email-icon

เรื่องคนธรรพ์หนุ่มขี้อ่อยกับบุตรสาวพญานาครักสนุก เขาต้องพาเธอกลับบ้าน เธอต้องการเที่ยวเล่นไปเรื่อยๆ ใครจะเสร็จใครมาลุ้นกันค่ะ

ชื่อตอน : 35 - สิตามัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 818

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.พ. 2563 07:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
35 - สิตามัน
แบบอักษร

 

หญิงสาวเปลือยกายนอนอยู่บนเตียง เธอกระสับกระส่ายไปมาราวฝันร้าย เปลือกตาบางขยับราวกำลังต่อสู้กับอะไรสักอย่าง ผมที่หยิกเป็นลอนโตๆ สีอ่อนแผ่กระจายบนเตียงนอนนุ่มราวทำจากขนนก ในห้องที่อยู่สูงบนต้นไม้ใหญ่ในป่ารกทึบแห่งหนึ่งที่อีกซีกโลก..

กลิ่นดอกงิ้วหอมรวยรินโชยเข้ามาทางหน้าต่าง เงาของครุฑแผ่ทอดทับร่างสวยสล้าง ดวงตาคมกริบของพญานกมองเล้าโลมตั้งแต่ดวงหน้าสวยแปลกตาจนถึงอกสาวเต่งตึง เอวคอด เนินเนื้อต้องสงวน ขาเรียว จวบจนถึงปลายเท้า เธอสวยเร่าร้อนสมบูรณ์แบบจนไม่มีชายใดที่ได้เห็นแล้วจะไม่อยากเข้าใกล้

พญาครุฑขาวปลอดหลับตา ไม่นาน เขาก็กลายร่างเป็นชายหนุ่มผิวขาวหน้าตาคมคาย มือของเขาบรรจงถอดเสื้อผ้าออกอย่างช้าๆ จนเปลือยกายเช่นเธอ แผงอกแน่นหนั่นด้วยกล้ามเริ่มหายใจหอบเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น

สิตามันกลืนน้ำลาย ใบหน้าและเรือนร่างของผณินวารีช่างชวนให้ตบะแตกเสียจริง แค่ประคองอุ้มเธอบินมาถึงวิมานของเขา เขาก็แทบจะขาดสติพาเธอดิ่งลงไปปล้นสวาทในซอกมุมไหนสักแห่งบนโลกนี้ แต่เธอหลับลึกมากจนเขาคิดว่า เขาอยากมาให้ถึงวิมานของเขา ปลุกเธอให้ตื่น เพื่อซักถามเอาผิดที่เธอริเป็นหญิงแพศยา จากนั้น หากเขายังนึกอยากสำเริงสำราญใจกับเธอจนสาแก่ใจก็ยังไม่สาย

ครุฑหนุ่มจำแลงจึงคลานขึ้นไปบนเตียงแล้วคร่อมร่างบางที่ส่ายไปมาราวฝันร้าย ผณินวารีช่างน่าพิสมัยเสียนี่กระไร สิตามันตาวาว ยิ่งมองยิ่งแค้น ยิ่งเสียดาย ยิ่งหลงใหล ... เธอนอนกับใครมากี่คนแล้ว ? เธอยังรักเขาอยู่หรือเปล่า ? คำถามคาใจทำให้ครุฑหนุ่มที่เคยตบะแตกเพราะนางนาคีจำแลง ยิ่งเตลิดไปไกล..

สิตามันตัดสินใจก้มลงจูบขบลงไปบนคอขาวนุ่มนิ่ม ตามด้วยดูดดึงเต้าทั้งสองที่เขายังไม่เคยได้สัมผัสเลย .. ความนุ่มนวลเร้าใจของเธอทำให้เขายิ่งกระหายออกแรงหนักขึ้น..

"อ๊า เจ็บบบบ" เสียงเธอครางหวานขึ้น ริมฝีปากจิ้มลิ้มเปรยอย่างงัวเงีย "อะไรกันคีตา...?" ดวงตากลมโตของหญิงสาวค่อยๆ เผยอขึ้นอย่างง่วงจัด

สิตามันได้ยินเข้าก็ชะงัก ! โกรธ ! เขาจึงตะโกนเสียงดัง ! "เจ้าเรียกใคร ?" น้ำเสียงเขาแหบร่า สั่นเทา เหมือนพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้บีบคอเธอให้แหลก !

