ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : น้องซัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.2k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มี.ค. 2563 22:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น้องซัน
แบบอักษร

เป็นเอก Part 

จากวันผ่านเป็นอาทิตย์จากอาทิตย์ผ่านเป็นเดือน ตอนนี้เกรซไม่ต้องนอนอยู่ใน ICU แล้วและออกมาพักที่ห้องพิเศษของโรงบาลแล้ว แต่กว่าที่น้องจะมาถึงจุดนี้ได้ ผมก็แย่เหมือนกัน มีอยู่หลายครั้งที่เกรซหัวใจหยุดเต้น แต่หมอก็ช่วยกับมาได้ผมรู้ว่าน้องสู้แค่ไหนถึงผ่านมันมาได้ 

ผมยังคงมาเฝ้าเกรซทุกวันหลังจาเลิกเรียน ผมจะเลาเรื่องต่างๆที่เจอในวันนั้นๆให้เกรซฟัง ยังคงจูบเธอที่หน้าผากทุกครั้งที่ผมคิดถึง มีบ้างบางครั้งที่ผมท้อกับการรอคอยให้เกรซฟื้นขึ้นมา จนผมต้องร้องไห้แต่ทุกครั้งที่ผมมองหน้าเกรซผมจะคิดเสมอว่าเกรซจะต้องฟื้นขึ้นมา ไม่วันนี้ก็วันพรุ่งนี้และมันก็เป็นแบบนี้มาเสมอจนผ่านมา5เดือนแล้ว ผมยังคงทำแบบนี้ทุกวัน 

“เกรซครับหนูนอนนานไปแล้วนะทำไมขี้เซาแบบนี้” 

ปัง! ประตูห้องเปิดออกทำให้ผมเห็นว่าใครมา 

“เป็นไงบ้างมึงกินอะไรหน่อยไหมพวกกูกับน้องๆซื้อนี้มาให้”ไอ้แทนมันพูดขึ้นหลังจากที่เข้ามาในห้องแล้ว 

“เออเหลือแต่กระดูดแล้วถ้าน้องตื่นมาจำมึงไม่ได้ทำไงวะ” 

“ไอ้จริงที่ไอ้ฝุ่นมันพูดสภาพมึงแย่สุดเลยวะเพื่อน” 

“มึงก็ไม่ต่างจากกูเลยไอ้ลูคัส” 

“มานั่งทานข้าวก่อนเถอะค่ะพี่เป็นเอก ห้ามบอกว่ายังไม่หิวนะคะ พี่ทานน้อยลงทุกวันแบบนี้มันไม่ดีเลย” 

“มานั่งกินดีๆแบบที่โยมันพูดเหอะพี่จะได้มีแรงดูแลเกรซมัน” 

ใช่ครับทั้งเพื่อนผมแล้วเพื่อนของน้องมาตรงเวลาทุกวัน เพื่อที่จะบังคับให้ผมทานข้าว แต่ผมยังไม่หิวผมอยากอยู่ข้างๆเกรซ มากกว่า 

“ไว้ก่อนได้ไหม” 

“ไม่ได้ถ้ายังไม่ฟัง โยจะไม่ให้พี่มาเฝ้ายัยเกรซมันแล้วนะ นี้พวกหนูไม่ได้ยกโทษให้ เพื่อให้พี่มานั่งเหมือนคนตายแบบนี้นะ” 

“ตอนทำไม่คิด มาคิดตอนเกรซมันไม่ได้สติอยู่ฟังเหตุผลของพี่เหมือนพวกเรานะ” 

“ไอซ์อย่าซ้ำมันเลยทุกวันนี้มันก็ยิ่งกว่าตกนรกทั้งเป็นอีก” 

“ไอ้เอกมึงร้องไห้หรอวะ” 

“ไม่นะทำไมวะไอ้ฝุ่น” 

“สมองมึงมันบอกว่ามึงไม่ได้ร้อง แต่หัวใจมึงสั่งไห้น้ำตามึงไหลวะ มาเต็มขนาดนั้น” 

