ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะ

ชื่อตอน : Arifureta Shokugyou XI

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ย. 2563 01:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Arifureta Shokugyou XI
แบบอักษร

"วิล! ปลอดภัยใช่มั้ย!? ไม่บาดเจ็บใช่มั้ย"

 

หลังจากบอกลากับอาจารย์ที่เมืองอูลแล้วพวกอายาโตะก็ออกเดินทางเพื่อทำภารกิจให้เสร็จโดยการพาตัววิลกลับไปที่ฟูเรน พอเดินทางไปที่กิลด์นักผจญภัย

 

อิลวาที่นั่งทำงานเอกสารอยู่โยนเอกสารและความสงบเยือกเย็นทิ้งไปกับสายลมวิ่งเข้ามามองวิลและตรวจสอบความปลอดภัยโดยไม่แม้แต่จะทักทายใคร คงจะเป็นห่วงมากจริงๆ

 

อิลวากับวิลคุยกันได้ซักพักวิลก็เดินมาขอบคุณพวกอายาโตะอีกครั้งก่อนจะออกจากห้องไป พอวิลออกไปแล้ว อิลวากับพวกอายาโตะก็หันมามองหน้ากันอีกครั้ง อิลวายิ้มด้วยสีหน้าสงบก่อนจะก้มศรีษะลงต่ำ

 

"อายาโตะคุง ครั้งนี้ต้องขอบคุณจริงๆ ไม่คิดว่าวิลจะมีชีวิตอยู่และพวกเธอยังพากลับมาได้จริงๆ บุญคุณครั้งนี้ตอบแทนอย่างไรก็คงไม่หมด"

 

"อ่า ไม่หรอกครับผมว่าหมอนั้นโชคดีด้วยล่ะมั้งครับ"

 

"หึๆ งั้นหรอ เรื่องนั้นก็คงจริงสินะ...แต่การที่ทำลายกองทัพมอนเตอร์จำนวนหลายหมื่นด้วยเนี่ยเป็นความจริงไม่ใช่เหรอ?"

 

"...ข้อมูลเร็วทีเดียวเลยนะครับเนี่ย"

 

"มีอาร์ทิแฟคสำหรับติดต่อระยะไกลอยู่น่ะ เรื่องนั่นช่างเถอะ แต่ไม่น่าเชื่อเลยว่าลางสังหรณ์ที่น่าเศร้าจะกลายเป็นมหันตภัยขนาดนี้ รู้สึกสนใจพลังที่ทำลายล้างฝูงมอนเตอร์ขนาดนั้นด้วย...ขอถามได้หรือไม่....ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่"

 

 

"ได้สิครับ แต่ขอสเตตัสเพลทของยูเอะกับเชียด้วย อ้อของคุณทีโออีกคนด้วยนะครับ"

 

 

"สเตตัสเพลทจะทำให้ความน่าเชื่อถือในเรื่องต่างๆมากขึ้นด้วยสินะ...เข้าใจแล้วล่ะ"

 

 

อิลวาสังเกตได้ว่านอกจากอายาโตะกับฮาจิเมะแล้วอีกสามคนที่เหลือก็เหมือนจะมี 'อะไรบ้างอย่าง'เขาเปลี่ยนสีหน้าเล็กน้อยก่อนจะเรียกพนักงานให้ไปหยิบสเตตัสเพลทมาสามแผ่น หลังจากทำสเตตัสเพลทเสร็จอิลวาที่เห็นก็ยังต้องเวียนหัว

 

 

"เดี๋ยวๆ...คิดว่ามีอะไรซักอย่างต้องปกปิดแต่ไม่คิดว่าจะขนาดนี้..."

 

 

"แล้วคุณหัวหน้าสาขา คุณจะทำยังไง? จะแจ้งโบสถ์ว่าเป็นตัวอันตรายหรือเปล่า?"