เสียงห้าวทรงพลังของเขาทำให้ผณินวารีลืมตาโตตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง หวาดผวา "สะ สิตามัน ! เจ้ามาที่นี่ได้ยังไง !"

ครุฑจำแลงโกรธจัด ! "นางแพศยา ! ลืมตาดูสิ ! ข้าพาเจ้ามาที่นี่ไง ที่ๆ เจ้าเคยขออยากมา ! อยากมาเป็นเมียของข้า !" ดวงตาเขาวาวโกรธ สีหน้าแดงก่ำด้วยความแค้นเคือง "เจ้ากลับเอ่ยชื่อชายอื่น ! บอกข้ามา ! เจ้านอนกับใครไปกี่คนแล้ว ! ไหนว่าเจ้าเคยบอกว่า รักข้า ? คำรักของเจ้ามันเป็นแค่คำลวงงั้นหรือ ? แค่สัมผัสแค่นี้ เจ้ายังแสดงกิริยาร่านราวหญิงคณิกา !"

ฉาด !

ผณินวารีตบหน้าของสิตามันฉาดใหญ่ ! นางนาคีจำแลงแม้เปลือยกายอยู่ใต้ครุฑจำแลงที่เธอเคยรักนักหนา ไม่ได้อ่อนแอจนจะยอมให้เขาด่าทอแบบนี้ "เจ้าต่างหาก ! ลักพาตัวข้ามาทำไม ? จะเอาข้ามากินลงท้องแล้วคายข้าทิ้งลงทะเลให้พ่อแม่ข้าร่ำไห้เหนือศพข้าหรือ ?" ดวงตากลมโตสู้คน จ้องเขาอย่างดุดันไม่ยอมหลบตา แม้จะเสียเปรียบถูกอีกฝ่ายกดจนหลังจมเตียง มือข้างเป็นอิสระดิ้นปัดดันเขาออกให้พ้นกาย "เจ้าหลอกข้า ! ทำร้ายข้า ! ระหว่างเรามันจบลงแล้ว ! ความจำสั้นหรือไง ! "

ยิ่งดิ้นสู้ น้ำตาของเธอพรั่งพรูเจ็บใจที่พบว่าแพ้แรงของเขา เพราะอีกฝ่ายทนต่อแรงข่วนตบต่อยเตะของเธอราวร่างกายทำจากเหล็กไหล ผณินวารีจึงแผดเสียงสู้อย่างเจ็บแค้น "เจ้าทำให้ข้าเสียใจ เสียหน้า แล้วยังจะคิดฆ่าข้าอีก ! เจ้าคิดว่าข้าจะยังรักเจ้าต่อไปทำไม ? หยิ่งผยองหลงตัวเองไปหน่อยไหม ? เจ้านี่มันก็เลวเหมือนตระกูลของเจ้านะแหละ หาเรื่องรังควาญพวกข้า ไม่เคยปล่อยพวกเราไปเสียที !"

ดวงหน้าสวยเม้มปาก แววตาโกรธ "ปล่อยข้า ! ไม่งั้นข้าจะสู้ตายถวายชีวิตที่นี่ ! เจ้าไม่มีสิทธิยุ่งกับชีวิตของข้าอีกแล้ว ตั้งแต่วันที่เจ้ากล้าทำให้ข้าเจ็บ ! "

สิตามันโกรธจนหน้าหมองคล้ำดำหน้าเขียว "ไม่ ! เจ้ามันร่าน แล้วยังเลว กล้าฆ่ามนุษย์ตายไปถึงหกคน !" มือแข็งแรงเขากำเข้าที่คางมนบังคับให้เธอจ้องหน้าเขา "ข้าจะจับเจ้าส่งให้ท้าวเวนไตย หรือครุฑตนอื่นก็ได้ แต่ข้ายังเมตตาเจ้า จึงไปตามหา" เขาข่มเสียงให้นิ่ง "ข้าเตรียมวิมานแห่งนี้ไว้เพื่ออยู่กับเจ้า ข้าจะปกป้องเจ้าจากครุฑตนอื่นเอง แต่เจ้ากลับทำตัวมั่วกามตัณหาจนน่าทุเรศ !"