เออคงจริงอย่างที่ลูคัสมันพูด ผมบอกพวกมันว่าไม่ได้ร้องแต่น้ำตากับไหลไม่หยุด ทุกวันนี้ผมเจ็บยิ่งกว่าตกนรก ทุกวันผมเหมือนมีมีดเป็นพันเล่มปักลงที่ใจทุกครั้งที่มองไปที่หน้าเกรซ ตอนผมหลับภาพวันนั้นที่เกรซขับรถหนีผมไปจะตามมาหลอกผมทุกคืน ผมไม่เคยหลับเต็มตาสักวัน 

“พี่มานั่งกินเหอะเดี๋ยวเกรซโยกับไอซ์ดูต่อเอง” 

เกรซ Part 

นี่ฉันอยู่ที่ไหน ทำไมมีแต่สวนดอกไม้นะ แล้วนี้ฉันเดินมาสักพักแล้วนะ ไม่เห็นมีใครเลย  

“แม่ครับทางนี้” เด็กผู้ชายหน้าตาน่ารักวิ่งมาหาฉัน แม่งั้นหรอ       

“นี่หนูพี่ไม่ใช่แม่ของหนูนะ หลงทางหรือป่าวให้พี่ช่วยไหม แล้วนี่หนูชื่ออะไรจ๊ะ” 

“ผมชื่อน้องซันครับ นี่แม่ลืมผมแล้วจริงๆหรอ ถึงผมจะอยู่กับแม่แค่ไม่นาน แต่ผมเป็นลูกแม่จริงๆนะ ที่เคยอยู่ในนี้ไง” 

น้องซันชี้มาที่ท้องของฉันทำให้ฉันรู้ทันทีว่าเขาหมายถึงอะไร นี้ฉันกับลูกตายแล้วงันหรอ แต่น้องซันกับจูงมือฉันเดินไปนั่งที่ใต้ต้นไม้ใหญ่และเล่นกับฉันสักพักก่อนจะถามฉันขึ้น 

“แม่ครับแม่รู้ไหมว่าตอนนี้แม่อยู่ที่ไหน” 

“แม่ไม่รู้ครับน้องซันรู้หรอว่าที่นี้ทีไหน” 

“ที่นี้คือสวนของเด็กๆที่เฝ้ารอแม่ของพวกเขามาเล่นด้วยเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะจากไปครับ” 

“งันให้แม่อยู่ที่นี้ตลอดไปเลยดีไหม แม่จะได้อยู่เล่นกับน้องซันไงชอบไหมครับ” 

“แต่แม่ครับ แม่ไม่สงสารพ่อหรอ พ่อรอแม่กับไปหานานแล้วนะครับ” 

“แม่ไม่สงสารคนใจร้ายแบบนั้นหรอครับน้องซัน” 

“งั้นแม่ดูนี้นะครับ” น้องซันทำให้ฉันเห็นภาพของพี่เป็นเอกที่ตอนนี้ดูผอมไปมากจนไม่เหลือเค้าโครงเดิมเลยทำไมเขาถึงเป็นแบบนี้นะ 

“แม่ครับแม่เห็นไหมว่าพ่อผอมมากขนาดไหน ที่พ่อเป็นแบบนี้เพราะพ่อไม่ยอมกิน ไม่ยอมนอน และรีบมาเฝ้าแม่นะครับ” 

“แต่น้องซันครับ แม่ไม่ได้ขอให้เขามาเฝ้าแม่เลยนะ” 

“แม่ครับ แม่อยู่นี้มานานมากแล้วนะครับ พ่อปลุกแม่ทุกวัน ร้องไห้ทุกวันผมสงสารพ่อ” 

“แต่แม่พึ่งมาถึงเองนะครับน้องซัน แม่ยังอยากอยู่กับเราไปนานๆ” 

“แม่รู้ไหมครับว่าที่โลกนี้ กับโลกที่พ่ออยู่ เวลาเราจะเดินไม่เท่ากัน ที่นี่เวลา1ชั่วโมงเท่ากับ1เดือนของที่นั้น ตอนนี้แม่มาอยู่กับผม5ชั่วโมงแล้วแม่รู้ตัวไหม 

