นารีมีมง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รสรักแฟนเก่า-05-เอาใจไม่ถูก

ชื่อตอน : รสรักแฟนเก่า-05-เอาใจไม่ถูก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.พ. 2563 02:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รสรักแฟนเก่า-05-เอาใจไม่ถูก
แบบอักษร

 

หลังจากที่สงครามย่อมๆระหว่างเลขาสาวกับรองประธานหนุ่มเจ้าอารมณ์จบลงพักหนึ่ง ฌอนก็เดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานดังเดิม สมองสั่งการให้เขาเริ่มที่จะจริงจังกับงานมากขึ้น จนเอวาที่นั่งอยู่ภายในห้องด้วยเริ่มสังเกตุเห็นถึงความตั้งใจและมุ่งมั่นเอาการเอางานของชายหนุ่มขึ้นมา

ในใจเผลอชื่นชมอยู่ชั่วครู่อย่างลืมตัว ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าไม่ควรชายตาแล ก็ตบหน้าตัวเองเบาๆเพื่อเรียกสติกลับมาให้จดจ่อกับเอกสารดังเดิม

"เอวา..ชงกาแฟให้ฉันหน่อย"น้ำเสียงเคร่งขรึมพูดขึ้นโดยที่ไม่ได้เงยหน้าจากเอกสาร

"ค่ะ"หญิงสาวตอบรับอย่างว่าง่ายยอมทำตามที่ผู้เป็นเจ้านายสั่ง เพราะเธอไม่อยากทะเลาะเบาะแว้งให้หัวล้านข้างแตกกับชายหนุ่มผู้นี้อีกแล้วมันทั้งเหนื่อยใจและรู้สึกน่ารำคาญในเวลาเดียวกัน

คนตัวเล็กเดินลับหายเข้าไปในส่วนที่คล้ายเป็นห้องสำหรับชงกาแฟก่อนจะเดินกลับมาพร้อมกับถ้วยเล็กๆในถาดมันถูกหยิบวางลงบนโต๊ะทำงานของชายหนุ่มเยื้องๆจากแล็ปท๊อปมานิดหน่อย ก่อนที่แม่เลขาสาวจะเยื้องย่างกลับมานั่งจุ้มปุ๊กประจำที่ตามเดิม

มือสากยกถ้วยกาแฟขึ้นดื่มด้วยความหวังภายในใจว่ามันจะรสชาติดีถูกปาก ทว่าสายตายังคงจ้องมองอยู่ที่เอกสารในมืออย่างนิ่งเรียบ

"แฮก!"ทันทีที่น้ำสีเข้มที่เรียกว่ากาแฟถูกส่งเข้าปากก็ทำให้ฌอนแทบจะพ่นมันออกมา นัยน์ตาสีเข้มช้อนขึ้นมองตรงมายังหญิงสาวอย่างสงสัยว่าเธอกำลังแกล้งเขาหรือเปล่า

จากกาแฟที่หอมและรสชาติดีที่สุดที่เขาอุตส่าห์สั่งตรงมาจากเมืองนอกเพื่อที่จะลิ้มลองรสชาติหอมหวานอย่างละเมียดละไมแต่ทำไมมันกลับรสชาติแย่อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แววตาเริ่มฉายแววไม่พอใจขึ้นมาก่อนจะออกคำสั่งให้ยายเลขาตัวดีไปชงมาใหม่อีกครั้ง

"ไปชงมาใหม่มันหวานไปฉันไม่ชอบ"

เอวาพยักหน้ารับอย่างไม่เต็มใจนัก แต่ทว่าเท้าเล็กก็ไม่ปฏิเสธที่จะเดินกลับไปยังโต๊ะชงกาแฟอีกครั้ง

จนกาแฟถ้วยที่สองถูกยกมาเสิร์ฟยังที่เดิมให้กับคนเดิมที่เรื่องมากตามประสาคนแก่วัย28จะย่างเข้า29

"ขมไป..ไปชงมาใหม่"

"เรื่องมาก"เจ้าหล่อนอดที่จะสบถคำด่าออกมาเบาๆเพียงได้ยินแค่เจ้าตัวไม่ได้ เพราะตอนนี้เธอแทบจะใช้ความอดทนทั้งหมดที่มีไปกับความเอาแต่ใจของชายหนุ่มแล้ว

 

สักพักคงได้วางมวย..

 

ถึงปากจะบ่นยังไง แต่เอวาก็ยังทำตามใจชายหนุ่มอีกครั้ง โดยกลับไปชงมาใหม่เป็นรอบที่สาม เล่นเอาเธอลุกๆนั่งๆเหมือนโดนรุ่นพี่ว๊ากสั่งลงโทษตอนมหาลัยก็ไม่ปาน

กาแฟถ้วยที่สามถูกยกไปเสิร์ฟให้กับท่านรองประธานบริษัทที่เอาแต่ออกคำสั่งพรั่งพรูกับทาสในเรือนเบี้ยจนคนเป็นเลขาเริ่มเอาใจไม่ถูกอยากจะวิ่งหนีออกจากห้องไปกรีดร้องให้สาแก่ใจกับความอัดอั้นตันทรวง

"ฉันเปลี่ยนใจแล้วฉันไม่อยากดื่มกาแฟละเธอช่วยชงชาให้ฉันแทนได้ไหม"

คิ้วหนาของฌอนยกขึ้น พลางเหยียดยิ้มมุมปากอย่างสะใจที่ได้แกล้งเอวาให้ว้าวุ่นกับคำสั่งที่เอาแต่ใจของตน

เขาไม่ได้รู้สึกชอบเธออย่างที่ใครๆก็บอกว่าถ้าผู้ชายแกล้งผู้หญิงแสดงว่าเขาคนนั้นชอบเธอ ไอ้คำบอกเล่านี่มันใช้ไม่ได้กับเขาเลยสักนิด

เพราะถึงเธอจะสวยขึ้นจนผิดหูผิดตากว่าแต่ก่อนอย่างมากเขาก็แค่ชอบมองเพราะว่าผู้ชายส่วนใหญ่ร้อยทั้งร้อยก็ชอบของสวยๆงามๆกันทั้งนั้น

แต่กระนั้นสาเหตุที่เขาแกล้งเธอก็ไม่ใช่เพราะชอบอยู่ดีเพราะเขาแค่รู้สึกว่าอยากแกล้ง ไม่ได้คิดมีความรู้สึกพิเศษอะไรด้วยใจจริง

เอวาเริ่มมองตาขวางใส่ชายหนุ่ม ด้วยว่าเริ่มไม่พอใจ มันตงิดๆเหมือนว่าตาบ้านี่กำลังแกล้งให้เธอปั่นป่วนจนไม่ได้นั่ง เพราะเอาแต่วิ่งวุ่นตามคำสั่งของเขาไม่หยุดหย่อน

แก้วกาแฟถูกเก็บกลับไป แก้วชาใบใหม่ก็ถูกยกออกมาแทน ถ้าชาถ้วยนี้ไม่ถูกใจเขาอีกละก็คราวนี้ได้เจอแม่สาดใส่หน้าแน่ คนอย่างเอวาไม่เคยพูดเล่น

"เชิญดื่มด่ำกับความหอมหวานของชาได้เลยค่ะท่านรองประธาน"น้ำเสียงประชดประชันถูกคั้นออกมาจากหัวอกคนถูกสั่งให้ทำนู่นทำนี่"ถ้าคราวนี้ไม่ถูกใจอีกเชิญไปซื้อกินเอานะคะ"

วาจาไม่กล่าวเท็จ เอวานำร่างบางกลับมายังโต๊ะทำงานอย่างเหนื่อยอ่อน หลังจากที่ทิ้งบึ้มอารมณ์โกรธที่ปะทุขึ้นมาใส่ชายหนุ่ม

ทว่าคราวนี้เธอกลับไม่ได้ยินเสียงเอ่ยเรียกให้เธอไปเปลี่ยนชาอีกแล้ว สงสัยน่าจะเป็นที่พอใจหรือไม่ก็ไม่อยากไปซื้อกิน แต่ก็ดีแล้วเธอจะได้ไม่ต้องเหนื่อย

 

คนอย่างเขามันเอาใจยากจริงๆ...

 

กระทั่งเวลาล่วงเลยมาจนตกเย็นเลขาสาวเริ่มเก็บกระเป๋าเตรียมเลิกงาน หากแต่ว่าพอมองไปทางโต๊ะทำงานสีดำขลับมันวาวของผู้เป็นเจ้านายก็เห็นว่าชายหนุ่มยังคงม่วนอยู่กับเอกสารไม่เลิกรา ไม่รู้ว่าเขาเป็นคนที่จริงจังกับงานขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

"นายฉันจะกลับแล้วนะ"

"อือ"รองประธานหนุ่มตอบกลับมาเพียงแค่นั้นเขาแทบไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองคู่สนทนาด้วยซ้ำ เอาแต่ก้มงุดมุดหน้าลงกับเอกสารแล้วจดบางสิ่งบางอย่างยุกยิกๆไม่ยอมหยุด

มันเป็นอะไรแล้วทำไมเธอถึงไม่ยอมก้าวขาออกไปจากห้อง ในเมื่อชายหนุ่มก็อนุญาตให้เธอกลับแล้วนี่นา

"นาย..จะกลับตอนไหน"เกิดอะไรขึ้น เอวาเธอใจกล้าหน้าด้านเกินไปแล้วอยู่ดีๆก็ถามโพล่งออกไปเฉยๆ โดยที่ตัวเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเพราะเหตุใด

"คงอีกสักพัก"

"งั้นฉันกลับก่อนนะ"

"เดี๋ยว!"ในที่สุดสายตานั่นก็ยอมเงยขึ้นจากเอกสารหันมาสนใจหญิงสาวสักที"ก่อนกลับเธอช่วยไปซื้อข้าวให้ฉันหน่อยได้ไหม"

"นายก็ไปซื้อเองสิทำไมฉันต้องไปซื้อให้ด้วยนี่หมดเวลางานของฉันแล้วนะ"

"ไม่ได้ใช้ในฐานะเลขาแต่แค่ขอช่วยในฐานะเพื่อนมนุษย์..จะได้ไหม"สามคำหลังเหมือนเป็นประโยคขอร้องที่อ่อนโยนที่สุดที่เคยได้ยินมาจากปากของชายหนุ่ม

"อื้อ..ก็ได้นายจะเอาอะไรล่ะ"

"เหมือนเดิม"เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้นนิ่งๆสายตาเรียบเฉยไม่ได้สื่ออารมณ์ใดๆออกมาแต่แปลกมันกลับทำเอาหัวใจดวงน้อยสั่นระส่ำ เหมือนจะรู้สึกดีใจขึ้นมาเสียดื้อๆ เพราะแค่คำว่าเหมือนเดิมของเขา

ตั้งแต่มาเจอเขาที่นี่ เธอยังไม่เคยไปซื้อข้าวหรืออะไรให้เขานี่จะเป็นครั้งแรกและไอ้คำว่าเหมือนเดิม หากเธอเดาไม่ผิดมันคงเป็นเมนูที่เขาชอบกินเมื่อ5ปีที่แล้วใช่หรือเปล่า

"มะ..เหมือนเดิมงั้นหรอ"เธอทำเป็นแกล้งถามขึ้นอีกครั้งอยากเอาความชัวร์

"อือ..ข้าวกระเพราหมูกรอบพิเศษไข่ดาว2ฟองเหมือนเดิม"

.

.

อย่าลืมคอมเม้นให้นารีสักคนละ1เม้นเพื่อเป็นกำลังใจให้มีแรงมาอัพต่อนะคะบอกเลยว่ามันช่วยให้ไรท์มีพลังบวกมากๆจากการอ่านคอมเม้นไรท์อ่านทุกคอมเม้นนะคะขอบคุณล่วงหน้าสำหรับทุกคนที่เม้นให้ด้วย

ตอนนี้ลงดึกเพราะว่าเพิ่งจะว่างจากงานแฮร่~

🥴🧐😥

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น