 

 

อายาโตะทำสีหน้าจริงจังมองไปที่อิลวาเพราะพลังของพวกตนถือว่าแข็งแกร่งจนเกินไปจนอาจเป็นอันตรายต่อโบสถ์ได้

 

คำถามของอายาโตะทำให้อิลวามองด้วยสายตาตำหนิก่อนจะจัดท่านั่งให้เรียบร้อย

 

 

"ล้อเล่นเกินไปแล้ว ใครจะทำได้เล่า? การตั้งตัวเป็นปรปักษ์กับพวกเจ้าเป็นตัวเลือกที่เป็นไปไม่ได้สำหรับข้าและผู้นำกิลด์...อย่าประเมินค่าข้าต่ำนัก พวกเจ้าเป็นผู้มีพระคุณของข้า ข้าจะไม่ลืมเรื่องนั้นไปชั่วชีวิต"

 

 

"ครับท่าเป็นแบบนั้นพวกผมก็ไม่มีปัญหาอะไร พักเรื่องเครียดๆไว้ก่อนดีกว่าวันนี้พวกผมขอตัวก่อนนะครับ"

 

 

อายาโตะกลับมาทำท่าทางสบายๆอีกครั้ง แล้วกล่าวลาอิลวาเล็กน้อยจากนั้นก็เดินออกมาจากห้องกลับไปที่ห้องพักพอไปถึงห้องพักอายาโตะก็ล้มตัวนอนกลิ้งบนที่นอน

 

 

ยูเอะยกศรีษะของอายาโตะขึ้นและให้นอนหนุนตักเหมือนทุกทีเชียก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับฮาจิเมะและทีโอที่ตอนนี้กำลังสำรวจห้องอยู่เพราะห้องนี้เป็นห้อง VIP ทำให้มีขนาดใหญ่ที่คนห้าคนนอนได้แบบสบายๆถึงด้านในจะเป็นแบบแยกห้องได้ก็เถอะ

 

 

และในช่วงที่ทุกคนกำลังทำตัวตามสบายเชียก็เอื้อมมือไปเขย่าฮาจิเมะที่กำลังเคลิ้มกับเตียงแสนสบายอยู่

 

 

"เอ่อ~คุณฮาจิเมะ สัญญา..."

 

 

ตอนที่อยู่บนรถในระหว่างทางกลับมาจากเมืองอูลฮาจิเมะสัญญาว่าจะพาเชียไปเขตท่องเที่ยวของฟูเรนหนึ่งวัน เชียจ้องมองฮาจิเมะด้วยสายตาคาดหวัง ฮาจิเมะลังเลใจว่าจะทำยังไงดีเพราะจำเป็นต้องออกไปซื้อของด้วย อายาโตะที่นอนเล่นอยู่ก็พูดออกมา

 

 

"เดี๋ยวผมกับยูเอะจังแล้วก็คุณทีโอจะไปซื้อของเอง นายพาเชียจังไปเถอะ"

 

 

"ถ้างั้นก็เอาตามนั้นแล้วกัน"

 

 

ฮาจิเมะตอบตกลงอย่างว่าง่ายจากนั้นทุกคนก็พากันแยกย้ายไปหาที่นอนของตัวเองถึงที่ห้องฮาจิเมะจะมีเชียกับทีโอที่แอบไปนอนด้วยก็เถอะ ซึ่งอายาโตะก็ไม่ต่างกันเพราะยูเอะก็แอบเข้ามานอนด้วยตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

 

-วันต่อมา

 

อายาโตะ ยูเอะและทีโออยู่ในเขตพาณิชย์เพื่อซื้อของ ถึงยังไงของในคลังสมบัติก็มีของจำพวกอาหารเป็นปริมาณมากอยู่แล้ว ดังนั้นแค่เติมส่วนที่ใช้ระหว่างเดินทางเพิ่มอีกเล็กน้อยก็พอแล้ว ทั้งสามคนไม่จำเป็นต้องซื้อของอะไรมากนัก จึงพากันเดินเล่นอยู่มนเขตพาณิชย์และถามราคาแต่ละร้านไปเรื่อยๆ

 

 

"อายาโตะอ้ามมมม"

 

"ชอบแบบนี้ตลอดเลยนะเนี่ยยูเอะ อืม! อร่อยแหะ"

 

 

ตอนนี้ทั้งสามคนมานั้งพักอยู่ที่ร้านขนมแห่งนึงยูเอะที่สั่งเค้กมาตักเค้กป้อนให้อายาโตะ อายาโตะก็รับการป้อนโดยไม่สนใจรอบข้างเลยซักนิด

 

"หืมถ้าทั้งท่านยูเอะและทางอายาโตะก็ยังเป็นแบบนี้ ข้าเองก็ชักอยากให้ท่านสามีทำแบบนี้บ้างจังแต่ถ้าจะดุด่าก็ไม่เลวเหมือนกันแหะ แฮก..แฮก.."