“5ชั่วโมงงั้นหรอก็เท่ากับ 5เดือนเอง แม่ไม่อยากกับไปเจอคนแบบนั้น แม่จะอยู่นี้กับน้องซันนะครับ” และอยู่ก็มีเสียงพี่เป็นเอกดังขึ้น  

“เกรซครับหนูหลับไปนานแล้วนะทำไมขี้เซาจัง พี่รอหนูอยู่นะฟื้นขึ้นมาหาพี่สักทีนะครับคนดี พี่อยู่แบบนี้ไม่ไหวทำไมคนที่นอนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่พี่ ทำไมไม่เป็นพี่ที่เจ็บ พี่ขอโทษนะครับเกรซ ไม่รู้หนูจะได้ยินที่พี่พูดไหม พี่ตั้งชื่อลูกของเราว่า ซัน นะครับเพราะว่าซันคือพระอาทิตย์ที่ส่งแสงสว่างอยู่เสมอ เพื่อว่าลูกจะนำทางให้เกรซกับมาหาพี่สักที พี่คิดถึงเกรซนะ น้องซันครับลูกช่วยปลุกแม่เขาที พ่อคิดถึงแม่เหลือเกิน”  

ฉันร้องไห้ออกมาให้คนใจร้านอีกแล้วสินะ ทำไมหัวใจของฉันมันเจ็บปวดที่เห็นเขาร้องไห้และวอลขอกับลูกแบบนี้ ฉันก้มลงมองหน้าน้องซัน ลูกของฉันเขาน่ารักเหลือเกิน ทำไมถึงได้จากกันไปเร็วขนาดนี้ 

“แม่ครับกับไปเถอะนะ และรอวันที่ผมจะกับไปเกิดเป็นลูกแม่อีกครั้งนะครับ” 

“น้องซันจะกับไปเกิดเป็นลูกของแม่อีกจริงๆนะ” 

“ครับผมสัญญา แม่กับไปนะ กับไปหาพ่อเดี๋ยวผมไปส่ง” 

พอน้องซันพูดจบก็มีแสงสว่างจ้าลงมาทางฉันและน้องซันทันที 

“แม่ครับผมมาส่งได้แค่นี้ผมต้องปล่อยมือแม่แล้วนะ” 

ฉันน้ำตาไหลก่อนที่เราสองคนจะคอยปล่อยมือออกจากกันน้องซันก็ได้พูดอะไรบ้างอย่างกับฉันไว้หลังจากน้องซันพูดจบฉันก็ค่ยลืมตาขึ้น 

เป็นเอก Part 

หลังจากที่ผมทานข้าวเสร็จผมก็มานั่งเฝ้าน้องต่ออีกพักใหญ่ ไม่รู้ผมคิดยังไงผมก้มลงไปที่ข้างหูของน้องและคุยกับน้องอีกครั้ง 

“เกรซครับหนูหลับไปนานแล้วนะทำไมขี้เซาจังพี่รอหนูอยู่นะ ฟื้นขึ้นมาหาพี่สักทีนะครับคนดี พี่อยู่แบบนี้ไม่ไหว ทำไมคนที่นอนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่พี่ ทำไมไม่เป็นพี่ที่เจ็บ พี่ขอโทษนะครับเกรซ ไม่รู้หนูจะได้ยินที่พี่พูดไหมพี่ตั้งชื่อลูกของเราว่า ซัน นะครับเพราะว่าซันคือพระอาทิตย์ที่ส่งแสงสว่างอยู่เสมอ เพื่อว่าลูกจะเป็นแสงสว่างนำทางให้เกรซกับมาหาทีสักที พี่คิดถึงเกรซนะ น้องซันครับลูกช่วยปลุกแม่เขาที พ่อคิดถึงแม่เหลือเกิน” 

เพื่อนๆผมเดินมาตบที่บ่าของผมเบาๆ ผมได้แต่ส่งยิ้มให้พวกมันพร้อมน้ำตา น้องโยและน้องไอซ์ไม่ได้พูดอะไรแต่ก็ร้องไห้กันใหญ่ จนไอ้ใต้ฝุ่นและไอ้แทนไทต้องไปปลอบ 

“คืนนี้ให้พวกกูอยู่เป็นเพื่อนไหมวะดูเหมือนมึงจะไม่ไหว” 

“เออให้พวกกูอยู่ด้วยมึงจะได้ไม่คิดมากเรื่องน้อง” 

“เอาง่ายๆนะถึงมึงไล่กู กูก็ไม่ไปวันนี้จะอยู่เป็นเพื่อนมึงเองไอ้เอก” ทั้งใต้ฝุ่น แทนไท และลูคัสมันคงห่วงผมที่ผมเป็นแบบนี้สินะแต่ก่อนที่ผมจะได้พูดอะไรเสียงน้องโยก็ดังขึ้น 

“ไอซ์แกเห็นเหมือนฉันไหมแกตอบฉันที” 

“อืมฉันเห็น” น้องโยและน้องไอซ์วิ่งไปที่ข้างเตียงของเกรซทันและพูดเสียงดังขึ้น  

“พี่เป็นเอกเกรซมันฟื้นแล้วตามหมอที” 

ผมหันไปมองเกรซทันทีเกรซค่อยลืมตาขึ้นช้าๆและเรียกผมด้วยเสียงแหบกร้าน  

“พี่เอก” ผมกดเรียกหมอทันที  

“หมอเมียผมฟื้นแล้วรีบมาเลยนะครับ” หลังจากบอกหมอเสร็จผมก็ก้ลงไปกอดเกรซทันที 

“ขอบคุณครับที่กับมาขอบคุณที่ได้ยินคำขอร้องของพี่” 

“ขอน้ำหน่อย”  ผมรีบเทน้ำใส่แก้วให้น้องทันที 

“ค่อยๆดูดนะเกรซ” ผมปรับเตียงให้ยกหัวสูงขึ้นและประคองน้องขึ้นดืมน้ำทันที 

ปัง!  

“หมอขอดูอาการณ์คนไข้ก่อนเชิญญาติด้านนอกด้วยนะครับ”  

“ผมขออยู่ด้วยนะหมอนี้เมียผม ผมต้องรู้ว่าเมียผมโอเคดีไหม” 

“จากที่หมอตรวจ คนไข้ฟื้นตัวดีมากแล้วนะครับ แล้วก็ไม่มีอาการข้างเคียงจากการผ่านตัดสมองด้วย แต่ยังคงต้องพักรักษาตัวอยู่ที่ รพ.จนกว่าหมอเจ้าของไข้จะอนุญาตให้กับนะครับ แล้วก็ตอนนี้คนไข้อาจจะเดินหรือขยับตัวไม่ค่อยได้ไ ม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ที่เป็นแบบนี้เพราะคนไข้นอนหลับไปนาน ทำให้กล้ามเนื้อหดตัว หลังจากนี้จะต้องทํากายภาพบําบัดนะครับเดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าจะมีหมอและพยาบาลมาแนะนำวิธีทำนะครับ” 

“ครับขอบคุณครับหมอ” 

หลังจากที่หมอตรวจเกรซเสร็จแล้วเดินออกไปเพื่อนน้องก็วิ่งมากอดน้องใหญ่เลย ผมใช้เวลานี้โทรบอกข่าวดีกับพ่อแม่ของน้องและของผม ท่านบอกว่าวันพรุ่งนี้จะรีบมาหาทันที 

“เกรซยัยเพื่อนบ้าหลับไปนานขนาดนี้ หลังจากนี้ห้ามนอนแล้วนะ” 

“ดีใจนะที่แก่ฟื้นสักที่ยัยขี้เซาฉันก็มีเรื่องอยากจะบอกแกหลายเรื่องเลยเกี่ยวกับยัยเบียร์” 

“แกติดต่อมันได้แล้วหรอไอซ์”  

“อืมแต่มันห้ามไม่ให้บอกคนเลวแถวนี้ ไว้ฉันจะวีดิโอคอหามันให้นะ” 

