดไม่ได้ก็คือเรื่องของชาวบ้านนั่นแหละ

“นี่! แกฟังฉันอยู่มั้ย” บุรุษผู้มีผิวนวลเนียนขนาดที่ผู้หญิงยังต้องอิจฉายื่นฝ่ามือไปฟาดแขนคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม เพราะเห็นว่าเพื่อนสนิทไม่ตั้งใจฟัง

“ฟัง ๆ ฟังอยู่ ว่าต่อสิ”

คนพูดเริ่มจีบปากจีบคอ “เขาว่ากันว่าคุณฤทธิ์กับอดีตแฟน อดีตแฟนเลยนะแก

“อ่าๆ”

“มีขาเม้าท์ว่าพวกเขาน่ะกำลังจะกลับมารีเทิร์น คุณฤทธิ์ก็นะบินไปหาถึงฝรั่งเศส” ชายหนุ่มหยุดชะงักเพื่อวาดมือให้อลังการให้สมกับประโยคที่ตนกำลังจะเล่าต่อจากนี้

“เด็ดกว่านั้นคืออะไรรู้มั้ย”

กิ่งกาญจน์เล็มกินน้ำซุปอยู่เธอจึงตอบกลับโดยการส่ายหัว

“แฟนเก่าคุณฤทธิ์มีลูกแล้วย่ะ ขาเม้าท์บางแหล่งบอกว่าท่านรองอาจจะเป็นพ่อเด็ก ฉันว่าโง่งมมากเลยนะ ก็เด็กหน้าฝรั่งจ๋า แม่หัวดำ ถ้าพ่อก็หัวดำแล้วลูกจะออกมาหัวทองตาฟ้างี้เหรอ คิดได้ไงก็ไม่รู้ ช่างเอาคุณฤทธิ์ของฉันไปยัดเหยียดให้คนอื่น”

“เรื่องของเขามั้ยอ่ะ”

จักลินอยากลุกไปหวีดร้องใส่เพื่อนหลังจากที่ได้ยินประโยคสุดแสนธรรมดา ซึ่งชะนีทำเหมือนกับไม่มีอารมณ์ร่วม เรื่องที่ตนเล่ามันไม่น่าตื่นเต้นตรงไหนหรือ

“กิ่งกาญจน์”

ครั้นจักลินกดน้ำเสียงต่ำลงนั่นล่ะกิ่งกาญจน์จึงรู้ตัว

“แก้มไม่ได้ว่าจักกี้นะ แก้มว่าไอ้คนที่ยุ่งเรื่องคุณฤทธิ์ของจักกี้โน่น” หญิงสาวรีบเอ่ยแก้

“แล้วไป”

ใกล้จะสามทุ่มสองเพื่อนรักจึงเรียกพนักงานมาเก็บตังค์แล้วจึงแยกย้ายกลับไปพักผ่อนเพื่อเตรียมลุยงานสำหรับวันพรุ่งนี้ เหลืออีกเพียงแค่หนึ่งเดือนพวกเธอก็จะจบหลักสูตรแพทยศาสตร์อย่างเต็มตัว

กิ่งกาญจน์ไขกุญแจเข้ามาในห้องทว่าเธอเริ่มเอะใจเพราะไฟถูกเปิดสว่างจ้า ปกติเธอไม่ใช่คนขี้ลืม ก่อนออกจากห้องพักจะต้องตรวจเช็กไฟฟ้าทุกอย่างว่าถูกปิดเรียบร้อยแล้วหรือยัง

วันนี้สะเพร่ามากทีเดียว…

เธอก่นด่าตนเองเพียงครู่ก่อนหันหลังกลับไปล็อกประตูจากนั้นจึงมุ่งตรงไปที่เตียงนอน กิ่งกาญจน์ว่าจะหลับสักงีบค่อยลุกไปอาบน้ำ แต่แล้วหัวใจแทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นร่างของบุรุษนอนเอกเขนกอยู่บนเตียง

“ไปออกล่าที่ไหนมาล่ะ”

“ค…คุณฤทธิ์ ข…เข้ามาได้ยังไง”

“ใช่เรื่องมั้ย?” ชายหนุ่มเริ่มหาเรื่องกวน

ลิขสิทธิ์มานั่งรอเกือบสองชั่วโมง มันไม่ใช่เรื่องเหนือความสามารถหากเจ้าของหอพักจะขอเข้าห้องพักในกรณีฉุกเฉิน นี่เขาต้องไปตรวจสอบดูเสียหน่อยว่ายัยนั่นจ่ายค่าเช่าบ้างหรือเปล่า ที่มาอยู่หอเขาคงคิดจะอยู่ฟรีอีกล่ะสิ

ถ้าเพราะไม่ต้องมาเอาเอกสารให้มารดาเขาก็คงไม่เสียเวลาอยู่แบบนี้ ยังดีที่หอพักและโรงแรมละแวกนี้อยู่ในเครือสิทธิกุลไพศาล เขาเลยไม่ต้องเสียเวลามาคอยท่า เมื่อรู้ว่าเจ้าของห้องไม่อยู่จึงขึ้นมาเอาเอกสารด้วยตนเอง แต่ว่าหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ ไม่รู้ยัยกาฝากเอาไปซุกซ่อนไว้ตรงไหน

“เอาไว้ไหน เอามา” ร่างที่นอนอยู่เอ่ยขอในสิ่งที่ตนปรารถนา

“เอาอะไร เงินเหรอคะ รอแป๊บหนึ่ง” กิ่งกาญจน์ยังคงตื่นตระหนกเมื่อตนโดนผู้บุกรุกในยามวิกาลจนลืมไปว่าชายหนุ่มตรงหน้านั้นร่ำรวยมหาศาล

ลิขสิทธิ์สบถคำหยาบให้คนช่างจินตนาการสูง “ระดับความโง่ยังคงเท่าเดิม เพลา ๆ ลงหน่อยก็ดีนะ”

พอคิดได้ร่างอวบสะดุ้งตกใจเมื่อรู้ว่าตนกำลังคุยอยู่กับนักธุรกิจหมื่นล้าน “ก็คุณไม่บอกว่าจะเอาอะไร”

“อ้าว! จะไปรู้มั้ยวะ ก็นึกว่าแม่บอกแล้ว” อารมณ์เกรี้ยวโกรธเริ่มกลับมาอีกครั้ง “เอกสารการประชุมของแม่อยู่ไหน เอามา”

ได้ยินดังนั้นกิ่งกาญจน์จึงรีบวิ่งไปเปิดตู้เสื้อผ้าพร้อมหยิบเอกสารสำคัญที่ซุกซ่อนไว้ออกมาให้ลิขสิทธิ์

“ก็แค่นี้ น้ำไอ้แดนไม่ไปกระตุ้นสมองให้ฉลาดขึ้นเลยเหรอวะ” ครั้นได้สิ่งที่ต้องการแล้วเขาก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องอยู่ในนี้กับยัยกาฝาก

ทางด้านกิ่งกาญจน์ยืนกำกำปั้นตามหลังด้วยอารมณ์โกรธเกลียดที่มีต่อชายหนุ่มผู้ทิ้งวาจาดูหมิ่นตน

 

##### 

จริงๆเลย!คุณฤทธิ์เนี่ย 

VVVV 

VV 

เค้าขอขายของโหน่ยยย~ 

ซื้ออิคุณฤทธิ์ฉบับเต็มได้ที่เว็บ Mebmarket ราคา 229บ. 

 

 

ความคิดเห็น