ผณินวารีหัวเราะหยันเขา เสียงของเธอบาดหูบาดใจของสิตามัน ดวงตาของเธอมีแต่ความเกลียดชังหนักกว่าเดิม "ถ้าเกลียดข้านัก หาว่าข้าทำตัวเหมือนหญิงคณิกา มั่วกามตัณหา เจ้าก็ปล่อยข้าไปสิ ! มาคลุกคลีทำไม ! หึ ! เจ้าพานาคีจำแลงอย่างข้ามาหลบซ่อนเพื่อบำเรอกาม เจ้าก็ไม่ต่างกับข้านักหรอก" เธอสะแหยะยิ้ม "เจ้านะแหละ มือถือสากปากถือศีล ทำจะไปบำเพ็ญตบะ อยากเป็นครุฑที่ใครๆ นับถือ อยากให้องค์เทพเรียกใช้ แต่เจ้าก็ปากว่าตาขยิบเหมือนกัน"

หญิงสาวดิ้นข่วนสุดแรง "ปล่อยข้า ! เจ้าด่าข้าว่าอะไร เจ้าเองก็ไม่ต่างกันกับข้าหรอกจำไว้ ! แต่ข้ายอมรับความจริง ไม่เหมือนเจ้ามัน ถนัดแค่หลอกลวงคนอื่นไปวันๆ ! เอาสิ ! ฆ่าข้าสิ ! ถ้าวงศ์ครุฑรู้ว่า ครุฑหนุ่มหางแถวอย่างเจ้าลักพาตัวและฆ่านางนาคี ลูกสาวของท้าววิรุณลักษณ์กัณหาโคตมะ เจ้าก็จะโดนต้องรับโทษจากองค์เทพอยู่ดี ! เอาเซ่ !"

ดวงตากลมโตโกรธเกรี้ยวเริ่มเปลี่ยนเป็นสีทองอำพัน แล้วก็กลายเป็นสีแดงขึ้นเรื่อยๆ เริ่มมีไอน้ำระเหยจากตัวเธออกมาเรื่อยๆ สิตามันดวงตาเบิกกว้าง ! ผณินวารีกำลังจะเปลี่ยนกลับเป็นนางนาคี !

วูบหนึ่ง สิตามันอยากขอโทษเธอเสียตรงนั้น เพราะสิ่งที่ผณินวารีพูดนั้น ถูกต้องทุกอย่าง เขาเป็นฝ่ายผิดเอง เธอเด็กกว่าเขา ยังซื่อน่ารักสดใสตอนที่พบกัน เขาต่างหากที่ปิดบังตัวตนไว้ เขาอีกนั่นแหละที่โง่ไปไม่เฉลียวใจว่าเธอเป็นนาค จนเกือบจิกกินสังหารเธอ หากเธอไม่สู้เขาสุดฤทธิ์ เธอคงเหลือแต่ซาก และสงครามนาคกับครุฑก็จะหวนกลับมาสร้างความปั่นป่วนทั้งสามโลกอีกครา..

สิตามันมองร่างสวยที่พยายามกลับคืนสู่ตัวตนที่แท้จริง เขาไม่อยากรบ เขาไม่อยากสร้างสงครามให้ท้าวเวนไตยมาเล่นงานเขา เขาไม่อยากส่งเธอให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น เขาหักอกเธอ เธอจึงไปกับคนอื่น..

เขาจึงก้มลงจูบริมฝีปากอิ่ม บดขยี้แทรกลิ้นเข้าไปกล่อมให้เธอสงบลง.. ร่างบางยังดิ้นสู้เขาอยู่ แต่รสจูบที่เคยมอบให้กัน คนเคยรักกันผูกพันจนเป็นแผลฝังใจย่อมจุดติดได้ สิตามันจูบราวขอโทษ มือไม้เริ่มลูบคลำขยำเอาใจไปทั่ว จนผณินวารีนิ่งลง เขาจึงเริ่มย้ายริมฝีปากลงไปที่กลีบของเธอ เพื่อตัดกำลังเธอ ผณินวารีตอบสนองเขาอย่างเร่าร้อน ทั้งที่คราบน้ำตายังนองหน้า เขาไม่รอนาน ดันกายเข้าหาเธอแล้วอัดกระแทกทั้งลงโทษและขอโทษไปพร้อมกัน

ครุฑหนุ่มหลงมึนเมากับเรือนร่างงดงามและลีลาตอบสนองของผณินวารีอย่างสุขสมกาย ยิ่งสัมผัสเขาก็ยิ่งตกไปในบ่วงเสน่หาที่เขาสร้างขึ้นเอง ลืมสิ้นซึ่งหน้าที่ทุกอย่างที่มี ..