ผมนั่งมองน้องคุยกับเพื่อนสักพักอยู่ดีๆน้องก็หันมาแล้วพูดกับผม  

“ทำไมพี่ยังไม่กลับไปอีก” 

“พี่ไม่กลับ ให้พี่อยู่เฝ้านะเกรซ” 

“กลับไป เกรซไม่อยากเห็นหน้าพี่ตอนนี้” 

“พี่ขอโทษ เกรซพี่ขอโทษ” 

“ที่พี่ขอโทษเกรซแบบนี้ แล้วเกรซได้ลูกเกรซคืนมาไหม” 

ผมพูดอะไรไม่ออกเรื่องลูกมันทำให้ผมเจ็บ แต่ก็คงเจ็บไม่เท่าเกรซ ตอนนี้น้องร้องไห้อีกแล้ว เพราะผมลูกถึงต้องตายเพราะผมคนเดียว 

“ถ้าพี่ตายแทนลูกได้พี่จะทำ เอาชีวิตพี่ไปตอนนี้เลยก็ได้ หรือจะให้พี่ตายตามลูกไปเกรซถึงจะให้อภัยพี่ได้” 

“ใช่ถ้าพี่ตายตามลูกไปได้ก็ดี” 

“เกรซทำไมแกพูดแบบนั้นรู้ไหมว่าพูดอะไรออกไป” 

“เกรซแกฟังพี่เขาบ้างใจเย็นๆ” น้องโยกับน้องไอซ์พยายามที่จะให้เกรซใจเย็นลงแต่ผมคงอยู่ต่อไม่ไหว 

ผมเดินออกมาจากห้องทันที ผมไม่อยากร้องไห้ให้เกรซเห็น เกรซคงไม่มีวันยกโทษให้ผมแล้วสินะ ได้ในเมื่อน้องต้องการให้ผมตาย ผมก็จะทำผมเหนื่อยๆเหลือเกิน ในทุกวันผมมีแค่เกรซที่ยังทำให้ผมมีชีวิตอยู่ได้ แต่ตอนนี้น้องไม่ต้องการผมแล้วผมก็จะทำตามที่น้องขอ 

ผมเดินขึ้นไปเรื่อยจนถึงดาดฟ้าของ รพ. และพูดกับตัวเอง 

“วิวที่นี้สวยดีเนอะน้องซัน…น้องซันครับมารับพ่อไปอยู่ด้วยนะ แม่เขาไม่ต้องการพ่อแล้ว ถ้าพ่อตายแม่เขาถึงจะให้อภัยพ่อเราไปอยู่ด้วยกันเนอะ” ผมยิ้มให้กับท้องฟ้าในคืนนี้แล้วนึกถึงน้องซันผมเดินไปเรื่อยจนสุดขอบตึก 

“รอพ่อก่อนนะน้องซันพ่อกำลังจะไปหาแล้ว” 

ปัง! “ไอ้เอกอย่าทำแบบนี้นะหยุดเรื่องที่มึงคิดจะทำเดี๋ยวนี้” ไอ้ใต้ฝุ่นห้ามผมไว้ 

“มึงก็ได้ยินแล้วนี่ เกรซบอกให้กูตายเขาถึงจะให้อภัยกูมึงได้ยินไหม” 

“แล้วมึงก็จะทำตามที่น้องบอกเพราะอารมณ์เนี้ยนะ” 

“กูเหนื่อยวะไอ้ฝุ่น กูอยากพัก ในเมื่อเกรซฟื้นแล้ว และไม่ต้องการกูแล้ว กูก็พร้อมที่จะตามลูกกูไป” 

“มึงแม่งเห็นแก่ตัวไอ้เอก มึงคิดบ้างไหมว่าน้องจะรู้สึกยังไงที่เป็นคนบอกให้มึงมาตายแล้วมึงทำจริงๆ น้องเสียลูกของน้องคนเดียวก็เจ็บมากพอแล้ว นี้ยังต้องมาเสียมึงไปอีกหรอวะ แล้วใครจะดูแลน้อง มึงเคยสัญญาอะไรกับพ่อน้องไว้มึงจำได้ไหม มึงบอกจะเป็นคนดูแลน้องเอง แล้วนี้มึงจะผิดสัญญางันหรอวะไอ้เอก” 