 

อายาโตะกับยูเอะกำลังพลัดกันป้อนขนมให้กันมีบรรยากาศหวานเฉียบแผ่ออกมาทำเอาชายโสดหลายๆคนแถวนั้นพากันสาปแช่งใส่ไม่หยุด ส่วนทีโอก็เริ่มเข้าโลกส่วนตัวที่ไม่มีใครอยากจะเข้าไปยุ่งแล้ว แต่บรรยากาศแบบนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน

 

''แอ้ก!!"

 

"ว้ากกกกก!!"

 

เพราะกำแพงของอาคารไกล้ๆ ก็พังถล่มพร้อมกับเสียงดังสนั่นและมีชายสองคนกระเด็นออกมาจากตรงนั้น พวกเขาร้องเสียงหลงขณะกระแทกลงพื้น ใบหน้าไถลไปกับพื้นหลายเมตรก่อนจะหยุดลงในที่สุดในที่สุดแล้วก็นิ่งไม่ไหวติงเหมือนซากศพ ไม่สิกลายเป็นศพไปเลย

 

และไม่นานอาคารรอบๆก็เริ่มพังมีเสียงคนร้องเสียงหลงและกระเด็นลอยออกมา กลุ่มคนที่อยู่บริเวณนั้นต่างพากันกรีดร้องและวิ่งหนีแตกกระเจิง ขณะนั้นอายาโตะก็เอามือกุมหัวแล้วพึมพัมออกมาว่า'เอาเข้าอีกจนได้'

 

"อา...เป็นทั้งสามคนจริงๆด้วยสินะ.."

 

"เอ๋? คุณยูเอะคุณอายาโตะ? แล้วก็คุณทีโอด้วย? ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ได้?"

 

"นั้นเป็นคำพูดของทางนี้ต่างหาก เดทรุนแรงเกินไปแล้ว"

 

"อาหะๆ คงจะไปก่อเรื่องกันอีกแล้วสิเนี่ย"

 

"อ่า~พอคิดถึงปุ๊บก็โผล่ออกมาทันทีเลยสมกับเป็นท่านสามี"

 

ผู้ที่ปรากฏกายออกมาจากฝุ่นควันที่ถล่มก็คือฮาจิเมะกับเชียตามคาด ทั้งสองยังอยู่ในชุดที่ใส่ออกไปเดทกันขณะถืออาวุธหน้าตาคุ้นเคยเดินเข้ามา

 

"อะหะๆ ฉันเองก็ไม่ได้คาดการณ์เรื่องเดทแบบนี้เลยค่ะ แค่บังเอิญ...เลยกำลังทำลายสถานที่เกี่ยวข้องกับองค์กรค้ามนุษย์อยู่นิดหน่อยน่ะค่ะ"

 

"คนกำลังไม่พอเลยช่วยหน่อยได้ไหมเดี๋ยวจะเล่าให้ฟังทีหลัง"

 

"ถ้าเป็นแบบนั้นก็ช่วยไม่ได้แหะ"

 

"อืมนั้นสินะ"

 

"หึๆถ้าเพื่อท่านสามีล่ะก็แค่นี้น่ะก็ไม่มีปัญหา"

 

จากนั้นพวกฮาจิเมะก็ไล่ถล่มลังของพวกองค์กรใต้ดินภายในเมืองฟูเลนแบบไม่ไหวหน้าทั้งพวกที่เกี่ยวข้องและไม่เกี่ยวข้องขอแค่เป็นพวกองค์กรใต้ดินก็ถูกกวาดล้างทันทีจนฮาจิเมะเจอตัวมิวเด็กชาวสมุทรที่โดนลักพาตัวไปและช่วยออกมาปิดท้ายด้วยมังกรสายฟ้าของยูเอะทำลายรังของพวกองค์กรใต้ดินจนเป็นผง

 

"โห้ นี่น่ะหรอเด็กชาวสมุทรน่ารักจังนะ ยินดีที่ได้รู้จัก ผมอายาโตะนะ"

 

ฮาจิเมะอุ้มมิวแล้วเดินมารวมตัวกับพวกอายาโตะ อายาโตะเดินเข้ามายิ้มให้กับเด็กสาวที่ชื่อมิวแล้วแนะนำตัวแต่ดูเหมือนมิวจะกลัวนิดๆ

 

"ไม่ต้องห่วงพวกนี้เป็นพวกพ้องของฉันเองเพราะงั้นไม่เป็นไรแล้ว"

 

"จริงๆนะ โอนิจัง(พี่ชาย)"

 

"โอนิจัง... อืมจริงสิ"