จนในที่สุด สิตามันก็ผละออกจากร่างงดงามที่อาบเหงื่อของหญิงสาว เขายิ้มพอใจ ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาดูคมคาย "วารี เจ้าอยู่กับข้าที่นี่นะ" เขาเอ่ยในที่สุดเพราะโดยเนื้อแท้ สิตามันไม่ได้ใจร้ายใจดำขนาดจะฆ่าแกงเธอลงจริงๆ

แต่ผณินวารีกลับยืนขึ้น หยิบผ้าห่มแพรเพลาะสีแดงขึ้นมาพันกาย ก่อนหันมาหาเขาด้วยสีหน้าเย็นชา "เจ้าไม่มีสิทธิ์ขออะไรจากข้าทั้งนั้น" ร่างงามหันหน้ามามองด้วยแววตาอำมหิต "เจ้าทำกับข้าราวกับข้าไม่มีหัวใจ อยากจะหลอกเล่น ลักตัวมา ปลุกปล้ำ หรือแม้แต่ทำร้ายเจ้าก็ทำได้งั้นหรือ ?"

เธอหันมาประจันหน้าเขา "ข้านอนกับผู้ชายเพราะข้าพอใจจะนอนด้วย ไม่ใช่เพราะข้าเป็นหญิงหากินมักง่ายไร้หนทางจนต้องขายร่างกายตัวเอง ข้าไม่อยู่กับเจ้าหรอก ถ้าเจ้ากล้าดูถูกข้าขนาดนี้ ข้าก็จะไม่ทน !"

นางนาคียืดกายขึ้น สีหน้าอำมหิต "ข้าอยู่กับปัจจุบัน ไม่ได้อยู่กับอดีต เจ้าเป็นอดีต ก็จงเป็นอดีตไปตายซะ !”

ฟ่อ ! เธอคืนร่างเป็นนาคีอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่สิตามันจะตั้งตัว ! ฟ่อ ! นางนาคสีเขียวอ่อนฉกกัดขบแผลไปบนบ่าของเขาแล้วก็พุ่งออกนอกหน้าต่าง เลื้อยลงและมุดลงดินไปอย่างรวดเร็ว !

สิตามันถลาวิ่งตาม ! แต่แผลที่ไหล่ทำให้เขาคืนร่างเป็นครุฑไม่ได้ ! เขาจึงได้แต่มองด้วยความเจ็บแค้น !

คอยดูนะ ผณินวารี ! เขาจะต้องจัดการนางให้ถึงที่สุด !

ความรักที่กลายเป็นขม ทำให้สิตามันที่เคยมีจิตใจอ่อนโยนกลายเป็นคิดอาฆาตแค้นผณินวารี !

------------

หลายวันต่อมา... ชายหน้าตาท่าทางสง่าภูมิฐานใส่เสื้อผ้าสีแดงทั้งตัว ยืนอยู่ในห้องนอนของสิตามัน สีหน้าของเขาเรียบเฉยเย็นชา

"สิตามัน เจ้าไม่ไปเข้าเฝ้าท้าวเวนไตยด้วยเหตุใด ?"

ครุฑหนุ่มจำแลงก้มหน้า "เอ่อ ข้าจับนางนาคีตนหนึ่งที่ทำร้ายฆ่าชีวิตมนุษย์ไปหกราย พานางมาที่นี่เพื่อสอบสวน แต่นางหนีไป ก่อนหนีก็ทำร้ายข้าจนข้าแปลงกลับเป็นครุฑไม่ได้"

ชายอีกคนทำหน้าไม่เชื่อ "เจ้าต้องไปเข้าเฝ้าท้าวเวนไตยกับข้าเดี๋ยวนี้ เพราะทางฝั่งวงศ์นาคก็มาฟ้องว่า เจ้าลักพาตัวธิดาของท่านท้าวพญากัณหาโคตมะไป"

สิตามันเงยหน้าตกใจ !

ความคิดเห็น