ผมยังคงยืนนิ่งอยู่ที่ขอบตึกและคิดตามที่ไอ้ใต้ฝุ่นมันบอก  

“พี่เอกถ้าพี่โดดลงไปจริงๆ พี่จะให้น้องซันไปตามหนูกับมาทำไม พี่น่าจะปล่อยให้หนูมีความสุขอยู่กับลูกสิ ไม่น่าให้ขอให้น้องซันไปตามหนูเลยไอ้คนเห็นแก่ตัว” 

ผมหันกับไปมองตามเสียงเรียกของเกรซ น้องบอกว่าผมให้น้องซันไปตามงันหรอ ลูกยังคงทำตามที่ผมของันหรอ ทั้งที่ผมทำให้เขาตาย ผมเดินกับเข้ามาหาเกรซที่ตอนนี้นั่งรถเข็นที่น้องโยแล้วน้องไอซ์ช่วยกันเข็นขึ้นมา 

ผมเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเกรซและเกรซก็พูดขึ้น  

“ขอโทษที่พูดแบบนั้น แต่อย่าทำแบบนี้ได้ไหม หนูไม่อยากเสียใครไปอีกแล้ว แค่ลูกหนูก็ไม่ไหวแล้ว ถ้าพี่ไม่อยู่อีกคนหนูจะอยู่ยังไงพี่เอก” น้องกอดผมแล้วร้องไห้ออกมา 

“พี่ขอโทษครับ พี่ขอโทษที่คิดแบบนั้น ขอโทษจริงๆ พี่จะไม่มีวันทิ้งเกรซไปไหนอีกสัญญา” หลังจากผมพูดจบผมก็กอดน้องกับทันที่ 

“โยโทรบอกไอ้แทนกันไอลูคัสให้พี่หน่อยว่าเจอตัวไอ้เอกแล้วไม่ต้องห่วง” 

“ได้ๆไอซ์แกโทรหาพี่แทนนะฉันจะโทรหาพี่ลูคัส” 

“ทำไมต้องเป็นฉันที่โทรหาตานั้นทำไมไม่ให้โทรหาพี่ลูคัส” 

“อย่าถามมากเร็วๆโทร” พอไอ้ใต้ฝุ่นมันบอกน้องโยให้โทรบอกเพื่อนเรื่องหาผมเจอแล้วมันก็เดินเข้ามาใกล้ผมเลือยๆ ผลั๊วะ! 

“มัดนี้เตือนสติมึงไอ้เพื่อนเชี้ย ห้ามคิดอะไรแบบนี้อีกนะ ไปพาน้องกับห้อง นี้น้องพึ่งฟื้นยังต้องมาตามหามึงอีกไอ้เวรดูดิ๊น้องเหนื่อยขนาดไหน 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตัดจบอีกรอบวันนี้เอามาม่าแถมเฮ้ยดาม่าแถมถูกแล้วมุกห้าบาทสิบบาทก็เอาเนอะตอนหลังจากนี้จะเป็นยังไงต่อมารอดูกัน 

คอมเม้นกันเข้ามาเยอะนะคะขอบคุณมากจริงๆสำหรับนักอ่านที่ติดตามเรื่องนี้นะและคอมเม้ามาอาจยังมีคำผิดอยู่บ้างนะคะ 

ตอนหน้าจะเริ่มปรับความเข้าใจซึ่งกันละกันแล้ว พี่ไคก็ยังคงอยู่มีนาก็ยังคงเข้ามารอดูกันต่อนะคะ 

ปล. ความร้ายของมีนากำลังจะประทุแล้วน๊า 

ไรท์เอารูปน้องซันมาฝาน๊าหลังจานี้อีก3วันจริงแล้วนะวันนี้ไรท์แค่มาแถมจริงๆ 

ความคิดเห็น