 

ฮาจิเมะทำหน้ายิ้มแห้งๆตอบกลับมิวไป ยูเอะก็เดินมาอุ้มมิวลงจากแขนฮาจิเมะและแนะนำตัวบ้าง

 

"...มิว ฉันชื่อยูเอะ พยามยามได้ดีมาก เก่งมากๆเลย"

 

ยูเอะทำสายตาอ่อนโยนพร้อมกับลูบหัวมิวว่า'เป็นเด็กดีๆ'ขณะที่ยังกอดเอาไว้ สัมผัสที่อ่อนโยนและบรรยากาศอบอุ่นทำให้มิวรู้สึกผ่อนคลายและเริ่มมีน้ำตาหยดแหมะๆ จากนั้นก็ร้องไห้โฮออกมา พอร้องไห้ออกมาจนพอใจแล้ว มิวก็เดินไปที่ฮาจิเมะอีกครั้ง

 

"โอนิจัง(พี่ชาย)"

 

"มิวคือหยุดเรียกว่าพี่ชายได้มั่ย? เรียกว่าฮาจิเมะเฉยๆก็พอ วิธีเรียกแบบนั้นมันทำให้รู้สึกขนลุกน่ะ"

 

มิวมองไปที่ฮาจิเมะแล้วเดินเข้าไปกอด ทำให้ฮาจิเมะขอร้องเรื่องแบบนั้นแก้เขิล การเรียกว่า'โอนิจัง(พี่ชาย)'สำหรับอดีต? โอตาคุนั้น...ทำให้นึกถึงอะไรหลายๆอย่างขึ้นมา

 

มิวเอียงคอครุ่นคิดเล็กน้อยเมื่อได้ยินข้อเรียกร้องของฮาจิเมะก่อนจะพยักหน้าเหมือนกับเขาใจอะไรบางอย่างและพูดออกมา

 

"งั้น...ปะป๊า"

 

"พรู้ด!!"

 

อายาโตะที่คิดว่าจะเป็นแบบนี้อยู่แล้วก็กั้นขำเอาไว้ตั้งนานแต่พอได้ยินเข้าจริงก็อดกั้นไม่อยู่ฮาจิเมะถึงจะได้ยินเสียงขำแต่ตอนนี้นั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญ

 

"อะ... อะไรนะ? โทษทีนะมิว ได้ยินไม่ค่อยชัด ขออีกรอบสิ"

 

"ปะป๊า"

 

"นั้นคือ...นั้นหรอ?หมายความว่า'พี่ชาย'หรือ'ฮาจิเมะ'ในภาษาเผ่ามันนุษย์สมุทรงั้นหรอ?"

 

"ไม่ใช่ ปะป๊าก็คือปะป๊า"

 

ระหว่างที่ฮาจิเมะเอามือกดบริเวณตาแล้วนวดเชียก็ลองถามมิวดูอย่างเป็นกังวนว่ามำไมถึงเป็น'ปะป๊า'ทันใดนั้น...

 

"มิวไม่มีปะป๊า...เขาไปหาเทพเจ้าก่อนมิวเกิดอีก เพื่อนทุกคนมีแต่มิวไม่มี...เพราะฉะนั้นพี่ชายเลยเป็นปะป๊า"

 

"พอเข้าใจแล้วแต่.. มิวขอร้องล่ะ เลิกเรียกปะป๊าเถอะ ฉันเพิ่งอายุสิบเจ็ดเองนะ"

 

"ไม่ จะเรียกปะป๊า"

 

"เข้าใจแล้ว เรียกพี่ชายก็ได้! จะไม่พูดอะไรอีกแล้ว ฉะนั้นช่วยเลิกเรียกปะป๊าเถอะ!"

 

"ม่ายยยย! ปะป๊าเป็นปะป๊าของมิวววว"

 

"ฮ่าๆ ยอมเถอะฮาจิเมะคุงเด็กคนนั้นไม่ยอมหรอกไม่สิ ปะป๊าฮ่าๆ"

 

 

อายาโตะเดินเข้ามาเกาะไหล่ฮาจิเมะและหัวเราะออกมา หลังจากนั้นไม่ว่าฮาจิเมะจะใช้วิธีไหนมิวที่ดูเหมือนจะถูกใจคำๆนี้มากกว่าพี่ชายก็ไม่ยอมเลิกเรียกจนสุดท้ายก็ต้องปล่อยเลยตามเลย

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว